IndiaLockdown : पुढच्या 21 दिवसांमध्ये काय राहणार सुरू आणि कशावर आहे बंदी? जाणून घ्या तुमच्या प्रश्नांची उत्तरं coronavirus 21 days lockdown india modi government give all supply of food and other things over covid 19 | National - News18 Lokmat, Today's Latest Marathi News

Air Bubble करारामुळे Covid काळातही या 10 देशांतला प्रवास होणार सोपा
मुंबई पालिका रुग्णालयात डॉक्टर्सची 47 तर पॅरा मेडिकलची 43टक्के पदं रिकामी
PHOTOS: 3 कोटी लोकांना घरात बसवणाऱ्या Corona च्या उगमस्थानी सुरू आहेत पार्ट्या
'...तर कोरोना पसरलाच नसता', चीन आणि WHOची पोलखोल करणारा रिपोर्ट आला समोर
भारताचा चीनला मोठा दणका, लष्कराने LAC जवळच्या 6 नव्या टेकड्यांवर मिळवला ताबा
चीन केव्हाही मिळवू शकतो या देशावर ताबा, ड्रॅगनने थेट धमकी दिल्याने तणाव वाढला
भारताच्या युद्धनौकांवरही चीनची नजर, धक्कादायक माहिती उघड झाल्याने खळबळ
भारताला पाक आणि चीन दोन्ही आघाड्यांवर युद्धाचा धोका; वारंवार युद्धबंदीचं उल्लंघन
 संशोधकांना सापडला तब्बल 10 कोटी वर्षांपूर्वीचा Sperm
दिल्ली विधानसभेच्या समितीविरोधात Facebook Indiaची सुप्रीम कोर्टात धाव
पचनसंबंधी समस्या उद्भवल्यास सामान्य मिठाऐवजी जेवणात वापरा सैंधव मीठ
Air Bubble करारामुळे Covid काळातही या 10 देशांतला प्रवास होणार सोपा
दिल्ली विधानसभेच्या समितीविरोधात Facebook Indiaची सुप्रीम कोर्टात धाव
Air Bubble करारामुळे Covid काळातही या 10 देशांतला प्रवास होणार सोपा
 एवढ्याशा जागेत उभारली 5 मजली इमारत, पाहून व्हाल थक्क
UPPSC 2020: RO, ARO पूर्वपरीक्षांची उत्तर सूची आली, इथे पाहा answer key
बोल्ड ड्रेसमुळे या प्रसिद्ध अभिनेत्रीला करावा लागला Wardrobe Malfunctionचा सामना
"मलाही अनुराग कश्यपने घरी बोलवलं होतं आणि...", अभिनेत्रीची पोस्ट व्हायरल
दीपिका पादुकोण पाठोपाठ दिया मिर्झाचंही ड्रग्ज कनेक्शन
...तर चित्रपट आणि मालिकांचे शूटिंग बंद पाडणार, मनसेने दिला इशारा
OMG: अर्धशतकी खेळी करत सॅमसननं रचला रेकॉर्ड, तरी चर्चा ऋषभ पंतची
जगाला सरप्राइज देणारा धोनीही झाला स्मिथच्या 'त्या' निर्णयानं आश्चर्यचकित
कोरोनाला हरवून आज मैदानावर उतरला 'हा' पुणेकर खेळाडू, धोनीनं दिली संघात जागा
मुंबईत पाणीपुरी विकणारा 'हा' फलंदाज आज धोनीला देणार टक्कर, IPLमध्ये केलं पदार्पण
सोन्याचांदीच्या किंमतीत या महिन्यातील सर्वात मोठी घसरण,चांदी 5781 रुपयांनी उतरली
नवीन बँकिंग कायद्याला संसदेत मिळाली मंजुरी, तुमच्या पैशांवर काय होणार परिणाम
दररोज 2 रुपये भरुन वर्षाला मिळवा 36000; तुम्हीही करा या योजनेत रजिस्ट्रेशन
क्वॉलिटी वॉल्स आइस्क्रीम कंपनीत तब्बल 1400 कोटींचा घोटाळा,सीबीआयकडून गुन्हा दाखल
 संशोधकांना सापडला तब्बल 10 कोटी वर्षांपूर्वीचा Sperm
पचनसंबंधी समस्या उद्भवल्यास सामान्य मिठाऐवजी जेवणात वापरा सैंधव मीठ
"मलाही अनुराग कश्यपने घरी बोलवलं होतं आणि...", अभिनेत्रीची पोस्ट व्हायरल
दीपिका पादुकोण पाठोपाठ दिया मिर्झाचंही ड्रग्ज कनेक्शन
बोल्ड ड्रेसमुळे या प्रसिद्ध अभिनेत्रीला करावा लागला Wardrobe Malfunctionचा सामना
Ducati ची नवी Scrambler 1100 Pro आणि Sport Pro भारतात लाँच, जाणून घ्या किंमत
ड्रग्ज कनेक्शनमध्ये रिया चक्रवर्तीनंतर कुणाचा नंबर 4 अभिनेत्री NCB च्या रडारवर
 OTP शिवाय बँक खात्यातील पैसे होतील लंपास, घ्या ही खबरदारी
VIDEO भरधाव रिक्षा कारला धडकून चेंडूसारखी उडली; रिक्षाचालक जागीच गतप्राण
भारतीय रेल्वेची मेहनत यशस्वी लवकरच वीज व डिझेलविना ट्रेन धावणार, हा खास VIDEO
हत्तीच्या चालीचा हा VIDEO पाहा; याचेच दिवाने व्हाल कॅटवॉकही विसराल
जंगलातून येऊ लागला विचित्र आवाज; त्यानंतर जे दिसलं VIDEO पाहून उडेल थरकाप
VIDEO : 6 महिन्यांच्या मुलाचा प्रताप तर बघा; काही सेकंदात तोडला वर्ल्ड रेकॉर्ड
...आणि अचानक ट्रॅफिकमध्येच बाईकने घेतला यू-टर्न, दोन गाड्यांचा केला चुराडा
चक्क नदीत आढळला भला मोठा देवमासा, अजिबात मिस करू नका हा दुर्मिळ VIDEO
धरणातून अचानक वाढले पाणी, पाण्याच्या प्रवाहात 4 जण गेले वाहून, LIVE VIDEO
IndiaLockdown : पुढच्या 21 दिवसांमध्ये काय राहणार सुरू आणि कशावर आहे बंदी जाणून घ्या तुमच्या प्रश्नांची उत्तरं
दिल्ली दंगल प्रकरण: राज्य विधानसभेच्या समितीविरोधात Facebook Indiaची सुप्रीम कोर्टात धाव
Covid काळातही या 10 देशांतला प्रवास होणार सोपा; मोदी सरकारने केलेलं Air Bubble Agreement काय आहे
UPPSC 2020: RO, ARO पूर्वपरीक्षांची उत्तर सूची आली, uppsc.up.nic या वेबसाइटवर करा क्लिक
 तरच मिळेल ICU बेड; Coronavirus सर्वेक्षणातून समोर आली भीषण परिस्थिती
 मायभूमीत यायच्या प्रतीक्षेत आहेत 3486 भारतीयांचे मृतदेह
IndiaLockdown : पुढच्या 21 दिवसांमध्ये काय राहणार सुरू आणि कशावर आहे बंदी जाणून घ्या तुमच्या प्रश्नांची उत्तरं
सरकार लोकांना सर्व आवश्यक वस्तूंचा पुरवठा सुरू ठेवेल. गृहमंत्रालयाने ही माहिती दिली आहे. इथे जाणून घ्या तुमच्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं
नवी दिल्ली 25 मार्च : देशातील कोरोनाव्हायरसच्या (Coronavirus) वाढत्या धोक्याचा सामना करण्यासाठी पंतप्रधान नरेंद्र मोदी (Narendra Modi) यांनी मंगळवारी मोठी घोषणा केली. मार्च 24 पासून 21 दिवस देशात लॉकडाउन (इंडिया लॉकडाउन) केले जात आहे. परंतु सरकारच्या या निर्णयाने सर्वसामान्यांना त्रास होण्याची गरज नाही. हे केवळ लोकांना संसर्गापासून वाचवण्यासाठी केले जात आहे. दरम्यान, सरकार लोकांना सर्व आवश्यक वस्तूंचा पुरवठा सुरू ठेवेल. गृहमंत्रालयाने ही माहिती दिली आहे.
इथे जाणून घ्या तुमच्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं
कोणती सरकारी कार्यालये उघडतील
- संरक्षण विभाग, केंद्रीय सशस्त्र सेना, कोषागार, सार्वजनिक सेवा (पेट्रोल, सीएनजी, पीएनजी), आपत्ती व्यवस्थापन, वीज निर्मिती, टपाल कार्यालय, राष्ट्रीय माहिती केंद्र खुले असतील.
कोणत्या सरकारी सेवा सुरू
- पोलीस, गृहरक्षक, नागरी संरक्षण, अग्निशामक आणि आपत्कालीन सेवा, आपत्ती व्यवस्थापन, कारागृह, जिल्हा प्रशासन, राज्य कोषागार, उर्जा सेवा, जल सेवा, स्वच्छता सेवा, महानगरपालिका (केवळ स्वच्छता व पाणीपुरवठा पुरविण्यासारख्या अत्यावश्यक सेवा पुरविणारे) कामगार) खुले असतील.
शाळा सुरू होतील का
- सर्व शाळा, शैक्षणिक संस्था, कोचिंग बंद राहतील.
रुग्णालये आणि औषधांची दुकाने खुली राहतील का
- सर्व सरकारी व खासगी रुग्णालये, दवाखाने, मेडिकल स्टोअर्स, रुग्णवाहिका, दवाखाने खुले राहतील. आरोग्य सेवा प्रदान करणार्‍या लोकांच्या हालचालीसाठी वाहतुकीचे साधन वापरले जात आहे.
रेशन, भाज्या, दुधाचे काय होईल
- रेशनची सर्व दुकाने, फळ व भाजीपाला दुकाने, दुग्ध व दुधाची दुकाने, मांस-माशाची दुकाने, जनावरांच्या खाण्याची दुकाने खुली राहतील. रस्त्यांवरील गर्दी कमी करण्यासाठी जिल्हा प्रशासनाकडून या वस्तूंची होम डिलीव्हरी देखील करता येईल.
एटीएम पैसे काढेल का
- सर्व बँका, विमा कार्यालयं आणि एटीएम उघडे राहतील.
टीव्ही चालेल, वर्तमानपत्र येईल का
- प्रिंट आणि इलेक्ट्रॉनिक माध्यमांचे काम सुरूच राहील. संप्रेषण सेवा, प्रसारण सेवा, इंटरनेट सेवा सुरू राहतील.
मालाची होम डिलीव्हरी होईल का
- ई-कॉमर्सच्या माध्यमातून खाद्यपदार्थ, औषधे, वैद्यकीय उपकरणांची होम डिलीव्हरी सुरू राहील. म्हणजेच आपण वेबसाइटवर ऑर्डर देऊन घरी या वस्तूंची मागणी करण्यास सक्षम असाल.
पेट्रोल आणि एलपीजीचे काय होईल
- पेट्रोल पंप, एलपीजी म्हणजेच एलपीजी, गॅस गोदामे आणि त्यांची दुकाने खुली असतील. कोल्ड स्टोरेज, गोदाम आणि खाजगी सुरक्षा सेवा सुरू राहतील.
- सर्व आवश्यक वस्तूंचे उत्पादन करणारे युनिट कार्यरत असतील. काही उत्पादन घटकांना राज्य सरकारची परवानगी घ्यावी लागेल.
- रेल्वे, उड्डाण आणि रस्ते वाहतूक सेवा पूर्णपणे बंद राहतील. केवळ अत्यावश्यक वस्तूंचा पुरवठा करणारी वाहने, अग्निशमन इंजिन, पोलिस-प्रशासन वाहने आणि आपत्कालीन सेवा वाहने धावतील.
हॉटेल सुरू होईल का
- लॉकडाऊन दरम्यान अडकलेल्या किंवा अलग ठेवण्यासाठी घेतलेल्या ठिकाणी फक्त अशीच हॉटेल, लॉजेस उघडतील.
मी धार्मिक स्थळांना भेट देऊ शकतो
- लॉकडाऊन दरम्यान सर्व धार्मिक स्थाने लोकांसाठी बंद ठेवली जातील. कोणत्याही धार्मिक कार्यक्रमास परवानगी नाही (अपरिहार्य परिस्थितीशिवाय).
- देशातील सामाजिक, राजकीय, खेळ, करमणूक, शैक्षणिक, सांस्कृतिक, धार्मिक क्षेत्रांशी संबंधित सर्व कार्यक्रमांना बंदी घातली जाईल. कोणत्याही प्रकारची गर्दी जमविण्यास बंदी असेल. समारंभात 20 हून अधिक लोकांना एकत्रित करण्यास बंदी असेल.
 संशोधकांना सापडला तब्बल 10 कोटी वर्षांपूर्वीचा Sperm
दिल्ली विधानसभेच्या समितीविरोधात Facebook Indiaची सुप्रीम कोर्टात धाव
पचनसंबंधी समस्या उद्भवल्यास सामान्य मिठाऐवजी जेवणात वापरा सैंधव मीठ
'सत्यमेव जयते 2' चे पोस्टर प्रदर्शित, या कारणामुळे झाला जॉन अब्राहम ट्रोल
पंजाब जिंकणार होता सामना Umpire च्या चुकीवर सेहवागसह प्रीती झिंटाही चिडली
कोरोना काळात करिनानं कुटुंबियांसोबत हटके साजरा केला वाढदिवस, पाहा PHOTOS
राशीभविष्य: तुळ आणि धनु राशीच्या व्यक्तींनी प्रेमात वेळ वाया घालवू नये
विकेण्डला पावसाचा जोर वाढणार, जाणून घ्या राज्यातील हवामानाचा अंदाज
SBI ATM मधून 10000 रु. पेक्षा अधिक रक्कम काढण्याचा नियम बदलला, वाचा सविस्तर
ब्लॅक ड्रेसमध्ये खुलून दिसतंय सायलीचं सौंदर्य, पाहा मनाला भुरळ घालणारे PHOTOS
कोरोना महासाथीत दुरावले सेलिब्रिटी कपल; कुणाचा झाला घटस्फोट तर कुणी केलं ब्रेकअप
टीव्हीवरील नाही तर रिअल लाइफमधील Super Heroes; यांच्याकडे आहे खरी सुपरपॉवर
कोरोनामुळे नोकरी गेलेल्यांना आता 30 जून 2021 पर्यंत मिळणार या योजनेचा फायदा
वयाची पहिली 10 वर्षे कसा असावा मुलांचा आहार
 संशोधकांना सापडला तब्बल 10 कोटी वर्षांपूर्वीचा Sperm
दिल्ली विधानसभेच्या समितीविरोधात Facebook Indiaची सुप्रीम कोर्टात धाव
पचनसंबंधी समस्या उद्भवल्यास सामान्य मिठाऐवजी जेवणात वापरा सैंधव मीठ
Air Bubble करारामुळे Covid काळातही या 10 देशांतला प्रवास होणार सोपा
बोल्ड ड्रेसमुळे या प्रसिद्ध अभिनेत्रीला करावा लागला Wardrobe Malfunctionचा सामना


