Three roads are closed in satara साताऱ्यामधील तीन रस्ते वाहतुकीसाठी बंद | eSakal

साताऱ्यामधील तीन रस्ते वाहतुकीसाठी बंद
सोमवार, 7 मे 2018
सातारा पालिकेद्वारे शुक्रवार पेठेतील कोटेश्‍वर चौक ते गेंडामाळ नाका (शाहूपुरी) रस्त्यावर कोटेश्‍वर चौकात तसेच अर्कशाळा आणि सदरबझार येथील अमेरिकन चर्च चौक ते श्रीमंत छत्रपती सुमित्राराजे उद्यान रस्त्यावर उद्यानालगत अशा तीन ठिकाणी नवीन पूल बांधण्यात येणार आहेत.
सातारा - शहरातील तीन ठिकाणी बांधण्यात येणाऱ्या नव्या पुलांचे काम युद्धपातळीवर व्हावे, यासाठी कोटेश्‍वर मंदिर ते अर्कशाळा रस्ता, तसेच अमेरिकन चर्च (सदरबझार) चौक ते श्रीमंत छत्रपती सुमित्राराजे उद्यान रस्ता हे आजपासून (सोमवार) वाहतुकीसाठी बंद करण्यात आले आहेत.
या परिसरातील वाहतूक वळविण्यात आली असून, पर्यायी रस्त्यांचा वापर करावा, असे आवाहन पालिकेचे मुख्याधिकारी शंकर गोरे यांनी केले आहे. सातारा पालिकेद्वारे शुक्रवार पेठेतील कोटेश्‍वर चौक ते गेंडामाळ नाका (शाहूपुरी) रस्त्यावर कोटेश्‍वर चौकात तसेच अर्कशाळा आणि सदरबझार येथील अमेरिकन चर्च चौक ते श्रीमंत छत्रपती सुमित्राराजे उद्यान रस्त्यावर उद्यानालगत अशा तीन ठिकाणी नवीन पूल बांधण्यात येणार आहेत. या तिन्ही पुलांच्या कामांचे भूमिपूजन नुकतेच खासदार उदयनराजे भोसले यांच्या हस्ते झाले. या पुलांची कामे तत्काळ पूर्ण व्हावीत, यासाठी या परिसरातील रस्ते वाहतुकीसाठी बंद ठेवण्याचे नियोजन पालिकेद्वारे करण्यात आले आहे.
आगामी सहा महिन्यांसाठी या परिसरातील वाहतूक आजपासून बंद करण्यात आली आहे. नागरिकांनी पर्यायी रस्त्यांचा वापर करावा, असे आवाहन पालिकेद्वारे करण्यात आले आहे.
नागरीकरणाच्या प्रक्रियेचा नेटका वेध (सुनील माळी)
झपाट्यानं वाढणाऱ्या नागरीकरणानं निर्माण होणाऱ्या समस्यांना यशस्वीरित्या तोंड देण्यासाठी नगरनियोजनाची शास्त्रशुद्ध अंमलबजावणी करण्याचे प्रयत्न जगभर...
जॉगींग ट्रॅकचे काम प्रगतीपथावर
सांगवी : सांगवी येथील साईचौक, इंद्रप्रस्थ, महाराणा प्रताप चौक इथपर्यंत करण्यात येणाऱ्या जॉगींग ट्रॅकचे काम प्रगतीपथावर आहे. पी.डब्ल्यु.डी....
रस्ते, गटारांभोवती किती काळ फिरणार
सांगली : रस्ते, गटारी, अस्वच्छता आणि डासांचा उपद्रव या प्रश्‍नांभोवती अजून किती काळ फिरत बसणार आहेत. सांगली बकाल होत चाललेली असताना कारभारी...
विकास करा; अन्यथा तेलंगणमध्ये जाऊ द्या
धर्माबाद, (जि. नांदेड) - आमच्या तालुक्‍याचा विकास करा; अन्यथा तालुक्‍यातील ग्रामपंचायतींना...
भक्ती-शक्ती पुलाचे काम वेगात
निगडी - येथील भक्ती-शक्ती चौकात बांधण्यात येणाऱ्या ग्रेड सेपरेटर, उड्डाण पुलाचे काम सध्या अत्यंत वेगाने सुरू आहे. या प्रकल्पामुळे वेळेत मोठी बचत...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


fire in nagpur अग्‍नितांडव | eSakal

सोमवार, 14 मे 2018
नागपूर - मोठा ताजबाग परिसरात सिलिंडर गळतीमुळे आग लागून दोन झोपड्या जळून खाक झाल्या. या दोन्ही झोपड्यातील घरगुती साहित्य नष्ट झाले आहे. दहा लाखांवर नुकसान झाले. आगीवर नियंत्रणासाठी अग्निशमन विभागाला दोन तास संघर्ष करावा लागला. आगीतून गॅस सिलिंडर बाहेर काढले असता त्याला तडे गेल्याचे दिसून आले. आणखी काही वेळ सिलिंडर आगीत राहिले असते, तर त्याचा स्फोट होऊन परिसरात आगडोंब उसळला असता, असे अग्निशमन विभागाच्या अधिकाऱ्याने नमूद केले.
नागपूर - मोठा ताजबाग परिसरात सिलिंडर गळतीमुळे आग लागून दोन झोपड्या जळून खाक झाल्या. या दोन्ही झोपड्यातील घरगुती साहित्य नष्ट झाले आहे. दहा लाखांवर नुकसान झाले. आगीवर नियंत्रणासाठी अग्निशमन विभागाला दोन तास संघर्ष करावा लागला. आगीतून गॅस सिलिंडर बाहेर काढले असता त्याला तडे गेल्याचे दिसून आले. आणखी काही वेळ सिलिंडर आगीत राहिले असते, तर त्याचा स्फोट होऊन परिसरात आगडोंब उसळला असता, असे अग्निशमन विभागाच्या अधिकाऱ्याने नमूद केले.
उमरेड रोडवरील मोठा ताजबाग परिसरातील झोपडपट्टीत प्यारू पहेलवान ऊर्फ सय्यद मुजफ्फर अली यांचे घर असून त्यांच्या दोन झोपड्या भाड्याने दिल्या आहेत. यातील एक झोपडी नझीर हुसेन शेख अली यांना तर एक झोपडी मोहंमद रफीक यांना भाड्याने दिली आहे. या दोन्ही झोपड्यांना दुपारी एकच्या सुमारास आग लागली. एकमेकांना लागून असल्याने दोन्ही झोपड्यांत एकाचवेळी आग लागल्याने स्थानिक नागरिकांत खळबळ उडाली. आग लागल्याचे बघताच परिसरातील नागरिकांनी अग्निशमन विभागाला माहिती दिली. घटनेची माहिती मिळताच पोलिसही मोठा ताजबाग परिसरात पोहोचले. परंतु, अग्निशमन विभागाचे बंब विलंबाने पोहोचल्याचे नमूद करीत परिसरातील नागरिकांनी संताप व्यक्त केला. अग्निशमन विभागाचे चार बंब येथे पोहोचले. लहान लहान रस्ते असल्याने अग्निशमन विभागाच्या बंबाला पोहोचण्यास कसरत करावी लागली. अखेर दोन तासांच्या प्रयत्नानंतर अग्निशमन विभागाच्या जवानांनी आगीवर नियंत्रण मिळविले. परंतु, तोपर्यंत दोन्ही झोपड्यातील घरगुती साहित्य जळून खाक झाले. आग विझविल्यानंतर दोन्ही झोपड्यातील सिलिंडर सर्वप्रथम बाहेर काढण्यात आले. या सिलिंडरला तडे गेल्याचे लक्षात आले. वेळीच सिलिंडर बाहेर काढून गळती रोखण्यात आली, अन्यथा स्फोटाची शक्‍यता होती, असे अग्निशमन विभागाच्या अधिकाऱ्याने सांगितले. त्यामुळे या परिसरातील अनेक झोपड्या बचावल्या. या आगीत नाझिर हुसेन शेख अली यांचे आठ लाखांचे तर मोहम्मद रफिक यांचे दोन लाखांचे नुकसान झाल्याचेही अधिकाऱ्यांनी नमूद केले. आग विझविण्यासाठी सक्करदरा, लकडगंज, गंजीपेठ, कॉटन मार्केट येथून बोलावण्यात आलेल्या प्रत्येकी एक बंबाच्या मदतीने आग आटोक्‍यात आणण्यात आली. अग्निशमन अधिकारी सुनील डोकरे यांच्या मार्गदर्शनात जवानांनी आग विझविली. झोपडी जळालेले मोहम्मद रफिक कुटुंबासह हैदराबाद येथे गेले होते, त्यामुळे त्यांचे कुटुंब बचावले.
मोदींचे 'भाषण' हेच 'शासन'..
मुंबई : ''केंद्रातल्या नरेंद्र मोदी सरकारला चार वर्षे पूर्ण होत असताना केवळ आश्‍वासनांची खैरात करत 'मेरा भाषण ही मेरा शासन' असा थेट संदेश मोदी यांनी...
रिपब्लिकन पक्षाचे आज पुण्यात राज्यस्तरीय अधिवेशन
पुणे : रिपब्लिकन पक्षाचे (आठवले गट) रविवारी (ता.27) एसएसपीएमएस मैदानावर होणाऱ्या राज्यस्तरीय अधिवेशनाची गेल्या काही दिवसांपासून सुरू असलेली तयारी आज...
सीबीएसईत मुलींची बाजी; मेघना श्रीवास्तव देशात प्रथम
मुंबई : केंद्रीय माध्यमिक शिक्षण मंडळाचा (सीबीएसई) बारावीचा निकाल शनिवारी दुपारी जाहीर झाला. या परीक्षेतही पुन्हा एकदा मुलींनी वर्चस्व कायम राखले आहे...
इंदापूर तालुक्‍यातील शेतकऱ्यांत उन्हाळी आवर्तनामुळे समाधान
शेटफळगढे : जवळपास सात वर्षांच्या कालावधीनंतर खडकवासला कालव्याला उन्हाळी हंगामातील शेती सिंचनासाठी दुसरे आवर्तन आल्याने इंदापूर तालुक्‍यातील...
'तारिणी'च्या समुद्रदुर्गा (अवित बगळे)
"नाविका सागर परिक्रमा' या मोहिमेनं नुकतीच स्त्रीशक्तीची चुणूक दाखवून दिली. नौदलातल्या केवळ महिला अधिकाऱ्यांचा समावेश असलेल्या "तारिणी' या नौकेनं विश्...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


Fuel saving of 25 lakh tonnes in the year in the state राज्यात वर्षभरात अडीच लाख टन इंधन बचत | eSakal

राज्यात वर्षभरात अडीच लाख टन इंधन बचत
रविवार, 22 एप्रिल 2018
नागपूर - "आम्ही जंगलाचे राजे, आम्ही वनवासी' असे जंगलावरील प्रेम व्यक्त करणाऱ्या आदिवासींची चूल गॅस सिलिंडरवर पेटण्यास सुरुवात झाल्याने इंधनासाठी होणारी वृक्षतोड बऱ्याच प्रमाणात कमी झाली आहे. यामुळे राज्यात दरवर्षी अडीच लाख टनांपेक्षा अधिक जळाऊ लाकडाची बचत होत आहे. तसेच गावातील महिलांच्या जीवनामानातही सुधारणा झाली आहे. अतिरिक्त वेळात महिला बचतगट अथवा इतर कामांत हातभार लावू लागल्या आहेत.
नागपूर - "आम्ही जंगलाचे राजे, आम्ही वनवासी' असे जंगलावरील प्रेम व्यक्त करणाऱ्या आदिवासींची चूल गॅस सिलिंडरवर पेटण्यास सुरुवात झाल्याने इंधनासाठी होणारी वृक्षतोड बऱ्याच प्रमाणात कमी झाली आहे. यामुळे राज्यात दरवर्षी अडीच लाख टनांपेक्षा अधिक जळाऊ लाकडाची बचत होत आहे. तसेच गावातील महिलांच्या जीवनामानातही सुधारणा झाली आहे. अतिरिक्त वेळात महिला बचतगट अथवा इतर कामांत हातभार लावू लागल्या आहेत.
मानवी वस्त्यांचा जंगलावर पडणारा ताण कमी करण्यासाठी गावकऱ्यांना एलपीजी सिलिंडर, बायोगॅस संयंत्र आणि सौरऊर्जेवर चालणाऱ्या साहित्याचा पुरवठा केला जात आहे. वनविभागातर्फे एस. सी., एस.टी. आणि सर्वसाधारण गटातील नागरिकांना एलपीजी गॅस सिलिंडरचे वाटप करण्यात येते. त्यात एससी गटातून 1 लाख 32 हजार 325 तर सर्वसाधारण गटातून 63 हजार 192 एलपीजी गॅस सिलिंडरचे वाटप झाले आहे. एस. टी. गटात 11 हजार 638 सिलिंडरचे वाटप केले आहे.
शामप्रसाद मुखर्जी जनवन विकास योजनेतून तीन वर्षांत व्याघ्र सुरक्षित भागात जंगलात राहणाऱ्यांना 40 हजार 326 एलपीजी कनेक्‍शन दिले आहे. चार ते पाच कुटुंबाला दररोज चार किलोग्रॅम जळाऊ लाकूड इंधन म्हणून लागते. गावकरी शेतातून अथवा जंगलातून लाकूड आणतात. ते जाळतात. त्यामुळे वनांचे अथवा वृक्षांची तोड होते. गावकरी जंगलात जातात आणि वनस्पती झाडे त्यांचा डहाळ्या तसेच फांद्या त्यांची दररोजची गरज पूर्ण करण्यासाठी तोडतात. त्याचा विपरीत परिणाम नैसर्गिक पुनःवाढ यावर होतो. चुलीमध्ये लाकूड वापरल्यामुळे होणाऱ्या धुराने महिलांच्या आरोग्यांवर परिणाम होतो. त्यांच्या आरोग्यावर परिणाम होत असल्याने आता महिलाच स्वतःहून स्वयंपाकासाठी गॅसची मागणी करीत आहेत. त्यामुळे कार्बन बाहेर पडण्याचे प्रमाण कमी झाले. जळावू लाकडाचा वापर स्वयंपाकात होत नसल्याने गावातील स्वच्छतेमध्ये सुधारणा झाली आहे. अमरावती, यवतमाळ, नाशिक, पुणे, अहमदनगर या जिल्ह्यांमध्येदेखील गॅस सिलिंडरचा वापर करणाऱ्या गावकऱ्यांची संख्या वाढली आहे.
एलपीजी सिलिंडर वाटप कार्यक्रमाला गावकऱ्यांचा प्रतिसाद मिळत असतानाच त्रुटीदेखील समोर येऊ लागल्या आहेत. गॅस सिलिंडर संपल्यानंतर रिफिल करण्यासाठी गावकऱ्यांना घ्यावे लागणारे हेलपाटे हा या उपक्रमाच्या मार्गातील मोठा अडसर ठरला आहे.
राज्यात 15 हजार 500 जंगलालगतच्या गावांमध्ये 2 लाख 70 हजार 169 गावकऱ्यांना गॅस सिलिंडरची सुविधा उपलब्ध करून दिली आहे. वृक्षतोडीमुळे नैसर्गिक संपत्तीची अपरिमित हानी होत असल्याने वनविभागाने जंगलातील वृक्षांची स्थानिकाकडून सरपणासाठी कत्तल केली जाऊ नये म्हणून एलपीजी सिलिंडर पुरवण्याचा निर्णय घेतला. जंगलालगतच्या गावांमध्ये गॅस सिलिंडर उपलब्ध झाल्याने रोज सरपणासाठी होणारी लाकूडतोड थांबली आहे. अनेक भागांत या उपक्रमाचे चांगले परिणाम दिसू लागले आहेत.
मोदींचे 'भाषण' हेच 'शासन'..
मुंबई : ''केंद्रातल्या नरेंद्र मोदी सरकारला चार वर्षे पूर्ण होत असताना केवळ आश्‍वासनांची खैरात करत 'मेरा भाषण ही मेरा शासन' असा थेट संदेश मोदी यांनी...
मेट्रोतर्फे सामाजिक स्तरावर सर्वेक्षण
पुणे : मेट्रो प्रकल्पाच्या दोन्ही मार्गांसाठी एकूण 688 कुटुंबे आणि दुकानदार बाधित होत आहे. यामध्ये झोपडपट्टी आणि शहरातील मध्यवस्ती भागाचा समावेश अधिक...
'तारिणी'च्या समुद्रदुर्गा (अवित बगळे)
"नाविका सागर परिक्रमा' या मोहिमेनं नुकतीच स्त्रीशक्तीची चुणूक दाखवून दिली. नौदलातल्या केवळ महिला अधिकाऱ्यांचा समावेश असलेल्या "तारिणी' या नौकेनं विश्...
गुणवत्तेची 'हमी' हवी (पोपटराव पवार)
पाणलोट विकासाची कामं होत असताना त्यांचं आयुष्य कमाल असावं आणि पुनःपुन्हा कामाचे "उपचार' करण्याची आवश्‍यकता भासू नये. कामं सुरू होणं ही बाब जितकी...
मोदी सरकारची चार वर्षांतली मर्मदृष्टी (प्रा. प्रकाश पवार)
राजकारण घडवण्याची चर्चाविश्‍वं गेल्या चार वर्षांत- म्हणजेच भाजपचं सरकार केंद्रात सत्तारूढ झाल्याच्या काळात - बदलली. परिणामी, "राजकारण म्हणजे लोकांचं...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


bus passenger life BRT route बस प्रवाशांच्या जिवाशी खेळ का? | eSakal

बस प्रवाशांच्या जिवाशी खेळ का
मंगळवार, 15 मे 2018
सातारा रस्त्याची फेररचना करताना त्यावर उभारण्यात येणाऱ्या बीआरटी मार्गातील त्रुटींमुळे प्रवाशांची केवळ गैरसोय होणार नाही, तर त्यांना असुरक्षिततेचाही सामना करावा लागणार आहे. महापालिकेतील सत्ताधारी भारतीय जनता पक्षाची मंडळीही त्याकडे डोळेझाक करीत आहेत. सातारा रस्त्यावर पीएमपीच्या बसचे ३० हून अधिक मार्ग आहेत. ४०-५० हजार प्रवासी दररोज त्यांचा वापर करतात. या रस्त्याभोवती निवासी लोकसंख्याही मोठी आहे. सक्षम सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था नसल्यामुळे नाइलाजाने प्रवाशांना खासगी वाहनांचा वापर करावा लागत आहे.
सातारा रस्त्याची फेररचना करताना त्यावर उभारण्यात येणाऱ्या बीआरटी मार्गातील त्रुटींमुळे प्रवाशांची केवळ गैरसोय होणार नाही, तर त्यांना असुरक्षिततेचाही सामना करावा लागणार आहे. महापालिकेतील सत्ताधारी भारतीय जनता पक्षाची मंडळीही त्याकडे डोळेझाक करीत आहेत. सातारा रस्त्यावर पीएमपीच्या बसचे ३० हून अधिक मार्ग आहेत. ४०-५० हजार प्रवासी दररोज त्यांचा वापर करतात. या रस्त्याभोवती निवासी लोकसंख्याही मोठी आहे. सक्षम सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था नसल्यामुळे नाइलाजाने प्रवाशांना खासगी वाहनांचा वापर करावा लागत आहे.
सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था सक्षम करून वाहतुकीची कोंडी दूर करण्यासाठी पीएमपीशिवाय सध्या तरी समर्थ पर्याय नाही. सातारा रस्त्यावरील कोंडी दूर करण्यासाठीच महापालिकेने या रस्त्याच्या फेररचनेचे काम हाती घेतले आहे. मात्र, ते करताना बीआरटी मार्गाची उपयुक्तता लक्षात घेऊन उपाययोजना व्हायला पाहिजे होत्या. मात्र, महापालिकेने सुशोभीकरणाकडेच अधिक लक्ष दिल्याचे दिसत आहे. या रस्त्यावर पथदर्शी बीआरटी प्रकल्प २००६ मध्ये कार्यान्वित झाला. तेव्हाची बीआरटी आणि सध्याच्या बीआरटीत फरक आहे.
कात्रज-स्वारगेटदरम्यान सुमारे सहा किलोमीटर अंतराच्या बीआरटीसाठी यापूर्वी कोट्यवधी रुपये खर्च झाले आहेत, अन् सध्याही होत आहेत. यापूर्वी बीआरटीचे बसथांबे हे चौकाजवळ होते. त्यामुळे चौकातून पादचाऱ्यांना रस्ता ओलांडून बसथांब्यांपर्यंत पोचणे शक्‍य होते. सध्याचे बसथांबे चौकांपासून दूर आहेत. हे थांबे निश्‍चित करतानाही बसथांबे चौकाजवळ हवेत, असा आग्रह काही जणांनी धरला होता; परंतु महापालिकेतील केबिनमध्ये बसून आराखडे मंजूर करणाऱ्या प्रशासनाने त्याची दखल घेतली नाही. त्यामुळे थांबे चौकांपासून दूर गेले आहेत. त्यामुळे प्रवासी तिथपर्यंत पोचणार कसे
त्यांच्यासाठी स्वतंत्र मार्ग बांधू, असे महापालिका सांगत असली तरी, पादचारी सुरक्षितपणे रस्ता ओलांडू शकतील का, याबद्दलही शंका आहेच. रस्ता ओलांडणाऱ्या ठिकाणी पादचारी सिग्नल बसवू, असे सांगितले जात असले तरी, त्याची नेमकी अंमलबजावणी होताना दिसत नाही. त्याचे महापालिका काय करणार, याबद्दलही शंका आहेच. रस्ता ओलांडणाऱ्या ठिकाणी पादचारी सिग्नल बसवू, असे सांगितले जात असले तरी, त्याची नेमकी अंमलबजावणी होताना दिसत नाही. त्याचे महापालिका काय करणार कोट्यवधी रुपये खर्च होताना पादचाऱ्यांच्या सुरक्षिततेच्या मुद्द्यांकडे लक्ष देणे गरजेचे असताना नक्षीदार बॉक्‍स टाइप लोखंडी बॅरिकेडसवर उधळपट्टी होताना दिसत आहे. त्यामुुळे रस्ताही वाहतुकीसाठी अपुरा ठरणार आहे.
महापालिकेचे अधिकारी सल्लागारावर अवलंबून राहत असल्यामुळे त्याचा फटका हजारो प्रवाशांना बसणार आहे. त्यासाठी उपाययोजनांची गरज आहे. वाहतुकीची समस्या सोडविण्यासाठी बीआरटी हा चांगला उपाय आहे, याबद्दल दुमत नाही. परंतु, शास्त्रोक्त पद्धतीने आणि स्थानिक गरजेनुसार उपाययोजना का केल्या जात नाहीत नागरिकांना जे दिसते आणि समजते ते स्थानिक लोकप्रतिनिधींना का कळत नाही नागरिकांना जे दिसते आणि समजते ते स्थानिक लोकप्रतिनिधींना का कळत नाही बीआरटीचे काम तातडीने पूर्ण करण्याचे आदेश महापालिकेचे पदाधिकारी वारंवार देतात; परंतु सुरक्षिततेबाबत काय करणार, याबद्दल अवाक्षरही काढत नाहीत. दोन बीआरटी मार्गांवर मोफत प्रवासाचे आश्‍वासन देणाऱ्या सत्ताधारी भाजपचे पदाधिकारीही याबाबत मूग गिळून गप्प आहेत. त्यामुळे प्रवाशांना होत असलेल्या आणि भविष्यात सामोऱ्या जाव्या लागणाऱ्या संकटांबाबत कोण उपाययोजना करणार
चलो, बॅग भरो और निकल पडो... (संतोष धायबर)
पर्यटन हा सध्या जगातला सर्वात वेगानं वाढणारा व अर्थप्राप्ती करून देणार व्यवसाय. जगातल्या अनेक देशांची अर्थव्यवस्थाच पर्यटनावर अवलंबून आहे. या...
पुणे-सोलापूर महामार्ग बनतोय मृत्यूचा सापळा
कळस : पुणे- सोलापूर राष्ट्रीय महामार्गावर अपघातांची वाढती संख्या विचारात घेता हा महामार्ग मृत्यूचा सापळा बनल्याचे बोलले जात आहे. ...
नागरीकरणाच्या प्रक्रियेचा नेटका वेध (सुनील माळी)
झपाट्यानं वाढणाऱ्या नागरीकरणानं निर्माण होणाऱ्या समस्यांना यशस्वीरित्या तोंड देण्यासाठी नगरनियोजनाची शास्त्रशुद्ध अंमलबजावणी करण्याचे प्रयत्न जगभर...
गाडीचालकच निघाला एटीएम कार्डचा चोर
तळेगाव दाभाडे : ओळखीचा फायदा घेत वृद्ध निवृत्त लष्करी अधिकाऱ्याचे एटीएम चोरी झाली. त्यावरुन रोकड आणि सोने खरेदी मिळूण 3 लाख 70 हजारांची चोरी करणाऱ्या...
पालिकेच्या मुख्याध्यापक, शिक्षकांची विभागिय चौकशी
नाशिक : महापालिकेच्या शाळांमधील निलंबित करण्यात आलेल्या आठ मुख्याध्यापक व शिक्षकांच्या विभागिय चौकशी करण्याचा निर्णय घेण्यात आला असून त्यासाठी...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


PMP air pollution make cause health issues पुण्यात रस्त्याने धावतात धूर ओकणाऱ्या पीएमपी | eSakal

पुण्यात रस्त्याने धावतात धूर ओकणाऱ्या पीएमपी
रविवार, 13 मे 2018
आज रविवारी सकाळी पाउणे सातनंतरच्या कोंढवा गेट ते वारजे माळवाडी मार्गावर पीएमपी बस धूर ओकत धावत होती.
शिवणे - नागरिक पहाटे सकाळच्या वेळी शुद्ध हवा मिळावी म्हणून व्यायामाला बाहेर पडले होते. परंतु आज रविवारी सकाळी पाउणे सातनंतरच्या कोंढवा गेट ते वारजे माळवाडी मार्गावर पीएमपी बस धूर ओकत धावत होती. नागरिकांच्या व मागे असलेल्या वाहन चालकांच्या अंगावर या धुराचे लोट जात होते.
कोंढवा गेट ते वारजे माळवाडी मार्गावर एमएच 12 एफसी 3383 या क्रमांकाची कोथरुड आगारातील 1786 क्रमांकाची ही बस होती. सकाळी नागरिक मोकळ्या हवेत फिरण्यासाठी बाहेर पडले होते. त्या रस्त्यावर तर अक्षरशः धुराचे लोट गाडीच्या धुरड्यातून येत होते. तो थेट दुचाकी वाहन चालकांच्या तोंडावर मारा येत होता. वाहन चालक, रस्त्यावरील नागरिक नाकावर हात लावला होता.
सार्वजनिक वाहन व्यवस्था सुधारली पाहिजे. तिचे आरोग्य व्यवस्थित नसेल तर नागरिकांचा प्रवास सुखकर कसा होणार किंवा अशी प्रदूषण बस करणारी मार्गावर का सोडली जातात. त्यांचावर हवा प्रदूषित करणाऱ्या वाहनावर पोलिस आरटीओ कारवाई का करीत नाही. असा प्रश्न नागरिकांना पडलाय.
आपण एका क्लिकवर ताजे अपडेट्स आपल्या मोबाईलमध्येही मिळवू शकता.
'ई सकाळ'चे अॅप डाउनलोड करण्यासाठी क्लिक करा.
शेतीविषयीची अपडेट असलेले 'अॅग्रोवन' अॅप डाउनलोड करण्यासाठी क्लिक करा.
राजकारणाची प्रत्येक घडामोड कळविणारे 'सरकारनामा' अॅप डाउनलोड करण्यासाठी क्लिक करा.
झगडेवाडीत पाझर तलावाचे खोलीकरण पूर्ण
निमगाव केतकी : सकाळ रिलीफ फंडातून झगडेवाडी (ता. इंदापूर) येथील पाझर तलावाचे खोलीकरणाचे काम पूर्ण करण्यात आले. सुमारे 15 हजार 634 घनमीटर एवढा गाळ...
व्यवहार चलन पद्धतीने व्हावेत : इलेक्‍ट्रिक व्यापाऱ्यांची मागणी
पुणे : 'पन्नास हजार रुपयांवरील व्यवहारांसाठी करण्यात आलेल्या ई-वे बिलाच्या सक्तीने व्यापाऱ्यांना त्रास होत असून, किमान एका शहरातील दोन...
काँग्रेसचा सोमवारी मूकमोर्चा; भाजप सरकारचा निषेध करणार
पुणे : भाजपने चार वर्षांत जनतेची फसवणूक केली आहे. त्यांची ही कारकीर्द काळीकुट्ट असल्याचा आरोप शहर काँग्रेसने केला असून, सोमवारी (ता. 28) मूकमोर्चा...
एके दिवशी सायंकाळी दिवेलागणीला घरून क्‍लासकडं ही निघाली होती. विचारांच्या तंद्रीतच होती. थोडीशी हताश, निराश, काळजीग्रस्त अशी. नेमकं बाभळीजवळच...
"बसू या का जरा...'' ताई म्हणाली. तिच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसत होता. झ्याजवळ बसून कितीतरी वेळ ती मला न्याहाळत राहिली...""खूप दिवसांनी आलीस. मी रोजच वाट...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


Akola news government schemes आता राज्यात, जन्म, शूभमंगल, माहेरची झाडी वृक्ष योजना! | eSakal

आता राज्यात, जन्म, शूभमंगल, माहेरची झाडी वृक्ष योजना
बुधवार, 21 मार्च 2018
वृक्ष लागवड आणि संगोपणासाठी ता. १ जुलै रोजी ही योजना राबविली जाईल. तेव्हापासून निरंतर ही योजना राबविण्यासाठी नागरिकांना रोप पुरविण्यात येणार आहे. त्यासाठी गरजेनुसार रोप तयार करण्यासाठी पर्यावरण प्रेमी, उद्योजक, दानशूर व प्रतिष्ठीत नागरिकांकडून देणगी रुपाने व विविध कंपन्यांकडून सामाजिक बांधिलकी अंतर्गत निधी घेवून रोपवाटिका तयार करण्याबाबतची सूचना राज्य शासनाने संबंधित यंत्रणांना दिली आहे.
अकोला : प्रत्येक कुटुंबात आनंदाचा क्षण येतो, तसा दुःखाचाही प्रसंगही आेढवतो. अशावेळी कुटुंबात येणाऱ्या नवीन पाहुण्याचे स्वागत असाे वा प्रिय व्यक्ती जग सोडून गेले म्हणून त्याच्या स्मृतीत एक वृक्ष लावून त्याचे संगोपण करण्यासाठी राज्य शासनाने महापालिका आणि नगरपालिका क्षेत्रामध्ये ‘वृक्षांची जोपासना हीच निसर्गाची उपासना’ ही योजना सन २०१८ या वर्षात राबविण्याचा निर्णय घेतला आहे.
राष्ट्रीय वनधोरणानुसार देशात्या एकूण भाैगोलिक क्षेत्राच्या ३३ क्षेत्रावर वनक्षेत्र असणे अत्यावश्‍यक आहे. महाराष्ट्रात हे प्रमाण २० टक्क्यांच्या जवळापास आहे. ग्लोबल वार्मिंगमुळे हवामात झालेल्या बदलाने दुष्काळ किंवा अतिवृष्टी यासारख्या टोकाच्या नैसर्गिक आपत्ती आेढवत आहे. त्यावर उपाययोजना म्हणून वृक्ष लागवड करणे आणि त्याचे संगोपण करण्याचा भरीव कार्यक्रम जागतिक स्तरावर सर्व देशांनी राबविण्यास सुरुवात केली. महाराष्ट्रातही हा कार्यक्रम राज्य सरकार राबवित आहे. विविध यंत्रणांमार्फत राबविण्यात येणाऱ्या वृक्ष लागवड कार्यक्रमात वृक्ष संगोपणाची येणारी अडचण लक्षात घेता आता राज्यातील नागरी भागात स्थानिक स्वराज्य संस्थांच्या माध्यमातून ‘वृक्षांची जोपासना हीच निसर्गाची उपासना’ हा कार्यक्रम राबविला जात आहे. त्यासाठी राज्यातील २७ महापालिकांना, १८ ‘अ’ वर्ग नगरपालिका, ७३ ‘ब’ वर्ग नगरपालिका आणि २६७ नगरपालिकांना वार्डनिहाय वृक्ष लागवडीचे उद्दिष्ट देण्यात आले आहे. या योजनेच्या माध्यमातून मनपा क्षेत्रात १६ लाख २० हजार, ‘अ’ वर्ग नगरपालिका क्षेत्रात एक लाख ८० हजार, ‘ब’ वर्ग नगरपालिका क्षेत्रात दोन लाख ९२ हजार वृक्ष लागवड करण्यात येणार आहे. मनपा क्षेत्रात एका प्रभागात २४०० वृक्ष लावडीचे उद्दिष्ट देण्यात आले आहे.
पुणे जिल्ह्यातील खेड तालुक्यात असलेल्या रानमळा ग्रामपंचायतीने ग्रामस्थांकडून जन्म, विवाह, मृत्यू आदी प्रसंगी लोकसहभागातून वृक्ष लागवडीचा कार्यक्रम हाती घेतला आहे. त्यासाठी मोकळ्या जागेत, परस बागेत, शेताच्या बांधावर वृक्ष लागवड केली जाते. दीर्घकाळापासून सुरू असलेल्या या उपक्रमातून आदर्श घेत राज्य शासनाने संपूर्ण राज्यात हे अभियान राबविण्याचा निर्णय घेतला आहे.
जन्म वृक्ष : कुटुंबात जन्माला येणाऱ्याचे स्वागत वृक्ष लावून करणे.
शुभमंगल वृक्ष, माहेरची झाडी : विवाह प्रसंगी वृक्ष भेट देणे, विवाह होऊन सासरी गेलेल्या मुलीच्या माहेरी वृक्ष भेट देवून मुलीची आठवण म्हणून वृक्ष संगोपण करणे.
आनंद वृक्ष : दहावी, बारावी किंवा स्पर्धा परीक्षा उत्तीर्ण होणे, निवडून येणे अशा आनंदाच्या प्रसंगाची आठवण म्हणूण वृक्ष लावणे.
स्मृती वृक्ष : कुटुंबातील दुःखाच्या प्रसंगात निधन झालेल्या व्यक्तीच्या स्मृतीत श्रद्धांजली प्रसंगी रोप भेट देवून त्याचे संगोपण करणे.
वृक्ष लागवड आणि संगोपणासाठी ता. १ जुलै रोजी ही योजना राबविली जाईल. तेव्हापासून निरंतर ही योजना राबविण्यासाठी नागरिकांना रोप पुरविण्यात येणार आहे. त्यासाठी गरजेनुसार रोप तयार करण्यासाठी पर्यावरण प्रेमी, उद्योजक, दानशूर व प्रतिष्ठीत नागरिकांकडून देणगी रुपाने व विविध कंपन्यांकडून सामाजिक बांधिलकी अंतर्गत निधी घेवून रोपवाटिका तयार करण्याबाबतची सूचना राज्य शासनाने संबंधित यंत्रणांना दिली आहे.
मोदींचे 'भाषण' हेच 'शासन'..
मुंबई : ''केंद्रातल्या नरेंद्र मोदी सरकारला चार वर्षे पूर्ण होत असताना केवळ आश्‍वासनांची खैरात करत 'मेरा भाषण ही मेरा शासन' असा थेट संदेश मोदी यांनी...
सीबीएसईत मुलींची बाजी; मेघना श्रीवास्तव देशात प्रथम
मुंबई : केंद्रीय माध्यमिक शिक्षण मंडळाचा (सीबीएसई) बारावीचा निकाल शनिवारी दुपारी जाहीर झाला. या परीक्षेतही पुन्हा एकदा मुलींनी वर्चस्व कायम राखले आहे...
बिगर भाजपवादाची पहाट... (श्रीराम पवार)
कर्नाटकातल्या निवडणुकीनंतरच्या घडामोडींनी भाजपमधली अस्वस्थता स्पष्ट दिसणारी आहे. २०१४ नंतर देशातलं राजकारण आपल्याला हवं तसं वळवता आलंच पाहिजे, या...
'तारिणी'च्या समुद्रदुर्गा (अवित बगळे)
"नाविका सागर परिक्रमा' या मोहिमेनं नुकतीच स्त्रीशक्तीची चुणूक दाखवून दिली. नौदलातल्या केवळ महिला अधिकाऱ्यांचा समावेश असलेल्या "तारिणी' या नौकेनं विश्...
गुणवत्तेची 'हमी' हवी (पोपटराव पवार)
पाणलोट विकासाची कामं होत असताना त्यांचं आयुष्य कमाल असावं आणि पुनःपुन्हा कामाचे "उपचार' करण्याची आवश्‍यकता भासू नये. कामं सुरू होणं ही बाब जितकी...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


50languages मराठी - पोलिश नवशिक्यांसाठी | टपालघरात = W urzędzie pocztowym |

Home > 50languages.com > मराठी > पोलिश > अनुक्रमणिका
जवळचे टपालघर कुठे आहे
टपालघर इथून दूर आहे का
जवळची टपालपेटी कुठे आहे
मला काही टपालतिकीटे पाहिजेत.
अमेरिकेसाठी टपाल शुल्क किती आहे
सामानाचे वजन किती आहे
मी ते हवाई टपालाने पाठवू शकतो / शकते का
तिथे पोहोचण्यासाठी किती वेळ लागेल
मी कुठून फोन करू शकतो
जवळचा टेलिफोन बूथ कुठे आहे
आपल्याकडे टेलिफोन कार्ड आहे का
आपल्याकडे टेलिफोन डायरेक्टरी आहे का
आपल्याला ऑस्ट्रियाचा प्रदेश संकेत क्रमांक माहित आहे का
एक मिनिट थांबा, मी बघतो. / बघते.
लाईन नेहमी व्यस्त असते.
आपण कोणता क्रमांक लावला आहे
आपण अगोदर शून्य लावला पाहिजे.
भावना खूप भिन्न भाषा बोलतात
बर्‍याच विविध भाषा जगभरात बोलल्या जातात. एकही सार्वत्रिक मानवी भाषा आढळत नाही. पण आपल्यासाठी चेहर्‍याचे हावभाव कसे असतात ही सार्वत्रिक भावनेची भाषा आहे ही सार्वत्रिक भावनेची भाषा आहे नाही, इथेसुद्धा फरक आहे. सर्व लोकं त्यांच्या भावना व्यक्त करण्यासाठी एकच मार्ग वापरतात असा त्यांचा गाढा विश्वास होता. चेहर्‍याची हावभावची भाषा ही जगभरात समजली जाते असे मानतात. चार्लस डार्विन याचे असे विचार होते की, भावना ही मनुष्याच्या जीवनातील एक खूप महत्त्वाचा भाग आहे. म्हणून, ते सर्व संस्कृतीमध्ये सारखेच समजू लागले. पण नवीन अभ्यासातून वेगवेगळे परिणाम येत आहेत. भावनांच्या भाषांमध्ये खूप प फरक आहे असे ते दाखवितात. असे आहे की, आपल्या चेहर्‍याचे हावभाव हे आपल्या रीती-रिवाजाने प्रभावित झाले आहेत. तथापि, जगभरातील लोक त्यांच्या भावना वेगवेगळ्या प्रकाराने दाखवितात आणि समजवितात. शास्त्रज्ञ वेगवेगळ्या सहा प्राथमिक भावनांमध्ये फरक स्पष्ट करतात ते आनंद, दुःख, राग, किळस, भिती आणि आश्चर्य हे आहेत. पण, युरोपियन यांच्या चेहर्‍यावरील भाव हे आशियन यांच्या भावांपेक्षा वेगळे आहेत. आणि एकाच हावभावावरुन ते वेगवेगळ्या भावना वाचतात. विविध प्रयोगाद्वारे याची पुष्टी केली आहे. त्यामध्ये, ते संगणकावर चेहरे पाहून परीक्षण करतात. त्या व्यक्तीला त्या चेहर्‍यात काय दिसते ह्याचे वर्णन करावे लागत असे. परिणाम वेगळे का आहेत ह्याची बरीच कारणे आहेत. भावना इतरांपेक्षा काही संस्कृतीत अधिक दर्शविल्या जातात. चेहर्‍यावरच्या हावभावाची जी ताकद असते ती सगळीकडे सारखी समजली जात नाही. तरीसुद्धा, विविध संस्कृतींतील लोक विविध गोष्टींकडे लक्ष देतात. आशियन जेव्हा चेहर्‍यावरील भाव वाचत असतात तेव्हा ते डोळ्यांवर लक्ष केंद्रित करतात. युरोपियन आणि अमेरिकन, दुसरीकडे, तोंडाकडे पाहतात. आपल्या चेहर्‍यावरचे हावभाव हे सर्व जातीच्या लोकांना समजले जातात. तथापि नाही, इथेसुद्धा फरक आहे. सर्व लोकं त्यांच्या भावना व्यक्त करण्यासाठी एकच मार्ग वापरतात असा त्यांचा गाढा विश्वास होता. चेहर्‍याची हावभावची भाषा ही जगभरात समजली जाते असे मानतात. चार्लस डार्विन याचे असे विचार होते की, भावना ही मनुष्याच्या जीवनातील एक खूप महत्त्वाचा भाग आहे. म्हणून, ते सर्व संस्कृतीमध्ये सारखेच समजू लागले. पण नवीन अभ्यासातून वेगवेगळे परिणाम येत आहेत. भावनांच्या भाषांमध्ये खूप प फरक आहे असे ते दाखवितात. असे आहे की, आपल्या चेहर्‍याचे हावभाव हे आपल्या रीती-रिवाजाने प्रभावित झाले आहेत. तथापि, जगभरातील लोक त्यांच्या भावना वेगवेगळ्या प्रकाराने दाखवितात आणि समजवितात. शास्त्रज्ञ वेगवेगळ्या सहा प्राथमिक भावनांमध्ये फरक स्पष्ट करतात ते आनंद, दुःख, राग, किळस, भिती आणि आश्चर्य हे आहेत. पण, युरोपियन यांच्या चेहर्‍यावरील भाव हे आशियन यांच्या भावांपेक्षा वेगळे आहेत. आणि एकाच हावभावावरुन ते वेगवेगळ्या भावना वाचतात. विविध प्रयोगाद्वारे याची पुष्टी केली आहे. त्यामध्ये, ते संगणकावर चेहरे पाहून परीक्षण करतात. त्या व्यक्तीला त्या चेहर्‍यात काय दिसते ह्याचे वर्णन करावे लागत असे. परिणाम वेगळे का आहेत ह्याची बरीच कारणे आहेत. भावना इतरांपेक्षा काही संस्कृतीत अधिक दर्शविल्या जातात. चेहर्‍यावरच्या हावभावाची जी ताकद असते ती सगळीकडे सारखी समजली जात नाही. तरीसुद्धा, विविध संस्कृतींतील लोक विविध गोष्टींकडे लक्ष देतात. आशियन जेव्हा चेहर्‍यावरील भाव वाचत असतात तेव्हा ते डोळ्यांवर लक्ष केंद्रित करतात. युरोपियन आणि अमेरिकन, दुसरीकडे, तोंडाकडे पाहतात. आपल्या चेहर्‍यावरचे हावभाव हे सर्व जातीच्या लोकांना समजले जातात. तथापि ते एक छान हास्य आहे.
Contact book2 मराठी - पोलिश नवशिक्यांसाठी