पाळणा | संत साहित्य पाळणा | संत साहित्य Literature by all great marathi saints

संतांचा अर्थ असा आहे की भक्तांनी बनविलेले धार्मिक साहित्य. जो निर्गुण उपासक आहे त्याला संत म्हटले पाहिजे हे आवश्यक नाही. याअंतर्गत लोकमंगलविद्या ही सर्व सगुण-निर्गुणांकडे येते, परंतु आधुनिकांनी निर्गुण्य भक्तांना "संत" हे नाव दिले आणि आता त्या वर्गात हा शब्द सुरू झाला आहे. "संत" हा शब्द संस्कृतच्या पहिल्या "सत" चा बहुवचन रूप आहे, ज्याचा अर्थ सज्जन आणि धार्मिक व्यक्ती आहे. मराठीमध्ये साधू / सुधारक हा शब्द प्रचलित झाला. ज्ञानेश्वर, एकनाथ, तुकाराम, नामदेव इत्यादी संतांनी अभंग, भजन, गीते बनवून अगाध साहित्य निर्माण केले.
संत तुकाराम अभंग - संग्रह १
संत तुकाराम अभंग - संग्रह २
संत तुकाराम अभंग - संग्रह ३
संत तुकाराम अभंग - संग्रह ४
संत चोखामेळा - अभंग संग्रह १
संत चोखामेळा - अभंग संग्रह २
श्रीसंतएकनाथ गाथा - भाग पहिला
श्रीसंतएकनाथ गाथा - भाग दुसरा
श्रीसंतएकनाथ गाथा - भाग चवथा
श्रीसंतएकनाथ गाथा - भाग पाचवा
श्री एकनाथ महाराज हरिपाठ
जो जो जो जो जो बाळा केवि येवो  उन्मनी निद्रा लागो तुज गीतीं गावो ॥ १ ॥
जाग जागतां निज पाही माझिया तान्हुलीया  निजीं निज निजुनियां सावध रे कान्हया ॥ २ ॥
तुम्हा चवघींची कळवळ झणीं येथें कां करा  निजीं निजला कान्हा परतोनि जावें घरा ॥ ३ ॥
चवघी जणी वोसरल्या तेथें अनुहात गोष्टी  तया नादातें साधून परेपरत्या सृष्टी ॥ ४ ॥
तेथें उन्मनी निद्रा हारपलें चित्त  देह विदेह खुंटलें सगुण गुणातीत ॥ ५ ॥
शब्द निःशब्द आतां बोलावें तें काय  निजीं निजला एका जनार्दन माय ॥ ६ ॥