भटक्या... ~ Adi's Journal

असेच अवचित.. काही चारोळ्या…
दुर्गभ्रमंती म्हटलं की तरुणाईच रक्त सळसळत. आणि पावसाळ्यात तर जास्तीच. पण काही वर्षांपूर्वी जर हा विषय कुणी काढला असता तर एका म्हाताऱ्याचं रक्त नक्कीच सळसळलं असतं. तुम्ही म्हणाल काय चेष्टा करता काय. म्हातारा कशाला दुर्गभ्रमंती मध्ये उडी मारेल. अर्थात तुमचा प्रश्न स्वाभाविक आहे. तुम्हा आम्हालाच साधी पार्वती चढायची म्हटलं तर ऐन तारुण्यात धाप लागते. परंतु हा म्हातारा अगदी विलक्षण होता. वय बघीतलं तर म्हाताराच म्हणायचं पण शरीर आणि त्यापेक्षाही मनानी हा माणूस चिरतरुण होता.
गोपाळ नीलकंठ हा दांडेकरांच्या कुटुंबातील म्हातारा दुर्ग म्हटलं रे म्हटलं कि अर्ध्या रात्रीतही उठून सर्वांच्या पुढे चालू लागेल. खांद्याला पिशवी लटकवायची, तहान लाडू भूक लाडूचा शिधा उचलायचा आणि चालू लागायचं असा गो नी दां चा नित्याचा कार्यक्रम. किल्ला कुठलाही असो, वेळ, काळ, ऋतू, कोणताही असला तरी गो नी दां चा उत्साह तेवढाच. आणि असंही नाही कि एकटेच भटकतील, दर वेळी तरूणांच एखादा टोळक बरोबर घ्यायचं कधी एखादाच सोबती घ्यायचा आणि एखाद्या किल्ल्यावर चढाई करायची.
नीलकंठ आणि अंबिका दांडेकरांच्या पोटी जन्माला आलेल्या बारा भावंडामधले एक गोपाळ. ८ जुलै १९१६ साली अमरावती जिल्ह्यात गो नि दां चा जन्म झाला. विदर्भात नागपूर येथे शिक्षण घेत असताना वयाच्या तेराव्या वर्षी महात्मा गांधींच्या तरुणांना दिलेल्या हाकेला उत्तर म्हणून हा मुलगा घरातून जो पाळला तो फारसा घरात परत कधी टिकलाच नाही. त्यांचा जन्म झाला तोच मुळी दुर्गभ्रमणासाठी असं म्हटल्यास काहीच गैर होणार नाही. हा माणूस घरी कमी आणि गड-किल्ल्यांवरच जास्त सापडायचा. लेखन कार्यही एकीकडे चालू होतंच. त्याच दरम्यान त्यांचा राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाशी संबंध आला आणि संघाचे प्रचारक म्हणूनही त्यांनी भटकंतीची मिळालेली संधी सोडली नाही. संघाच्या विचारांचा पडलेला प्रभाव आणि राष्ट्रीयत्वाची तीव्र जाणीव जी एकदा झाली ती आयुष्यभर जाणवत राहिली. संघ बंदी दरम्यानचे सत्याग्रह, संयुक्त महाराष्ट्राची चळवळ, गाडगे बाबांचे कार्यकर्ते म्हणून त्यांनी सामाजिक कार्यात सक्रीय सहभाग तर घेतलाच पण स्वातंत्र्य पूर्व काळामध्ये क्रांतीकारकांना भूमिगत असताना मदत करून स्वातंत्र्याच्या प्रयत्नांनाही त्यांनी हातभार लावला.
आयुष्यात ऐहिक गरजा भागावाण्यासाठीचे एक साधन म्हणूनच बहुदा त्यांनी नोकरी केली. आयुष्यातील पहिली नोकरी केली ती पुण्याच्या “इतिहास संशोधन मंडळा”त संदर्भांच्या नावानिशी याद्या करण्याची. त्यातही त्यांनी ऐतिहासिक संदर्भ मिळवणे हा आपला एक उद्देश सफल करून घेतलाच. किंबहुना त्याकरताच हि नोकरी पत्करली. पगार मिळवला तो अखंड रुपये ४. पुढे लग्न झाले आणि संसाराच्या वाढत्या गरजांपायी ते औंध संस्थानातून प्रकाशित होणाऱ्या पुरुषार्थ आणि वैदिक धर्म या मासिकांचे उपसंपादक म्हणून कार्यरत झाले. वैदिक साहित्यांचा गाढा अभ्यास असलेल्या पंडित सातवळेकरांच्या हाताखाली गो नि दां काम करत होते. त्यांच्याकडून खूप काही शिकत होते. कीर्तन कलेचा अभ्यास आणि सादरीकरण चालू होते. भूमिगत क्रांतीकारकांना मदत चालू होती या मुळेच पुढे त्यांना औंध सोडावे लागले.
गो नी दां कडे अनेकविध ऐतिहासिक गोष्टी होत्या, तसं बघीतलं निरुपयोगी, पण इतिहासाच्या वेडापायी अत्यंत मौल्यवान. तोफेचा तुटका गोळा, अनेक कागद पत्रे आणि बरेच काही. गो नी दां चे दुर्गप्रेम त्यांच्या लिखाणातून दिसून येते, त्यांच्या भ्रमंतीच्या आठवणी त्यांनी पुस्तकरूपात प्रसिद्ध केल्या आहेत. काही किल्ल्यांशी गो नी दां चा खास जिव्हाळा होता. रायगड, राजमाची, पुरंदर हि त्यातली ठळक नावं. राजमाचीवर त्यांच विशेष प्रेम. तिथेच त्यांना शितू दिसली, पावनेकाठ्चा धोंडी सापडला, जैत – रे – जैत ची सगळी पात्र त्यांच्या डोळ्यासमोर आली. गो नी एकतर किल्ल्यावर सापडायचे नाहीतर काही लिहित असलेलेल दिसायचे. औंध सोडल्यावर लिखाण हेच त्यांनी उपजीविकेचे साधन म्हणून निवडले. अनेक नियतकालिकांमधून लेख लिहिले ज्यांचे संग्रह पुढे प्रसिद्ध झाले आणि तरुणांना दुर्गभ्रमणासाठी मार्गदर्शक झाले. दुर्ग भ्रमणगाथा, दुर्ग दर्शन, किल्ले, महाराष्ट्राची धारातीर्थे, दक्षिण वारा या त्यांच्या भटकंतीवृत्तांना काही तोड नाही.
गो नी दां च्या कादंबऱ्या अत्यंत रसाळ आणि खिळवून ठेवणाऱ्या. पावनेकाठ्चा धोंडी, शितू, माचीवारचा बुधा, झुंजार माची, छत्रपती शिवारायांवराची पाच भागात लिहिलेली कादंबरी, तांबडफुटी, अशा अनेक रसाळ कादंबऱ्या लिहून त्यांनी साहित्य सेवा केली आहे. संत चरित्रात्मक लेखनातून त्या आदरणीय संतांना जणू त्यांनी वंदनच केला आहे. दास डोंगरी राहतो, आनंदवन भुवनी, ही समर्थांवर, मोगरा फुलाला हे संत ज्ञानेश्वरांचे, तुका आकाश एवढा हे तुकाराम महाराजांचे तर देवकीनंदन गोपाळा हे गाडगे महाराजांचे. सारीच चरित्रे अत्यंत मधाळ, गोड. अर्थात संतांचीच ती गोड असणारच पण गो नी दां नी लिहिली आहेत म्हणून त्या कार्याला गोडी तशी अधिकच आली आहे. त्यांच्या जैत रे जैत वर पुढे जब्बार पटेलांचा अत्यंत गाजलेला चित्रपट आला.
स्मरण गाथा, आपल्या आयुष्यातील साऱ्या कडू गोड स्मरणांनी समृद्ध असलेले आत्मचरित्र गो नी दांनी सिद्ध केले ते आपल्याकडील अनुभवाची शिदोरी पुढच्या पिढीला देण्यासाठीच. या त्यांच्या अनुभवांसाठी त्यांना १९७६ साली साहित्य अकादमी पुरस्कार मिळाला. १९८१ सालच्या अकोल्याच्या साहित्य संमेलनाचे गो नी दां अध्यक्ष होते. १९९२ सालच्या डिसेम्बर मध्ये पुणे विद्यापिठानी त्यांना मानद डी. लीट्. पदवी देऊन त्यांचा सन्मान केला.
१ जून १९९८ रोजी जणू आता भूतलावरील किल्ले मनसोक्त भटकून झाले, आता स्वर्गातील दुर्ग भ्रमंती करावी हा विचार करून गो नी दां हे जग सोडून गेले. आज २०११ पर्यंत त्यांनी तिथलेही सारेच दुर्ग पादाक्रांत केले असतील. त्यांच्या साहित्यांनी त्यांच्या भ्रमण गाथांनी सबंध महाराष्ट्राला भटकण्याची एक नवीन दृष्टी दिली हे नश्चितच. त्या वृत्तीच्या रूपांनी गो नी दां आपल्या सगळ्यांबरोबर पुनःपुन्हा लाडक्या किल्ल्यांना भेटी देण्यासाठी येताच असतात आणि येत राहतील…
 नव्हे हे तर राज का रण….
Next Post मौनाची कहाणी


सरदेसाईज: December 2012

जाता जाता एक नजर इथेही........
 सेलिब्रेटी भक्तिभाव येतोय हो
सगळ्या वृत्तपत्रात मोठ्या मोठ्या मथळ्यात व व्हिडिओ-फोटोसहित झळकलेल्या पॅरिस हिल्टनच्या सिध्दिविनायकवारीचा वृत्तांन्त वाचून-पाहून कपाळावरची शीर अशी काही तडतडू लागली. चिडचिड झाली. नक्की कोण कोणाच्या भेटीला गेलेय असा प्रश्न पडावा अशी परिस्थिती पाहून, या नेमेची चाललेल्या या देवभेटीच्या तमाशाचा उबग आला.
तशी अलीकडचीच गोष्ट..... एक वेळ अशी होती कि रोज सकाळी कॉन्ट्रॅक्ट बस येण्याआधी मी धावत धावत गाभार्‍यात जात असे. पटकन देवाला नमस्कार करुन ऑफिसला पळायचे. संध्याकाळी उतरल्यावर शांतपणे देवळात जाऊन प्रसाद घेऊन घरी. पुढे शोमू झाल्यावर त्याला प्रथम सिध्दिविनायकाच्याच दर्शनाला नेलेले. कसलीही पळापळ नाही की चलाचलाचा हाकारा नाही. सिध्दिविनायकाला लागूनच डॉक्टर पेंडसेचा दवाखाना आहे. ( आताही असावा ) बाळ शोमूचा तोच डॉक. दर पंधरा दिवसांनी डॉकचे मग बाप्पाचे दर्शन ठरलेले. कधी लाईन लावलेलीही आठवत नाही. तेच आता गेल्यावेळी जिद्द करुन गेले तर दोन तास लाईन लावल्यावर माझा नंबर आल्यावर माझ्यापाशी मूठीत मावेल इतकुसा कॅमेरा होता म्हणून सुरक्षारक्षकाने मला आत सोडले नाही. त्याला म्हटले बाबा रे, फार लांबून आलेय रे. तुझ्याकडे ठेव कॅमेरा. मी नमस्कार करुन येते आणि घेऊन जाईन. जमणार नाही म्हणाला. शेवटी एका फुलवाल्याकडे चक्क रुपये ५०/- देऊन कॅमेरा ठेवायला दिला. लोकंही काय काय धंदे शोधून काढतील तेवढे थोडेच आहे. शिवाय ही मिलीभगतही असू शकेल. कोणाकोणाचे कट यात असतील ते तेच जाणोत.
पॅरिसबाईंची थोरवी काय ती वर्णावी. नेसूचे सोडून डोसक्याला गुंडाळून बागडून झाले. अंमली पदार्थांच्या अमलाखाली दे धमाल, कर कमाल अव्याहत चालूच. बापजाद्यांच्या पुण्याईवर फसफसून उतूनमातून झाले. दारू ढोसून गाडी चालवू नको गं राजकन्ये... हा मोलाचा सल्ला बिचारीला कोणीच दिला नाही मग ती काय करणार... बिचारीला त्यामुळे जेलच्या वार्‍या झाल्या. वेगवेगळे धंदे करूनही आताशा कोणी विचारीना झाले म्हणूनशान हे अचानक भारतभेटीचे फ्याड निघाले. आता निघालोच आहोत तर ममईला जायचेच हो राया. ’ या ’रायांचे बरे फावलेय. तर, ममईमधे मस्ट यादीत टॉपला ’ देव ’. या या... आय नो. चर्च मध्ये जाते नं मी. स्ट्रेट चालेन. उगाच तुमचे अगाऊ सल्ले नकोत. असेही तिथे आजूबाजूला आपलेच लोकं असणार नं. सो नो वरीज. लेट मी फ्रिकआऊट.
तसे हे तमाशे काही नवीन नाहीच म्हणा. एकेकाळी साधेसुधे खरेखुरे देऊळ असलेल्या देवळात अचानकपणे सेलिब्रेटींनी उपटसुंभासारख्या भेटी देऊन देऊन पुन्हा नव्याने नावारूपाला आणलेल्या मंदिरांनमधे त्यांच्या प्रचंड बिझी शेड्यूलमधून वेळातवेळ काढून जाणे. दर वारीला रात्रभर बंदुकी अवतीभोवती घेऊन अनवाणी चालणे काय. राजकारण्यांची थोरवी ती काय वर्णावी... सध्या कोणी भाव देत नाहीये चला गवगवा करा वारीचा.... जणू देवावरच उपकार. त्यांच्या वरातींची चर्चा देवापेक्षा महान. बिचारा देव राहिला कोपर्‍यात कुठेतरी. त्यालाही आताशा सवय झाली असेल म्हणा. अश्या थोर व्यक्तींच्या चरणांची धूळ समारंभपूर्वक त्याच्या गाभार्‍याला लागणार. त्यासाठी पंधरादिवस चाललेली मंदिरप्रशासनाची धावपळ. गाभार्‍यात त्यावेळी कोण कोण असणार. गेल्यावेळी याचा नंबर लागलेला मग आता यावेळी माझा.... सारख्या चर्चा. सुरक्षिततेची चाचपणी. देवाच्या वाटली का सध्या कोणी भाव देत नाहीये चला गवगवा करा वारीचा.... जणू देवावरच उपकार. त्यांच्या वरातींची चर्चा देवापेक्षा महान. बिचारा देव राहिला कोपर्‍यात कुठेतरी. त्यालाही आताशा सवय झाली असेल म्हणा. अश्या थोर व्यक्तींच्या चरणांची धूळ समारंभपूर्वक त्याच्या गाभार्‍याला लागणार. त्यासाठी पंधरादिवस चाललेली मंदिरप्रशासनाची धावपळ. गाभार्‍यात त्यावेळी कोण कोण असणार. गेल्यावेळी याचा नंबर लागलेला मग आता यावेळी माझा.... सारख्या चर्चा. सुरक्षिततेची चाचपणी. देवाच्या वाटली का छे हो  देव सुरक्षित असणार हे गृहीतकच  त्याला चोरण्याव्यतिरिक्त काहीही करण्याचे यवनांचे/ब्रिटिशांचे थोडेच नं दिवस आहेत हे. अन चोराची काय बिशाद ’ आज ’ देवाला चोरण्याची.
... पडद्यामागे जोरदार तयारी होऊन एकदाचा ’ तो ’ दिवस उजाडणार. आजची भूपाळी अंमळ लवकरच झाली का असं म्हणत देवही तयारीला लागणार. लवकर आटपा रे बाबांनो ही शाही भक्तभेट. ’ सोसवेना रे तुझी प्रार्थना आता अंमळ द्या हो शांतता ’, म्हणत देव पटापट छान तेलमाखून, शुचिर्भूत होऊन, भरजरी वस्त्रे लेऊन तय्यार. आत्ता येणार मग येणार म्हणत म्हणत देवालाच चांगले चार तास तिष्ठत ठेवून प्रत्यक्ष सोकॉल्ड फेमभक्त अवतरला की ही धावाधाव. पुढेपुढे करणार्‍यांची अहमिका पाहून देवाचा वासलेला ’ आ ’. सीसीटीव्हीवर दिसत असलेला अगदी मंदिराच्या प्रवेशदारी गाडी थांबल्यापासूनच सुरू झालेला चकचकाट पाहून देवाचे डोळे दिपून विस्फारलेले. आले आलेची खात्रीशीर आवई उठताच पुजार्‍यांनी सावरलेले देवाचे वस्त्र, हार. सारे काही नेटकेची चाणाक्ष नजरांनी केलेली खातरजमा. बाजूला व्हा, बाजूला व्हा असे हातातोंडाने म्हणत बंदुकींसोबत या महान भक्ताचे गाभार्‍यात पाऊल पडताच देवाने स्वत:ला आक्रसून घेतलेले. घाबरून पाय शक्य तितके पोटाशी घेण्याच्या प्रयत्नात असलेल्या देवाच्या चरणी चकचकाटाच्या, शूटिंगच्या मनासारख्या पोझ जमताच या थोर भक्ताचे मस्तक देवाच्या चरणी टेकलेले.
 देव बुचकळ्यात... आता मस्तक तर चरणावर टेकलेय म्हटल्यावर आशीर्वाद देणे क्रमप्राप्त म्हणून आपसूक सवयीने देवबाप्पाचा हात आशीर्वाद देण्याच्या इराद्यात.... पण... आशीर्वाद तर आहेच की याच्याकडे. आता नव्याने काय बरे द्यावे याला... यक्ष प्रश्न काय नाहीये या भक्ताकडे काय नाहीये या भक्ताकडे फेम, पैसा, जलसा... शिवाय हा कुठे मन्नत मागतोय फेम, पैसा, जलसा... शिवाय हा कुठे मन्नत मागतोय त्यातून कोण अमरपट्टा घेऊन तुपकट मिरवणारे तर कोणी पूर्वजांच्या कमाईवर पोसलेल्या देहाच्या कमनीय रेघांवर तमाशाई. असाही हा निव्वळ दिखावाच तर करतोय. हम्म...पण मी देव आहे नं.. त्यातून कोण अमरपट्टा घेऊन तुपकट मिरवणारे तर कोणी पूर्वजांच्या कमाईवर पोसलेल्या देहाच्या कमनीय रेघांवर तमाशाई. असाही हा निव्वळ दिखावाच तर करतोय. हम्म...पण मी देव आहे नं.. म्हणजे दिखाव्यासाठी ठेवलेला असलो तरी अजूनतरी देव्हार्‍यात आहे. उद्याचे उद्या पाहू, आत्ता भक्त दारी उभा आहे म्हणजे आशीर्वाद देणे भाग आहे. असं वाटून देव चरणावरल्या मस्तकाचे अवघ्राण करावे म्हणतोय तर चरणच रिकामे. मस्तक गायब. गाभारा चक्क रिकामा. पुजारीही गायब. सिनड्रॉप शांतता. देव अचंबित  म्हणजे दिखाव्यासाठी ठेवलेला असलो तरी अजूनतरी देव्हार्‍यात आहे. उद्याचे उद्या पाहू, आत्ता भक्त दारी उभा आहे म्हणजे आशीर्वाद देणे भाग आहे. असं वाटून देव चरणावरल्या मस्तकाचे अवघ्राण करावे म्हणतोय तर चरणच रिकामे. मस्तक गायब. गाभारा चक्क रिकामा. पुजारीही गायब. सिनड्रॉप शांतता. देव अचंबित  सवय असूनही देवाची जिद्द सुटत नाहीच. ’ सिन ’ पोटात घ्या म्हणायला येण्याचाच भक्तांनी केलेला सीन पाहून देवाचीच धडकन ड्रॉप.
 आत्ता पायाशी होता आता कुठे गेला म्हणून देवाची नकळत दुखावलेली नजर पुन्हा सीसीटीव्हीवर. गाभार्‍याबाहेर हा गलका. हातांच्या सुरक्षित साखळीत गळ्यात उपरणे, कपाळाला गंध लावून भक्तिभावाने ओथंबलेल्या चेहर्‍यावर पुन्हा विजांचा लखलखाट. अहाहा  काय ती पवित्रता वर्णावी महाराजा.... भंपक पुण्याईचा सारा माझ्यादारीच दिखावा . आदल्या रात्री हा कुठे बरं खा-प्याला होता ... सीसीटीव्ही... गो बॅक प्लीज... हां... ओबेराय काय ती पवित्रता वर्णावी महाराजा.... भंपक पुण्याईचा सारा माझ्यादारीच दिखावा . आदल्या रात्री हा कुठे बरं खा-प्याला होता ... सीसीटीव्ही... गो बॅक प्लीज... हां... ओबेराय चेपून प्याला, खाऊन तडसला. नेमका माझ्या पायावर करपट उसासला. उगाच नको तेव्हां पुसापुशी करणारा पुजारी कोणीतरी स्टॅच्यू केल्यासारखा डोळे खिळवून याला चिकटलेला. स्वत:च उदबत्ती जवळ ओढावी म्हणून देव हात पुढे करतोय तेवढ्यात या कडेकोट सुरक्षेला भेदून सेलिब्रेटीला पाहायला घुसलेले मागल्याच वाडीतले दहा बाय दहाच्या तुकड्यात राहणार्‍या दहा जणांच्या गरीब कुटुंबातले केविलवाणे पोर. त्याला पाहून पवित्रतेला आलेला खास कमावलेला कळवळा. लगेच पोर कडेवर, कणव चेहर्‍यावर, हात पोराच्या शेंबूड भरल्या गालांवर. देमार चकचकाट चेपून प्याला, खाऊन तडसला. नेमका माझ्या पायावर करपट उसासला. उगाच नको तेव्हां पुसापुशी करणारा पुजारी कोणीतरी स्टॅच्यू केल्यासारखा डोळे खिळवून याला चिकटलेला. स्वत:च उदबत्ती जवळ ओढावी म्हणून देव हात पुढे करतोय तेवढ्यात या कडेकोट सुरक्षेला भेदून सेलिब्रेटीला पाहायला घुसलेले मागल्याच वाडीतले दहा बाय दहाच्या तुकड्यात राहणार्‍या दहा जणांच्या गरीब कुटुंबातले केविलवाणे पोर. त्याला पाहून पवित्रतेला आलेला खास कमावलेला कळवळा. लगेच पोर कडेवर, कणव चेहर्‍यावर, हात पोराच्या शेंबूड भरल्या गालांवर. देमार चकचकाट अगदी पोटात तुटले हो बिचार्‍या पोराला पाहून. दत्तक दत्तक... अगदी पोटात तुटले हो बिचार्‍या पोराला पाहून. दत्तक दत्तक... आश्वासन आश्वासन चोहीकडून ’ महान महान ’चा घुमत्कार
 काय महान भक्त आहे माझा. नेमेची झालेले असूनही देवालाच उगाच चिवट आशा. असेल थोडा दिखाऊ, माजलेलाही असेल, बापकमाई हा काय त्याचा दोष थोडाच आहे. माणूस आहे नं चुकायचाच.... पण अजून जमिनीवर आहे नं. हेही नसे थोडके. म्हणून देवाची नजर पुन्हा सीसीटीव्हीवर. आं  हे काय पोर गायब.... हातात ओला टिश्य़ूपेपर.... खसखसून पुसलेली बोटं, भरभर स्वब्रँडचा फवारा. देवाला उगाच प्रश्न... तो पोरगाही ’ पेड ’ असेल का कलियुग रे देवा कलियुग
झाला इतका दिखावा पुरेसा आहे याची नीट खात्री करून निघालेला गाड्यांचा ताफा. काळ्याकाचांआड काहीही दिसत नसूनही बाय बाय चे जोरदार हालणारे हात. शेवटच्या गाडीचे टेललाईट अदृश्य झाल्याक्षणी गडाचे दरवाजे बंद. दोन्हीबाजूने एक एक बारकुसे गेट किलकिले. सीसीटीव्हीवर दिसणारी तुडुंब वाहत असलेली भक्तांची रांग पार महाराष्ट्र हायस्कूल व युनायटेड वेस्टर्न पर्यंत पोचलेली. सकाळपासून कुठूनकुठून आलेले गरीब भक्त तिष्ठून, उपासून, दमूनभागून गेलेले. गेट उघडलेले पाहून त्यांची उडालेली लगबग. आता देवाचे दर्शन होणार म्हणून सुकलेल्या ओठांवर फुललेले हसू. एकीकडे मनात दर्शन घेऊन घरी जायला किती वेळ लागेलची चाचपणी सुरू. साध्या भक्तांचे बिचारे साधे साधे प्रश्न. आता कंटाळलेल्या सुरक्षारक्षकांची वैतागलेली व जणू समोरचा प्रत्येक अतिरेकीच आहे... ची नजर. देहाची, पर्सची यथासांग चाचपणी झेलून भक्त गाभार्‍यात ढकलला गेलेला. पहाटे पाचपासून निघालेल्या जीवाला मोजून तीस सेकंद गाभार्‍यात वास्तव्य. तेही सतत ढोसकून ढोसकून. पहिली दहा सेकंद ढकलले गेल्याने सावरण्यात, पुढल्याला नजरेनेच माफ कराची विनवणी करण्यात जातात. पुढले दहा सेकंद देवासमोर जिद्द ठेवून उभे राहण्याचा प्रयत्न करण्यात व पुजार्‍याचा हात शोधून त्याला सोबत आणलेला चढावा देण्यात आणि शेवटल्या दहा सेकंदात देह पुढे अन डोळे शक्य तितके देवावर खिळवून ठेवण्याचा आटापिटा करणारा भक्त गाभार्‍याच्या बाहेर फेकला जातो.
मनगटावरील घड्याळात सहा वाजलेले असतात. देवा याचसाठी केला होता का हो हा अट्टाहास धरीला तुझ्या चरणांचा ध्यास धरीला तुझ्या चरणांचा ध्यास तुला प्रिय सेलिब्रेटींचा सहवास तुला प्रिय सेलिब्रेटींचा सहवास यापुढे पाहीन तुला जालावर यापुढे पाहीन तुला जालावर असा निश्चय मनोमनी करत भक्त स्टेशनचा रस्ता धरतो. देव गालातल्या गालात हसतो. कारण त्यालाही मनोमन माहीत आहेच, पुन्हा आपला वार येईल पुन्हा ही रांग लागेल. शेवटी हे बिचारे साधेसुधे भक्तगण देवावर प्रेम करणारे नसून देवाला घाबरणारेच आहेत. तितक्यात सीसीटीव्हीवर विश्वस्तांच्या खोलीतला गलका देवाचे लक्ष वेधतो. " पुढल्या आठवड्यात अंगारिकेला जलसा कुटुंबीय अनवाणी येतेय. तयारीला लागा.... "
" लंबोदराचे उदर आज अंमळ जास्तीच मोठे दिसतेय का " पुजार्‍याच्या मनात प्रश्न. त्याला कुठे दिसतोय देवाच्या पोटात उठलेला गोळा... चला देवा, लागा तयारीला  " पुजार्‍याच्या मनात प्रश्न. त्याला कुठे दिसतोय देवाच्या पोटात उठलेला गोळा... चला देवा, लागा तयारीला  होशियार  सेलिब्रेटी भक्तिभाव येतोय हो
द्वारा पोस्ट केलेले भानस येथे 3:41 PM 35 टिप्पणी(ण्या)
लेबले: मुक्तक विचार जीवन
झंडा उंचा रहे हमारा
प्रेममयी शब्दांच्या पलीकडले, काही मूक संवाद खीर किमान एवढा तरी हक्क मला आहेच ना
कधी दाटू येता पसारा घनांचा, कसा सावळा रंग होतो मनाचा असे हालते आत हळूवार काही, जसा स्पर्श पाण्यावरी चांदण्याचा, आपले सर्वांचे सहर्ष स्वागत
आयुष्यातील वेगवेगळ्या टप्प्यात कर्मानुसार दरमजल सुरू आहे.
भानस चे विजेट तुमच्या ब्लॊगवर जोडा
" ई-बुक - पोटोबा "
पोटोबा-१ डाऊनलोड करण्यासाठी समोरच्या पुस्तकावर क्लिक करा "पोटोबा"चं पहिलं "ई-बुक" खाली भाग्यश्रीच्या मदतीशिवाय शक्य नव्हते. चला तर मग - खादाडी सुरु करुया
 सेलिब्रेटी भक्तिभाव येतोय हो
अढळ स्थान (3) अनुभव (38) अनुभव-प्रकटन-गंमत (37) अनुभव-प्रकटन-विचार (56) अनुभव-प्रकटन-विचार-- कथा (2) आनंद - मनातले (14) कथा (31) कविता (17) खाउगल्ली (74) तुकडा तुकडा चंद्र (3) निसर्ग (2) निसर्ग जीवन समाज प्रदुषण (10) पर्यटन (4) पुस्तक परिचय-साहित्य (3) प्रगती-तांत्रिक-चित्रफिती-असेच काही आवडलेले (10) भारलेपण (8) मनातले (3) मुक्तक विचार जीवन (79) मुक्तक विचार जीवन-गंमत (11) मुक्तक विचार जीवन (5) रंगकर्मी-प्रयत्न (7) विचार (10) शुभेच्छा (11) स्वर-संगीत-आनंद (11) स्वर-संगीत-आनंद-कला (4) हलकेफुलके (1)
खाण्यासाठी जन्म आपुला ... जन्मभरच तर खाणे ...
डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा
बायकोची अदलाबदली- वाइफ स्वॅप
बिरडे-डाळिंब्यांची उसळ - प्रकार १


सरदेसाईज: January 2011

जाता जाता एक नजर इथेही........
न्यू इंग्लिश स्कूल व शुभंकरोती दोन्ही ठिकाणी नेमेची भरणारी प्रदर्शने भरली होती. बऱ्याच वर्षांनी हा योग आलेला. मी संचारल्यासारखी आईला घेऊन निघाले. मला सगळ्या प्रकारच्या प्रदर्शनांना, सेलला जायला आवडते. आर्ट गॅलरी असो, फोटोंची मनोहरी पकड, तैलरंग, रांगोळी, हस्तकला, यात तर अनेक लक्षवेधक प्रकार, किंवा नेसणे किती होते हा प्रश्न कानामागे टाकून साड्यांचे ढीग उपसणे असो. उत्साहाने सळसळणारे वातावरण कधीनुक आपल्यालाही त्या भरात खरेदी करायला लावते ते बरेचदा कळतही नाही. घेतलेली वस्तू कशी स्वस्त व मस्त मिळाली या आनंदात मशगुल आपण घरी येतो. हातपाय धुऊन केलेली खरेदी कौतुकाने घरातल्यांना दाखवायला जातो आणि कोणीतरी पटकन म्हणते, " अगं, पुन्हा मरूनच कलर घेतलास आधीच पाचसहा साड्या पडल्यात ना मरून आधीच पाचसहा साड्या पडल्यात ना मरून त्यात पुन्हा हिची भर त्यात पुन्हा हिची भर " खरे तर साडी घेतानाच हा विचार मनात चमकून गेलेला असतोच पण जीव फिरून फिरून मरून शीच अडकलेला. एखाद्या भुताने पछाडल्यासारखे या मरून ने नं मला पछाडलेय. लिंबू, मोतिया, अबोली, चिंतामणी, गर्द हिरवा किती सुंदर सुंदर रंग खुणावत होते. पण नाही, दहा स्टॉल्स फिरून पुन्हा पावले तिकडेच वळली. मग, बोलणारीला कारणे दिली जातात. अगं, ब्लॉउज तरी किती शिवायचे " खरे तर साडी घेतानाच हा विचार मनात चमकून गेलेला असतोच पण जीव फिरून फिरून मरून शीच अडकलेला. एखाद्या भुताने पछाडल्यासारखे या मरून ने नं मला पछाडलेय. लिंबू, मोतिया, अबोली, चिंतामणी, गर्द हिरवा किती सुंदर सुंदर रंग खुणावत होते. पण नाही, दहा स्टॉल्स फिरून पुन्हा पावले तिकडेच वळली. मग, बोलणारीला कारणे दिली जातात. अगं, ब्लॉउज तरी किती शिवायचे याचे पर्फेक्ट मॅचिंग आहेच माझ्याकडे. किंवा, मरूनच असला तरी याचे काठ पाहिलेस का याचे पर्फेक्ट मॅचिंग आहेच माझ्याकडे. किंवा, मरूनच असला तरी याचे काठ पाहिलेस का जर नाहीये ती. रेशीम आहे रेशीम. किती सुंदर दिसतेय ना जर नाहीये ती. रेशीम आहे रेशीम. किती सुंदर दिसतेय ना ना ऐकणारीचे समाधान होते ना आपले. मात्र आधीच्या पाचसहा मरूमरूत अजून एक दाटीवाटीने विराजमान होते.
दिवाळीच्या आसपास दरवर्षी आकाशकंदील, पणत्या, फटाके, अनेकविध गोष्टी नवे रूप धारण करतात. गेल्या वर्षीच्या हौसेने आणलेल्या सगळ्याच गोष्टी वापरून झालेल्या नसतात. काहींचे तर पॅकिंग ही सोडलेले नसते. कारण त्या आधीच्या वर्षी आणलेल्या वस्तू त्यांचे अस्तित्व दाखवत राहतात. तरीही नवे काही दिसले की लगेच आपल्याला ते उचलण्याचा मोह होतोच. स्वाभाविकच आहे ते. पण कळत नकळत आपण वेळेचा, पैशाचा, जागेचा ( आजकालच्या सुपरबिल्टअपच्या जमान्यात तर कितीही असली तरी टीचभरच वाटू लागलीये ) अपव्यय करत राहतो. दिवाळीच्या आधीच्या साफसफाईतून दरवेळी आपल्या मोहाची फळं जागोजागी दिसतात. मग, " अय्या कधीपासून मी ही बरणी शोधत होते. इथे लपली होती का कधीपासून मी ही बरणी शोधत होते. इथे लपली होती का "यासारखे व्यक्ती व्यक्तिनुरूप चित्कार घराघरातून ऐकू येत असतात. बरेच दिवस कुठेतरी मागे दडलेली, हरवली की काय "यासारखे व्यक्ती व्यक्तिनुरूप चित्कार घराघरातून ऐकू येत असतात. बरेच दिवस कुठेतरी मागे दडलेली, हरवली की काय या सदरात मोडलेली गोष्ट दुसरेच काहीतरी करताना अचानक समोर आली की घबाड मिळाल्याचा आनंद होतो. म्हणजे मुळात ती आणली तेव्हाही घबाडच होती. पण, मग अशी कुठेतरी मागे कशी गेली
अगदी लहानपणापासूनच संग्रहाची लागण होते. पोस्टाचे स्टँम्प्स, चांद्या, गोळ्यांचे रॅपर्स, बुचे, गोट्या, कवड्या, काड्यापेट्या, जियाजो, पेन्सिली, बाहुल्या, कॅलेंडर्स, कात्रणे, मोरपिसे, गणपती, एक ना दोन... एखाद्या छोट्याश्या पेटीत, चपलेच्या खोक्यात, फोल्डरमध्ये ही अलीबाबाची गुहा तयार होते. जरा वेळ मिळाला किंवा नवीन भर पडताना, या संपत्तीचा आढावा, आस्वाद घेतला जातो. एखाद्या घारीसारखी नजर अचूक आवडत्या गोष्टीचा मागोवा घेत असते. पुन्हा हा अनमोल खजाना कोणी घेऊ नये म्हणून जीवापाड जपणूक सुरू असते. मग हळूहळू जसजश्या इयत्ता वाढत जातात तसतसे संग्रहाच्या कक्षाही विस्तारतात. कुत्री, मांजरी पाळण्याचा प्रकारही होतो. माझी धाकटी भाची जिथे मनीमाऊ दिसेल तिथे तिथे रेंगाळत राहते. दूध, पोळी भरवते. घरीही आणते मधून मधून.
आजोळी गेलो की सुटीतला जिव्हाळ्याचा व न चुकता होणारा कार्यक्रम म्हणजे आजीची शिसवी काळी ट्रंक उघडून, तिच्या आजीपासून जपलेल्या वस्तूंचा खजिना आ वासून भारलेल्या नजरेने पाहत राहणे. आजीच्या आईची अंजिरी डबल पदराची, मोराची पैठणी. तिच्यावरचा खऱ्या सोन्याचा जर, अंगभर बुंदे, खोप्यात खोवायची सुवर्णफुले, हस्तिदंती फणी, चांदीची मेणाची व कुंकवाची डबी. सोनसळी कद. गौरींचे खरे दागिने. बाबांना शिवलेली कुंची, टोपडी. अजूनही न उसवलेली आजोबांना आजीने विणलेली बंडी. बंदे रुपये, सगळ्यांच्या लग्नाच्या पत्रिका, खूप खूप जुने फोटो. श्रीखंडाच्या, सुंठेच्या वड्या. काय काय निघे तितून. शिवाय दरवर्षी भरही पडलेली असे ती वेगळीच.
यातले काही संग्रह कालाच्या मर्यादा ओलांडून कायमचे मनात घर करून राहतात. कित्येक वर्षांनी अचानक बेडच्या आत, ट्रंकेच्या तळाशी, माळ्यावरच्या मोठ्याश्या बोचक्यातून हळूच डोकावतात. मग पसारा तसाच टाकून त्यातच फतकल मारून आपण बसतो. हळुवार हाताने, अनेक आठवणींच्या गर्दीत तो खजिना डोळेभरून पाहतो. प्रत्येकीची अनोखी सुरस कथा असते. तित आपले बालपण, शैशव, तर कधी पहिल्या वहिल्या एकतर्फी प्रेमाच्या खुणा दडलेल्या असतात. आजचे आपण दंग होऊन कालच्या आपल्याला पाहण्यात रममाण होऊन जातो. तास दोन तास या तल्लीनतेत पसार होतात. मन तरल तरंगत असते. अचानक वास्तवाचे भान येते. नकळत थरथरत्या हाताने आपण तो खजिना नीट ठेवतो. पुन्हा काही वर्षांनी ' त्या ' आपल्याला पाहण्यासाठी...
 पण मुळात आपण पसारा आवरायला काढला होता ना काय ठरवले होतेस तू काय ठरवले होतेस तू जी गोष्ट वर्षाचे तीनही ऋतू उलटून गेले तरी लागली नाही याचा अर्थ यापुढेही ती लागणार नाही. अपवादात्मक काही गोष्टी वगळता सर्वसाधारणपणे सर्रास हा निष्कर्ष सत्य असतो. पण... इथेच सगळे घोडे अडते. काहीत जीव गुंतलेला तर बऱ्याच गोष्टींना अपवादात्मक लेबल लावले जाते. त्यातून आजी-आजोबा आसपास असले की उघडलेले बोचके तसेच पुन्हा बांधून माळ्यावर रवाना होते. वर पसाभर बेजबाबदार व उधळेगीरीची लेबले आपल्यावर लावली जातात. थोडक्यात कमीअधिक प्रमाणात आपण सगळेच काही ना काही तरी संग्रह करत राहतो. घराघरातून ठासून भरलेले माळे, कात्रणांच्या चळती, मासिकांच्या थप्प्या, कॅसेट्स, जोडे, पंखे, रेडिओ, लोकरीचे गुंडे, रंग, दोरे, खवले, अश्या कित्येक, " मला पाहायचेय, दुरूस्ती करणार आहे मी, वेळ मिळाला की सगळ्या ऐकेन ना... अश्या निरनिराळ्या कारणांनी जमा केल्या जातात. फक्त जमाच होतात. वेळच नाही ही कायमची पळवाट.( खरीच आहे ती काही काळापुरती... ) नंतर जेव्हां वेळ असतो तेव्हां इतका उत्साह उरलेला नसतो. पण म्हणून इतक्या वर्षांची स्वप्ने टाकवत नाहीत आणि पुरीही होत नाहीत. उरते ती रद्दी, भंगार,धूळ, जळमटं.... परिणाम, अपुरी जागा, सर्वत्र जमवलेल्या वस्तूंचे आक्रमण, त्यापायी वाढणारा कचरा, धूळ... अस्थमा.
छंदासाठी संग्रह व पछाडले जाऊन गोष्टी जमवणे यातली सीमारेषा अतिशय धूसर आहे. छंदात भारलेपण असावेच लागते. भारलेपण पछाडलेपणाकडे झुकले की ताळतंत्र सुटतो. बऱ्याच जणांना जुन्याबाजारात जाऊन अँटिक लेबल लावून निरनिराळ्या वस्तू जमा करण्याचा षौक असतो. त्या घेतांना होणारी किमतीची घासाघीस, वस्तूंची काळातीत महती, भूरळ पाडते. पण छंद हा विरंगुळेच्या पलीकडे गेला की अपरिहार्यतेचे रूप धारण करतो. अपरिहार्यता विकृतीचे. ( Obsessive Compulsive Disorder ) आपण सगळेच काही वेळा वस्तू घरात असूनही तीच पुन्हा घेतो. आधीची जुनी झाली म्हणून, नवीन सुधारीत आवृत्ती आली म्हणून, घाट, रंग वेगळा आहे म्हणून, आधीची सापडत नाही म्हणून, कारणे बरीच पुढे केली जातात पण खरे तर तिची बरेचदा गरज नसतेच. काही वेळा, पुढे कधीतरी लागेल आणि त्यावेळी जी किंमत असेल ती देऊन घ्यावी लागेल, हे एक अतिशय सोयिस्कर व पटणारे ( स्वतःला ) कारण देऊन अनावश्यक वस्तू विकत घेतली जाते. बरेचदा तो दिवस उगवतच नाही. आणि उगवलाच तरी त्यावेळी नेमकी ही वस्तू हाताशी सापडतच नाही. त्यामुळे मिळेल त्या किमतीला विकत घ्यावीच लागते. एकदा ठेच लागली की लगेच शहाणपण, हा प्रकार अशक्यच असल्यामुळे या अश्या त्यात्या वेळी अनावश्यक व नंतर आवश्यक वस्तूंचा भरणा नित्यनेमाने चालू राहतो. सेलमधे स्वस्तात मिळून गेली हेही एक हमखास दिले जाणारे कारण आहेच.
आपल्याकडे सुदैवाने म्हणा दुर्दैवाने म्हणा जागेची टंचाई व महागाई या दोन्हींच्या कृपेने पछाडलेपणालाही मर्यादा पडतातच. सर्वसाधारण घरांत पाचसहा गोण्यांपलीकडे भंगार जमूच शकत नाही. क्वचित काही घरांत प्रचंड जुने सामान, रद्दी सापडू शकेलही. पण निदान शहरांत तरी फारसा वाव नाहीच. अशी पछाडलेली माणसे सगळ्यांच्या कुचेष्टेचा, तक्रारीचा विषय बनतात. जपून नीट ठेवलेल्या वस्तू ऐनवेळी आठवल्या नाहीत की घरातले चिडचिड करू लागतात. भाराभार वस्तू आणायची घाई नुसती, वेळेला एकतरी मिळेल तर शपथ. कशाला इतके सामान जमवलेत घड्याळं घड्याळं तरी किती आणायची घड्याळं घड्याळं तरी किती आणायची कधी दुरुस्तं करणार आहात ती कधी दुरुस्तं करणार आहात ती डोळे फुटतील अशाने. अशी वाक्ये सारखी ऐकू येतात. पण हे सारे वरवर दिसणारे रूप. मुळात हे पछाडलेपण सुरू होण्यामागे अनेक कारणे दडलेली असतात.
माझ्या ओळखीत एकट्या राहणाऱ्या एक आजी आहेत. त्यांचे घर म्हणजे कबाडखानाच. घरात आलेली कुठलीच गोष्ट कचऱ्यात जात नाही. कित्येक वर्षांच्या दुधाच्या पिशव्या, कार्डबोर्डचे खोके, प्लॅस्टिक, वर्तमानपत्रे, काय काय जमवलेय त्यांनी. सगळेजण त्यांना नावे ठेवतात. पण यासगळ्या मागे जीवघेणे दुःख दडलेय ते कोणी लक्षात घेत नाही. त्यांचा मुलगा त्यांना विचारत नाही. मावशीचे सगळे करतो पण आईशी बोलत नाही. नवरा असताना तो म्हणेल तीच पूर्वदिशा होती. सततचे दबलेपण व भावनिक गळचेपीमुळे आजींचे सगळे उभारीचे, उमेदीने, आनंदाने जगण्याचे दिवस भीतीत, घुसमटण्यात गेले. आपले, आपल्यासाठी कोणी आहे ही भावनाच कधी अनुभवता आली नाही. आता निर्जीव वस्तूंमधून आजी ते मिळवण्याचा प्रयत्न तर करत नसतील
इथे अमेरिकेत, तीस लाखापेक्षा जास्ती लोकं या विकृतीचे बळी आहेत. मोठीमोठी घरे, मागेपुढे अंगण, स्टोरेज, गॅरेज, बेसमेंट, यामुळे या पछाडलेपणाची सुरवात कधी झाली हे कळतच नाही. सुरवातीला बेसमेंट, गॅरेज, क्लोजेटपर्यंत सीमित सामान लिव्हिंग रूमच्या आढ्याला पोचते तेव्हां कळले तरी आवर घालणे अशक्य होऊन बसते. एखादी गोष्ट आवडली की ती आणल्याशिवाय चैनच पडत नाही. ज्यांच्याकडे पैसे नसतात ते लोकांनी कचऱ्यात टाकलेल्या वस्तू उचलून आणतात. प्रत्येक वस्तूच्या आवश्यकतेची ठळक कारणमीमांसा यांच्यापाशी असतेच असते. घरातल्या लोकांच्या विरोधाला, तक्रारींना, त्यांना होणाऱ्या गैरसोयींवर, प्रेमावर, सोबत राहणाऱ्यावरही हे पछाडलेपण मात करून जाते. अनेकदा अशी माणसे एकटीच राहताना आढळतात. जोडीदार बरोबर असले तरी ते हताश, अलूफ, तटस्थ, कोरडे झालेले आढळून येतात.
वस्तू, कपडे, काय वाटेल ते जमा करणाऱ्यांबरोबर इथे जनावरांचाही अतिरेक सापडतो. एका माणसाची बायको चाळिशीतच अचानक अपघाताने गेल्यावर त्याने एक उंदीर पाळला. लोकं कुत्री, मांजरी सर्रास पाळतात. मला उंदीर आवडला म्हणून मी पाळला. ती उंदरीण होती. पाहता पाहता एकीचे दहा कधी झाले आणि त्या दहांचे हजार कधी झाले ते कळलेच नाही. ( अजिबात अतिशयोक्ती नाहीये ही ) उंदरांनी संपूर्ण घरच ताब्यात घेतले. सगळ्या भिंती कुरतडल्या, प्रत्येक कपाट, पलंग, गाद्या, काही काही म्हणून सोडले नाही. शेवटी अशी वेळ आली की या माणसाला घरात राहणेही अशक्य झाले. नाईलाजाने व आजूबाजूवाल्यांनी तक्रारी केल्यामुळे याने मदत मागितली असता याला मानसिक धक्का न बसू देता प्रत्येक उंदीर अतिशय काळजीपूर्वक हाताळून त्याला नवीन घर मिळवून दिले जाईल असे आश्वासन देत उंदीर पकड मोहीम सुरू झाली. शेवटी ते उंदीरच. चला बरं शहाण्या मुलासारखे पटापट डब्यात चढा असे थोडेच होणार होते. सुरवातीला प्रचंड संख्येमुळे भरभर हाताशी लागत होते. नंतर मात्र त्यांनी लपाछपी व पकडापकडी खेळायला सुरवात केली. किमान पंचवीस वॉलेंटियर्स उड्या मारून मारून पकडता आहेत आणि उंदीर चकवून पळत आहेत. शेवटी घराची एक ना एक भिंत, कपाट, अगदी बाथटबही फोडला, तेव्हां कुठे ८०% प्रजा हाती लागली. त्यांची संख्या भरली दोन हजारापेक्षा जास्त. ती टीम निघून गेल्यावर पुढे पंधरा दिवस त्याने स्वतः चारशे पेक्षा जास्त उंदीर पकडून सिटीकडे दिले. या साऱ्या प्रकारात अनेकदा तो ढसढसून रडला, ही धरपकड व वियोग सहन न होऊन निघून गेला. बायको गेल्याचे सत्य तेव्हां व आजही पचवू न शकल्याने सोबतीचा हा मार्ग त्याने शोधला होता.