On the first day, only 148 passengers traveled through Lalparit

लालपरितून फक्त १४८ प्रवाशांचा प्रवास
चाळीसगाव बसस्थान पुन्हा प्रवशांनी गजबले, परजिल्ह्यासाठी १४ फेर्‍यातून सहा हजारांचे उत्पन्न
चाळीसगाव | प्रतिनिधी Chalisgaon
लॉकडाऊन नतंर पहिल्यादाच एका जिल्ह्यातून दुसर्‍या जिल्ह्यात जाण्यासाठी बस सेवा सुरू करण्यात आल्याने आज (गुरुवारी) पुन्हा चाळीसगाव बस स्थानक प्रवशांनी गजबले होते. परजिल्ह्यात जाण्यासाठी बसची सोय झाली मात्र...
पहिल्या दिवशी फक्त १४८ प्रवाशांनी बसने प्रवास केला. पहिल्या दिवशी प्रवशांची गर्दी कमी असली, तरी सोमवारपासून बससेवा सुरळीत होण्याचा अंदाज वर्तवल जात आहे. कोरोना महामारीच्या पार्श्वभूमीवर टाळेबंदीमुळे गेली ५ महिने एसटीची आंतरराज्य व राज्यांतर्गत सेवा बंद करण्यात होती. परंतू गुरुवार पासून ती सुरु करण्यात आली. पहिल्या दिवशी येथील आगारातून १४ बसेस परजिल्ह्यात जाण्यासाठी सोडण्यात आल्या होत्या.
यात धुळे, मालेगांव, जळगाव, पारोळा आदि ठिकाणांचा समावेश आहे. त्यातून १४८ प्रवशांनी प्रवास केला असून आगाराला ६ हजार १९७ रुपयांचे आर्थिक उत्पन्न झाले. गुरुवारी पहिल्यादाच एका जिल्ह्यातून दुसर्‍या जिल्ह्यात जाण्यासाठी एसटीची बस सेवा सुरू करण्यात आल्याने, प्रवाशांची गर्दी कमी होती. तसेच पुढे दोन दिवस सुट्टी व गणपती उत्सव आल्यामुळे फारशी प्रवाशीची गर्दी होणार नाही. परंतू सोमवार पासून चाळीसगाव आगारात परजिल्ह्यात जाण्यासाठी मोठ्या प्रमाणात गर्दी होण्याची शक्यत आहे. कारण चाळीसगाव तालुका हा चार जिल्ह्याच्या मध्यवर्ती ठिकाणी असून ऐरवी येथून दररोज सात ते आठ हजार प्रवासी बसने प्रवास करतात. त्यात चाकरमान्यांची संख्या मोठ्या प्रमाणात आले. त्यामुळे पुन्हा एकदा नव्याने येथील आगाराच्या आर्थिक उत्पन्नात भर पडणार आहे.
एसटीच्या प्रवासासाठी ई पासची आवश्यकता नाही. प्रवासात प्रवाशांनी मास्क घालण्यासह शासनाने घालून दिलेल्या कोविड - १९ च्या सर्व नियमांचे काटेकोर पालन करणे बंधणकारक आहे. तसेच राज्य शासनाच्या धोरणानुसार बसमध्ये केवळ २२ प्रवाशांना परवानगी आहे.
प्रवाशांच्या प्रतिसादानूसार परजिल्ह्यात जाण्यासाठी जादा बसेस चाळीसगागव आगारातून सोडण्याची व्यवस्था करण्यात येणार आहे, पहिल्या दिवशी प्रवशांचा अल्प प्रतिसाद मिळाला, तरी देखील सोमवारपासून बसेसची पूर्वी प्रमाणे वाहतुक होण्याची शक्यता आहे. पहिल्या दिवशी सर्व बसेस ह्या निर्जंतुकीकरण करुनच सोडण्यात आल्या होत्या. तसेच प्रवशांना देखील मास्क लावून शासनाच्या नियमावलीप्रमाणेच बसमध्ये प्रवेश देण्यात आला. यापुढे देखील सर्व बसेस निर्जंतुकीकरण करुनच प्रवासाची रवाना करण्यात आली येईल.
संदिप निकम, आगार व्यवस्थापक


दूध प्रश्नी येत्या मंत्रिमंडळ बैठकीत निर्णय अपेक्षित
दूध उत्पादकांना दुधाला किमान 30 रुपये दर मिळावा यासाठी सुरू असलेल्या आंदोलनाची दखल घेत याबाबत मंत्रिमंडळ स्तरावर कारवाई सुरू करण्यात आली असून लवकरच सरकार दूध उत्पादकांना दिलासा देईल, असे संकेत सरकारच्यावतीने दूध उत्पादक शेतकरी संघर्ष समितीला देण्यात आले आहेत.
किसान सभा व संघर्ष समितीच्यावतीने 20 जुलै, 21 जुलै व 1 ऑगस्ट रोजी राज्यात करण्यात आलेल्या आंदोलनाच्या पार्श्वभूमीवर राज्य सरकारने दूध उत्पादकांना दिलासा देण्यासाठी हस्तक्षेप करण्याचे दुग्ध विकास मंत्री सुनील केदार यांच्या मार्फत जाहीर केले होते. सरकारने आश्वासन पाळावे व दुधाला प्रतिलिटर 30 रुपये दराची हमी द्यावी, 10 रुपयांचे अनुदान शेतकर्‍यांच्या खात्यात वर्ग करावे व पावडर निर्यातीसाठी प्रति किलो 50 रुपये अनुदान द्यावे या मागण्यांसाठी किसान सभा व संघर्ष समिती सरकारच्या संबंधित विभागाकडे सातत्याने पाठपुरावा करत आहे.
मुख्यमंत्री उद्धव ठाकरे यांना वस्तुस्थिती दर्शविणारे निवेदन देऊन संघर्ष समितीने दूध प्रश्नाकडे लक्ष घालावे असे आवाहन केले आहे. मुख्यमंत्री कार्यालयाने या निवेदनाची दखल घेतली असल्याचे किसान सभेला सूचित करण्यात आले आहे. दुग्ध विकास मंत्री सुनील केदार यांच्याकडेही किसान सभा व संघर्ष समिती सातत्याने पाठपुरावा करत आहेत.
सरकारने दूध उत्पादकांच्या संयमाची अधिक परीक्षा न पाहता दूध दराबाबत तातडीने निर्णय घ्यावा अशी अपेक्षा किसान सभा व संघर्ष समितीच्यावतीने डॉ. अशोक ढवळे, डॉ. अजित नवले, उमेश देशमुख, धनंजय धोरडे, अनिल देठे, शांताराम वाळुंज, महेश नवले, डॉ. संदीप कडलग, विजय वाकचौरे, अशोक आरोटे, गुलाबराव डेरे, कारभारी गवळी, सुरेश नवले, रोहिदास धुमाळ, खंडू वाकचौरे, अशोक सब्बन, लालूशेठ दळवी, विलास नवले, विलास आरोटे, शरद देशमुख, सोमनाथ नवले, दिलीप शेणकर, लक्ष्मण नवले यांनी व्यक्त केली आहे.


Maharashtra’s Administrative: 5 IAS Officers Transferred

पुन्हा सनदी अधिकाऱ्यांच्या बदल्यांचे आदेश
राज्यात बदल्यांबाबत विरोधकांकडून आरोप
: राज्यात बदल्यांबाबत घोटाळा सुरू असल्याचा विरोधकांचा आरोप होत असताना सामान्य प्रशासन विभागाने आज पुन्हा काही सनदी अधिका-यांच्या बदल्यांचे आदेश काढले आहेत.
हाफकीन संस्थेच्या व्यवस्थापकीय संचालक म्हणून ए शैला यांची नियुक्ती करण्यात आली आहे. व्ही बी पाटील यांची नियुक्ती उर्वरीत महाराष्ट्र वैधानिक विकास मंडळाचे सचिव म्हणून करण्यात आली आहे. पुण्याचे अतिरिक्त महापालिका आयुक्त म्हणून डॉ. कुणाल खेमनार यांची नियुक्ती करण्यात आली आहे. तर भुगर्भ जल सर्वेक्षण येथे संचालक असलेल्या कौस्तुभ दिवेगावकर यांची बदली उस्मानाबाद येथे जिल्हाधिकारी पदावर करण्यात आली आहे.


मराठा आरक्षण वैध ! कस आहे आरक्षण

मुख्यपृष्ठमहाराष्ट्र् न्युज मराठा आरक्षण वैध
मराठा आरक्षणाच्या विरोधात उच्च न्यायालयात दाखल याचिकांवर न्यायालयाचा निर्णय.
रिपोर्टर: मराठा समाजाला शिक्षण आणि सरकारी नोकऱ्यांमध्ये आरक्षण देणाऱ्या कायद्याला गुरुवारी मुंबई उच्च न्यायालयाकडून सशर्त मंजुरी देण्यात आली.न्यायमूर्ती रणजित मोरे आणि न्यायमूर्ती भारती डांगरे यांच्या खंडपीठाने हा निकाल दिला.
वंचित घटकाला आवश्‍यकता असल्यास राज्य सरकारला स्वतःच्या विशेषाधिकारामध्ये आरक्षण देण्याचा अधिकार आहे.
आयोगाच्या अहवालानुसार मराठा समाज शैक्षणिक आणि सामाजिकदृष्ट्या मागास आहे.
1 अपवादात्मक स्थितीत 50 टक्क्यांहून अधिक आरक्षण देता येऊ शकतं.
2 या अनुषंगाने, मराठा समाजाला आरक्षण देणं घटनाबाह्य नसल्याने आरक्षण देणे शक्य आहे.
3 किती टक्के आरक्षण : मराठा समाजाचं आरक्षण 16 टक्के नसेल, तर 12 ते 13 टक्क्यांपर्यंत देता येईल, असं हायकोर्टाने नमूद केलं आहे.
महाराष्ट्र न्युज महाराष्ट्र् न्युज
तुम्‍हाला या पोस्‍ट आवडू शकतात
आपला जिल्हा निवडा. अकोला (9) अमरावती (1) अहमदनगर (1) उस्मानाबाद (73) औरंगाबाद (1) कोल्हापूर (1) गडचिरोली (1) गोंदिया (1) चंद्रपूर (1) जळगाव (1) जालना (1) ठाणे (1) धुळे (1) नंदुरबार (1) नांदेड (11) नागपूर (1) नाशिक (1) परभणी (2) पालघर (1) पुणे (4) बीड (1) बुलढाणा (1) भंडारा (1) मुंबई (3) मुंबई उपनगर (2) यवतमाळ (2) रत्‍नागिरी (1) राजकीय (1) रायगड (1) लातूर (12) वर्धा (1) वाशीम (1) सांगली (1) सातारा (1) सिंधुदुर्ग (1) सोलापूर (12) हिंगोली (1)
आमचे चॅनल सबस्क्राईब करा
वैराग्यमूर्ती दत्ता बापू यांचे निधन
राज्यात दिवाळीनंतरच शाळा सुरु होणार; शिक्षणमंत्र्यांची माहीती
कसबे तडवळा आयुर्विमा महामंडळाच्या वतीने गुणवंत विद्यार्थ्यांचा सन्मान