अनेकदा हे ' जमा करणे ' आरोग्यास धोकादायक होऊन बसते. जिकडे तिकडे धूळ, स्वयंपाकघरातील सडलेल्या अन्नामुळे झुरळे, माश्या, किडे, वाळवी, सततची ओल, मांजरे, उंदीरांची शिशू यामुळे लहान मुलांच्या प्रकृतीला प्रचंड अपाय होतो. अशावेळी चाइल्ड सर्विसेस मुलांना घरापासून दूर करतात. थोडक्यात या विकृतीमुळे मुले आईवडीलांना व आईवडील मुलांना मुकतात. घटस्फोट होतात. समाजात मिसळणे कमी होत जाते. कोणालाही घरी आणणे शक्य नसल्याने संपर्क व संवाद टाळण्याची प्रवृत्ती बळावत जाऊन एक वेळ अशी येते की अशी व्यक्ती संपूर्णपणे एकटी होते. कळत असूनही वळत नाही. प्रयत्न करावेसे वाटतात परंतु आता परिस्थिती हाताबाहेर गेलेली असल्याने शेवटी तेही बंद होतात. उरते ते भंगार व भकास जीवन.
ही विकृती बळजोरीने दूर होऊ शकत नाही. यामागची दडलेली कारणे शोधून त्यांचे समूळ उच्चाटन केले गेले तरच काही प्रमाणात यश मिळू शकते. काही प्रमाणात ही विकृती आनुवंशिकही आहे. जोवर ही माणसे स्वतःहून मदत घेण्यास तयार होत नाहीत तोवर मदत करूनही उपयोग होत नाही. जोरजबरदस्ती केल्यास परिणाम अजून भयावह होतात. यांच्या कलाने घेऊन, अतिशय संयम व पेशन्स ठेवून मदत करावी लागते. काही जण लवकर व स्वतःहून यातून बाहेर येतात, काही वेळ घेऊन व खूप वेळा निग्रह मोडून, थेरपी घेत घेत सुधारतात तर काही कधीच बाहेर येतच नाहीत.
सर्वसामान्यपणे प्रत्येकात असणारी संग्रही वृत्ती, मोह, मालकी हक्काची भावना आटोक्यात आहे तोवरच जीवनात त्याची मजा आहे. वस्तूसाठी आपण की आपल्यासाठी वस्तू हा तोल ढळता नयेच. आणि हा मोहाचा तोल सांभाळणे आपल्या हातात आहे. मात्र एकदा का या साऱ्याचा अतिरेक सुरू झाला की फक्त सजाच उरते. स्वतःसाठी व स्वतःच्या माणसांसाठीही.
द्वारा पोस्ट केलेले भानस येथे 7:16 PM 26 टिप्पणी(ण्या)
सकाळचे १० वाजलेले. नवरात्राची पाचवी माळ. दसरा रवीवारी येत होता. उद्या परवा नाहीच जमले तर शुक्रवारी फारच गर्दी उसळलेली असेल म्हणून आजच जाऊन यावे असा विचार करून माझ्या कोऑपरेटिव्ह बँकेत येऊन पोहोचले. चांगली नावाजलेली व गेली कित्येक वर्षे ठाणे जिल्ह्यात खूपच गाजत असलेली ही आमची बँक. कॅलेंडरवर जेमतेम पहिला आठवडा उलटला होता. पगार, पेन्शन, आरडी वगैरे नेहमीच्या गडबडीतून अजून पूर्ण सुटका झालेली नसली तरी थोडीशी श्वास घेण्याइतपत परिस्थिती असेल, असा माझा होरा.
दारातच एटिएम ची छोटीशी केबिन. एक जण आत खुडबुडत होता, बाहेर पाच सहा डोकी लाईनीतून पुढे झुकून, माना उंचावून आतला कधी बाहेर येतोय ची वाट पाहत उभी होती. कधी घड्याळाकडे, तर कधी मागे वळून रेंगाळणार्‍या रिक्षांचा माग काढत, चुळबुळत, मध्येच काहीतरी पुटपूटत ... नेहमीचेच दृश्य. रांगेत आपण उभे असतो तेव्हांच नेमके कोणीतरी काहीतरी गोची करते. कधी कार्डच अडकते तर कधी कोडच चुकीचा पंच होतो. माझ्या बर्‍याच मैत्रिणी तर चुकूनपण एटिएम मशीनकडे जात नाहीत. ओल्ड स्कूल म्हटले तरी चालेल पण हेच बरे पडते गं, असे म्हणत पटापट स्लिपा भरून मोकळ्या होतात.
ही शाखा घराजवळ असल्याने बरी पडते, चालतही जाता येते. एटिएम ओलांडून पायर्‍या चढून आत पाऊल टाकले तर नजर पोचेल तिथवर माणसं व वर सुरू असलेले दिवेच फक्त दिसत होते. थोडक्यात होरा चुकला होता. एकतर ही शाखा तशी लहानच आहे. तश्यांत सणासुदीचे दिवस. नुसती झुंबड होती. दारापाशीच असलेल्या दोघांतिघांना विनंती करत करत थोडी आत सरकले. मला दोनतीन कामे करायची होती. पासबुक व चेक भरायचा होता. पैसे काढायचे होते व लॉकरही उघडायचा होता. प्रत्येक काउंटरपासून लाइन निघालेली दिसत होती पण शेपटाच्या टोकाचा पत्ताच लागेना. सगळ्या रांगा एका ठिकाणी येऊन गुंतल्या होत्या. प्रत्येकाचा चेहरा वैतागलेला, त्रासलेला. बाहेर सुरू असलेली डोकवेगिरी इथेही सुरू होतीच. पाच मिनिटे त्याचे निरीक्षण केल्यावर कुठली रांग कुठे वळतेय याचा थोडासा उलगडा झाला. त्यातल्या त्यात पासबुकाची रांग आटोक्यातली वाटल्याने प्रथम तीच धरली. सुदैवाने चेकही तिथेच भरायचा होता. पाच मिनिटे झाली तरी काम फत्ते करून एकही व्यक्ती मागे आली नाही की रांगही तसूभरही पुढे सरकली नाही. म्हणून मीही डोकवेगिरीचा अवलंब करत अंदाज घेऊ लागले. पाहते तो काउंटरवर सामसूम. खुर्ची मालकाची वाट पाहत रिकामी. अरेच्या हा काय प्रकार. इथे एसी असून जोरदार घुसमटायला लागलेले, गर्दीचा वाढता जोर आणि चक्क काउंटरचा कर्ताकरवीता गायब. माझ्या चेहर्‍यावरचे प्रश्नचिन्हं पुढच्याने वाचले, " आहेत मॅडम, आलेच म्हणून गेल्यात. दहा मिनिटे झाली पण अजून... " तो असे म्हणतोय तोच मॅडम अवतरल्या.
बाविसचोवीसची मॅडम. केस मोकळे ( केस बर्यापैकी लांब होते ), मोठी उभी टिकली, भडक मेकअप, काळपट लालगडद लिपस्टिक, मोठ्या मण्यांच्या तीन माळा गळ्यात, दोन्ही हातात मोठी रुंद कडी, मोरपिशी पंजाबीवर फ्लोरोसंट कलरची ओढणी. एकंदरीत सगळाच प्रकार भसकन डोळ्यात घुसणारा. कोणीही काहीही घालावे, ज्याची त्याची मर्जी हे खरेच. तरीही प्रथमदर्शनीच आठी पडावी... मॅडम बसल्या तोच फोन वाजला. मॅडमने शेजारी बसलेल्या कलिगकडे तिरका कटाक्ष टाकताच त्याने तत्परतेने फोन उचलला. फोन बहुदा मॅडमचा असावा, मी पाचसहा फुटांवर असल्याने मला शब्द नीट कळले नाहीत पण काय तो निरोप घेऊन त्याने मॅडमला सांगितला. त्यावर मान उडवून उद्या उद्या असे हातवारे तिने केले. निरोप पोचवला गेला.
संतुष्ट होऊन मॅडमने रांगेत उभ्या असलेल्या पहिल्याच माणसाकडची चार पासबुकं ओढली. चार बोटे नाचवत, इतकी काय तुम्ही पण... अश्या खुणा करत कीबोर्ड बडवला. इतके होईतो एकही शब्द तोंडातून बाहेर आला नव्हता. मी बुचकळ्यांत. ही मुकी आहे की काय काय तुम्ही पण... अश्या खुणा करत कीबोर्ड बडवला. इतके होईतो एकही शब्द तोंडातून बाहेर आला नव्हता. मी बुचकळ्यांत. ही मुकी आहे की काय उगीच ही शंका मला छळू लागली. उपकार केल्यासारखी चारी पासबुकं भरून अक्षरश: त्याच्या अंगावर फेकली. त्याने गरीबासारखी गोळा करत थँक्स देत पळ काढला. अजून दोघे जण असेच उपकार घेऊन गेले.
माझ्या दोन नंबर पुढे एक बाई उभी होती. तिला बराच उशीर झाला असावा. हवालदिल झाली होती. एकदाचा तिचा नंबर आला. जवळपास पाचसहा पासबुकं आणि बरेच चेक्स असा मोठा ढीग तिने मॅडमसमोर ठेवला. तो पाहताच मॅडमच्या कपाळावरची शीर तडकली. हातवारे करून आविर्भावाने, " एकावेळी इतके आणलेस तू वैताग आहेस अगदी. " तिला म्हणत कीबोर्ड चालू झाला. पहिले पासबुक अंगावर भिरकावले गेले. दुसरे प्रिंटर मध्ये घातले पण त्यावर काहीच उमटेना. बाहेर काढून पुन्हा प्रिंटर मध्ये ढकलले, पुन्हा तेच. शाई संपलीये की काय असे वाटून प्रिंटर उघडला पण तसा एकतर मेसेजही पॉप अप होत नव्हता आणि बहुतेक कार्टरेज नुकतेच बदलले असावे त्यामुळे पुन्हा एकदा पासबुकच ढकलायचा प्रयोग झाला. पण दोघेही अडून बसलेले. मॅडमने ते पुस्तक बाजूला टाकले व दुसरे आत ढकलले तर त्यावर पटापटा काळे उमटले. तोच ती बाई म्हणाली, " पोरांनी ज्यूस सांडवला होता त्यावर. " हे ऐकले मात्र मॅडमचे पित्त खवळले. चक्क कमरेवर हात ठेवून उठून उभी राहिली आणि डोळे गरागरा फिरवत त्या बाईला धारेवर धरले. " चूक झाली हो. कारटी ऐकत नाहीत नं. "असे म्हणत त्या बाई गयावया करू लागल्या. एकदाची त्यांची सारी पासबुके व चेक्स पार पडले. खाली मान घालून ती बाई गरीबासारखी निघून गेली.
अजूनही माझी शंका फिटलेली नव्हती. ही खरेच मुकी आहे की...  जर मुकी असेल तर या इतक्या गडबडीच्या काउंटरवर हिला कशाला ठेवलेय तेही इतक्या प्रचंड गर्दीच्या वेळी. बरं हिचा एकंदरीत तोरा पाहता काहीतरी गडबड आहे हे मला जाणवत होते. तशातही मला एक गोष्ट प्रामुख्याने जाणवली ती म्हणजे बँकेत जास्त करून इतर ऑफिसातले शिपाई, ड्रायव्हर, कामवाल्या बाया व पेंशनर यांचाच जास्त भरणा होता. माझ्या लाइनीतील पुढची सगळी मंडळी हीच होती. आणि बहुतेक ती नेहमीच येणारीही होती. मॅडमचा हा तोरा त्यांच्या अंगवळणी पडलेला होता.
मी आधीच ठरवले होते की हिने जर माझ्या अंगावर पासबुक फेकले तर मी तिला ते उचलून द्यायला लावणार व तक्रारही करणार. माझ्यामागे लाइन बरीच वाढली होती.बँकेत शिरायलाही जागा राहिली नव्हती. माझा नंबर येताच मी माझी दोन्ही पासबुकं तिच्या समोर धरली. तिरक्या नजरेने माझ्याकडे पाहत तिने नंबर टाईप केला. मी दोन वर्षाने पासबुक भरत असल्याने बर्याच एंट्र्या बाकी होत्या. वैतागून तिने माझ्याकडे पाहिले पण काही हातवारे केले नाहीत. मीही मख्खासारखा चेहरा करून तिच्याकडे एकटक पाहतं होते. जर मी दोन वर्षे मायदेशात गेलेच नसेन तर एंट्र्या कश्या करून घेणार माझी दोन्ही पासबुके प्रिंटून तिने प्रिंटरवर ठेवली. चेकच्या स्लिपवर शिक्का मारून तिचा काउंटर पार्ट पासबुकांवर ठेवला. काहीही भिरकावले मात्र नाही. मी ते उचलून लॉकरच्या दिशेने निघाले.
वाटेत मॅनेजरांची केबिन आहे. तिच्या बाहेर चेक्स व तस्तम गोष्टींवर शिक्के मारायला शिपाई बसलेला. त्याला नमस्कार केला आणि विचारले, " का हो, त्या मॅडम मुक्या आहेत का " कानभर पसरेल इतके हसू व उतू चालालेले प्रेम त्याच्या चेहर्‍यावर पसरले. " काहीतरीच काय " कानभर पसरेल इतके हसू व उतू चालालेले प्रेम त्याच्या चेहर्‍यावर पसरले. " काहीतरीच काय निशामॅडम ना नाही हो. आज ना त्यांचे मौनव्रत आहे. नवरात्रसुरू आहे ना, म्हणून. पण सकाळपासून गर्दीने नुसता वात आणलाय. मॅडम तरी पण निभावता आहेत. " ( किती ते कौतुक, म्हणे मौनव्रत आहे. कमालच आहे. स्वत:च्या पोरीने घरी मौनव्रत घेतले असते तर तिचे इतके कौतुक केले असते का यांनी ) उघडपणे , " वा ) उघडपणे , " वा वा छान हो छान. पण, लोकांना त्रास होतोय त्याचा. आणि त्या तुमच्या निशामॅडम डोळ्यांनी व हातवारे करून लोकांवर खेकसत आहेत, त्याही उगाचच, त्याचे काय " " काय मॅडम, काहीही. अहो लहान पोर आहे, चालायचेच. थोडे लाड होणारच की, काय " " काय मॅडम, काहीही. अहो लहान पोर आहे, चालायचेच. थोडे लाड होणारच की, काय
मॅनेजर आतून आम्हा दोघांकडे पाहत असावे. त्यांनी मला खुणेने आत यायला सांगितले. मी आत जाताच, " काय झाले काही प्रॉब्लेम आहे का काही प्रॉब्लेम आहे का " असे विचारले. मी माझा निषेध नोंदवला. निशामॅडमनी मौनव्रत धारण करण्याबद्दल माझा मुळीच आक्षेप नव्हता. त्यांच्या एकंदरीत वागणुकीचाच मला त्रास झालेला. ' ग्राहक देवो भव ' ही तुमची टॅगलाइन आणि नेमके त्यालाच ही ट्रिटमेंट. मॅनेजरांनी लगेच गुळमुळीतपणा सुरू केला. " अहो तसे नाही. नवरात्र वर्षातून एकदाच असते. त्यातून हौसेने निशाने मौनव्रत ठेवलेय. सांभाळून घ्या. तुमचे कुठले काम अडलेय का " असे विचारले. मी माझा निषेध नोंदवला. निशामॅडमनी मौनव्रत धारण करण्याबद्दल माझा मुळीच आक्षेप नव्हता. त्यांच्या एकंदरीत वागणुकीचाच मला त्रास झालेला. ' ग्राहक देवो भव ' ही तुमची टॅगलाइन आणि नेमके त्यालाच ही ट्रिटमेंट. मॅनेजरांनी लगेच गुळमुळीतपणा सुरू केला. " अहो तसे नाही. नवरात्र वर्षातून एकदाच असते. त्यातून हौसेने निशाने मौनव्रत ठेवलेय. सांभाळून घ्या. तुमचे कुठले काम अडलेय का द्या मी करवून घेतो. " " अहो पण मग त्यापेक्षा तुम्ही आजचा दिवस दुसर्‍या कोणाला तरी तिथे बसवायचे आणि निशामॅडमला खाली लोन डिपार्टमेंटला पाठवायचे ना. कस्टमरला निष्कारण ताप कशाला. " आता सौजन्य जाऊन मॅनेजर ही थोडे तडकल्यासारखे दिसू लागलेले. " बरं बरं मी पाहतो. तुम्हाला अजून काही काम आहे का द्या मी करवून घेतो. " " अहो पण मग त्यापेक्षा तुम्ही आजचा दिवस दुसर्‍या कोणाला तरी तिथे बसवायचे आणि निशामॅडमला खाली लोन डिपार्टमेंटला पाठवायचे ना. कस्टमरला निष्कारण ताप कशाला. " आता सौजन्य जाऊन मॅनेजर ही थोडे तडकल्यासारखे दिसू लागलेले. " बरं बरं मी पाहतो. तुम्हाला अजून काही काम आहे का नसेल तर मला कामे आहेत. " म्हणजे यांना कामं आणि मी रिकामटेकडी. थोडक्यात हा मला, ' फूटा इथून ' चा इशारा होता. निशामॅडमच्या मिरवण्याला या सगळ्यांची फूस होतीच.
मला लॉकरही उघडायचा होता. रजिस्टर मध्ये सही केली व उभी राहिले. लॉकरचे काम पाहणारे सद्गृहस्थ लगेच उद्गारले, " उतरा तुम्ही, मी येतो. " मी मान डोलवली व खाली गेले. दहा मिनिटे होऊन गेली तरी कोणी आले नाही म्हणून पुन्हा वर चढून आले. मला आलेली पाहताच तेच गृहस्थ थोडे ओरडूनच म्हणाले, " मी म्हणालो ना तुम्ही उतरा, मग पुन्हा कशाला वर आलात चला. " तरातरा जीना उतरून गेले. लॉकर उघडला व निघाले वर जायला तोच मी त्यांच्याकडे स्टूल मागितले. त्या आधी मी स्टूल आहे का ते शोधले होते. पण एकतर मोठ्या शिड्या किंवा एकदम छोटी प्लॅस्टिकची डुगडुगणारी स्टूले होती. मध्यम उंचीचे काहीच नव्हते. खुर्चीही नव्हती. मी शोधाशोध करून झाली आहे हे त्यांनी पाहून झाल्याने, " पाहा जरा इथेतिथे. सापडेल तुम्हाला." असे त्यांना म्हणता आले नाही. " मी वरून पाठवतो शिपायाबरोबर. " असे म्हणून ते निघून गेले. पाच सात मिनिटे झाली. कोणीच आले नाही. लॉकर उघडा सोडून मला जाता येईना. शेवटी दोन छोटी स्टूले एकावर एक ठेवून कसरत करत मी कसेबसे काम आटोपले व वर येऊन त्यांच्यासमोर जाऊन उभी राहिले. " स्टूलाचे काय झाले चला. " तरातरा जीना उतरून गेले. लॉकर उघडला व निघाले वर जायला तोच मी त्यांच्याकडे स्टूल मागितले. त्या आधी मी स्टूल आहे का ते शोधले होते. पण एकतर मोठ्या शिड्या किंवा एकदम छोटी प्लॅस्टिकची डुगडुगणारी स्टूले होती. मध्यम उंचीचे काहीच नव्हते. खुर्चीही नव्हती. मी शोधाशोध करून झाली आहे हे त्यांनी पाहून झाल्याने, " पाहा जरा इथेतिथे. सापडेल तुम्हाला." असे त्यांना म्हणता आले नाही. " मी वरून पाठवतो शिपायाबरोबर. " असे म्हणून ते निघून गेले. पाच सात मिनिटे झाली. कोणीच आले नाही. लॉकर उघडा सोडून मला जाता येईना. शेवटी दोन छोटी स्टूले एकावर एक ठेवून कसरत करत मी कसेबसे काम आटोपले व वर येऊन त्यांच्यासमोर जाऊन उभी राहिले. " स्टूलाचे काय झाले " " मी शिपायाला सांगितले होते. त्याने दिले नाही का तुम्हाला " " मी शिपायाला सांगितले होते. त्याने दिले नाही का तुम्हाला अरे xxx कुठे तडमडलास अरे xxx कुठे तडमडलास एक काम करायला नको याला. मॅडम आत्ताचे तुमचे काम झालेय ना. पुढच्या वेळी स्टूल देण्याची व्यवस्था करतो. " असे म्हणून त्यांनी रजिस्टर मध्ये जे डोळे घातले ते वरच केले नाहीत.
मी पुन्हा मॅनेजरसमोर.... " खाली स्टूल नाही. कशावर चढून लॉकर उघडायचा माझे सोडा, उद्या माझी सत्तरीच्या पुढची आई-बाबा आले की मग ते कसे उघडतील लॉकर अशी कसरत करत माझे सोडा, उद्या माझी सत्तरीच्या पुढची आई-बाबा आले की मग ते कसे उघडतील लॉकर अशी कसरत करत तसे करताना ते पडले तर कोण जबाबदार तसे करताना ते पडले तर कोण जबाबदार आणि त्यांचे हाल तुमच्यामुळे का म्हणून व्हावेत आणि त्यांचे हाल तुमच्यामुळे का म्हणून व्हावेत इतक्या चिंचोळ्या जागेत शिड्या पोचत नाहीत हे माहिती आहे ना तुम्हाला इतक्या चिंचोळ्या जागेत शिड्या पोचत नाहीत हे माहिती आहे ना तुम्हाला मग तिथे जवळपास शंभर लॉकर असतील. त्या सगळ्यांनी ही अशीच सर्कस नेहमी करायची का मग तिथे जवळपास शंभर लॉकर असतील. त्या सगळ्यांनी ही अशीच सर्कस नेहमी करायची का कधीपासून मी खाली वाट पाहत होते पण कोणीही येऊन स्टूल दिले नाही की ते नाहीये असेही सांगितले नाही. याचा अर्थ काय कधीपासून मी खाली वाट पाहत होते पण कोणीही येऊन स्टूल दिले नाही की ते नाहीये असेही सांगितले नाही. याचा अर्थ काय तुम्हाला वेळ नाही आणि मला काम नाही असा समज झालाय का तुमचा तुम्हाला वेळ नाही आणि मला काम नाही असा समज झालाय का तुमचा
" अहो तुमचे काम झालेय ना आत्ताचे. मग झाले तर. होते कधी अशी गडबड. कामाच्या घाईत विसरले असतील ते. तुमचे आईवडील आले ना तर मी स्वत: त्यांना स्टूल देईन. काळजी करू नका. या आता. " मनातल्या मनात त्यांनी मला दिलेल्या शिव्या मुखवट्याआडूनही दिसत होत्या.
बँक एकच पण दोन निरनिराळ्या शाखांमध्ये इतकी दोन टोकांची वर्तणूक. एकीत, ’ ग्राहक म्हणजे राजा ’ इतके सहकार्य. अतिशय आपुलकीने कामे करतात की कौतुक केल्यावाचून राहवत नाही. ज्येष्ठ नागरिकांची तर खास काळजी. अगदी रजिस्टर समोर आणून सह्या घेतलेल्या पाहिल्यात मी. आणि त्याच बँकेचीच हीही एक शाखा. प्रत्येकजण उर्मट. लॉकरवाले, एफ् डी डिपार्टमेंट तर विचारूच नका. काहीही विचारले की लगेच उडवाउडवी सुरू. ओळखीतल्या बर्‍याच लोकांनी त्यांचे अनुभव ऐकवले होतेच. दिवसातून खूप पासबुके, चेक्स भरले जात असतील. काम खूप पडत असेल. मान्य. पण याचा अर्थ तुम्ही उपकार करता आहात का लोकांवर पगार मिळतोय ना आणि नसेल झेपत तर सोडून द्या नं. गोड बोलणे दूरच पण निदान हडतुड करू नका. लेखी तक्रार करायची इच्छा असूनही माझा नाईलाज होता. लगेचच उडायचे होते. पाठपुरावा करणे शक्य नव्हते.
ज्यांचा सतत जनतेशी संपर्क येत असतो त्यांनी कसे वागावे व कसे वागू नये याचे नियम काटेकोर पाळायलाच हवेत. नुसत्याच मोठ्या मोठ्या जाहिराती करायच्या. सौजन्य फक्त एका सप्ताहापुरते वागवून उरलेले ५१ आठवडे ही मनमानी....
द्वारा पोस्ट केलेले भानस येथे 8:10 PM 28 टिप्पणी(ण्या)
आजही झोपायला साडेबारा झालेच. गेले कित्येक दिवस, महिने ठरवतेय की बाराचे ठोके, पाठीला अंथरुणाच्या स्वाधीन करून ऐकायचे. पण, ती हवीहवीशी दिवसाची सांगता होतच नाही. साडेपाचचा गजरही एकही दिवस वाजायचा विसरत नाही. निदान रविवारचा तरी अपवाद असावा. दुधाला विरजण लावता लावता रेवा दिवसाचा ताळमेळ जुळवत होती. तेवढ्यात नवऱ्याचा नित्याचा कुचकट शेरा कानावर आदळला.
" ये की आता इकडे. रात्रभर ओट्यापाशीच उभी राहणार आहेस का
विरजण लावून निदान पाच तासांची तरी सुटका मिळवायच्या विचाराला त्या हाकेने सुरुंग लागला. मन, शरीर आक्रसून रेवा विरजणाचा चमचा दुधात ढवळत सुटकेचा मार्ग शोधू लागली.
सात फेऱ्यात दडलेली, उघड सत्ये.... कधी हवीशी, कधी नकोशी. लग्नाच्या नव्यानवलाईत या दडलेल्या सत्याची किती ओढ असायची. दिवसभरात कितीही मनःस्ताप झाला तरी जीव आसुसलेला असायचा. कळलेच नाही कधी ही ओढ आटत गेली. का इथेही मुस्कटदाबीच... स्वतःची आणि त्याबरोबर नवऱ्याचीही. हे आणखी एक उघड सत्य. घराघरात जाणवणारे. कुठे बळजोरीचे तर कुठे कोंडमाऱ्याचे. लग्नाच्या बारातेरा वर्षांच्या फलिताचा एक ठोका. सरत्या वर्षागणिक बळकट होत गेलेला. इकडे नवरा बोलतच होता...
" काय साला जिंदगी झालीये. दिवसभर चक्रात पिसायचे. निदान एकावेळचे गरम गरम जेवण आणि ती काही वेळाची उब..... पण नाही. रोज नुसती वाटच पाहायची. एकदा नाडीचे ठोके मोजायचे, एकदा घड्याळाचे. यातला एक ठोका बंद पडेस्तोवर ही मोजामोजी संपायची नाही. उद्या उठलो की तो घड्याळाचा लंबकच तोडून टाकतो. निदान एक दिवसाची मुस्कटदाबी, तूही अनुभवच. जीव तोडून मरमर धावायचे पण मनासारखे काही हाती लागेल तर शपथ. सकाळपासून कोण ना कोण हातोडा हाणतच... "
नवरा अखंड बडबडत होता. पण आता रेवाचे लक्ष उडाले होते. म्हणजे, नवराही या ठोक्यांचे गणित रोज मांडतो तर. त्याची कारणे वेगळी असली तरी शेवट ठोक्यांवरच. तिला खुदकन हसूच आले.
हा निव्वळ योगायोग म्हणायचा की या तेरा वर्षाच्या संसाराचा ठोकताळा. आलीस का पुन्हा ठोक्यावर तुलाच चैन पडत नाही त्यांच्याशिवाय. खरंच की. यांची लुडबूड जिकडेतिकडे आहेच.
डोक्यात अनेक ठोक्यांचे घाव होतेच. काही भरत आलेले तर काही अगदी ताजे. लिबलिबीत. नुसत्या स्पर्शाच्या चाहुलीनेही भेदरणारे, थरथरणारे. जुन्या घावांची काहीशी तटस्थता. सरावले होते बिचारे. निबर, कोडगे होऊन नव्याने आलेल्यांच्या जखमा अलिप्तपणे पाहत होते. खपलीचा कळतनकळत पापुद्रा धरलेले, नव्यांना पाहून उन्मळून आलेले. त्यांची ठसठस अधिकच वाढलेली. नवऱ्याचा स्वर पुन्हा एकदा कानावर आदळायला लागला तसे रेवाने दूध झाकले. किचनचा लाइट बंद करून ती बाथरुममध्ये घुसली.
काय म्हणत होता, लंबकच तोडून टाकतो. पण नुसताच बडबडतोय. उठून तोडला नाही. आता रेवाला बंडाची सुरसुरी आली. स्टूल आणून वर चढावे अन त्या माजोरड्या घड्याळाची मुस्कटदाबी करूनच टाकावी. हातोड्याने त्या लंबकाच्या छाताडावर एकच घाव असा घालावा की स्प्रिंग एकीकडे अन लंबक दुसरीकडे भिरकावले जावेत. सगळी मिजास एका क्षणात होत्याची नव्हती होऊन जाईल. शिल्लक उरेल ती काट्यांची पकडापकडी आणि एक भयाण पोकळी. काटे दर तासाला ठोक्यांची वाट पाहतील. आत्ता वाजेल, हा वाजला.... आत्ताही नाही. हे काय अक्रीत काहीतरी गडबड झाली असेल. पुढचा दोनाचा ठोका नक्कीच. तोही नाही.... डोळे तारवटून त्यांची मुस्कटदाबी विजयाने पाहीन. एकदा, पुन्हा पुन्हा... मज्जा.....
त्याच तिरिमिरीत ती बाहेर येऊन स्टूल शोधू लागली. कुठे बरे ठेवले हॉलमध्ये नाही... हां. लेकीच्या खोलीत. संध्याकाळीच तर तिचे कॅलेंडर टांगायला खिळा ठोकला होता. स्टूल उचलता उचलता तिची नजर चेहरा किंचितसा त्रासिक करून झोपलेल्या लेकीवर गेली. अरे देवा हॉलमध्ये नाही... हां. लेकीच्या खोलीत. संध्याकाळीच तर तिचे कॅलेंडर टांगायला खिळा ठोकला होता. स्टूल उचलता उचलता तिची नजर चेहरा किंचितसा त्रासिक करून झोपलेल्या लेकीवर गेली. अरे देवा हिच्या इवल्याश्या डोक्यातही कुठलेसे ठोके.... नाही नाही. असे होता नये. माझ्या वाट्याला आलेले ठोके तरी हिच्या वाट्याला नकोत. संध्याकाळी मी तिला ओरडले होते. काढलेले चित्र किती आनंदून दाखवायला आली होती मला. आणि मी उगाचच माझा राग... रेवाच्या डोळ्यात पाणी आले. लेकीच्या गालावरून, केसांवरून तिने हलके हात फिरवला. त्या स्पर्शाने लेकीचा चेहरा निवळला. झोपेतच रेवाचा हात छातीशी ओढून घेत लेक शांत झोपली.
अन एकाचा ठोका पडला. ठण...
लेकीला कुरवाळता कुरवाळता, रेवाला आठवले ’ ते ” अकराचे ठोके. दहावीचा रिझल्ट घ्यायला ती गेलेली. बाईंनी अभिनंदन करून गुणपत्रिका हातात ठेवली. छाती फुटून बाहेर येईल इतक्या जोरात वाजणार्‍या ठोक्यांना सोबत करणारे अकराचे ठोके. का कोणजाणे खूप ’ लकी ’ वाटून गेलेले.
सकाळी सहाला हॉलवर गेल्यापासून चाललेला गुरुजींचा अखंड घोष. चला पटपट, नवाचा ठोका चुकवून चालणार नाही. नुसती गडबड उडालेली. देवक कधी ठेवले, कधी गौरीहार पूजला आणि कधी वेदीवर उभी राहिले काही कळलेच नाही. आठवतात ते फक्त नवाचे ठोके. अंतरपाट दूर झाला. चहूबाजूने अक्षतांच्या मार्‍यात डोळ्यात आसू आणि स्वप्ने भरून, त्याला घातलेली माळ. एका नव्या जीवनाची, सुखाची सुरवात करून देणारे प्रफुल्लित ठोके.
" अगं, आत्ता सुटका होईल बरं बाळा. धीर नाही सोडायचा असा. थोडे बळ एकवटून एकच कळ दे... " आई सारखी डोक्यावरून हात फिरवत बोलत होती. पण बाळाला अजूनही सुरक्षिततेची खात्री नसावी. दिवसाचे पान उलटायची नांदी देत बाराचे ठोके वाजू लागलेले, अन जणू त्या नादाची वाट पाहत असल्यागत मुसंडी मारून बाळाने फोडलेला पहिला टाहो. आनंदाची गोणच घेऊन आलेले ते किणकिणते ठोके.....
आता डोक्यातले दुखरे ठोके निवळू लागलेले. मी, मी म्हणत, पुढे सरसावून अनेक छोटे छोटे आनंद, त्यांची जाणीव करून देऊ लागलेले. स्टूल तिथेच खाली ठेवून रेवा जाऊन घड्याळासमोर उभी राहिली. काट्यांची, निरवतेला न दुखावता अखंड टकटक चालू होती. लंबक जोरदार झोके घेत हसरा होत चाललेला. रेवा पलंगापाशी आली. हातोड्यांची मोजदाद करता करता नवर्‍याचा डोळा लागून गेलेला. नवर्‍याने लावलेला गजर, घड्याळाला एक टपली मारून तिने बंद केला. हलकेच गादीवर विसावताना, हल्लीच भव्य होत चाललेल्या त्याच्या कपाळावरून प्रेमाने हात फिरवला. तिच्या चाहुलीने अर्धवट झोपेतच नवर्‍याने तिला कुशीत ओढले आणि पुन्हा घोरू लागला. झोपेची गुंगी चढू लागलेली. उद्याचा दिवस फक्त आपल्या तिघांचा. काय काय करायचे, याची स्वप्ने रचत रेवा झोपेच्या अधीन झाली. दूरवर कुठेतरी, दोनाचे ठोके वाजत होते. ठण.... ठण....
असे ठोके वाजले की आजी नेहमी म्हणायची, " मनात चाललेले खरेच होणार बरं बायो. " आजी कध्धी खोटं बोलत नसे.....
द्वारा पोस्ट केलेले भानस येथे 12:19 PM 38 टिप्पणी(ण्या)
लेबले: कथा, मुक्तक विचार जीवन
झंडा उंचा रहे हमारा
प्रेममयी शब्दांच्या पलीकडले, काही मूक संवाद खीर किमान एवढा तरी हक्क मला आहेच ना
कधी दाटू येता पसारा घनांचा, कसा सावळा रंग होतो मनाचा असे हालते आत हळूवार काही, जसा स्पर्श पाण्यावरी चांदण्याचा, आपले सर्वांचे सहर्ष स्वागत
आयुष्यातील वेगवेगळ्या टप्प्यात कर्मानुसार दरमजल सुरू आहे.
भानस चे विजेट तुमच्या ब्लॊगवर जोडा
" ई-बुक - पोटोबा "
पोटोबा-१ डाऊनलोड करण्यासाठी समोरच्या पुस्तकावर क्लिक करा "पोटोबा"चं पहिलं "ई-बुक" खाली भाग्यश्रीच्या मदतीशिवाय शक्य नव्हते. चला तर मग - खादाडी सुरु करुया
अढळ स्थान (3) अनुभव (38) अनुभव-प्रकटन-गंमत (37) अनुभव-प्रकटन-विचार (56) अनुभव-प्रकटन-विचार-- कथा (2) आनंद - मनातले (14) कथा (31) कविता (17) खाउगल्ली (74) तुकडा तुकडा चंद्र (3) निसर्ग (2) निसर्ग जीवन समाज प्रदुषण (10) पर्यटन (4) पुस्तक परिचय-साहित्य (3) प्रगती-तांत्रिक-चित्रफिती-असेच काही आवडलेले (10) भारलेपण (8) मनातले (3) मुक्तक विचार जीवन (79) मुक्तक विचार जीवन-गंमत (11) मुक्तक विचार जीवन (5) रंगकर्मी-प्रयत्न (7) विचार (10) शुभेच्छा (11) स्वर-संगीत-आनंद (11) स्वर-संगीत-आनंद-कला (4) हलकेफुलके (1)
खाण्यासाठी जन्म आपुला ... जन्मभरच तर खाणे ...
डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा
बायकोची अदलाबदली- वाइफ स्वॅप
बिरडे-डाळिंब्यांची उसळ - प्रकार १