अधुरी एक कहाणी…! - Media Watch

Home featured अधुरी एक कहाणी…
गोव्याचे मुख्यमंत्री मनोहर पर्रिकर यांच्या निधनाने अवघा देश हळहळला . स्वादुपिंडाच्या कॅन्सरसोबत गेली काही वर्ष ते झगडत होते . त्यांची पत्नी मेधा यांचेही काही वर्षापूर्वी कॅन्सरनेच निधन झाले होते . त्या गेल्यानंतर दोन मुलांना आई वडिलांची माया देतानाच पर्रिकर यांनी राजकारणातही उंच भरारी घेतली . मात्र पत्नी मेधाची उणीव त्यांना कायम भासत राहिली . गोव्याच्या मुख्यमंत्रिपदी पहिल्यांदा निवड झाल्यानंतर शपथविधीच्या कार्यक्रमात मनात काय भावना दाटून आल्या होत्या याबाबत त्यांनी ‘ऋतुरंग’ जवळ दोन वर्षापूर्वी आपलं मन मोकळं केलं होतं .
-(पूर्वप्रसिद्धी: ऋतुरंग दिवाळी अंक २०१७)_
राजभवनाचा हॉल कार्यकर्त्यांनी पूर्ण भरून गेला होता. गोव्यात भाजप पहिल्यांदाच सत्तेत येत आहे हे बघून सर्वांचा उत्साह ओसंडून वाहत होता. माझ्या जवळचे मित्र, गोव्याच्या वेगवेगळ्या भागातून आलेले असंख्य कार्यकर्ते शपथविधी समारंभाच्या कार्यक्रमात दिसत होते.
या साऱ्यांनी एकत्र येण्यास निमित्त होतं ते मी मुख्यमंत्री बनण्याचं, शपथविधी सोहळ्याचं. ज्यांच्याबरोबर मी राजकारणात प्रवेश केला ते माझे सहकारी, माझे हितचिंतक, पक्षातील कार्यकर्ते यांच्याबरोबर मला त्या गर्दीत माझी दोन मुलं, बहीण-भावंडं दिसत होती. तरीही ते समोर दिसणारं चित्र अपुरं होतं.
माझी पत्नी आणि माझे आई-वडील यांच्यापैकी कोणीही त्यात नव्हते. त्यांची तीव्रतेनं आठवण येत होती. ज्याची
मी देखील कधी कल्पना केली नव्हती ते सत्यात उतरताना आनंद तर झालाच होता पण त्या आनंदाला
नियतीचा खेळ किती अजब एका वर्षात टप्प्याटप्प्यानं माझ्या जवळची ही माणसं माझ्यापासून कायमची दूर गेली. ज्यांच्या असण्यानं मला बळ मिळत होतं, प्रेरणा मिळत होती अशा या माझ्या ‘आप्त स्वकीयांची’ उणीव कोणीच भरून काढू शकत नव्हतं.
एकीकडे ‘भारतीय जनता पक्ष’ गोव्यात प्रथमच सत्तास्थानी येत असल्याचा आनंद, तर दुसरीकडे या आनंदात माझ्याबरोबर सहभागी होणारे माझे आई-वडील, माझी बायको माझ्यासोबतच नव्हे तर या जगात नसण्याचं अतीव दुःख होत होतं.
आजच्या दिवशी सर्वाधिक आनंद या तिघांना झाला असता. समोर जमलेल्या गर्दीत मला या तिघांची उणीव भासत होती. इतके दिवस माझ्या संघ जबाबदारीच्या काळात हे तिघे कायम माझ्याबरोबर होते. राजकारणात अचानक प्रवेश झाला. नव्याने आलेल्या जबाबदाऱ्या मी समर्थपाने पार पडू शकलो कारण यासर्वांची सोबत होती.
मुख्यमंत्रीपदाची शपथ घेताना आज ते इथे हवे होते असं वाटत होतं. आता कुठे खऱ्या अर्थाने माझा राजकीय प्रवास सुरु झाला होता. या महत्वाच्या काळात माझ्याजवळ जे माझ्यासोबत असायला हवेत तेच नव्हते.
खूपदा आपण आपल्या जवळच्या व्यक्तीला गृहीत धरत असतो. ती आता आपलीच आहे तर ती आपल्याला सोडून कुठेही जाणार नाही. कायम आपल्या सोबतच राहणार. पण तसं घडत नाही. इतक्या अचानक गोष्टी घडू लागतात की तुम्हाला काय करावं ते कळतंच नाही किंबहुना काही करण्यासारखं आपल्या हातात उरत नाही.
मेधाच्या बाबतीत हेच घडलं. अतिशय वेगवानपणे तिचा आजार बळावत गेला. कोणताही पुरेसा वेळ न देता तो आजार तिला आमच्यापासून कायमचं दूर घेऊन गेला. सगळं कसं सुरळीत सुरु होतं. असं काही घडू शकेल हे कधी चुकूनही मनात आलं नाही.
मला ते दिवस आजही आठवतायत… आमच्या लग्नाला १५ वर्ष होऊन गेली होती. एकीकडे फॅक्टरीचं वाढणारं काम तर दुसरीकडे राजकारणात नव्याने आलेल्या जबाबदाऱ्यांमुळे अतिशय व्यस्त दिनक्रम झाला होता. सत्तेत येण्याचा मार्ग जवळ दिसत होता त्यामुळे मी त्या धामधुमीत होतो.
यातच मेधाला काही दिवसांपासूनअधून मधून ताप येत होता. बरेच दिवस ती हे दुखणं अंगावर काढत होती. यासगळ्या गडबडीत तिला डॉक्टरांकडे घेऊन जाणं मला जमत नव्हतं. घरातल्या कोणालातरी बरोबर घेऊन डॉक्टरांकडे जाऊन ये असं आमचं बोलणं झालं आणि तशी ती डॉक्टरांकडे जाऊन आली होती. तिचे रिपोर्ट येणं बाकी होतं.
अतिशय महत्वाच्या मिटिंगसाठी आम्ही सगळे पक्ष कार्यालयात जमलो होतो. मिटिंग सुरु असतानाच डॉक्टर शेखर साळकर याचा मला सतत फोन येत होता. मी गडबडीत फोन घेतला. मेधाचे रिपोर्ट चांगले आले नव्हते. पुढच्या चेकअपसाठी मेधाला तातडीने मुंबईला न्यायला हवं असं तो सांगत होता.
त्याक्षणी काही सुचेनासं झालं. दुसऱ्याच दिवशी तातडीनं तिला आम्ही मुंबईला नेलं. अभिजात लहान होता. त्याला समजत नव्हतं आईला का घेऊन चाललेत ते. मुंबईत गेल्यावर *तिला ब्लड कॅन्सर आहे हे स्पष्ट झालं.*
पायाखालची जमीन सरकणं म्हणजे काय असतं ते मला त्याक्षणी समजलं. मेधाच्या बाबतीत ती कायम आपल्या बरोबरच असणार, तिला काही होणार नाही असं गृहीत धरून टाकलं होतं आणि अचानक आता ती पुढचे काही महिने, काही दिवसच सोबत असेल अशी स्थिती निर्माण झाली. तिला तिथेच लगेच उपचार सुरु केले. पण जेमतेम महिन्याभरात तिचं निधन झालं.
आहे आहे म्हणता अचानक ती नाहीशी झाली. ती होती म्हणून मला मुलांची कधीच काळजी वाटली नाही पण एकाएकी मला मुलांच्या काळजीने घेरलं. उत्पल तरी थोडा कळण्याच्या वयाचा होता पण अभिजात त्याला कसं सांगायचं हे समजत नव्हतं. त्याला मेधाची खूप सवय होती. मेधाच्या जाण्याचा सर्वात जास्त धक्का त्याला बसला. आईला उपचारासाठी विमानातून जाताना त्याने बघितलं होतं आणि परत आला ते तिचं शव
याचा परिणाम अभिजातवर असा झाला की तो मला त्यावेळी विमान प्रवास करू देत नसे. विमानाने गेलेला माणूस जिवंत परत येत नाही असं काहीसं त्याला वाटू लागलं. त्याला सांभाळणं खूप अवघड गेलं. त्याकाळात तिची मला सर्वाधिक गरज होती त्या काळात अचानकपणे तिचं जाणं झालं. वरवर कणखर वाटणारा मी आतून पुरता मोडून गेलो. पण त्याच काळात आलेल्या राजकीय जबाबदाऱ्यांमुळे मी खूपच व्यस्त झालो आणि काही प्रमाणात स्वतःला व्यस्त ठेवू लागलो.
मेधाचा आणि माझा प्रेमविवाह झाला होता. मेधा माझ्या बहिणीची नणंद होती. त्यामुळे बहिणीचं लग्न झाल्यापासून मी तिला ओळखत होतो. आय.आय.टीच्या शिक्षणासाठी मी मुंबईला गेलो. शिक्षणासाठी पुढची काही वर्षे मुंबईमध्येच मुक्काम होता.
बहीण मुंबईमध्येच होती. आय.आय.टी मध्ये आठवडा कसा जायचा ते कळायचं नाही पण रविवारी मात्र घरच्या जेवणाची आठवण यायची. मग बरेचदा बहिणीकडे जाणं व्हायचं. मी येणार म्हणून ती देखील माझ्या आवडीचा स्वयंपाक करायची. कधी जेवायच्या निमित्ताने तर कधी आठवडाभराचे कपडे धुण्याच्या निमित्ताने बहिणीकडे होणाऱ्या फेऱ्या वाढल्या.
याच काळात साधीसुधी, लांबसडक केसांची वेणी घालणारी, अत्यंत बोलक्या डोळ्यांची मेधा माझ्या लक्षात राहू लागली. ती भरपूर वाचन करायची त्यामुळे सुरुवातीला वाचनाच्या संदर्भात आमचं बोलणं व्हायचं. हळूहळू आमच्यात छान मैत्री झाली. एव्हाना कदाचित आजूबाजूच्या सर्वाना _‘आम्ही एकमेकांच्या प्रेमात पडलोय’_ याचा सुगावा लागला. माझ्या जवळच्या मित्रांना तर मोठा आश्चर्याचा धक्काच बसला. _”मनोहर तूही कुणाच्या प्रेमात पडू शकतोस खरंच वाटत नाहीये.”_ असंही एकाने बोलून दाखवलं. नात्यातलीच असल्यामुळे घरी विरोध होण्याचा प्रश्नच नव्हता.
मुंबईत आय.आय.टीमधून शिक्षण पूर्ण केल्यावर मी थोडे दिवस मुंबईमध्येच नोकरी करत होतो. ती नोकरी सोडत असतानाच मी मेधाबरोबर लग्न करायचा निर्णय घेतला. सगळ्यांना आश्चर्य वाटलं ते याचं, की साधारणपणे नोकरी मिळाली, की थोडं स्थिर झालं की लग्नाचा विचार केला जातो आणि मी नोकरी सोडल्यावर लग्न करायला निघालो होतो.
आईचा पाठिंबा होता. _‘तू निर्णय घेतला आहेस म्हणजे नक्कीच काही न काही विचार केला असशील’_ असं म्हणून ती माझ्या पाठीशी उभी राहिली. आमचं लग्न मुंबईमध्येच साधेपणानं झालं. गोव्यात जाऊन मी स्वतःची फॅक्टरी सुरु करायचं ठरवलं होतं आणि त्यासाठी मुंबईमधली नोकरी सोडली होती. या निर्णयाला मेधाचाही पाठिंबा होता. तिच्यामुळे मी हे पाऊल उचलू शकलो.
मुंबईतल्या वेगवान वातावरणाची सवय असलेली मेधा शांत, थोडंसं संथ वातावरण असलेल्या आमच्या म्हापशाच्या घरात छान रमली. हळूहळू म्हापशातील विविध सामाजिक उपक्रमांमध्ये सहभागी होऊ लागली. उत्पल आणि अभिजातची शाळा सुरु होती. आमच्या एकत्र कुटुंबात तिचा वेळ कसा जायचा ते कळायचं नाही. इतर दाम्पत्यांसारखं आमचं सहजीवन कधीच नव्हतं. सिनेमाला किंवा कुठे फिरायला मुद्दाम वेळ काढून जाणं कधी झालं नाही.
आय.आय.टी मधील शिक्षण पूर्ण करून आल्यानंतर म्हापशाजवळ मी स्वतःची फॅक्टरी सुरु केली होती. त्याचाही जम बसत होता. सकाळचे आणि संध्याकाळचे काही तास फॅक्टरीला द्यावे लागायचे.
संघाची संघचालक म्हणून जबाबदारीही माझ्याकडे होती. या सगळ्यातून वजा जात स्वतःसाठी विशेष असा वेळ उरत नसे. मुलांचा अभ्यास, त्यांच्या शाळेतील संपर्क, त्यांचं आजारपण सारं काही मेधाच करायची.
संजय वालावलकर, श्रीपाद नाईक, सतीश धोंड, संजीव देसाई या मित्रांबरोबर सहकुटुंब-सहपरिवार अशा काही सहली त्याकाळात आम्ही केल्या होत्या. आयुष्य थोडं स्थिरस्थावर झाल्यासारखं झालं होतं.
गोव्यात आल्यानंतर थोड्याच दिवसात माझ्याकडे ‘संघचालक’ म्हणून जबाबदारी देण्यात आली. घरातले सर्वजण ‘संघ’ कामात सक्रिय होतेच. पण मी राजकारणात जाईन असं मात्र कोणालाही वाटलं नव्हतं.
१९९४… निवडणुकांसाठी भाजपकडून उमेदवार उभे करण्यासाठी शोध मोहीम सुरु होती. त्यात माझ्याकडे उमेदवार शोधण्याचं काम देण्यात आलं होतं. अनेकांच्या भेटीगाठी घेऊन काहीजणांची नावं मी काढली. पण ज्यांची नावं मी काढली होती त्यांनी सगळ्यांनी मिळून माझंच नाव उमेदवार म्हणून पुढे केलं.
माझ्यासाठी हे अजिबातच अपेक्षित नव्हतं. राजकारणात सक्रिय व्हावं याचा गांभीर्यानं विचार केला नव्हता. १९९४ साली मी पहिल्यांदा निवडणूक लढवली. माझ्यासाठी पणजी मतदारसंघ निवडण्यात आला. महाराष्ट्रवादी गोमंतक पक्षाबरोबर भाजपची युती होती. मगोपने पणजी मतदारसंघात कधी खातं उघडलं नसल्यामुळे पणजी हा ‘हारणारा’ मतदारसंघ म्हणून प्रसिद्ध होता. अशा मतदारसंघात मला उमेदवारी देण्यात आली होती.
आई-वडील आणि मेधा घरातले सगळेजण माझ्या प्रचारासाठी झटले. हे सगळे माझ्याबरोबर असणं हीच माझी मोठी बाजू होती. राज्याच्या राजधानी शहराचा मी लोकप्रतिनिधी झालो. सर्वांच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसंडून वाहत होता. मेधा, आई-वडील यांनी माझ्यासाठी प्रचार केला अशी ही पहिलीच आणि शेवटची निवडणूक होती. एकीकडे माझ्या राजकीय जीवनाला सुरुवात झाली. तर दुसरीकडे माझं वैयक्तिक आयुष्य वेगळ्याच टप्प्यावर उभं होतं.
मी राजकारणात काहीसा ओढला गेलो होतो. सगळं खूप झटपट घडत गेलं की मला विचार करायलाही वेळ मिळाला नाही. राजकारणातील माझ्या प्रवेशाबद्दल मी मेधाशी बोलत होतो. ती देखील या निर्णयामुळे थोडी अस्वस्थ झाली होती. फॅक्टरी सुरु करायची, व्यायवसायिक दृष्ट्या यशस्वी व्हायचं याची मी काही स्वप्न बघितली होती आणि त्या स्वप्नात मेधादेखील तितकीच सहभागी होती.
फॅक्टरी सुरु झाली होती पण आता राजकारणात सक्रिय झाल्यावर त्याला मी न्याय कसा देणार याबाबत तिला काळजी लागून राहिली. मलाही पूर्णवेळ राजकारण करायचं नव्हतं. शेवटी विचारांती _’मी फक्त दोन टर्मच म्हणजे पुढची दहा वर्षचं राजकारणात राहीन’_ असं मेधाला वचन दिलं. _’त्यानंतर मी राजकारण सोडून आपल्या फॅक्टरीवर लक्ष केंद्रित करेन’_ असंही तिला सांगितलं.
समस्या काही सांगून येत नाहीत हेच खरं. राजकीय जीवनात प्रवेश केला आणि त्यानंतर काही दिवसातच अचानक वडिलांचं हृदयविकारानं निधन झालं. आमच्या घराचा पहिला कान निखळला. घरातला एक समंजस आधार तुटला. त्यापाठोपाठ आईही गेली.
पाठोपाठ दोघांच्याही झालेल्या निधनाने हादरून गेलो. या दुःखातून बाहेर पडतो न पडतो तोच मेधाचा आजार समजला होता. एकामागे एक संकटांची मालिका सुरु होती. राजकीय जीवनात यशाची एकेक पायरी चढत होतो आणि माझ्याबरोबर असणारे *‘माझे’* सगळे माझ्यापासून दूर जात होते.
आज मेधा असती तर कदाचित मी तिला वचन दिलं त्याप्रमाणे राजकारण सोडून दिलं असतं. कदाचित आज माझं आयुष्य काही निराळंच असतं. ती नसल्यामुळे मी राजकारणात स्वतःला झोकून दिलं.
अनेकजण मला तुम्ही दिवसातले २४ तास कार्यरत असता त्यामागचं कारण विचारतात. जिच्यासाठी मी राजकारण सोडून देणार होतो तीच राहिली नाही. पण यामध्ये मी फॅक्टरीकडे कधीच दुर्लक्ष होऊ दिलं नाही. एक वेळापत्रक आखून दिवसातील काही तास मी फॅक्टरीसाठी देऊ लागलो.
आजही मी कितीही व्यस्त असलो तरी फॅक्टरीचं काम मी स्वतःच बघत असतो. मी राजकारणात नसतो तर फॅक्टरीसाठी मला अनेक गोष्टी करता आल्या असत्या. मेधा आज माझ्याबरोबर असती तर नक्कीच मी ते सगळं करू शकलो असतो.
मेधाची मला किंमत नव्हती असं अजिबात नव्हतं पण माणूस परतून कधी येणार नाही इतकं दूर निघून गेल्यावर त्याची खरी किंमत कळते. खूपच उणंपुरं सहजीवन आम्हाला लाभलं. मला, मुलांना तिची गरज होती.
अगदीच अलीकडे संरक्षणमंत्री झाल्यानंतर माझ्या
षष्ट्यब्दिपूर्ती वाढदिवसानिमित्ताने सर्व कार्यकर्त्यांनी पणजीमध्ये एक कार्यक्रम ठेवला होता. या कार्यक्रमात केंद्रीय स्तरावरील अनेक कार्यकर्तेही आले होते. त्यातील एकांना माहित नव्हतं कि मेधा या जगात नाहीये. ते आपल्या शुभेच्छापर भाषणात म्हणाले,
_”पर्रीकरजी आपनेभी कभी ये गाना गुनगुनाया होगा – हम जब होंगे साठ साल के और तुम होगी पचपन कि……..”_
हे शब्द ऐकताच मन थोडंसं दुखावलं गेलं. त्या बिचाऱ्याला मेधा या जगात नाही हे माहीतच नव्हतं. पुढचे क्षण मेधाचा चेहरा डोळ्यासमोर येत गेला. मी तर झालो साठ वर्षांचा पण जी पचपनची व्हायला हवी होती ती मात्र त्याच्या आधीच संपून गेली. या विचारानेच मी व्याकुळ झालो.
बोलायला उठल्यावर मी याचा उल्लेख केला पण मला पुढचे काही क्षण बोलताच येईना. आयुष्यातील या टप्प्यावरही जी माझ्यासोबत तेवढ्याच ताकदीने उभी राहिली असती. एक छान आयुष्य जिने जगायला हवं होतं तीच नव्हती. माझ्याजवळ आज सगळं आहे पण जिची सोबत हवी होती तीच नाहीये
_(पूर्वप्रसिद्धी: ऋतुरंग दिवाळी अंक २०१७)_
Previous articleव्यक्तिनिष्ठ राजकारणाची शोकांतिका
Next articleकाँग्रेसला चंद्रपूर जिकांयचेच नाही
अविनाश दुधे - मराठी पत्रकारितेतील एक आघाडीचे नाव . लोकमत , तरुण भारत , दैनिक पुण्यनगरी आदी दैनिकात जिल्हा वार्ताहर ते संपादक पदापर्यंतचा प्रवास . साप्ताहिक 'चित्रलेखा' चे सहा वर्ष विदर्भ ब्युरो चीफ . रोखठोक व विषयाला थेट भिडणारी लेखनशैली, आसारामबापूपासून भैय्यू महाराजांपर्यंत अनेकांच्या कार्यपद्धतीवर थेट प्रहार करणारा पत्रकार . अनेक ढोंगी बुवा , महाराज व राजकारण्यांचा भांडाफोड . 'आमदार सौभाग्यवती' आणि 'मीडिया वॉच' ही पुस्तके प्रकाशित. अनेक प्रतिष्ठित पुरस्काराचे मानकरी. सध्या 'मीडिया वॉच' अनियतकालिक , दिवाळी अंक व वेब पोर्टलचे संपादक.
नवीन कृषी विधेयक: शेतकऱ्यांचं आणखी वाटोळं होणार नाही, हे निश्चित
डोचुला पास: अप्रतिम निसर्गसौंदयाचा नजराणा
लेख खूप आवडला. भावनास्पर्शी आहे.
जीवनात माणूस पैसा संपत्ती सर्व मिळू शकतो पण आपली हक्काची मांणस निघून गेली तर ती फक्त आठवणीत सतत आपल्या सोबत असतात कारण ती कायम आपल्या मनात असतात सतत आपल्या नकळत सोबत असतात
भगत सिंग चौक नांदगाव खण्डेश्वर
जिल्हा अमरावती पिन कोड 444708
नवीन कृषी विधेयक: शेतकऱ्यांचं आणखी वाटोळं होणार नाही, हे निश्चित
डोचुला पास: अप्रतिम निसर्गसौंदयाचा नजराणा
फाईव्ह-जी आणि पत्रकारितेतील बदलांची पंचसूत्री
माय सिस्टर्स अँड ब्रदर्स…
कट्टर धर्मवाद्यांच्या मुस्काटात हाणणारे नामदेवराय


'आदिवासी बोधकथा' मानवी सहजीवनातील आनंद सांगणाऱ्या गोष्टी - Media Watch

Home टॉप स्टोरी ‘आदिवासी बोधकथा’ मानवी सहजीवनातील आनंद सांगणाऱ्या गोष्टी
‘आदिवासी बोधकथा’ मानवी सहजीवनातील आनंद सांगणाऱ्या गोष्टी
आदिवासी बोधकथा’ हे एक एक सुंदर पुस्तक आहे. पुनः पुन्हा वाचावे असे. ‘जंगलाच्या सान्निध्यात उमललेले ज्ञान’ असे उपशीर्षक असलेल्या ‘आदिवासी बोधकथा’ या पुस्तकात वारली जमातीच्या पंधरा कथांचे संपादन आहे. मुळात या बोधकथा प्रदीप प्रभू आणि शिराज बलसारा यांनी त्या इंग्रजीत संगृहीत केल्या होत्या. त्यांचे मराठीतील पुनर्कथन सुहास परांजपे आणि स्वातीजा मनोरमा यांनी केलेले आहे. प्रदीप प्रभू आणि शिराज बलसारा यांनी लिहिलेली प्रस्तावना ही अशा विषयाच्या संदर्भात अपूर्व आहे. काही पुस्तकांच्या प्रस्तावना फारच मोहक असतात. स्वतः लेखक संपादकाने लिहिलेली आणि नेमकी प्रस्तावना असेल तर दुधात साखर.आदिवासी साहित्याच्या प्रत्येक अभ्यासकांनी ती वाचलीच पाहिजे.
स्वातीजा यांनी साधारणपणे सहा महिन्यापूर्वी हे पुस्तक मला पाठवले. आणि ते लगेचच वाचून पण झाले. त्यावर लिहायचे मात्र राहून गेले होते. इतक्या सुंदर पुस्तकावर आपल्याकडून लिहून होत नाही, याची बोच होती. कोरोनाच्या सक्तीच्या रजेने ती बोच दूर करण्याची संधी दिली आहे.
प्रदीप प्रभू हे ठाणे जिल्ह्यातील वारली भागात गेली अनेक दशके काम करणाऱ्या ‘कष्टकरी संघटने’चे कार्यकर्ते आहेत. ही संघटना गेली चाळीस वर्षे आदिवासींच्या हक्कांसाठी काम करीत आहे. आदिवासींना लुबाडणारी सावकारी बंद करणे आणि त्यांच्या हस्तांतरित जमिनी परत मिळविणे हे या संघटनेचे यश आहे. पण आदिवासी राहतात त्या परिसरावर आणि जंगलावर त्यांचा नैसर्गिक हक्क मिळवून देणे सोपे नाही. केवळ कायदा करून हे साधणार नाही. गावातील जंगल हे सामुहिक जंगल कसे करता येईल, शिक्षणामध्ये आदिवासी मूल्ये आणि परंपरा यांचा कसा समावेश करता येईल ही खरी आव्हाने आहेत. त्यासाठी वेगवेगळ्या अंगाने काम करण्याची गरज आहे. साहित्य आणि संस्कृती हा त्यापैकी एक मार्ग आहे, या जाणिवेतून कष्टकरी संघटनेने वारली जमातीमधील बोधकथांचे संकलन केले, ही पार्श्वभूमी लक्षात ठेवणे गरजेचे आहे.
प्रदीप प्रभू आणि शिराज बलसारा प्रस्तावनेच्या प्रारंभीच म्हणतात, “पिढी दर पिढी असे म्हणतात की, डोहाच्या संथ पाण्याच्या खोलीचा थांग लागत नाही. वारल्यांच्या जीवन व्यवहाराबद्दलही असेच म्हणता येईल. विशेषत : एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे आपले ज्ञान सोपवण्याच्या त्यांच्या व्यवहाराबद्दल. वर वर साध्या वाटणाऱ्या या व्यवहारामागे खोल अर्थ दडलेला आढळतो. वारल्यांचे पारंपरिक ज्ञान अनेक रूपात पुढच्या पिढीकडे सोपवले जाते. लग्न लावणारी ढवळेरीण किंवा तिला मदत करणाऱ्या सवाष्णी जे विवाहाचे मंत्र म्हणतात, ते त्याचेच एक रूप असते . जागरणाच्या वेळी, मृत्यूच्या वेळी, पूर्वज विधींसाठी, इथल्या माणसांच्या पलीकडच्या जगाशी असलेल्या नात्याचा शोध घेण्यासाठी डाक्या भगत जे म्हणतो, तेही त्याचेच दुसरे रूप असते. वारली समाजाचा इतिहास जपून ठेवणारा थळावला जेव्हा ऐकणाऱ्यांना त्यांच्या समाजाचा व परिसराचा रसभरित इतिहास सांगतो , तेव्हा ते पुढच्या पिढीला ज्ञान पोहोचवण्याचेच तिसरे रूप असते. लहान मुलांना वडीलधाऱ्या स्त्री-पुरुषांनी सांगितलेल्या तोंडी कहाण्या हे त्याचे चौथे रूप आहे. या कहाण्या जीवनाकडे, तत्त्वज्ञानाकडे, संस्कृतीकडे पाहण्याचा खास वारली दृष्टिकोन त्या मुलांना सोपवतात, या समृद्ध परंपरांचे आक्रमक आदिवासेतरांपासून रक्षण करतात आणि त्या वारली मुलांमधील विद्यार्थ्या ‘ ला चेतवतात. या कहाण्यांमध्ये सांगणारा आणि ज्यांना सांगितले जाते त्यांच्यात एक खास एतद्देशीय द्वंद्वात्मक व संवादात्मक देवाणघेवाण असते. यातील अनेक कथांचा आशय उपदेशात्मक, आदेशात्मक असतोच ; परंतु यापलीकडे जाऊन, कसे वागावे याबद्दल या कथा एक खास प्रकारचा विचारदेखील देत असतात. उदाहरणार्थ, खरे बोलावे. खरे का बोलावे यासाठी देवाचा कोप होईल, नरकात जावे लागेल असा दैवी आधार किंवा संदर्भ आदिवासींच्यात नसतो. असते, ते एक खोलवर रुजलेले मानवी मूल्य, इतरांचा गैरफायदा घेऊ नये, जे या कथा रुजवतात.”
‘आदिवासी बोधकथा’ या पुस्तकात वारली जमातीमधील पंधरा लोककथांचे संकलन केले आहे. यातील दहा कथा या अगोदर इंग्रजीतून ‘विस्डम फ्रॉम दि विल्डरनेस’ या नावाने प्रसिद्ध झाल्या आहेत. या संग्रहातील कथांचे पाच प्रकार आहेत. काही कथांमध्ये विविध प्रकारचे तत्त्वज्ञान किंवा कल्पनाप्रणाली गुंफलेल्या आहेत. काही कथा पर्यावरणाच्या संदर्भातील आहेत. शिकार करणारा माणूस शेती करू लागला आणि मग निसर्ग व माणूस, माणूस व प्राणी यांच्यातील नाते संबंध कसे बदलत गेले याविषयी काही तथ्ये या कथांमधून व्यक्त होतात. काही कथांमधून गैरआदिवासी समाजाच्या वसाहतवादाबद्दल वारली जमातीला काय वाटते, तो दृष्टीकोन व्यक्त करणाऱ्या आहेत.काही कथांमधून पुरुषप्रधान समाजव्यवस्था, स्त्रियांचे स्थान, त्यांचा संघर्ष प्रतीत होतो. जमीन हेच वारल्यांचे उपजीविकेचे मुख्य साधन असते. ब्रिटीशांनी वारली पुरुषांच्या नावे जमिनीची मालकी कायद्याने देऊन स्त्रियांना वंचित केले, त्यामुळे त्या कशा दुर्बल झाल्या हाही काही कथांचा विषय आहे. पण या दुर्बलतेतून लैंगिकतेचा (लैंगिकता हे पुरुषसत्तेचेच साधन, असे संपादकांना वाटते.) वापर करून स्त्रिया पुरुषसत्तेला कसे उलटवून लावतात, हे सांगणाऱ्याही काही कथा आहेत. तर काही कथा या बालकथा आहेत.
या कथांचे औचित्य केवळ आदिवासी समूहांसाठी नाही, तर एकूणच मानवी संस्कृतीच्या भविष्यासाठी त्या कशा महत्त्वाच्या आहेत, हे वेगवेगळ्या मुद्द्यांनी प्रस्तावनाकारांनी पटवून दिले आहे. हे मुद्दे म्हणजे निसर्ग आणि मानव यांच्या सहसंबंधाची जणू आचारसंहिताच आहे. औद्योगिकरण, त्यासाठी जंगल, पाणी आणि खनिजसंपत्तीचे दोहन, यातून निर्माण झालेली शोषणावर आधारित तथाकथित आधुनिक जीवनशैली यामुळे मानवाने आपली स्वाभाविक प्रवृत्ती गमावली आहे. आता परत त्या स्वाभाविक प्रवृत्तीचा शोध आपल्याला र आदिम जमातीची जीवनमूल्ये आणि जीवनशैलीकडे घेऊन जाणारा आहे, हे या पुस्तकातील बोधकथांवरून लक्षात येते.
या संग्रहातील पहिलीच कथा ‘कहंकारक व अहंकारक’ ही फार रंजक आणि उद्बोधक आहे. ती अनेक वैचारिक व तात्त्विक संदर्भात कशी अन्वर्थक आहे, ह्याचे विश्लेषण संपादकांनी प्रस्तावनेत केले आहे. कथेची शैली समजण्यासाठी कथेची सुरवात कशी होते, ते पाहण्यासारखे आहे. :
“जंगलाच्या काठावर एका छोट्याशा गावात एक कहंकारक राहत होता. कहंकारक म्हणजे ज्याला गोष्ट सांगायचा नाद आहे , ज्याला गोष्ट सांगितल्याशिवाय राहवत नाही. आज तो कहंकारक अतिशय अस्वस्थ होता. चलबिचल होऊन घरातल्या घरात येरझारा घालत होता . तो त्याच्या बायकोला म्हणाला, “ मी कितीतरी दिवसांत गोष्ट सांगितली नाहीये. आता मला गोष्ट सांगितल्याशिवाय राहवणार नाही. अशा उत्तेजित , अस्वस्थ अवस्थेत मी जास्त काळ राहू शकणार नाही. मला माझ्या गोष्टी एखाद्या अहंकारकाला सांगितल्याच पाहिजेत. ” नवऱ्याच्या आवाजातील अस्वस्थता व निकड बायकोने ओळखली व ती म्हणाली, “ जायचं तर जा. मी लगेच जेवण बनवते. ” जेवण बनवून तिने त्याला जेवायला वाढले व ती भात सडू लागली. कहंकारक जेवायला बसला, पण त्याला जेवणात रस नव्हता. थोडेसे खाऊन तो उठला. तोपर्यंत बायकोचे भात सडून झाले होते व ती डाळ भरडत होती. डाळ भरडण्याच्या आवाजात तिला ऐकू जाईल एवढ्या मोठ्या आवाजात तो तिला म्हणाला, “मी निघतो आता. माझी गोष्ट ऐकायला मला एखादा अहंकारक कधी व कुठे भेटेल काय माहीत कदाचित मला परत यायला बरेच दिवससुद्धा लागतील. “त्याच्या बायकोने त्याला त्याच्या लांबच्या प्रवासाकरिता नुकतेच सडलेले तांदळ भरडलेली डाळ प्रेमाने दिली. कहंकारकाने जेवण शिजवायला एक लहान पाते शोधले, त्यात भरडलेली डाळ व तांदूळ घेतले, गाठोडे बांधले आणि तो घरातन निघाला. अहंकारकाच्या शोधात.”
बोधकथांचे संपादक म्हणतात, या कथांमधून सांगणारा आणि ऐकणारा यांच्यातील संवादातून काल्पनिक गोष्टींकडून आयुष्यातल्या व्यवहाराकडे एक प्रवास घडतो. या कथांमधील अर्थ व ज्ञान यांच्या विविध पातळ्या आहेत. ‘कहंकारक व अहंकारक’ मध्ये कहंकारक हा शब्द घडवणारा आहे. तर अहंकारक हा ऐकणारा, साद देणारा आहे. इथे निव्वळ ऐकणे हे काहीतरी आत्मसात करणे आहे. त्याच्या सध्या ऐकण्याच्या कृतीतूनही तो सांगणार्याचे अस्तित्व सिद्ध करतो. याच कथेतून हेही लक्षात येते की मानवी समाजातील संबंध हे साहचर्यावर आधारलेले असतात. ते परस्परांना पूरक असतात, एकमेकांच्या विरोधी नसतात. हे या कथेचे सार आहे.
या बोधकथा निसर्ग आणि मानव यांच्यातील नात्याचाही शोध घेणाऱ्या आहेत. निसर्ग व मानव यांच्या परस्परसंबंधातून घडणाऱ्या क्रियेतून आदिवासी आपल्या जगण्याचा कसा अर्थ लावतात, ते या कथा सांगतात. आणि अर्थ लावण्याच्या पद्धती आदिवासी पिढी दर पिढी विकसित करीत असतात. आजही ऐंशी टक्के आदिवासी निसर्गाच्या जवळच राहतात. अन्न, आरोग्य आणि आडोसा या त्यांच्या जगण्याच्या मुलभूत गोष्टी आजही जंगलाशीच निगडीत आहेत. म्हणून झाड, प्राणी, पक्षी ही त्यांची कुळाची दैवते ते प्राणपणाने जपतात. त्यातूनच जैवविविधताही साध्य होते. सूर्य-चंद्र किंवा अन्य नैसर्गिक प्रतीकांची ते पूजा करतात, त्यामागे भयमिश्रित आदर असतो. पण त्यापेक्षा ज्या अतींद्रिय शक्तींचे ते अस्तित्व मानतात, त्यातूनही मानवी अस्तित्वाचा अर्थ लावण्याची सर्जनशीलता दिसून येते. यातूनच निसर्गावरील आक्रमणाला ते विरोध करतात. हा विरोध जाणिवपूर्वक नकारात्मक नसून तो त्यांच्या जगण्याच्या शैलीचा भाग कसा आहे, तेही या कथांमधून दिसते.
‘कहंकारक व अहंकारक’ या कथेचेच उदाहरण घेतले तरी ‘मौखिकता’ या मानवी संस्कृतीमधील तत्त्वाचे महत्त्व लक्षात येते. बोलीची मौखिक परंपरा ही संस्कृतीच्या विकासामधील अवस्था होती, एवढाच मौखिकतेचा मुद्दा नाही. पुढच्या काळातील लिपी किंवा मुद्रणाच्या साधनांचा अभाव इतकाच अन्वर्थ नाही. तर माणसामाणसातील साहचर्य हे कसे अपरिहार्य आहे ते मौखिकतेचे तत्त्व सिद्ध करते. मौखिकतेच हा मुद्दा प्रस्तावनेत फार छान उलगडून दाखवला आहे. अस्तित्वासाठी आणि विकासासाठी माणसे एकमेंकावर कसे अवलंबून असतात, किंबहुना एकमेकांच्या अस्तित्वाची ग्वाहीच मौखिकतेतून मिळते. मी मी आहे, कारण तू तू आहेस असे तर्कशास्त्रीय सत्य ‘कहंकारक व अहंकारक’ ही कथा व्यक्त करते, असे संपादकांना वाटते. परस्परविरोधी समाजांपेक्षा परस्परसमर्थक समाज निर्माण करणारे हे तर्कशास्त्र आहे. आधुनिक समाजासारखी इथे परस्पर स्पर्धा किंवा व्यक्तिवाद नाही. तर कुणीतरी साद घालणे आणि दुसर्याने साद देणे अशा सह-आनंदातून सहकार्य व साहचर्य ज्यातून साधले जाते त्याचे मौखिकता हे एक गमक आहे. ते लोकशाहीचे एक सूत्र आहे. स्वतःच्या अस्तित्वाच्या उच्चारात दुसऱ्याच्या अस्तित्वाचा उच्चार पाहिला जातो. जगभरच्या आदिवासी आणि इतर एतद्देशीय जमातींच्या जगण्याचे व विचारांचे हेच तर्कशास्त्र आहे, असे या संपादकांना वाटते.
ही मौखिकताच आदिवासी लोकसाहित्याची मुख्य वैशिष्ट्य आहे. पण अलीकडे मौखिकतेसह आदिवासी कथांचा ऱ्हास होत आहे, ही वस्तुस्थिती आहे. आदिवासी जमातीना ‘विकासाच्या मुख्य प्रवाहात’ आणण्यासाठी जे प्रयत्न होत आहेत, त्यातून अतिशय अर्थपूर्ण आणि जीवनाचे सार सांगणाऱ्या कथांचा ऱ्हास होत आहे. लिपी नसलेल्या बोलीतील मौखिक साहित्य म्हणजे आदिवासींचे तेच मागासलेपण आहे किंवा त्यांचे ते ‘अशिक्षित’पण आहे, असेच मानले गेल्याने त्यांना असंस्कृत ठरवले गेले. त्यातून त्यांच्या सगळ्या मौखिक ज्ञानाला आणि आनंदी सहजीवनाचे अधिष्ठान असलेल्या जीवनजाणिवांना सुरुंगच लावला गेला. या आदिम मौखिकतेत मानववादी पर्यावरण ज्ञान होते, हे कळले, तेव्हा खूप उशीर झाला होता. या पार्श्वभूमीवर आदिवासींच्या या बोधकथांचे महत्त्व लक्षात घ्यावे लागते.
जीवनमूल्ये, जीवनशैली, पर्यावरणाचे प्रश्न अशा अनेक संदर्भात सांस्कृतिक अभिजनांच्या आक्रमणामुळे आदिवासींच्या मौखिक परंपरा कोलमडून गेल्या. आज सर्व जीवांसोबत जगण्याचा सह आनंद शोधण्यासाठी मानव अनेक नवनवीन विचारप्रवाह धुंडाळत आहे. पण आपल्याच भोवतालच्या आदिम संस्कृतीत असलेले ते शहाणपण त्याच्या दृष्टीआड झाले आहे. याही संदर्भात या कथांचे संपादन महत्त्वाचे आहे.
या संग्रहातील प्रत्येक कथा अशी जीवनाचा अर्थ शोधणारी आहे. हे संकलन केवळ साहित्य म्हणून नव्हे तर पर्यावरण, तत्त्वज्ञान आणि मानवी सहजीवनाचा आनंद शोधणाऱ्या नव्या विचारप्रवाहांच्या आधुनिक ज्ञानाचे एक स्रोत म्हणून महत्त्वाचे आहे, हे निश्चित.
-(लेखक नामवंत समीक्षक आहेत)
‘आदिवासी बोधकथा’ : एक पुनर्कथन
इंग्रजी संकलन : प्रदीप प्रभू आणि शिराज बलसारा
मराठी पुनर्कथन : सुहास परांजपे आणि स्वातीजा मनोरमा
मनोविकास प्रकाशन, पुणे सप्टेंबर २०१८
मूल्य : रु. २५० /-
 पण ती अजाण होती..
अविनाश दुधे - मराठी पत्रकारितेतील एक आघाडीचे नाव . लोकमत , तरुण भारत , दैनिक पुण्यनगरी आदी दैनिकात जिल्हा वार्ताहर ते संपादक पदापर्यंतचा प्रवास . साप्ताहिक 'चित्रलेखा' चे सहा वर्ष विदर्भ ब्युरो चीफ . रोखठोक व विषयाला थेट भिडणारी लेखनशैली, आसारामबापूपासून भैय्यू महाराजांपर्यंत अनेकांच्या कार्यपद्धतीवर थेट प्रहार करणारा पत्रकार . अनेक ढोंगी बुवा , महाराज व राजकारण्यांचा भांडाफोड . 'आमदार सौभाग्यवती' आणि 'मीडिया वॉच' ही पुस्तके प्रकाशित. अनेक प्रतिष्ठित पुरस्काराचे मानकरी. सध्या 'मीडिया वॉच' अनियतकालिक , दिवाळी अंक व वेब पोर्टलचे संपादक.
प्रेरणेचा प्रवास – प्रश्नातून पुढच्या प्रश्नाकडे हवा
संजय वानखडे: सार्वजनिक जीवनातल्या आदर्शाचा नवीन अध्याय
समुद्राच्या पोटात नक्की काय आहे
नवीन कृषी विधेयक: शेतकऱ्यांचं आणखी वाटोळं होणार नाही, हे निश्चित
डोचुला पास: अप्रतिम निसर्गसौंदयाचा नजराणा
फाईव्ह-जी आणि पत्रकारितेतील बदलांची पंचसूत्री
माय सिस्टर्स अँड ब्रदर्स…
कट्टर धर्मवाद्यांच्या मुस्काटात हाणणारे नामदेवराय


वर्ग:विकिपत्रिका अंक - विकिपीडिया

विकीपत्रिकेचे अंक ह्या वर्गात आहेत.
"विकिपत्रिका अंक" वर्गातील लेख
एकूण २ पैकी खालील २ पाने या वर्गात आहेत.
"विकिपत्रिका अंक" वर्गातील माध्यमे
एकूण २ पैकी खालील २ संचिका या वर्गात आहेत.
आल्याची नोंद केलेली नाही(लॉग इन केलेले नाही)
नवीन खाते तयार करा
प्रवेश करा(लॉग इन करा)
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल ३१ डिसेंबर २०११ रोजी १८:४७ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन-शेअरअलाईक लायसन्स अंतर्गत उपलब्ध आहे; अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. हे संकेतस्थळ वापरुन आपण याच्या वापरण्याच्या अटी आणि गोपनीयता धोरणांचे पालन करण्यास आपली सहमती देत आहात. Wikipedia® हे Wikimedia Foundation, Inc. एक ना-नफा ना-तोटा संस्थेचे नोंदणीकृत ट्रेडमार्क आहे.


महापौर व परीवाराच्या बोगस कंपन्यांविरोधात ईडीकडे तक्रार करणार ! - महा एमटीबी

महापौर व परीवाराच्या बोगस कंपन्यांविरोधात ईडीकडे तक्रार करणार
बेकायदा जागा हडपणाऱ्या शिवसेना नेत्यांवर किरीट सोमय्या यांचा हल्लाबोल
मुंबई : भाजप नेते व माजी खासदार किरीट सोमय्या यांनी मुंबई महापालिका महापौर किशोरी पेडणेकर आणि राज्याचे परिवाहन मंत्री अनिल परब यांच्याविरोधात एसआरए आणि म्हाडा प्राधिकरणाकडे तक्रार नोंदवली आहे. या प्रकरणी संबंधित नेत्यांनी उत्तरे द्यावी तसेच बेकायदेशीर प्रकार आढळल्यास कारवाई करवी, अशी मागणी सोमय्या यांनी केली आहे.
मंत्री अनिल परब यांचे बेकायदा पंचतारांकीत कार्यालय
२७ जून २०१९ रोजीचे पत्र ट्विट करत सोमय्या यांनी मंत्री अनिल परब यांच्याकडे स्पष्टीकरण मागितले आहे. खार रोड येथील रहिवासी विकास गंगाराम शेगले यांनी अनिल परब यांच्या कार्यालयाच्या नावे उभारण्यात आलेल्या बांधकाम प्रकरणी म्हाडा प्राधिकरणाकडे तक्रार दाखल केली होती. गांधीनगर, वांद्रे पूर्व विभागातील इमारत क्रमांक ५७ व ५८ यांच्या जागेमध्ये बांधण्यात आलेल्या जागेचा वापर कार्यालयासाठी केला जात असल्याची तक्रार केली होती. ही जागा निष्कासित करून मोकळी करण्यासाठी निर्देश म्हाडा अधिकाऱ्यांनी १० दिवसांची मुदत दिली होती. मात्र अद्याप कुठलीही कारवाई झाली नाही.
शिवसेनेचे मंत्री परब यांच्या बेकायदा पंचतारांकीत कार्यालयाविरोधात एका माजी शिवसैनिकानेच सोमय्या यांच्याकडे तक्रार केली आहे. गेली अडीच वर्षे या बेकायदा बांधकामाविरोधात लढा देत आहेत. सोमय्या यांनी गुरुवारी अनिल परब यांच्या कार्यालयाला भेट दिली. म्हाडा इमारतींच्यामधील मोकळी जागा बळकावली आहे. २७ जून २०१९ रोजी म्हाडाने या संदर्भात अनिल परब यांना जागा मोकळी करण्यासाठी सांगितली होती. तरीही कित्येक वर्षे हे बेकायदा ऑफिस सुरू आहे, असा हल्लाबोल सोमय्या यांनी सरकारवर केली आहे. एका माणसाला एक न्याय आणि ठाकरे सरकारच्या मंत्र्यांना वेगळा न्याय हा कुठला कायदा, असा प्रश्न त्यांनी विचारला आहे. म्हाडातर्फे कारवाई होऊ नये म्हणून दबाव असल्याचा आरोपही त्यांनी केला.
महापौरांनी एसआरएतील समाज कल्याण केंद्राची जागा हडप केली
मुंबई महापौर किशोरी पेडणेकर आणि कुटूंबियांनी वरळीतील एसआरए प्रकल्पातून उभ्या झालेल्या एका इमारतीत तळमजल्यावर बेकायदेशीररित्या कार्यालय थाटल्याचा आरोप सोमय्या यांनी केला आहे. एसआरए प्रकल्पाअंतर्गत पूर्नवसन झालेल्या झोपडपट्टी वासीयांच्या समाज कल्याण केंद्राची जागा तिथे बळकवण्यात आल्याचा आरोप करत त्यांनी पुरावे सादर केले. किशोरी पेडणेकर आणि त्यांचे पती किशोर पेडणेकर यांच्यानावे असलेल्या ‘किश कॉर्पोरेट सर्व्हीस’ या कंपनीने संपूर्ण तळमजला हडप केल्याचा आरोपही त्यांनी केला. तसेच अन्य आठ बोगस कंपन्यांची नोंदणी झाली असून त्यांची यादीही त्यांनी सादर केली. या कंपन्यांचा मनी लाँडरींगसाठी वापरला जात असल्याचा आरोपही त्यांनी केला. या बेनामी कंपन्यांबद्दल पेडणेकर परिवाराने स्पष्टता नाही केली तर ईडीकडे हे प्रकरण नेणार असल्याचा इशाराही त्यांनी दिला आहे.
आता महाMTBच्या बातम्या आणि लेख मिळवा एका क्लिकवर. Facebook, Twitter, Helo वर आम्हाला फॉलो करा, महाMTB You tube चॅनलला सबस्क्राईब करा. डाऊनलोड करा महाMTB App.
किरीट सोमय्या अनिल परब मुंबई भाजप खासदार महापौर किशोरी पेडणेकर Kirit Somaiya Anil Parab Mumbai BJP MP Mayor Kishori Pednekar