महाराष्ट्रास! - महाराष्ट्रा! ऊठ दष्ट्रा श...

मराठी मुख्य सूची|मराठी साहित्य|गाणी व कविता|साने गुरूजी|
अनंत आई झगडे मनात उसंत ना...
हृदय मदीय तव सिंहासन होवो...
प्रभुवर मजवर कृपा करावी म...
एक किरण मज देई केवळ एक कि...
माझी बुडत आज होडी मज कर ध...
अति आनंद हृदयी भरला प्रिय...
मम जीवन हरिमय होऊ दे हरिम...
मजला तुझ्यावीण जगी नाही क...
तव अल्प हातून होई न सेवा ...
सदयहृदय तू प्रभु मम माता ...
 धाव धाव धाव या कठिण...
दु:ख मला जे मला ठावे मदश्...
नयनी मुळी नीरच नाही करपून...
 जन्म सफल हा व्हावा...
येइ ग आई मज माहेराला नेई ...
येतो का तो दुरून बघा तरि,...
पूजा मी करु रे कैशी
पूजा करिते तव हे, प्रभुवर...
आम्ही देवाचे मजूर आम्ही द...
जरि वाटे भेटावे प्रभुला ड...
मन माझे सुंदर होवो वरी जा...
 मी केवळ मरुनी ...
 काय सांगू तुला मी ...
हृदयंगम वाजत वेणू स्वैर न...
बाल्यापासुन हृदयात बसुन ग...
हृदयाकाशी मेघराशी आल्या क...
 झुरतो तव हा दास करि...
 सतत मदंतर हासू दे ...
जागृत हो माझ्या रामा
 येईन तव नित्य काम...
तुजवीण अधार मज कोणि नाही
काही कळेना, काही वळेना
 तू मज मार मार
दिव्य आनंद मन्मना एक गोवि...
पडला हा अंधार कैसे लावियल...
वारा वदे कानामधे गीत गाइन...
काय सांगू देवा, कोणा सांग...
असो तुला देवा माझा सदा नम...
गाडी धीरे धीरे हाक
पतीत खिन्न अति दु:खी उदास...
फुलापरी दंवापरी हळु मदीय ...
करीन सेवा तव मोलवान
खरोखरी मी न असे कुणी रे
अनंत दिधली ही वसुंधरा घर ...
अनंत दिधली ही वसुंधरा घर ...
किती धडपडलो किती भागलो मी...
तुझ्याविणे कोणि न माते वत...
तृणास देखून हसे कुरंग
कळ्या जळीवीण कशा फुलाव्या...
उदास झालो त्या दिवशी
माझ्या ओठावरि थरथरे प्रार...
पुशी अहंता निज पापमूळ
प्रकाश केव्हा भवनी भरेल
मला तुझ्यावीण कुणी कुणी न...
अहा चित्त जाई सदा हे जळून...
प्रभु माझी जीवनबाग सजव
तळमळतो रे तुझा तान्हा
नाशी मोह प्रभुजि अथवा प्र...
कधि येशिल हृदयि रघुराया क...
मम हातांनी काहि न होइल का...
नको माझे अश्रु हाचि थोर ठ...
‘जग हे मंगल म्हणे मदंतर ‘...
प्रभु मम हृदयि आज येणार
फुलापरी या जगात सुंदर एक ...
मम दृष्टीला भेसुर दिसते भ...
खरा तो एकची धर्म
असे का जीवनी अर्थ
विशुद्ध मत्स्वांत सदैव रा...
काय करावे मी मेघासम विचरा...
मी वंदितो पदरजे विनये तया...
विशुद्ध भाव अंतरी कृती उद...
करुन माता अनुराग राग
कर्तव्याला करित असता दु:ख...
हिंदू आणिक मुसलमान ते भां...
तीन वर्षांचा बाळ गोड आला
दु:खाला जे विसरवनिया दिव्...
होतो मी लहान आनंदाने मनी ...
असे माझा मित्र हो लहान
काय मी रे करू देवा आळविले...
शस्त्रास्त्रांनी सुटती न ...
रवि मावळला, निशा पातली, श...
“चिरमित्र सखा सहोदर मम तू...
आत्मा ओत रे ओत निर्मावा द...
निरोप धाडू काय तुला मी बा...
मनमोहन मूर्ति तुझी माते स...
एक मात्र चिंतन आता एकची व...
 भारतिचे वैभव कोठे ...
अम्ही मांडू निर्भय ठाण
प्रिय भारतभू-सेवा सतत करु...
झापू नको झणि ऊठ रे पाहे स...
बलसागर भारत होवो विश्वात ...
भूषण जगताला होइल, भूषण जग...
भारतजननी सुखखनि साजो तद्व...
हृदय जणु तुम्हां ते नसे
भारतमाता माझी लावण्याची ख...
मरणही ये तरी वरिन मोदे जन...
ध्येय देईन दिव्य मी स्वर्...
देश आमुचा वैभवशाली वाली स...
उत्साही मुखमंडले भुजगसे द...
नाही आता क्षणहि जगणे भारत...
दुबळी मम भारतमाता दीन विक...
मंगल मंगल त्रिवार मंगल पा...
वंदे मातरम् वंदे मातरम् व...
अन्यां करील जगती निज जो ग...
सत्याचा जगतात खून करिती, ...
करुणाघन अघशमन मंगला जनार्...
राष्ट्रीय जीवन ओसाड मैदान...
हसो दिवस वा असो निशा ती
शाळा सुटली कटकट मिटली बाळ...
भारतात या नसे मुलांचा तोट...
विश्वाला दिधला तुम्हीच भग...
मी मांडितसे विचार साधे सर...
सत्याग्रही या नावाचे एक ख...
साने गुरूजींचे संपूर्ण नाव - पांडुरंग सदाशिव साने
Tags : marathipoemsane gurujiकविताकाव्यमराठीसाने गुरूजी
 ऊठ दष्ट्रा शत्रुमर्मी रोवुनी
सिंहसा तू साज शौर्य ठाक तेजे खवळुनी॥
दिव्य गाणी विक्रमाची दुर्ग तूझे गाउनी
अंबरस्थां निर्जरांना हर्षवीती निशिदिनी॥ महाराष्ट्रा...॥
दरीखोरी खोल, गेली वीररक्ते रंगुनी
शेष ती संतोषवीती त्वद्यशाला गाउनी॥ महाराष्ट्रा...॥
अंबुराशी करित सेवा त्वत्पदा प्रक्षाळुनी
त्वत्कथेला दशदिशांना ऐकवीतो गर्जुनी॥ महाराष्ट्रा...॥
म्लानता ही दीनता ही स्वत्त्वदाही दवडुनी
स्वप्रतापे तळप तरणी अखिल धरणी दिपवुनी॥ महाराष्ट्रा...॥
अतिथी व अतिथिसत्कार याचे विशेष महत्व काय


Ha Rusava Sod Sakhe / सोड ना अबोला - Marathi Songs's Lyrics

हा रुसवा सोड सखे
पुरे हा बहाणा, सोड ना अबोला
झुरतो तुझ्याविना, घडला काय गुन्हा
बनलो निशाणा, सोड ना अबोला
इश्काची दौलत उधळी तुझा हा नखरा
मुखचंद्राभवती कितीक फिरती नजरा
फसवा राग तुझा, अलबेला नशीला, करी मदहोश मला
नुरले भान आता, जाहला जीव खुळा
पुरे हा बहाणा, सोड ना अबोला
तुझे फितूर डोळे गाती भलत्या गजला
मदनाने केले मुश्किल जगणे मजला
पाहुनी मस्त अदा, फुले अंगार असा, सावरू तोल कसा
नको छळवाद आता, झालो कुर्बान तुला
पुरे हा बहाणा, सोड ना अबोला


आरसा – अ-अनुदिनी…

ब्लॊगसमुद्रात अजुन एक थेंब……………
आज ब-याच दिवसांनी आरश्यात डोकावले. भुरभूरीत पांढ-या केसांची, तेलकट कळाहिन चेह-याची एक पन्नाशीची वृद्धा माझ्याकडे पाहात होती. अरे देवा, माझे हे ध्यान कधी झाले आणि हे होईपर्यंत मी स्वतःकडे पाहिलेच नाही की काय आणि हे होईपर्यंत मी स्वतःकडे पाहिलेच नाही की काय काय करते काय मी दिवसभर
खरेच काय करते मी दिवसभर रात्री झोपताना दिवसभर काय काय केले त्याची यादी केली तर दखल घेण्याजोगे असे काहीही आढळत नाही. रोजचे उठले, ऑफिसात गेले, घरी आले, जेवले नी परत झोपले हे असते. तोंडाने सतत मला मेंदी घालायचीय डोक्यात, बरेच दिवस कुकूंबर क्रिम मसाज केला नाहीय, आज खुप तेलकट वाटतेय, मुलतानी माती लावायला पाहिजे चेह-यावर, टॉयलेट फ्लश खराब झालाय, प्लंबर बघायला हवा वगैरे वगैरे बडबड चालु असते. पण ह्यातल्या किती गोष्टी मी वेळच्यावेळी, ठरवलेल्या वेळी करते रात्री झोपताना दिवसभर काय काय केले त्याची यादी केली तर दखल घेण्याजोगे असे काहीही आढळत नाही. रोजचे उठले, ऑफिसात गेले, घरी आले, जेवले नी परत झोपले हे असते. तोंडाने सतत मला मेंदी घालायचीय डोक्यात, बरेच दिवस कुकूंबर क्रिम मसाज केला नाहीय, आज खुप तेलकट वाटतेय, मुलतानी माती लावायला पाहिजे चेह-यावर, टॉयलेट फ्लश खराब झालाय, प्लंबर बघायला हवा वगैरे वगैरे बडबड चालु असते. पण ह्यातल्या किती गोष्टी मी वेळच्यावेळी, ठरवलेल्या वेळी करते केसात मेंदी घालुन दोन महिने झालेत, फ्लश खराब होऊन ६ महिने झालेत. पाण्याची टाकी वर्षभर गळतेय… एक का दोन.. अनंत कामे नी सगळी ‘आज नको, उद्या करुया….’ ह्या आश्वासनावर खोळंबलीत.
सकाळी उठताउठताच ७ वाजतात. उठल्यावर लगेच ‘श्श्यी, किती हा उशीर उठायला, आज नको वॉकिंग, उद्या जाऊया’ हीच सुरवात. मग चहा हवाच. ऋजूता दिवेकरने सांगितलेय, सकाळची सुरवात चहाने नको, फळ खा. पण सकाळी ७ वाजता फळे खाण्यासाठी आदल्या दिवशी ती बाजारातुन आणावी लागतात. फळे फ्रिजमध्ये आपोआप लागत नाहीत मग ‘डायट उद्यापासुन, आज घेऊ चहाच. नाहीतरी पोट रिकामे ठेवायचे नाही असाची एक डायेट फंडा आहेच’ असे म्हणत चहा घ्यायचा नी करायची दिवसाची सुरवात. आणि मग सुरवातच अशी उत्तम झाल्यावर पुढचा दिवस कसा जाणार लोकहो मग ‘डायट उद्यापासुन, आज घेऊ चहाच. नाहीतरी पोट रिकामे ठेवायचे नाही असाची एक डायेट फंडा आहेच’ असे म्हणत चहा घ्यायचा नी करायची दिवसाची सुरवात. आणि मग सुरवातच अशी उत्तम झाल्यावर पुढचा दिवस कसा जाणार लोकहो तो अर्थातच त्याच्या पायाने जातो. मी सगळ्या गोष्टी ‘आज नको, उद्या….’ करत राहते. आता हा उद्या कधी येणार
माझ्या ह्या आळशीपणाने माझे अनंत नुकसान केलेले आहे. पण मी सुधारले मात्र नाहीय. मागच्या पानावरुन प्रकरण पुढे चालुच. कधीकधी ‘आपण आळशीपणा खुप करतो’ हा भुंगा मनाला कुरतडायला लागतो नी मग दोन दिवस काय मस्त जातात. ज्यांचे ग्रह उच्चीचे आहेत अशी सगळी कामे मला आठवतात नी मी ती धडाधड करुन टाकते. दोन दिवसातच उसने अवसान ओसरुन जाते नी परत मागच्या पानावरुन प्रकरण पुढे चालुच….
मी प्रत्येक कामात अशी चालढकल करत राहिले तर माझ्या मुलीचे काय ती रोल मॉडेल म्हणुन माझ्याकडेच पाहणार ना ती रोल मॉडेल म्हणुन माझ्याकडेच पाहणार ना मी आजचे उद्या करायचे नी तिने मात्र सगळे वेळच्यावेळी करावे म्हणुन रागे भरायचे याला काय अर्थ
तर मंडळी, आजचा माझा संकल्प हाच की आजपासुन आळसाला एक सणसणीत लाथ.
आजपासुन कल करेसो आज और आज करेसो अब हाच मंत्र….
मग बघते आरशात डोकावुन आणि कोणीतरी ब-यापैकी दिसणारी माझ्याकडे पाहात असेल अशी अपेक्षा ठेवते.
असेच काही बाही आरसा
यावर आपले मत नोंदवा
काल कसा होता ते उद्या आठवायला मदत व्हावी म्हणुन हा खटाटोप....
असेच काही बाही (12)
एक सुंदर रविवार………. (1)
पुनःश्च हरी ओम……… (हेही परत…) (1)
बाय बाय २०११ वेलकम २०१२…….. (1)
हे ही दिवस जातील.. (1)
२०१४ संपत आले…. (1)
आठवणी.. आठवणी…. काय करावे यांचे
बालपणीचा काळ सुखाचा……… (1)
प्रवास आणि भटकंती (1)
पृथ्वीवर उरलेली चांद्रभुमी – लडाख (1)
माझे स्वयंपाकघरातले प्रयोग (1)
मी पाहिलेले नाटक-सिनेमा (2)
संगीत बया दार उघड (1)
पुनःश्च हरी ओम……… (हेही परत…)


Prem Kavita-होईल का ?

या जन्मावर, या जगण्यावर, शतदा प्रेम करावे.....
वाटतं असं वेळो वेळी,
जावं एकांती घेऊन मुक्ती
फिरावं तुझ्या सवे गं...
घेऊन तुझा हात हाती
नयनात तुझ्या सखे गं...
वाटत प्रेमगीत तुझ ऐकावं
ऐकताच सूर तुझे ते
होताच चूर त्या नशेत
येईल प्रेम सर्वाग भरून
वाळूत पसरुनी हात बसू
जाईल का पाहून दोघांना
चंद्र हा वर वर नभात
ती गेली तेव्हा रिमझिम पाऊस निनादत होता
प्रेमा साठी जगणे माझे
या जन्मावर, या जगण्यावर, शतदा प्रेम करावे.....


Virah Kavita | विरह कविता-येते मला कधी कधी तुझी आठवण

येते मला कधी कधी तुझी आठवण
येते मला कधी कधी तुझी आठवण
येते मला कधी कधी तुझी आठवण
जेथे आपण पहिल्याच वेळी भेटलो
मामाच्या टपरीवरचा कटिंग चाह
आपण जेथे पहिल्यांदाच पिला
शांतपणे बसून बसमधून प्रवास
दोन प्रेमविरांना बागेत सोबत बसून
डोळे बंद करताच तुझे स्मित
व आपल्यावर मनापसून प्रेम करत असतांनाच
ह्याचा विचार करत असतांना,
मनात ह्या सगळ्याची जणू जमली मोठी साठवण
येते मला कधी कधी मनापासून तुझी आठवण
कवी - कल्पेश देवरे
येते मला कधी कधी तुझी आठवण
Re: येते मला कधी कधी तुझी आठवण
येते मला कधी कधी तुझी आठवण
जेथे आपण पहिल्याच वेळी भेटलो
मामाच्या टपरीवरचा कटिंग चाह
आपण जेथे पहिल्यांदाच पिला
शांतपणे बसून बसमधून प्रवास
दोन प्रेमविरांना बागेत सोबत बसून
डोळे बंद करताच तुझे स्मित
व आपल्यावर मनापसून प्रेम करत असतांनाच
ह्याचा विचार करत असतांना,
मनात ह्या सगळ्याची जणू जमली मोठी साठवण
येते मला कधी कधी मनापासून तुझी आठवण
कवी - कल्पेश देवरे
Re: येते मला कधी कधी तुझी आठवण
Re: येते मला कधी कधी तुझी आठवण
Re: येते मला कधी कधी तुझी आठवण
येते मला कधी कधी तुझी आठवण


Shabdavede Bhav Kahi.................

आपल्याच मृत्यूला ओळखण्याचे भाग्य फार थोडया जणांना लाभतं.
पण तुमच्या डोळयात हे काय तरळतयं मि. गांधी
 कमाल आहे तुमची मि.गांधी
मरतानाही वकीलपण जात नाही तुमचं.
हो, पण असू दे.
मलाही तुम्हाला ते सांगायलाच हवं.....कारण
असेच प्रश्न घेवून गेलात निरुत्तर तर...
एखादं पिशाच्च बनून पुन्हा याल
आणि बसाल पुन्हा इथल्या
जीवनाचं रांगडं वास्तव पचवू न शकणारी, ही भित्री मने,
पुन्हा करतील तुमचाच जयजयकार
नो नो नो मि. गांधी....
हे सगळं आता थांबवायलाच हवं....त्यासाठीच...
त्यासाठीच..तुमच्या डोळ्यातील ही प्रश्नचिन्हे मावळायला हवीत...कारण
कारण काय आहे मि. गांधी, तुमच्या त्या प्रश्नचिन्हांमध्ये विष आहे
म्हणून मि. गांधी तुम्हाला गेलचं पाहिजे.... नि:शंक
करुणेच्या , प्रेमाच्या धाग्यातून ,
कसला प्रयत्न करताय गांधी तुम्ही....
आणि ही करुणेची महतीही तुम्ही सांगताय कुणाला
अहो, इथून तर बुध्दही हद्दपार केलाय आम्ही
व्यवस्था कधीही करुणेतून निर्माण होत नाही....सत्तेतून होते
तुम्हाला हे सत्य कधीच कळले नाही मि. गांधी.
या केवढ्या मोठ्या असत्यावर प्रयोग चालू होता तुमचा
मि. गांधी हाच होता तुमचा खरा गुन्हा
आणखी एक मि. गांधी, हे तुम्हीच म्हणायचा ना की
जग बदलण्याचा प्रयत्न करू नका म्हणून...
आणि तुम्हीच करत राहीलात प्रयत्न....छाती फुटेस्तोवर
काय तर म्हणे....एका वर्षात स्वराज्य आणि
एका जन्मात रामरा़ज्य स्थापन करण्यासाठी
पण तुमच्या या अशक्य स्वप्नांना,
आम्ही भुललो नाही मि. गांधी.
पुरतं जोखलं आहे तुम्हाला आम्ही.
आत्मबलावर आधारीत श्रेष्ठ समाजाच्या निर्मितीची
तुम्ही तर आमच्याच जीवावर उठलात
वंशश्रेष्ठत्वाचा, वर्णश्रेष्ठत्वाचा, अस्तित्वाचा अहंकार
हाच तर आमच्या जीवनाचा आधार
तो आधारच काढून घेण्याचा तुमचा कावेबाजपणा
वेळीच ओळखला आम्ही मि. गांधी
आणि अस्तित्वाचाच प्रश्न आल्यावर
डार्विन काय सांगून गेला ठाऊक आहे ना तुम्हाला
मग तुम्हीच ओळखा मि. गांधी
तुमच्या सारख्या दुबळ्या शरीराच्या जर्जर म्हातार्‍याने
म्हणून तुमचा मृत्यू हा काही अधर्म वा खून नाही मि. गांधी
निसर्गाच्या नियमाप्रमाणे आम्ही आहोत बांधील
आमच्या आतील....अस्तित्वाच्या....आदिम भीतीला...आणि पाशवी नीतीला
जगण्याचा आमचा हक्क अबाधित राहण्यासाठी
तुमचा मृत्यू निश्चित आहे मि. गांधी.
मला पटवून देण्याचा कोणताच प्रयत्न करू नका
मी कानावरती घट्ट स्कार्फ बांधून आलो आहे
तुमचे ते भुलविणारे शब्द ऐकायचे नाहीत मला
माझा निर्णय पूर्ण झालाय...
हे पहा, हे पहा मि. गांधी,
मी वाकलोय क्षणभर तुमच्या पायावर...नमस्कारासाठी
ही माझी कृती केवळ माझ्या त्या अज्ञानापोटी
जग तरीही तुम्हाला का मानतं हे मला कधीच कळलं नाही म्हणून
आणि या पहा माझ्या हातातील पिस्तुलातून.....
सुटतील आता गोळ्या....तुमची वृध्द छाती भेदण्यासाठी.
एक सूचना आहे मि. गांधी
फक्त मरताना थोड्या मोठ्या आवाजात म्हणा
तुमचे ते ....हे राम की राम राम
मि. गांधी, मि. गांधी,
आणखी एक शेवटचा सल्ला ऐकून जा...निर्वाणीचा
परमेश्वराशी तुमची जर जराही जवळीक असेल ना ...तर
तर मग मागा त्याच्याजवळ मुक्ति तुमच्यासाठी.
पुन्हा याच भूमिवर येण्याची चूक करू नका.
आमच्याच माणूसपणावर शंका घेणारे,
प्रश्न नको आहेत आम्हाला....मि.गांधी
हजारो वर्षांचं मानवी जीवनाचं प्राक्तन....इतिहास बनून
ययातीच्या अमीट वासनेची..... अंतिम विफलता.....थडग्यात ओघळ्णारी...
विचार, वासनांचं विराट जग....कल्पनांनी सजलेलं...पण
माझ्यावरच लादलेली मी...जीवनाची फसवी माया
जगण्याच्या अखंड कोलाहलातून जेव्हा होतो मी क्षणभर अलिप्त
अन पोहचतो स्वतःपाशी, तेव्हा पाहतो
जीवनाने चालविलेली क्रूर विटंबना माझीच अन
जगण्याच्या अट्टाहासातून मी स्वतःच रचलेला ...माझा मृत्यू
जो कंठरवाने मला सांगतो
"मी" जगतो तेव्हा मी खरंतरं मरत असतो
म्हणून अस्तित्वाच्या समग्रतेसह.....पुन्हा नव्याने जगण्यासाठी...
माझ्या इच्छा, आकांक्षा,वासना व आशेचा.....कारण
जीवनाशी जुडण्याचा अन्य कोणताच मार्ग नाही.
अनंत जीवनांच्या अनुभवांच ...प्राचिन शहाणपण..तेव्हा
अनाहताच्या ठाम स्वरातून..माझ्या मनात कुजबुजतं
"मी" मरतो तेव्हाच मी खरा जगत असतो
अन मी राधा ना उरले
 ती कृष्णव्रणांची खूण ॥
 मी माझे मीपण हरले
तो कृष्ण कृष्ण ना उरला अन मी राधा ना उरले॥
काय होते सांगू तुम्हाला
जेव्हा ढळते ... जगण्यावर निष्ठा
अन मरणही वाटे परके तेव्हा...
जगणेच.. जेव्हा होते ......धूसर
जगण्याची मी सगळी आस
मी माझी निर्मम नजर....तेव्हा
तेव्हा...... ती गर्भार रात्र..
मी संध्येच्या काठावर अन
......... मन हे कातर
एवढ्या सहजपणे निष्कर्षांवर का पोहचतो आपण्
सत्य इतकं स्वस्त का ठरवितो आपण
जगाचा निवाडा करण्याची जेव्हा करतो भाषा आपण, मित्रा
तेव्हाच हरविलेली असते आपण जगावर प्रेम करण्याची क्षमता.
अन प्रेमाशिवाय माणूसच नव्हे तर जगही समजत नाही आपल्याला
स्वतःच्या क्षुद्र अहंकारापेक्षाही जग खूप मोठं आहे..... राजा
पण.....समर्पणाच्या क्षमतेशिवाय हे भान येणं खूप अवघड आहे.
म्हणून तुला सांगतो मित्रा की
अस्तित्वाच्या व्यापकतेत.... स्वतःच्या संवेदनांना
इतकं कुरवळणं बरं नव्हे.
अहंकार वेगळं करतो आपल्याला समष्टीपासून
अन आपण बसतो त्याला कुरवाळीत
तुझ्या माझ्या कल्पनेपेक्षाही खूप
निरपेक्ष असतं जीवन, दोस्त
म्हणून पूर्वग्रहांच्या द्रुष्टीने जग समजत नाही
आपणच जगण्याला पारखे होतो.
जाणीवेच्या विश्वातील हे फक्त चार क्षण आपल्या हातात आहेत, मित्रा
 तू येईपर्यंत युगान्तापर्यंत वाट बघण्याची..
मी अजूनही तुझ्यावर प्रेम करतो आहे
किती आले आणि टिचकी मारुनी गेले


IAS MISSION, Amravati, Maharashtra

स्पर्धा परीक्षा निवासी संस्कार शिबीर, दरवर्षी १० मे ते १६ मे
राज्यस्तरीय निवासी स्पर्धा परीक्षा संस्कार शिबीर, दरवर्षी १० मे ते १६ मे
संत गाडगेबाबा करियर व्याख्यानमाला १४ दिसेंबर ते २० दिसेंबर
स्पर्धा परीक्षा साहित्य संमेलन
अकरावी-बारावी व पदवीच्या विद्यार्थांकारिता UPSC/MPSC फौनडेशन कोर्स
विनामुल्य स्पर्धा परीक्षा कार्यशाळा
तिसर्या वर्गापासून IAS चे प्रशिक्षण
स्पर्धा परीक्षा ग्रंथालय व अभ्यासिका


सरदेसाईज: दार उघडा दार......

जाता जाता एक नजर इथेही........
सगळ्यांना नाताळच्या पूर्वसंध्येच्या अनेक शुभेच्छा आपणा सर्वांसाठी सांताक्लॊज पोतडीभरून सुख घेऊन आलाय...... आत्मविश्वास, विद्या, चांगुलपणा, मेहनतीची प्रवृत्ती व हिम्मत, कष्टाची तयारी, आनंदी वृत्ती, उत्तम आरोग्य, थोरामोठ्यांचे आशीर्वाद व प्रेम सगळे कसे ठासून भरलेय त्याच्या थैलीत. उघडताय ना दार
द्वारा पोस्ट केलेले भानस येथे 8:07 AM
नाताळ आणि नववर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा
हो हो हो.. मेरी क्रिसमस
आपापले रोजचे नियमित उद्योग नित्यनेमाने करत असताना अनेकविध घटना स्वत:च्या आयुष्यात व आजूबाजूला घडत असतात. त्या मनावर कधी ठळक छाप ठेवतात तर कधी कुठेतरी अंधूक नोंद होते. वेगवेगळ्या मन:स्थितीत त्या नोंदी पुन्हा पृष्ठावर येतात... त्यांचा धांडोळा घेण्याचा हा प्रयत्न.
आपण आवर्जून वाचलेत, अभिप्राय दिलात, मन:पूर्वक आभार
झंडा उंचा रहे हमारा
प्रेममयी शब्दांच्या पलीकडले, काही मूक संवाद खीर किमान एवढा तरी हक्क मला आहेच ना
कधी दाटू येता पसारा घनांचा, कसा सावळा रंग होतो मनाचा असे हालते आत हळूवार काही, जसा स्पर्श पाण्यावरी चांदण्याचा, आपले सर्वांचे सहर्ष स्वागत
आयुष्यातील वेगवेगळ्या टप्प्यात कर्मानुसार दरमजल सुरू आहे.
भानस चे विजेट तुमच्या ब्लॊगवर जोडा
" ई-बुक - पोटोबा "
पोटोबा-१ डाऊनलोड करण्यासाठी समोरच्या पुस्तकावर क्लिक करा "पोटोबा"चं पहिलं "ई-बुक" खाली भाग्यश्रीच्या मदतीशिवाय शक्य नव्हते. चला तर मग - खादाडी सुरु करुया
साखळीतली माझी कडी.........टॅगले म्या....
निक्कीजी त्वाडा जवाब नही.......
दाद द्यायलाच हवी असे........
कळविण्यास अतिशय आनंद होत आहे.....
तो, ती आणि कुत्तरडे......
त्यांना ऐकू गेलेच नाही...
भेंडी मसाला ( भेंडी फ्राय )
मराठी माणसाला धंदा करता येतो का
ही कीड कधीतरी मरेल का
जो वादा किया वो निभाना पडेगा.....
डाळ ढोकळी - वरणफळे.
अढळ स्थान (3) अनुभव (38) अनुभव-प्रकटन-गंमत (37) अनुभव-प्रकटन-विचार (56) अनुभव-प्रकटन-विचार-- कथा (2) आनंद - मनातले (14) कथा (31) कविता (17) खाउगल्ली (74) तुकडा तुकडा चंद्र (3) निसर्ग (2) निसर्ग जीवन समाज प्रदुषण (10) पर्यटन (4) पुस्तक परिचय-साहित्य (3) प्रगती-तांत्रिक-चित्रफिती-असेच काही आवडलेले (10) भारलेपण (8) मनातले (3) मुक्तक विचार जीवन (79) मुक्तक विचार जीवन-गंमत (11) मुक्तक विचार जीवन (5) रंगकर्मी-प्रयत्न (7) विचार (10) शुभेच्छा (11) स्वर-संगीत-आनंद (11) स्वर-संगीत-आनंद-कला (4) हलकेफुलके (1)
खाण्यासाठी जन्म आपुला ... जन्मभरच तर खाणे ...
डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा
बायकोची अदलाबदली- वाइफ स्वॅप
बिरडे-डाळिंब्यांची उसळ - प्रकार १


Other Poems | इतर कविता-आली आली चैत्रगौर

कुहू कुहू चा गजर
आली आली चैत्रगौर .....
गौरी आली ग माहेरा
आली आली चैत्रगौर ......
आली आली चैत्रगौर .....
आली आली चैत्रगौर .....
चूडा हिरवा ग भरा
नाकी तो चमकी हिरा
आली आली चैत्रगौर .....
आली आली चैत्रगौर .....
लावा, ओटी तिची भरा
आली आली चैत्रगौर .....
आता कर पाठवण .......
Re: आली आली चैत्रगौर
सखी धरती ग फेर
Re: आली आली चैत्रगौर


Congress's unfortunate current in Vidarbha | विदर्भातील काँग्रेसचे दुर्दैवी वर्तमान | Lokmat.com

विदर्भातील काँग्रेसचे दुर्दैवी वर्तमान
गुजरात पाठोपाठ राजस्थानातील पोटनिवडणुकीत काँग्रेसने मिळविलेले नेत्रदीपक यश सत्तांध भाजपा नेत्यांना जमिनीवर आणणारे आहे.
गुजरात पाठोपाठ राजस्थानातील पोटनिवडणुकीत काँग्रेसने मिळविलेले नेत्रदीपक यश सत्तांध भाजपा नेत्यांना जमिनीवर आणणारे आहे. लहरीपणातून घेतलेले निर्णय जनतेवर लादता येत नाहीत, ती कधीतरी तीव्रतेने व्यक्त होत असते, हा धोक्याचा इशारा मतदारांनी भारतीय जनता पक्षाला दिला आहे. भविष्यात काँग्रेसचे ‘अच्छे दिन’ येणार असे संकेत दिसत असताना विदर्भातील काँग्रेस नेते मात्र एकमेकांशी भांडण्यात गर्क आहेत. पक्षहितापेक्षा या नेत्यांचा वैयक्तिक अहंकार वरचढ ठरत असल्याने या हाणामाºयांना अंत नाहीच. पक्षविरोधी कारवायांचा ठपका ठेवून काँग्रेस नेते सतीश चतुर्वेदी यांना पक्षाने दिलेली नोटीस काँग्रेसला कृतघ्न झालेल्या नेत्यांचे एक प्रातिनिधिक उदाहरण आहे. याबाबतीत पक्षश्रेष्ठी खरंच गंभीर असतील तर असे अनेक चतुर्वेदी प्रत्येक जिल्ह्यात जागोजागी सापडतील. काँग्रेसने या नेत्यांना काय दिले नाही शिक्षणसंस्था, साखर कारखाने, सात पिढ्यांची सोय होईल एवढे भरभरून दान पक्षाने त्यांच्या पदरात टाकले. कार्यकर्त्यांच्या तोंडातील घास हिसकावून या नेत्यांच्या मुलांनी लायकी नसताना मोक्याची पदे भोगली. नागपुरातील प्रियदर्शिनी अभियांत्रिकी महाविद्यालयाचा विस्तीर्ण परिसर बघितल्यानंतर चतुर्वेदींच्या लाभार्थीपणाची स्क्वेअरफूटनिहाय खात्री पटते. आपण काल कुठे होतो, आज काय आहोत शिक्षणसंस्था, साखर कारखाने, सात पिढ्यांची सोय होईल एवढे भरभरून दान पक्षाने त्यांच्या पदरात टाकले. कार्यकर्त्यांच्या तोंडातील घास हिसकावून या नेत्यांच्या मुलांनी लायकी नसताना मोक्याची पदे भोगली. नागपुरातील प्रियदर्शिनी अभियांत्रिकी महाविद्यालयाचा विस्तीर्ण परिसर बघितल्यानंतर चतुर्वेदींच्या लाभार्थीपणाची स्क्वेअरफूटनिहाय खात्री पटते. आपण काल कुठे होतो, आज काय आहोत हा एकच प्रश्न नितीन राऊत, अनिस अहमद, वसंत पुरके या माजी मंत्र्यांनी स्वत:ला विचारला तर पक्षाबद्दल कृतज्ञ भाव त्यांच्या मनात दाटून येतील. वडिलांच्या पुण्याईवर अजूनही जगत असलेल्या गेव्ह आवारी या माजी खासदाराच्या सोज्वळ चेहºयामागील कुरापतींना पक्षनिष्ठा म्हणायची का हा एकच प्रश्न नितीन राऊत, अनिस अहमद, वसंत पुरके या माजी मंत्र्यांनी स्वत:ला विचारला तर पक्षाबद्दल कृतज्ञ भाव त्यांच्या मनात दाटून येतील. वडिलांच्या पुण्याईवर अजूनही जगत असलेल्या गेव्ह आवारी या माजी खासदाराच्या सोज्वळ चेहºयामागील कुरापतींना पक्षनिष्ठा म्हणायची का हा प्रश्नही कधीतरी विचारायलाच हवा. चंद्रपुरात नरेश पुगलिया-विजय वडेट्टीवार यांच्यातून विस्तवही जात नाही. त्यांच्यातील वादाचे कारण काय तर पक्षाच्या कार्यालयात ध्वजारोहण कुणी करावे हा प्रश्नही कधीतरी विचारायलाच हवा. चंद्रपुरात नरेश पुगलिया-विजय वडेट्टीवार यांच्यातून विस्तवही जात नाही. त्यांच्यातील वादाचे कारण काय तर पक्षाच्या कार्यालयात ध्वजारोहण कुणी करावे तिथे हंसराज अहीर आजारपणातून बरे झालेल्या सुधीर मुनगंटीवारांना घेण्यासाठी विमानतळावर जातात आणि इकडे पुगलिया-वडेट्टीवार एकमेकांचे कपडे फाडतात. भंडाºयात नाना पटोलेंच्या काँग्रेस प्रवेशाने खुद्द राहुल गांधी हर्षून गेले. पण, पटोले काँग्रेसला मजबूत करण्यासाठी आलेत की वैयक्तिक महत्त्वाकांक्षेपोटी तिथे हंसराज अहीर आजारपणातून बरे झालेल्या सुधीर मुनगंटीवारांना घेण्यासाठी विमानतळावर जातात आणि इकडे पुगलिया-वडेट्टीवार एकमेकांचे कपडे फाडतात. भंडाºयात नाना पटोलेंच्या काँग्रेस प्रवेशाने खुद्द राहुल गांधी हर्षून गेले. पण, पटोले काँग्रेसला मजबूत करण्यासाठी आलेत की वैयक्तिक महत्त्वाकांक्षेपोटी या निष्ठावंत कार्यकर्त्यांच्या मनात खदखदत असलेल्या प्रश्नाचे उत्तर राहुल गांधींकडेही नाही. गंमत म्हणजे, भंडाºयाच्या पोटनिवडणुकीत राकाँचा उमेदवार उभा राहील आणि कालपर्यंत ज्यांची सावलीही सहन होत नव्हती त्या प्रफुल्ल पटेलांसोबत याच पटोलेंना प्रचार करावा लागेल. ही अपरिहार्यता की अगतिकता या निष्ठावंत कार्यकर्त्यांच्या मनात खदखदत असलेल्या प्रश्नाचे उत्तर राहुल गांधींकडेही नाही. गंमत म्हणजे, भंडाºयाच्या पोटनिवडणुकीत राकाँचा उमेदवार उभा राहील आणि कालपर्यंत ज्यांची सावलीही सहन होत नव्हती त्या प्रफुल्ल पटेलांसोबत याच पटोलेंना प्रचार करावा लागेल. ही अपरिहार्यता की अगतिकता ज्या गांधीजींच्या संचितावर आजवर भरण-पोषण होत आले त्या काँग्रेसचे नेते या महात्म्याच्या जयंती-पुण्यतिथीलाही एकत्र येत नाहीत, याची लाज आता दिल्लीश्वरांनाही वाटेनाशी झाली आहे. ‘राष्ट्रपतींचा मुलगा’ असे एवढेच कर्र्तृत्व असलेल्या रावसाहेब शेखावतांसाठी सुनील देशमुखांसारखा हिरा या पक्षाने कधीचाच गमावला आहे. सात वेळा खासदार राहून चुकलेल्या विलास मुत्तेमवारांचा पूर्ण दिवस गडकरींना शिव्या देण्यातच सत्कारणी लागतो आणि शिवाजीराव मोघेंना साहित्यिकांच्या ‘पिण्या’चीच अधिक चिंता असते. थोडक्यात काय तर विदर्भातील काँग्रेस नेते बेदरकार आणि वैफल्यग्रस्त झाले आहेत. नेमके कष्टावे कुणासाठी आणि लढावे कुणाविरुद्ध ज्या गांधीजींच्या संचितावर आजवर भरण-पोषण होत आले त्या काँग्रेसचे नेते या महात्म्याच्या जयंती-पुण्यतिथीलाही एकत्र येत नाहीत, याची लाज आता दिल्लीश्वरांनाही वाटेनाशी झाली आहे. ‘राष्ट्रपतींचा मुलगा’ असे एवढेच कर्र्तृत्व असलेल्या रावसाहेब शेखावतांसाठी सुनील देशमुखांसारखा हिरा या पक्षाने कधीचाच गमावला आहे. सात वेळा खासदार राहून चुकलेल्या विलास मुत्तेमवारांचा पूर्ण दिवस गडकरींना शिव्या देण्यातच सत्कारणी लागतो आणि शिवाजीराव मोघेंना साहित्यिकांच्या ‘पिण्या’चीच अधिक चिंता असते. थोडक्यात काय तर विदर्भातील काँग्रेस नेते बेदरकार आणि वैफल्यग्रस्त झाले आहेत. नेमके कष्टावे कुणासाठी आणि लढावे कुणाविरुद्ध निष्ठावंत कार्यकर्त्यांच्या मनातील ही तगमग एकेकाळी वैभवसंपन्न असलेल्या विदर्भातील काँग्रेसचे दुर्दैवी वर्तमान आहे. - गजानन जानभोर ँ्नंल्लंल्ल.्नंल्लुँङ्म१@’ङ्म‘ें३.ूङ्मे
केंद्र सरकार सर्व आघाड्यांवर अपयशी
भाजपला चिंतन करायला लावणारा निकाल
सांगलीत कॉँग्रेसचा मूक मोर्चा, निदर्शने : केंद्र शासनाच्या धोरणांचा निषेध
मोदी सरकारची ४ वर्षे विश्वासघाताची
मित्रों... ‘मेरे पास पैसा है’
खरंय...पीयूष गोयल म्हणजे बंधू भरत...
या एकोप्याला नेताही हवा


पहा: आज नाणेफेकी दरम्यान हा अजब किस्सा घडला ! - Maha Sports

पहा: आज नाणेफेकी दरम्यान हा अजब किस्सा घडला
पहा: आज नाणेफेकी दरम्यान हा अजब किस्सा घडला
 येथील चिन्नस्वामी मैदानावर भारत विरुद्ध ऑस्ट्रेलिया मालिकेतील चौथ्या वनडे सामना आज खेळला जात आहे. भारताने या मालिकेतील पहिले तिन्ही सामने जिंकून मालिका आधीच खिशात घातली आहे. ऑस्ट्रेलियाने या मालिकेतील दुसरा नाणेफेक जिंकला आहे तो ही एकदम वेगळ्या प्रकारे.
चिन्नस्वामीच्या मैदानावर नाणेफेकासाठी भारताचा कर्णधार विराट कोहली आणि ऑस्ट्रेलियाचा कर्णधार स्टिव्ह स्मिथ, त्यांच्याबरोबर समालोचक संजय मांजरेकर आणि सामना अधिकारी जेफ क्रो उभे होते. विराटने नाणे हवेत उडवले आणि स्मिथने हेड्स मागितले, विराटने उडवलेले नाणे बरोबर येऊन जमिनीवर बसले.
यावेळी हे नाणे जमिनीवर न घरंगळता सरळ हवेतून येऊन हेडच्या बाजूने स्थिरावले.
समालोचक मांजरेकर, स्मिथ आणि विराट सर्वच आश्चर्यने हसू लागले. समालोचक मांजरेकर म्हणाले “मी या आधी असा नाणेफेक कधीच बघितला नाही, नाणेफेक हवेत उडाल्यावर थेट येऊन खाली बसला.”
२०१९ मध्ये एबी डिविलियर्स खेळणार नाही आयपीएल
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर, इंस्टाग्रामवर…
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा
२०१९ मध्ये एबी डिविलियर्स खेळणार नाही आयपीएल
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर,…
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग