Father's Day Special 2017 | Father's Day Special : आयुष्यात वडिलांचे स्थान वेगळेच ! | CNX Masti

आज दुपारी १ वाजता ‘झी मराठी’वर पाहा महाराष्ट्राज मोस्ट स्टायलिश अवॉर्ड्सचा रंगतदार सोहळा
रंगला शानदार सोहळा,‘लोकमत’च्या सोहळ्यात अवतरले ‘स्टायलिश’ तारांगण
महाराष्ट्राज मोस्ट स्टायलिश अवॉर्ड
Hritik Roshan Style: दुस-यांना आकर्षित करेल अशी स्वतःची वेगळी स्टाइल तुम्हाला बनवते 'स्टाइलिश'
स्टाइलमध्ये असावी ओरिजनालिटीः तेजस्विनी पंडीत
स्टाइल हे एक प्रेझेंटेशन
लोकमत महाराष्ट्राज मोस्ट स्टायलिश अॅवॉर्डवेळी दिसला टायगर श्रॉफचा रॉकींग अंदाज
लोकमत महाराष्ट्राज मोस्ट स्टायलिश अॅवॉर्डवेळी दिसला सोनाली बेंद्रेचा इंडो-वेस्टर्न लुक
लोकमत महाराष्ट्राज मोस्ट स्टायलिश अॅवॉर्डवेळी दिसला सई ताम्हणकरचा ग्लॅमरस लूक
फर्जंद या चित्रपटात तानाजी मालुसरेंच्या भूमिकेत गणेश यादव
सचिन तेंडूलकरच्या वाढदिवसाचे औचित्य साधून तेंडल्या चित्रपटाच्या पोस्टरचे अनावरण
‘अभिनय माझं प्रेम आणि आयुष्य’ - पल्लवी जोशी
दर्शकांनी साथ दिल्यास मराठी चित्रपट यशस्वी- कश्मिरा शहा
Interview : उत्तम डायरेक्शनमुळे भूमिकेला न्याय देता आला- भालचंद्र (भाऊ) कदम
सई ताम्हणकर श्रमदान करून साजरा करणार महाराष्ट्रदिन
सिद्धार्थला गवसली आयुष्यातील सर्वात सुंदर जागा
पहिला मराठी सिनेमा प्रदर्शित होण्यापूर्वीच स्वानंदी बेर्डेने साईन केला दुसरा सिनेमा
shikari marathi movie review : शिकाऱ्याच्या जाळ्यात अडकलेल्या अभिनेत्रीची कथा
mantra marathi movie review : आस्तिक - नास्तिक यावर भाष्य करणारा मंत्र
या कारणामुळे मराठी बिग बॉसमध्ये झळकली नाही ‘वाट बघतोय रिक्षावाला’ म्हणणारी अभिनेत्री, साकारणार २८ भूमिका
या ठिकाणी रंगणार धमाल ‘स्टॅण्ड अप कॉमेडी’ शो
सचिन कुंडलकर स्मार्टफोनवर करणार या सिनेमाचं शूट, निसर्गरम्य ठिकाणी होणार चित्रीकरण
Confirm : अखेर तो क्षण आला संजय दत्तच्या बायोपिकचे झाले नामकरण, 'या' नावाने येणार रसिकांच्या भेटीला
या कारणामुळे मनोज वाजपेयीच्या डोक्यात घोळत होता आत्महत्येचा विचार
शाहिद कपूरनंतर 'या' अभिनेत्याच्या घरी हलणार पाळणार
सोशल मीडियाचा वापर करून स्वत:ला प्रमोट करा- अरमान मलिक
निया शर्मा म्हणते, माझ्या लिपस्टिकच्या शेडवर टीका करणा-यांची मला पर्वा नाही
थॅलेसेमिया देशापुढे आव्हान : जॅकी श्रॉफ
एली अवराम नाही तर 'या' अभिनेत्रीला डेट करतोय हार्दिक पांड्या
शाहिद कपूर आणि मीरा राजपूत यांच्या घरी पुन्हा एकदा हलणार पळणा
मुंबईच्या रेल्वे स्टेशनवर दिवसभर बिनधास्त फिरत होती ‘चुलबुली गर्ल’,पण कोणीही तिला ओळखले नाही
Nanu Ki Jaanu Movie Review : न हसवणारा, न घाबरवणारा विनोदी भयपट
Mercury Movie Review : डायलॉगविना खिळवून ठेवणारा थ्रिलर - ‘मर्क्युरी’
या कारणामुळे ‘इत्तेफाक’चा होणार ‘टीव्ही प्रीमिअर’
प्रेमात अपयश आल्याने ही अभिनेत्री राहिली आयुष्यभर अविवाहित, अभिनय सोडून आता करते हे काम
‘वॉन्टेड’च्या ‘या’ गाण्याने लावले लोकांना वेड, १८ तासांत १८ लाख व्ह्युज
सैफ अली खानच्या कालाकांडीमधले दुसऱ्या साँगचे टीझर रिलीज
ब्रॅड पिटच्या आयुष्यात नव्या सुंदरीची एन्ट्री अँजेलिना जोली इतकीच आहे सुंदर
shocking :  लग्नाच्या तीन आठवड्यांपूर्वी जॉन सीना व निकी बेलाचे ब्रेकअप
हॉलिवूडच्या ‘या’ अभिनेत्रीने उत्तर प्रदेशातील मुलाला घेतले दत्तक, फोटो केला शेअर
मायकल जॅक्सनच्या मुलीने ‘या’ अभिनेत्रीसोबत समलैंगिक संबंध असल्याची दिली कबुली
एकटेपणामुळे वैतागली अ‍ॅँजेलिना जोली; या व्यक्तीला करतेय डेट
‘क्वांटिको-३’च्या प्रोमोमध्ये प्रियांका चोप्राने लावला अ‍ॅक्शन अन् हॉटनेसचा तडका
'छोटी मालकीण'च्या शीर्षक गीताला मिळतेय प्रेक्षकांची पसंती
झी युवावरील कट्टीबट्टी मालिकेतील कलाकारांची 'कलिंगड पार्टी'
स्वत:च्या टॅलेंटवर विश्वास ठेवा - अंजली आनंद
‘शारीरिक-मानसिक पातळीवर स्वत:ला स्ट्राँग बनवा’- रणदीप राय
‘आयुष्य सर्वार्थाने समृद्ध बनवा’ - मोहित मलिक
सलमान खानची कॅटरिना कैफ सोबत जमणार जोडी
असीम बेपत्ता होण्यामागे यशचा हात
‘इंडियाज बेस्ट ड्रामेबाझ’च्या तिसऱ्या सिझनमध्ये सोनाली बेंद्रे पुन्हा परीक्षकाच्या भूमिकेत
शिवजयंतीचे औचित्य साधत ‘संभाजी’ मालिकेच्या सेटवर रंगला कौतुक सोहळा
'द व्हॉईस इंडिया किड्स' 2च्या सेटवर लागली मोठी आग
प्रमोशनसाठी नाही तर या कारणासाठी सलमान खान पोहचला होता 'द व्हॉईस इंडिया किड्स'च्या सेटवर हे होते नेमके कारण
’च्या सेटवर रीना अगरवालवर केला कुत्र्याने हल्ला
‘बिट्टी बिझनेसवाली’मध्ये अभिनेता अभिषेक बजाज बनला दबंग
‘बिट्टी बिझनेसवाली’मध्ये अभिनेता अभिषेक बजाज बनला दबंग
कलर जीन्स देई आकर्षक ‘ड्रेसिंग स्टाईल’
तरुणांमध्ये हिट होतेय 60's फ्लोरल प्रिंटची फॅशन
रोड ट्रीपसाठी सज्ज व्हा “या” कुल ड्रेसिंगसह
उन्हाळ्यात फ्रूट ज्युसने राहा फ्रेश
उन्हाळ्यात ताकाचे सेवन गुणकारी
लहान मुलांची बौद्धिक क्षमता वाढवी ‘योगा’
सडपातळ मुलीही दिसतील स्टायलिश
म्हणून सौंदर्य प्रसाधनांचा अतिरेक नको
सेरेन्डिपिटी आर्टस् फेस्टिवल-गोवा २०१७ मध्ये फक्त ७२ तासांमध्ये ५०००० हुन अधिक प्रेक्षकांनी भेट दिली
बाईक चालवताना घ्या ‘या’ गोष्टींची काळजी...
Travel Tips : एकट्याने प्रवास करताना महिलांनी लक्षात ठेवाव्यात ‘या’ टिप्स
या '' पाच '' कारणांनी मुलींवर होतात बलात्कार...
व्हॅलेंटाईन डे ला “तिला” द्या एक खास सरप्राईस
जाणून घ्या पुरुषाने आपल्यापेक्षा मोठ्या वयाच्या स्त्रीशी विवाह करण्याचे फायदे आणि तोटे
कलाकारांना सगळ्यात Irritate करणारे प्रश्न | Vaibhav Tatwawadi
लोकमत उत्सव नववर्षाचा-२०१८ | केतकी चितळे आणि साईंकित कामत | Rapid Fire प्रश्न
मिलिंद सोमणच्या लग्नाचे नवीन फोटो आले समोर,असा होता दोघांचा अंदाज
'डीजे वाले बाबू'फेम अभिनेत्रीचा बिकनी अंदाज तुम्ही पाहिला का
ब्युटीफूल अँड बोल्ड इलियाना डिक्रूज
Father's Day Special : आयुष्यात वडिलांचे स्थान वेगळेच
असे म्हटले जाते की, १६ व्या शतकात ‘पिता’ शब्द अस्तित्वात आला होता. वडिलांबद्दल आपले प्रेम व्यक्त करण्यासाठी हा दिवस प्रत्येकासाठी एक विशेष दिवस असतो.
फादर्स डे संपूर्ण देशात मोठ्या उत्साहात साजरा केला जातो. काही जर घरात तर काही चित्रपट किंवा डिनरचे आयेजन करुन बाहेर साजरा करतात. असे म्हटले जाते की, १६ व्या शतकात ‘पिता’ शब्द अस्तित्वात आला होता. वडिलांबद्दल आपले प्रेम व्यक्त करण्यासाठी हा दिवस प्रत्येकासाठी एक विशेष दिवस असतो.
खरं पाहिले तर आपल्या आयुष्यात वडिलांचे स्थान आगळेवेगळेच असते. त्यांच्या छत्रछायेत आपण लहानाचे मोठे होतो. या जगात वावरण्या इतकं बळ मिळतं ते वडिलांनी दिलेले प्रेम, शिकवण, संस्कारामुळेच. एखाद्या वेळी वेळात वेळ काढून वडिलांसोबत बसा आणि त्यांच्या गोष्टी, त्यांचे विचार, अनुभव, व्यतित केलेले आयुष्य, त्यासंबंधी जुडलेल्या घटना हे सर्व ऐका. यावरुन समजेल की, वडिलांची भूमिका किती कठीण असते. त्यांच्या या अनुभवातून आपणासही बऱ्याच गोष्टी शिकायला मिळतील.
फादर्स डे वडिलांबद्दल आदर व प्रेम व्यक्त करण्यासाठी संपूर्ण जगात साजरा केला जातो. काही देशांमध्ये हा दिवस जूनच्या तिसऱ्या रविवारी, तर काही देशांमध्ये इतर दिवशी साजरा केला जातो.
फादर्स डेची सुरुवात विसाव्या शतकात झाली. या दिवसाची सुरुवात करण्याचा उद्देश म्हणजे वडिलांनी आपले जे पालनपोषण केले त्याप्रति आदर-सन्मान करणे होय. यादिवशी मुले वडिलांना गिफ्ट देतात, वडिलांसाठी स्पेशल जेवणाची व्यवस्था करतात शिवाय काही कौटुंबिक कार्यक्रमाचेही आयोजन करतात.
जगात सर्वप्रथम फादर्स डे पश्चिम वर्जिनियाच्या फेयरमोंटमध्ये ५ जुलै १९०८ मध्ये साजरा करण्यात आला होता. त्यानंतर दरवर्षी हा दिवस साजरा करण्यात येत आहे. विशेष म्हणजे पहिली फादर्स चर्च आजदेखील सेन्ट्रल यूनाइटेड मेथोडिस्ट चर्चच्या नावाने फेयरमोंट मध्ये स्थित आहे.
६ डिसेंबर १९०७ मध्ये पश्चिम वर्जिनियामध्ये एका अपघातात सुमारे २१० वडील मृत्यू झाले होते. त्यांच्या सन्मानार्थ फादर्स डेचे आयोजन ग्रेस गोल्डन क्लेटन नावाच्या महिलेने केले होते.
आजच्या फादर्स डे निमित्त आपण वडिलांसाठी काहीतरी नवीन बनविण्याचे आयोजन करु शकता. त्यात आपण त्यांना न कळत त्यांच्या सर्व मित्रांना लंच किंवा डिनरसाठी घरी बोलवू सरप्राईज देऊ शकता. तुमचे वडिल आॅफिसमधून घरी आल्यानंतर त्यांना फादर्स डे विश करुन चकित करु शकता.
एक वडील आणि मुलांचे नाते खरच वेगळे असते.
वडिलांच्या सन्मानार्थ जगातील सर्वात वृद्ध वडील म्हणून एका शेतकऱ्याला गौरविण्यात आले आहे, ज्यांचे नाव नानू राम जोगी आहे. ९० वर्षीय जोगी २००७ मध्ये आपल्या २१ व्या मुलांचे वडील बनले होते.
Also Read : Father's Day Special : वडिलांना द्या जगातला परमोच्च आनंद
 साजिद नाडियाडवालाने साजरा केला दि...
चंकी पांडेने गायले लेकीचे गोडवे; म्...
वैभव मांगले प्रेक्षकांना दिसणार आत...
लहान मुलांची बौद्धिक क्षमता वाढवी ‘...
मुलासमोर सिगारेट ओढताना दिसला अजय द...
नक्कश अझीझ कुल्फीकुमार बाजेवाला या...
सहा वर्षांच्या वयात आरोपीने बेल्टने...
आदिनाथ कोठारे आणि उर्मिला कोठारेच्य...
नेहा धूपियाला आजही आठवतात वडिलांचे...
या कारणामुळे आलिया भट्टच्या आईने ठ...
विद्या बालनची ‘ही’ मुलगी आता अशी दि...
सैफ अली खानच्या हातात असलेल्या चिम...
कलर जीन्स देई आकर्षक ‘ड्रेसिंग स्ट...
तरुणांमध्ये हिट होतेय 60's फ्लोरल प...
रोड ट्रीपसाठी सज्ज व्हा “या” कुल ड...
मल्टिपल थीमने रंगले अमेझॉन फॅशन वी...
जागतिक महिला दिन विशेष, पुरुषप्रधान...
स्मिता गोंदकरने आईटीएम फूड फेस्टिव...
थंडीच्या मौसमात ट्रेंडी जॅकेट्सची "...
Fashion : स्टायलिश स्कर्टची तरुणीं...
‘या’ टिप्सने सडपातळ तरुणीही दिसू श...
 तत्पूर्वी करा ही तया...
सजावटीने घराला येईल घरपण
राणीच्या ‘या’ जॅकेटची किंमत ऐकून व्...
shikari marathi movie review : शिकाऱ्याच्या जाळ्यात अडकलेल्या अभिनेत्रीची कथा 20 Apr 2018
मराठी बिग बॉस हिट ठरणार का
पल्लवी जोशी सांगतेय, लहानपणापासून या वस्तूसोबत मी भावनिकदृष्ट्या जोडलेली होती...
शाहिद कपूरनंतर 'या' अभिनेत्याच्या घरी हलणार पाळणार
'या' शहरात विराट कोहलीसोबत अनुष्का शर्मा सेलिब्रेट करणार तिचा वाढदिवस
अन् २३ दिवसांनंतर पुन्हा ट्विटरवर परतले ऋषी कपूर
पुजा सावंत ‘दादासाहेब फाळके पुरस्कार जाहिर
It's OFFICIAL... ‘देसी गर्ल’ प्रियांका चोप्राची बॉलिवूड वापसी ‘कन्फर्म’ सलमान खानसोबत जमणार जोडी
हिनाने पुन्हा केले बोल्ड फोटोशूट


भारतीय संघाने केले तब्बल २९ विश्वविक्रम - Maha Sports

भारतीय संघाने केले तब्बल २९ विश्वविक्रम
भारतीय संघाने केले तब्बल २९ विश्वविक्रम
 भारत-ऑस्ट्रेलिया दुसरा वनडे सामना हा भारतीय संघाने ५० धावांनी जिंकला. हा सामना अनेक अर्थांनी भारतीय संघासाठी खास ठरला. कर्णधार विराट कोहलीला या सामन्यात सामनावीर म्हणून घोषित करण्यात आले तर कुलदीप यादवने या सामन्यात हॅट्रिक विकेट घेतली.
त्यामुळे या सामन्यात ओघानेच अनेक विक्रम झाले. ते सर्व विक्रम असे-
१० किंवा त्यापेक्षा कमी धावा देऊन ३ विकेट्स २ वेळा घेणारा भुवनेश्वर कुमार पहिला गोलंदाज बनला.
सर्वाधिक सामनावीर पुरस्कार वनडेमध्ये मिळवणाऱ्या भारतीय खेळाडूंच्या यादीत विराट कोहली ४था. सचिन(६२), गांगुली(३१), युवराज(२७) आणि कोहली(२५) यांनी सर्वाधीक सामनावीर पुरस्कार पटकावले आहेत .
कुलदीप यादव आणि श्रीलंकेचा वनिंदूं हंसरंगा हे दोनच रिस्ट स्पिनर आहेत ज्यांनी वनडे सामन्यात हॅट्रिक विकेट घेतली आहे.
कर्णधार म्हणून विराटचा हा सलग १२ वा आतंरराष्ट्रीय विजय होता. भारत गेले १२ आंतरराष्ट्रीय सामने जिंकला आहे.
ऑस्ट्रेलिया संघ पहिल्यांदाच इडन गार्डनवर पराभूत झाला आहे. आधीच्या २ वनडे पैकी दोनही वनडे हा संघ जिंकला आहे.
ऑस्ट्रेलिया परदेशात खेळलेल्या गेल्या १२ वनडे सामन्यात एकही सामना जिंकली नाही. १२ पैकी २ सामन्यात कोणताही निकाल लागला नाही तर १० सामने पराभूत झाली आहे.
कर्णधार विराट कोहलीने सलग ८ वनडे जिंकण्याचा पराक्रम तिसऱ्यांदा केला आहे. (२०१३-१४, २०१४-१७ आणि २०१७ या काळात त्याने हा पराक्रम केला आहे. गांगुली, धोनी आणि द्रविड यांनी एकदा अशी कामगिरी केली आहे तर ऑस्ट्रेलियाचा रिकी पॉन्टिंगने ५वेळा अशी कामगिरी केली आहे.
कुलदीप यादव हा अंडर-१९ वनडे सामन्यात आणि आंतरराष्ट्रीय वनडे सामन्यात हॅट्रिक विकेट घेणारा पहिला गोलंदाज आहे. त्याने २०१४ साली स्कॉटलँड विरुद्ध अंडर-१९ वनडे सामन्यात हॅट्रिक विकेट घेतली होती.
इडन गार्डनवर हॅट्रिक घेणारा कुलदीप तिसरा खेळाडू ठरला. यापूर्वी कपिल देव यांनी १९९१ साली श्रीलंका संघाविरुद्ध वनडेत तर २००१ साली हरभजन सिंगने ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध कसोटी सामन्यात हॅट्रिक विकेट घेतली होती.
वनडे मध्ये हॅट्रिक घेणारा कुलदीप यादव केवळ तिसरा भारतीय खेळाडू ठरला. यापूर्वी कपिल देव आणि चेतन शर्मा यांनी हॅट्रिक विकेट घेतली आहे.
आंतरराष्ट्रीय क्रिकेटमध्ये हॅट्रिक घेणारा कुलदीप यादव ५वा भारतीय खेळाडू ठरला आहे. यापूर्वी कपिल देव आणि चेतन शर्मा यांनी वनडेत तर हरभजन सिंग आणि इरफान पठाण यांनी कसोटीत हॅट्रिक विकेट्स घेतल्या आहेत.
वनडेत ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध हॅट्रिक विकेट घेणारा कुलदीप यादव पहिला फिरकी गोलंदाज बनला आहे.
वनडेत हॅट्रिक विकेट घेणारा कुलदीप यादव ७वा फिरकी गोलंदाज आहे.
कुलदीप यादवला चेन्नई वनडेत हॅट्रिक षटकार मारले गेले होते तर कोलकाता वनडेत त्याने हॅट्रिक विकेट्स घेतल्या आहेत.
या वर्षी श्रीलंकेचा वनिंदूं हंसरंगा आणि कुलदीप यादव या दोन गोलंदाजांनी हॅट्रिक विकेट्स घेतल्या आहेत.
जडेजा ह्या मालिकेत अजून एकही सामना खेळला नाही परंतु बदली खेळाडू म्हणून दोन झेल घेतले आहेत.
आपल्या १००व्या वनडेत ५०+ धावा करणारा स्मिथ हा ५वा ऑस्ट्रेलियन खेळाडू ठरला आहे.
प्रथम फलंदाजी करताना प्रथमच भारतीय संघ भारतात गेल्या ४ वर्षात सर्वबाद झाला आहे.
यापूर्वी भारतात ऑस्ट्रेलिया संघाविरुद्ध भारतीय संघ २००९ साली गुवाहाटी वनडेत सर्वबाद झाला होता.
गांगुली धोनी आणि कोहलीचा वनडेत सर्वोत्तम स्कोर हा १८३ आहे तर हे नर्व्हस ९०चे शिकार देखील प्रत्येकी ६वेळा झाले आहेत.
बुमराह यापूर्वी ४८ आंतरराष्ट्रीय सामन्यात एकही चौकार मारला नव्हता. आज एकाच सामन्यात २ चौकार मारले आहेत.
विराट कोहली ५व्यांदा ९०-९९ धावांत बाद झाला आहे. तर तो एकदा ९६ धावांवर नाबाद राहिला आहे.
भारताकडून सर्वाधिक वेळा ९०ते ९९ धावांत बाद किंवा नाबाद राहायचा विक्रम मास्टर ब्लास्टरच्या नावावर आहे. सचिन(१८), मोहम्मद अझरुद्दीन(७), वीरेंद्र सेहवाग(६), गांगुली(६), धोनी(६) आणि विराटही(६) हे फलंदाज ९० ते ९९ मध्ये बाद झाले आहेत किंवा नाबाद राहिले आहेत.
विराट कोहली गेल्या ५वेळा जेव्हा ० धावेवर बाद झाला आहे त्याच्या पुढच्या सामन्यात त्याने ९२, ७६*, ४०, १२३ आणि ८६ अशा धावा केल्या आहेत.
विराट कोहली आणि साथीदार यात ११ वेळा विराट धावबाद झाला आहे तर त्याचा साथीदार १२ वेळा धावबाद झाला आहे.
भारतीय कर्णधाराने एका वर्षात सर्वाधिक अर्धशतके करायचा विक्रमाची विराटकडून बरोबरी. अझहर १९९८ आणि धोनी २००९ यांनी ११ अर्धशतके केली होती.
विराट कोहलीने गेल्या ३० वनडेत १२व्यांदा ५० किंवा त्यापेक्षा जास्त धावा केल्या आहेत.
अजिंक्य रहाणेने गेल्या ८ सामन्यात ५व्यांदा अर्धशतक केले आहे.
गेल्या ७ वनडे सामन्यात ५व्यांदा विराटने ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध ५० किंवा त्यापेक्षा जास्त धावा केल्या आहेत.
आज हरयाणा स्टीलर्स भिडणार जयपूर पिंक पँथर्सशी
कोलकाता वनडेत भारतीय संघाकडून २९ विश्वविक्रम
वाढदिवस विशेष: सचिन-क्रिकेट विश्वातील ध्रुवतारा…
वाढदिवस विशेष: सचिनाख्यान भाग- २
वाढदिवसाच्या दिवशीच शतक करणारा सचिन केवळ दुसरा खेळाडू
वाढदिवस विशेष: सचिन आणि विश्वचषक १९९२
वाढदिवस विशेष: सचिन-क्रिकेट विश्वातील ध्रुवतारा…
वाढदिवस विशेष: सचिनाख्यान भाग- २
वाढदिवसाच्या दिवशीच शतक करणारा सचिन केवळ दुसरा खेळाडू
वाढदिवस विशेष: सचिन आणि विश्वचषक १९९२
वाढदिवस विशेष: सचिन-क्रिकेट विश्वातील ध्रुवतारा…
वाढदिवस विशेष: सचिनाख्यान भाग- २
वाढदिवसाच्या दिवशीच शतक करणारा सचिन केवळ दुसरा खेळाडू


पती, पत्निने घ्यावयाचे उखाणे, ukhane - Welcome to shreeyoginfo.com

पत्नीने पतीचे नाव घेण्याचे उखाणे
पतीने पत्निचे नाव घेण्याचे उखाणे
पत्नीने पतीचे नाव घेण्याचे उखाणे
८८० वडिलांना पडली होती काळजी कसे मिळेल घर
------- रावांसारखे शांत मिळाले वर
शुभमंगल प्रसंगी अक्षदा पडतात माथी
------- राव आहेत माझे जीवन साथी
८८२ दारी होती विहीर, विहीरीवर होते बारा हंडे
बाराहंडयावर बाराकरंडे, बाराकरंडयावर बारा वाती
------- राव माझे शंकर आणि मी त्यांची पार्वती
८८४ झुन झुन झुन्यात, बसली मेण्यात
कंचोळी अंगात गुलाल भांगात
जायफळ वटीत लवंगा दोळे मुठीत
हंडयावर परात, परातीत भात
भातावर तुप, तुपासारखे रुप
रुपासारखा जोडा ------- रावांना म्हणते
सारीकामे सोडा अन माहेरी चला
८८५ साखरेचे खाणार त्याला देव देणार
-------- रावांसाठी आज मी गौरीहर पुजणार
८८६ घरोघरी मातीच्या चुली
-------- रावांना जन्म देणारी धन्य ती माऊली
८८७ नाव सोनुबाई हाती कथलाचा वाळा
-------- रावांसह मी बसते जेवायला
८८८ वडयाचं तेल वांग्यावर
-------- रावांचे नाव आहे माझ्या ओठांवर
८८९ ऐकावे जनाचे करावे मनाचे
-------- राव आहेत मोठया उदार मनाचे
९०० चंदनाचा पाट आणि चांदीचे ताट
-------- रावांसंगे राहण्यात आहे मोठा थाट
९०१ वासरात लंगडी गाय शहाणी
-------- रावांची झाले आज अर्धांगिनी
९०२ चार दिवस सासुचे, चार दिवस सुनेचे
-------- रावांचे नी माझे बंधन आहे सात जन्माचे
९०३ संसारातील रेशमी शालूवर प्रीतीची लावते फुलवात
-------- राव देतात मला सुखदुःखात आधार
९०४ तिरंगी ध्वजाला चंदनाची काठी
-------- रावांचे नाव घेते अखंड सौभाग्यवती
ह्रदयात असावे प्रेम, प्रेमात असावा त्याग
त्यागात असावी निष्ठा, निष्ठेत असावी क्रुती
क्रुतीत असावी कला -------- च्या संसारात काय उणे मला


एफ वाय – अमृतमंथन

मराठी भाषा, मराठी संस्कृती, मराठी माणसे…
मायबोली मराठी भाषा दिन – नैमित्तिक नव्हे, नित्यच पाळावा
रविवार, 28 फेब्रुवारी 2010 सोमवार, 29 फेब्रुवारी 2016 अमृतयात्री2 प्रतिक्रिया
आपल्या प्रत्येक कृतीच्या मागे आपल्या मायबोली मातेचा विचार असायला हवा. त्यासाठी जिथे-जिथे, जेव्हा-जेव्हा, जितके काही शक्य असेल ते सतत करीत राहिले पाहिजे. त्यातूनच एक मोठी चळवळ उभी राहू शकेल, एक मोठी क्रांती घडू शकेल.त्यात आपल्याला आपल्या मातेचे ऋण फेडल्याचे समाधान मिळेल व शांतपणे शेवटचा श्वास घेण्याच्या वेळी आपली सदसद्विवेकबुद्धी आड येणार नाही. संत तुकाराम महाराजांच्या उक्तीप्रमाणे मग आपणही म्हणू शकू, “याजसाठी केला होता अट्टहास, शेवटचा दिस गोड व्हावा”.
पोलिसांची ‘भाषा’ (दै० सकाळ, मुक्तपीठ, १५ फेब्रु० २०१०)
शुक्रवार, 26 फेब्रुवारी 2010 शुक्रवार, 26 फेब्रुवारी 2010 अमृतयात्री2 प्रतिक्रिया
वाटले, यात बिचार्‍या कानडी पोलिसांची काय चूक, त्यांना हिंदी येत नसेल तर ते काय करणार पण आम्हीच वेडे ठरलो. त्यातील एक हवालदार चौकीबाहेर आल्यावर आमच्याशी हिंदीतून बोलला आणि त्याने सांगितले, “इथे सर्वांना हिंदी येते, पण कोणीही बोलणार नाही. आम्हाला आमच्या भाषेचा अभिमान आहे.”
’मायबोली मराठी भाषा दिन’ व ’मायबोली मराठी सप्ताह’ साजरा करण्यासाठी कार्यक्रम (वृत्त व आवाहन)
रविवार, 21 फेब्रुवारी 2010 सोमवार, 29 फेब्रुवारी 2016 अमृतयात्री24 प्रतिक्रिया
ज्ञानपीठ पारितोषिक विजेते श्रेष्ठ मराठी साहित्यिक वि० वा० शिरवाडकर म्हणजेच कवी कुसुमाग्रज यांचा २७ फेब्रुवारी हा जन्मदिवस ’मायबोली मराठी भाषा दिन’ म्हणून साजरा केला जातो. शिवाय १९९९ वर्षापासून युनेस्को या जागतिक संस्थेने २१ फेब्रुवारी हा दिवस ’जागतिक मातृभाषा दिन’ म्हणून साजरा करण्याचे आवाहन केले आहे. ह्या दोन्ही सुदिनांचे औचित्य साधून विविध मराठीप्रेमी संस्थांनी २१ ते २७ फेब्रुवारी हा आठवडा ’मायबोली मराठी सप्ताह’ म्हणून साजरा करण्याचे य़ोजले आहे. हा आठवडा ज्या दोन महत्त्वाच्या दिवसांना जोडतो ते दोन्ही दिवस आपल्या प्रिय मायबोलीच्या सन्मानाचे दिवस आहेत हा दुग्धशर्करा योगच नव्हे काय
तेलुगूमधील सहीविणा पगारवाढ रोखली (प्रेषक: श्री० आरोलकर)
शुक्रवार, 19 फेब्रुवारी 2010 मंगळवार, 6 एप्रिल 2010 अमृतयात्री12 प्रतिक्रिया
लोकसत्तेत २० डिसेंबर २००९ या दिवशी प्रसिद्ध झालेल्या ’एकच अमोघ उपाय – मराठी+एकजूट’ या लेखात केलेल्या आवाहनाला मराठीप्रेमींचा उदंड प्रतिसाद मिळाला. पत्राद्वारे व ई-मेलद्वारे अनेक मराठी+एकजुटीचे पाईक आपली विविध मते, अनुभव मांडले आहेत व सूचनाही कळवीत आहेत. त्यापैकीच एक सुरस पत्र ’मराठी+एकजूट’ उपक्रमाने आमच्याकडे प्रसिद्धीस पाठवले, ते सोबत टाचले आहे.
महाराष्ट्र राज्याच्या सांस्कृतिक धोरणाच्या मसुद्यासंबंधी सूचनांसाठी ’मराठी+एकजूट’ द्वारा आवाहन
मंगळवार, 16 फेब्रुवारी 2010 शुक्रवार, 19 फेब्रुवारी 2010 अमृतयात्री27 प्रतिक्रिया
महाराष्ट्र शासनाने डॉ० आ०ह० साळुंखे ह्यांच्या अध्यक्षतेखाली स्थापन केलेल्या समितीने राज्याच्या सांस्कृतिक धोरणाचा मसुदा सादर केला आहे आणि त्या समितीने – म्हणजेच पर्यायाने शासनाने – जनतेला दि० २८ फेब्रुवारी २०१०पर्यंत सदर मसुद्यावरील सूचना पाठविण्यास सांगितले आहे. आपण ह्या मसुद्याच्या अनुषंगाने, त्यात आपण सुचवू इच्छित असलेल्या सर्व सूचना आमच्याकडे विरोपाने (ई-मेलने) पाठवून द्याव्यात अशी ’मराठी+एकजूट’ द्वारा आम्ही विनंती करतो. ’मराठी+एकजूट’कडे आलेल्या सूचनांचे मान्यवरांच्या सहाय्याने एकत्रित संकलन करून, त्यात आवश्यक तिथे मान्यवरांचे स्पष्टीकरण/भाष्य जोडून, ते ’मराठी+एकजूट’च्या सूचना करणार्‍या सहकार्‍यांच्या नामनिर्देशासह शासनाच्या सांस्कृतिक धोरणासाठी नेमलेल्या समितीला सादर केले जाईल.
संगणकावर युनिकोडाधारित मराठी टंक वापरण्याविषयी (ले० नितीन निमकर)
रविवार, 14 फेब्रुवारी 2010 रविवार, 14 फेब्रुवारी 2010 अमृतयात्री16 प्रतिक्रिया
फेसबुक, ऑरकुट, महाजालावरील विविध गट अशा वेगवेगळ्या व्यासपीठावरुन अनेकवेळा मराठीतून संगणकावर मजकूर कसा लिहावा (टंकावा) याबद्दल अनेक सल्ले दिले जातात. वेगवेगळ्या साधनांचा वापर करावे असे सुचवले जाते. यात बरहा, जीमेलची लिप्यंतराची (Use of Transliteration or Phonetic keyboard) सुविधा वापरावी असा सल्ला दिला जातो. या सर्व सुविधा वेगवेगळ्या कारणांमुळे उपलब्ध झाल्या. त्यांचे स्वत:चे असे एक महत्व आहेच मात्र या सुविधा वापरणे म्हणजे तसे द्राविडी प्राणायमच आहेत. मायक्रोसॉफ्टच्या विंडोजवरती मराठी वापरणे अतिशय सुलभ आहे. फक्त याची माहिती संगणक मराठीसाठी वापरणार्‍यांना नसते. मायक्रोसॉफ्टसुद्धा ही माहिती स्वत:हून आवर्जून देत नाही. ही सर्व माहिती देण्यासाठीच या छोट्या लेखाचे प्रयोजन.
खासगी शिक्षण संस्थाही माहिती अधिकाराच्या कक्षेत (वृत्त: दै० सकाळ, १२ फेब्रु० २०१०)
शुक्रवार, 12 फेब्रुवारी 2010 शुक्रवार, 26 फेब्रुवारी 2010 अमृतयात्री45 प्रतिक्रिया
आज उच्च शिक्षणाचे अभ्यासक्रम राबवणार्‍या महाराष्ट्रातील कुठल्याही खासगी शिक्षणसंस्थेच्या विद्यार्थ्यांच्या यादीवर दृष्टी टाकल्यास त्यात बेकायदेशीरपणे ५० ते ८० टक्क्यांपर्यंतच्या प्रमाणातील मुले महाराष्ट्राबाहेरील आहेत हे सहजच समजून येते. यावर कदाचित आता अंकुश ठेवता येईल.
सर्वप्रथम मातृभाषेत शिकणे हीच सर्वोत्तम पद्धत (ले० स्वामीनाथन एस० अंकलेसरिया अय्यर, टाईम्स ऑफ इंडिया)
बुधवार, 10 फेब्रुवारी 2010 रविवार, 14 ऑगस्ट 2011 अमृतयात्री22 प्रतिक्रिया
मायबोलीप्रेम प्रथम, धंदा दुय्यम (पत्र: दै० लोकसत्ता, १ फेब्रुवारी २०१०)
सोमवार, 8 फेब्रुवारी 2010 अमृतयात्री23 प्रतिक्रिया
आपल्या स्वार्थासाठी आपल्या स्वाभिमानाचा बळी देण्याबद्दलची उदाहरणे आज आपण महाराष्ट्रात सतत पाहत असतो. राजकीय स्वार्थापुढे परक्याचे जोडेही शिरसावंद्य मानण्याची काही तथाकथित नेत्यांची हुजुरेगिरीची संस्कृतीही आपल्याला आता फार नवीन राहिलेली नाही. पण स्वभाषाभिमानापुढे व्यावसायिक फायद्यालाही दुय्यम स्थान देणे अशी उदाहरणे महाराष्ट्रात घडतील काय आणि घडलीच तर त्याचे इतर मराठी माणसे कौतुक करतील की संकुचितपणा म्हणून हेटाळणी करतील
विद्येच्या माहेरघरात रोवली मराठी एकजुटीची मुहूर्तमेढ (वृत्त: दै० लोकसत्ता, ०१ फेब्रु० २०१०)
बुधवार, 3 फेब्रुवारी 2010 मंगळवार, 16 फेब्रुवारी 2010 अमृतयात्री3 प्रतिक्रिया
“मराठीच्या नावाने राजकीय घटक सरसावून पुढे येत असले तरी जोपर्यंत नागरिकांची समर्थशक्ती उभी राहत नाही, तोपर्यंत मराठीच्या बाजूने न्यायाचा कौल पडणार नाही. त्यासाठीच अशा चळवळींची गरज आहे, अशी भावना व्यक्त करण्यात आली.”
अनुदिनी उघडण्याआधी हे वाचा
ज्ञान आणि तत्त्वज्ञान (1)
विचार व अनुभव (1)
०१. सप्रेम नमस्कार विनंती विशेष (1)
०२. संगणकावर मराठीत लेखन करण्याबद्दल (6)
०३. मराठी अस्मिता, मराठी भाषा, मराठी माणूस: स्फुट लेखन (116)
०३.१ अस्मिता: भाषिक व सांस्कृतिक (72)
०३.३ मायबोलीतून शिक्षण (44)
०३.४ महाराष्ट्रात मराठीवर अन्याय (16)
०४.१ सविस्तर वृत्त (18)
०४.२ थोडक्यात पण महत्त्वाचे वृत्त (29)
०५. वेचक व वेधक (9)
०५.१ वेचक वेधक – अवतरणे, उद्गार व टिपणे (1)
०५.२ वेचक वेधक – टिपणे व लेख (8)
०६. साहित्य, संस्कृती, कला… (31)
०६.९ संस्कृती, कला, परंपरा, इतिहास (10)
०७. गाल्यातल्या गालात, की खोखो हसायचं, तुम्हीच ठरवा… (5)
०८. प्राचीन भारतीय संस्कृती (17)
०८.१ प्राचीन भारतीय संस्कृती, इतिहास, भाषा, ज्ञान आणि तत्त्वज्ञान (10)
०८.२ भारतीय ज्ञानप्रणाली (4)
०८.३ संस्कृत भाषा, वाङ्गमय व लेख (7)
०८.४ प्राचीन भारतीय तत्त्वज्ञान आणि शास्त्रे (2)
०८.१ प्राचीन भारतीय संस्कृती (1)
०९. इतर संकीर्ण विषय (20)
१०. आपुलकीचे दुवे: काही महत्वाच्या संस्थळांचे व अनुदिनींचे दुवे (8)
११. भाषाविचार – लेख, चिंतन, चर्चा (19)
११.१ भाषिक चर्चा: मराठी-इंग्रजी-हिंदी-संस्कृत (16)
२०. मराठी+एकजूट उपक्रम (6)
३०. विचारमंथन चर्चापीठ (प्रश्न-शंका-सूचना व त्यांवर चर्चा) (10)
९०. वाचकांचा सहभाग: उल्लेखनीय प्रतिक्रिया (1)
९०. वाचकांचा सहभाग: उल्लेखनीय प्रतिक्रिया, विचार व अनुभव (11)
९१. अन्य संकेतस्थळांवरील वाचनीय लेखन (1)
’अमृतमंथन’ अनुदिनीवरील नवीन लेखांबद्दल सूचना मिळवण्यासाठी इथे आपला ईमेल-पत्ता नोंदवा.
प्रशासकीय (नियमितपणे लेखाची प्रत मिळण्यासाठी RSS Feed वापरा):
ज्ञान आणि तत्त्वज्ञान (1)
विचार व अनुभव (1)
०१. सप्रेम नमस्कार विनंती विशेष (1)
०२. संगणकावर मराठीत लेखन करण्याबद्दल (6)
०३. मराठी अस्मिता, मराठी भाषा, मराठी माणूस: स्फुट लेखन (116)
०३.१ अस्मिता: भाषिक व सांस्कृतिक (72)
०३.३ मायबोलीतून शिक्षण (44)
०३.४ महाराष्ट्रात मराठीवर अन्याय (16)
०४.१ सविस्तर वृत्त (18)
०४.२ थोडक्यात पण महत्त्वाचे वृत्त (29)
०५. वेचक व वेधक (9)
०५.१ वेचक वेधक – अवतरणे, उद्गार व टिपणे (1)
०५.२ वेचक वेधक – टिपणे व लेख (8)
०६. साहित्य, संस्कृती, कला… (31)
०६.९ संस्कृती, कला, परंपरा, इतिहास (10)
०७. गाल्यातल्या गालात, की खोखो हसायचं, तुम्हीच ठरवा… (5)
०८. प्राचीन भारतीय संस्कृती (17)
०८.१ प्राचीन भारतीय संस्कृती, इतिहास, भाषा, ज्ञान आणि तत्त्वज्ञान (10)
०८.२ भारतीय ज्ञानप्रणाली (4)
०८.३ संस्कृत भाषा, वाङ्गमय व लेख (7)
०८.४ प्राचीन भारतीय तत्त्वज्ञान आणि शास्त्रे (2)
०८.१ प्राचीन भारतीय संस्कृती (1)
०९. इतर संकीर्ण विषय (20)
१०. आपुलकीचे दुवे: काही महत्वाच्या संस्थळांचे व अनुदिनींचे दुवे (8)
११. भाषाविचार – लेख, चिंतन, चर्चा (19)
११.१ भाषिक चर्चा: मराठी-इंग्रजी-हिंदी-संस्कृत (16)
२०. मराठी+एकजूट उपक्रम (6)
३०. विचारमंथन चर्चापीठ (प्रश्न-शंका-सूचना व त्यांवर चर्चा) (10)
९०. वाचकांचा सहभाग: उल्लेखनीय प्रतिक्रिया (1)
९०. वाचकांचा सहभाग: उल्लेखनीय प्रतिक्रिया, विचार व अनुभव (11)
९१. अन्य संकेतस्थळांवरील वाचनीय लेखन (1)
’अमृतमंथन’ अनुदिनीवरील नवीन लेखांबद्दल सूचना मिळवण्यासाठी इथे आपला ईमेल-पत्ता नोंदवा.
constitution Constitution of India culture education policy English English language Government Hindi India Maharashtra Marathi Marathi Books Marathi language Marathi literature Marathi schools medium of education mother tongue National Language Official Language pride Prof. Manohar Railkar Right to Education Saleel Kulkarni Schedule 8 self esteem State Government अधिकृत भाषा अनुसूची ८ अस्मिता ऐक्य केंद्रशासन गुलामगिरी घटना दैनिक पुस्तक ओळख पुस्तक परिचय पुस्तक परीक्षण प्रा० मनोहर राईलकर भारत भारताची राज्यघटना भारतीय संस्कृती भाषाभिमान भाषाविषयक धोरण मराठी मराठी अस्मिता मराठी कविता मराठीची चळवळ मराठीचे प्रश्न मराठी पुस्तके मराठी भाषा मराठी माणूस मराठी माध्यम मराठी माध्यमातून शिक्षण मराठी लेखन मराठी वाचन मराठी शाळा मराठी संस्कृती मराठी साहित्य महाराष्ट्र मातृभाषा मायबोली राजभाषा राज्यभाषा राज्य शासन राज्यशासन राष्ट्रभाषा लोकसत्ता शिक्षणविषयक धोरण शिक्षणाचा अधिकार शिक्षणाचे माध्यम शुद्धलेखन संविधान सकाळ सलील कुळकर्णी स्वाभिमान
हल्ली सर्वाधिक वाचले गेलेले लेख:
ग्राहक तक्रार आता फक्त ‘मराठीतच’ (दै० म०टा० आणि टाइम्स, २९ सप्टें० २०१०)
मराठीतला पहिला संपूर्ण महाराष्ट्रीय ज्ञानकोश आता महाजालावर
राईट बंधूंच्या आधी विमानोड्डाण करणारा भारतीय
’आमची’ कराची आणि तेथील ’नारायण जगन्नाथ हायस्कूल’ आणि ’गणेशोत्सव’
मराठी विश्वकोश : खंड - १ ('अंक' ते 'आतुरचिकित्सा')
"हिंदी ही भारताची राष्ट्रभाषा नाही" - केंद्र सरकारचा अधिकृत निर्वाळा (ले० सलील कुळकर्णी)
दुवे: मराठी दैनिक वर्तमानपत्रे
विचारमंथन - तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या (प्रश्नकर्ता: सुशांत देवळेकर)
निद्रिस्त परी (ले० डॉ० सरोजा भाटे, अंतर्नाद जून २०१७)
हल्लीच प्रकाशित केलेले लेख:
 : मराठीमधील उत्तम वाचनसंस्कृतीचे पुनरुज्जीवन करण्यासाठी आगळा उपक्रम
निद्रिस्त परी (ले० डॉ० सरोजा भाटे, अंतर्नाद जून २०१७)
हिंदीच्या एकाधिकारशाहीचा वाढता धोका (ले. शरद गोखले)
क्वांटम मेकॅनिक्स आणि अद्वैत तत्त्वज्ञान (ले० आशिष कुलकर्णी)
‘मराठी-भाषा-दिनाच्या शुभेच्छा’ म्हणजे नक्की काय
टाहो (ले० सई परांजपे, लोकसत्ता, दि० २६ फेब्रुवारी २०१७)
आर्यभाषांची मायभूमी भारतच (ले० डॉ० श्रीकांत तलगेरी)
मराठी भाषा आणि संस्कृती : १९९७ (ले० पद्मश्री अशोक केळकर)
गोहत्याबंदीला सर्वोच्च न्यायालयाने मान्यता का दिली
राष्ट्रभाषा आणि अंधश्रद्धा (ले० प्रा० अनिल गोरे)
दे जन्म मात्र माता, भाषा व्यवहार चालवी सकळ
आर्यांचं भारतावर आक्रमण : पुस्तकाचा समारोप (मूळ लेखक – डेव्हिड फ्रॉली)
पूर्वी प्रकाशित झालेले लेख (Archives)


विकिपीडिया:यथादृश्यसंपादक/सजगता/8 - विकिपीडिया

< विकिपीडिया:यथादृश्यसंपादक | सजगता
येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
नजिकच्या काळापासून विकिपीडियावर दोन संपादन पद्धती उपलब्ध असतील यथादृश्यसंपादक तथा VisualEditor हि नवी संपादन पद्धती नुसतेच 'संपादन' म्हणवली जाईल. [[]] {{ }} सारख्या विकि-मार्कअप वाली संपादन पद्धती 'स्रोत संपादन' पद्धती म्हणवली जाईल. [[]] {{ }} सारख्या विकि-मार्कअप विषयी माहिती नसतानाही कुणीही सर्वसामान्य व्यक्ती सुलभतेने संपादन करू शकेल असा या यथादृश्यसंपादकाचा उद्देश आहे.
'दृश्य संपादन' कडून 'स्रोत संपादन' अथवा 'स्रोत संपादन' कडून दृश्य संपादकाकडे जाणे
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल १४ फेब्रुवारी २०१६ रोजी ११:३७ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


मी एक प्रवासी पक्षी,: II ॐ नमो भगवते वासुदेवाय II

मी एक प्रवासी पक्षी,
II ॐ नमो भगवते वासुदेवाय II
पं. जसराज यांनी गायलेली ही ईश्वरस्तुती काही वर्षांपूर्वी माझ्या ऐकण्यात आली. चिकाटीने ती मी लिहून घेतली आणि रोज सकाळी श्रीमदभागवताच्या पाठापूर्वी त्यातले काही कडवे रोज नेमाने म्हणतोय.
गतवर्षी प.पू. बापुराव महाराजांकडे झालेल्या भागवत सप्ताहात आमचे उत्साही मित्र श्री. शार्दूल तेलंग यांनी भागवतकार श्री. विवेकजी घळसासींना याबद्दल सांगितले. विवेकजींच्या आग्रहामुळे व सेवा म्हणून ही स्तुती मी त्या श्रीमदभागवतसप्ताहात म्हटली सुद्धा.
नंतर विवेकजींनीच ही गोष्ट कौतुक म्हणून पश्चिम नागपूर नागरीक संघाचे अध्यक्ष श्री. बाबासाहेब देशपांडे यांना सांगितली. त्यांनी लगेचच प.पू. स्वामी स्वरूपानंद यांच्या प्रवचनाआधी हा गीत गायनाचा कार्यक्रम होईल असे जाहीर केले आणि गतवर्षी व ह्यावर्षीही हा कार्यक्रम पार पडला.
मी जेव्हा या गोष्टीचा विचार करतो तेव्हा यामागे ईश्वरी योजनेशिवाय काहीच आढळत नाही. मी फ़ार चांगला गाणारा वगैरे नाही. पश्चिम नागपूर नागरीक संघ पं. जसराजांची ध्वनीमुद्रिका लावून सुद्धा हा कार्यक्रम पार पाडू शकले असते पण माझ्या देहाने ही सेवा स्वीकारावी अशी ईश्वरी इच्छा असावी.
कार्यक्रमानंतर बरीच मंडळी येवून भेटायची व ह्या गीताची मागणी व्हायची. शेवटी हे गीत आंतर्जालावर
ब-याच ठिकाणी टाकले आणि आज या व्यासपीठावरपण टाकतोय.
II ॐ नमो भगवते वासुदेवाय II
तं वंदे गोमतीप्रियम II धृ II
तं वंदे नरकांतकम II धृ II
तं वंदे परमेश्वरम II धृ II
तं वंदे रघुनंदनम II धृ II
तम वंदे वेदवल्लभम II धृ II
तं वंदे देवकीसुतम II धृ II
तं वंदे मधुसूदनम II धृ II
तं वंदे कौरवांतकम II धृ II
तं वंदे भवनाशनम II धृ II
तं वंदे जलशायिनम II धृ II
तं वंदे चक्रपाणिनम II धृ II
तं वंदे श्रीसुरेश्वरम II धृ II
तं वंदे यदुनायकम II धृ II
तं वंदे साधुवल्लभम II धृ II
तं वंदे तुलसीप्रियम II धृ II
तं वंदे अघनाशनम II धृ II
तं वंदे लक्ष्मणप्रियम II धृ II
तं वंदे हनुमत्पतिम II धृ II
Labels: श्री. बाबासाहेब देशपांडे, श्री. विवेकजी घळसासीं, श्री. शार्दूल तेलंग
जे गुणी असतात त्यांचे गुण लपता लपत नाही. सूर्यापुढे कितीही ढग आले तरी त्याची प्रखरता आणि त्याचा प्रकाश कधीच लपत नसतो. तुम्हाला सेवेची संधी मिळणे हीतो श्रींची ईच्छा. बाकी सर्व निमित्तमात्र आहेत.
"मी एक प्रवासी पक्षी" विषयी
II ॐ नमो भगवते वासुदेवाय II
परवा मुंबईवरून नागपूरला येताना केवळ घाईमुळे विमानाने यावे लागले. एका तासात एका पूर्ण नवीन विश्वात प्रवेश करताना सोय तर झाली पण रेल्वेप्रवास ...
एका लग्नाच्या जमण्याची गोष्ट.
७ फेब्रुवारी २०००. मी आणि माझी पत्नी वैभवी पहिल्यांदाच एकमेकांना भेटलोत. प.पू. मायबाईंकडे नाथबीजेचा कार्यक्रम होता. व्यवस्थेत सहभाग...
काही गंमतीशीर आणि वर्णनीय प्रवास.- ३
पूर्वपिठीका : १९९५. सप्टेंबर महिन्यात नुकताच नवी मुंबईतल्या दत्ता मेघे अभियांत्रिकी महाविद्यालयात रुजू झालो होतो. ओक्टोबर महिन्याच्या अख...
कावळ्याच्या शापाने गाय मरत नाही पण..... तीन वेगवेगळे अनुभव.
२००३ च्या जुलै महिन्यातली गोष्ट. महाविद्यालयाच्या उन्हाळी सुट्या संपवून मी, माझ्या पत्नी व एक वर्षाच्या छोट्या मुलीसह, नागपूरवरून मु...
कराडला अभियांत्रिकीला शिकायला असताना (१९८९ ते १९९३) आम्ही काही दोस्त मंडळींनी सांस्कृतीक क्षेत्रात खूप धमाल केली. पहिल्या वर्गात विशेष प्र...
पुन्हा नागपूर - १
२०१२ सरता सरताच चि. मृण्मयीच्या नागपूरच्या शाळेत स्नेहसंमेलन, नववर्षाच्या अगदी सुरूवातीलाच असल्याची, बातमी कळली होती. आम्ही सांगोल्यात २२...
शिवशाही : एक चिंतन
साधारण फ़ेब्रुवारी महिन्यात महाराष्ट्र राज्य मार्ग परिवहन महामंडळाची "शिवशाही" नावाची स्लीपर कोच बससेवा १५ एप्रिलला सुरू होणार ही...
काही गंमतीशीर आणि वर्णनीय प्रवास क्र.१
१३/२/१९९२. य़शवंतराव चव्हाण नाट्यगृह, कराड. रात्री चे साडेबारा वाजताहेत. आमची "अर्थ-अनर्थ" एकांकिका संपतेय. एकांकिकेच्याच चर्चा,...
तीर्थरूप दादा, आज १३ मार्च. तुमचा वाढदिवस. आज तुम्ही असता तर तुमचा हा ७१ वा वाढदिवस आपण सगळ्यांनी थाटामाटात साजरा केला असता. तुमची मि...


AVPP – Academics – Adarsha Shikshan Mandali

पालखी, वृक्षारोपण, निसर्गपूजा, ओला-सुका कचरा वर्गीकरण, स्वावलंबन-बटाटा भाजी करणे, श्रावणी शुक्रवार, गुरुपूजन, कथाकथन, दीपपूजन, प्राणी-पक्षी, कृतज्ञता दिन, राखी पौर्णिमा, चित्रहंडी,माँटेसरी डे, मातृदिन कृतज्ञता संस्कार, शिक्षकदिन, फॅन्सी ड्रेस स्पर्धा, पालकप्रबोधनासाठी तज्ञ व्यक्तींना बोलावून त्यांची भाषणे आयोजित, गांधी जयंती निमित्त-स्वच्छता दिन, भोंडला, पाटीपूजन, कोजागिरी पौर्णिमा, रांगोळी काढणे नातवंडाची शाळा बघण्यासाठी आजी-आजोबा संमेलन, संग्रहवही प्रदर्शन, बालदिन, भातुकली, संतेलन, शेकोटी क्रीडा
महोत्सव, पालकसभा, तिळगुळ समारंभ, स्वातंत्र्यदिन, विज्ञान दिंडी, प्रयोगशाळा, प्रयोग करणे,
अशा तऱ्हेने विज्ञान त्रिदल, पालेभाजी भाकरी, भाजी निवडणे, बेकरी सहल, मंदिर-मशीद-चर्च देवालयांना भेटी, डॉक्टर वकील, पोलीस, नर्स बुरुड, चांभार, इ. विविध व्यवसायिकांची प्रत्यक्ष भेट, मराठी दिन, चवींचा परिचय, रंगपंचमी, नवीन वर्ष, गुढीपाडवा.
त्रिपद पद्धतीचा अवलंब करून मुलांना कोणत्याही विषयाची ओळख करून दिली जाते. महिना अखेरीस सर्व विषय खेळाच्या माध्यमातून उजळणी घेतली जाते.
मोठ्या स्क्रीनवर गाणी गोष्टी, अंक, अक्षरे, नारळ, कल्पवृक्ष, इंग्रजी, घरांचे प्रकार, दागिने, अशा अभ्यासाला अनुसरून विविध सी.डी. दाखवल्या जातात.
शालेय सहशालेय आणि अभ्यासेतर उपक्रम
रानडे बालक मंदिर येथे घेण्यात आलेल्या प्रश्नमंजुषा स्पर्धेत छान सहभाग.
नारद बालक मंदिर येथे भरवण्यात आलेल्या पसायदान, मनाचे श्लोक स्पर्धेत सलग दोन वर्षे
बँक, एटीम, ची मुलांना ओळख.
क्रीडास्पर्धेच्या वेळी पालकांसाठी स्पर्धा.
पाककला, रांगोळी, संगीत खुर्ची, शै. साधने बनविणे.
वर्षातून दोनदा जीवन – व्यवहार ( दळणे, कुटणे, वाटाणे, पाखडणे, निवडणे, सोलणे, भरणे, वजन करणे, शिवणे, ओवणे इ. सर्व साहित्य आहे)
श्रावण महिन्यात शेकोटीला कार्यक्रम
साजरे केले जाणारे सण / महत्वाचे दिवस
विशेष उल्लेखनीय यश / कामगिरी
विद्यार्थी – शिक्षक- शाळासंबंधित
सर्व शिक्षिका या माँटेसरी यशस्वीरित्या पूर्ण केलेल्या आहेत.
अनुभवी आहेत नाविन्यांची त्यांना आवड आहे. विद्यार्थी संख्या मर्यादित असल्यामुळे प्रत्येक
मुलाकडे जातीने लक्ष दिले जाते. त्यांची सर्वतोपरी १ लीत जाण्यासाठी योग्य ती तयारी घेतली जाते.
दरवर्षी दिव्यांग २-३ मुलांना इतर मुलांबरोबर सामावून घेतली जाते.
नारद बालक मंदिर या शाळेने भरवलेल्या सुदृढ बालक स्पर्धेत सतत तीन वर्षे आपल्या शाळेचा १ ला २ रा नंबर येत आहे.
अभिनय गीत स्पर्धेत २५-३० शाळांमध्ये कित्येक वर्ष आदर्श पूर्व प्राथमिक शाळेचा प्रथम क्रमांक, द्वितीय क्रमांक येतो.
बाल्शिक्ष्ण परिषदेतर्फे घेण्यात आलेल्या अभिनय गीत नृत्य स्पर्धेत सर्व शिक्षकांचा प्रथम क्रमांक आला.


मोफत ऑनलाईन डेटिंग आणि अधिक! | प्रेम जगतात. जीवन साठी प्रेम.

Basa Jawa (जावातील लोक किंवा त्यांची भाषा)
Cymraeg (वेल्समधील लोकांची भाषा)
Esperanto (मुद्दाम तयार केलेली भाषा)
Euskara (स्त्रियांची घट्ट चोळी)
Svenska (स्वीडन देशाची भाषा)
Türkçe (तुर्क लोकांची भाषा)
Ελληνικά (ग्रीस देशांचा रहिवासी)
ייִדיש (ज्यूंची जागतिक भाषा)
 मोफत, आता सामील व्हा | आपले वापरकर्तानाव किंवा संकेतशब्द विसरलात
ऑनलाईन (1) | पण आपण पाहिलेला | मला दर | चरणे | साइन अप करा
© 2007-2018 TruLuv.com | गुप्तता | वापर अटी भाषा | देश | विषयी | संबंध | मदत करणे


मी एक प्रवासी पक्षी,: 2013

मी एक प्रवासी पक्षी,
आज अचानक लिखाणाची स्फ़ूर्ती झाली आणि झरझर लिखाण व्हायला लागले. तसे २०१३ मध्ये इथे लिखाण कमीच झाले.
एका चांगल्या लेखिका मैत्रीणीच्या सल्ल्यानुसार मी माझ्या मनात स्फ़ुरलेले विषय आणि विचार लगेच एका छोट्या डायरीत टिपून ठेवत असतो. पण मग वेळेअभावी त्याचा विस्तार आणि मांडणी राहूनच जाते. या वर्षी लिहीण्यासाठी खालील विषय तयार होते पण विस्ताराला वेळ मिळालाच नाही. आता उरलेल्या २०१३ मध्ये किंवा २०१४ मध्ये हे विषय या ठिकाणी नक्की मांडेन. (हे तुम्हा सगळ्यांना आमीष समजा किंवा धोक्याची घंटा समजा.)
१. कृष्णाकाठी कुंडल आता पहिले उरले नाही.
२. सांग सांग भोलानाथ
३. माझी दक्षिणस्वारी (दक्षिण भारतातल्या माझ्या प्रवासाविषयी लेखमाला)
४. उत्तररंग (उत्तर भारतातल्या प्रवासाविषयी लेखमाला)
५. एस. टी. दशा आणि दिशा (माझा आवडता विषय)
६. नागपूर शहर वाहतूक- एक चिंतन (१९८३ पासून माझ्या चिंतनाचा आणि संशोधनाचा विषय)
७. २०१३ मधील माझी कार-गिरी (कार ने केलेले लांब लांब पल्ल्याचे प्रवास)
बघूयात आता. २०१४ तरी लिखाणाच्या दृष्टीने चांगले जातेय का ते
हे वाक्य मी जेव्हा पहिल्यांदा वाचले तेव्हा मला ते मनापासून पटले. जगण्याची किती छान रीत आहे न ही  खरं म्हणजे टिपीकल मध्यमवर्गीयात जन्मून वाढलेल्या मुलांसाठी असल काही म्हणजे त्यावेळी दिव्यच होते. थ्री इडीयटस सिनेमात दाखवल्याप्रमाणे बालपणापासूनच ध्येय आणि ते गाठण्यासाठी करावे लागणारे परिश्रम याचच महत्व मनात बिंबवल जायच. ते चूक होत अस मी तरी आज का म्हणू  खरं म्हणजे टिपीकल मध्यमवर्गीयात जन्मून वाढलेल्या मुलांसाठी असल काही म्हणजे त्यावेळी दिव्यच होते. थ्री इडीयटस सिनेमात दाखवल्याप्रमाणे बालपणापासूनच ध्येय आणि ते गाठण्यासाठी करावे लागणारे परिश्रम याचच महत्व मनात बिंबवल जायच. ते चूक होत अस मी तरी आज का म्हणू  ध्येयाच्या मागे लागलो नसतो तर आज जीवनात जे काही मिळालय ते प्राप्त झालच नसत. पण एका क्षणी वरील वाक्य फ़ारच पटल. प्रवास एन्जॊय करत जगूयात ना. ध्येय तर येइलच. जातय कुठे
साध उदाहरण आहे. एका ठिकाणाहून दुस-या ठिकाणी जायचय. बसमध्ये बसल्या बसल्या झोपलात तरी पोहोचणार आणि आजुबाजुचा, कधी रखरखीत तर कधी मनमोहक, निसर्ग पाहत गेलात तरी पोहोचणारच. मग ही मजा अनुभवत का जाउ नये  ही प्रवृत्ती मला आवडली. मी स्वतः प्रवास करताना जर नवीन प्रदेशांमधून प्रवास करायचा असेल तर दिवसा तिथून जाणारी बस किंवा रेल्वे निवडतो. रात्रीच्या अंधारात काय पहायच राहून गेलय याची चुटपुट मला सतत लागून राहते.
रामदेवबाबा महाविद्यालय, नागपूर येथे प्राध्यापकी करताना मला एक विचित्रच गोष्ट लक्षात आली, ती म्हणजे इथले आठव्या सेमीस्टरचे विद्यार्थी "गेट, जी आर ई" वगैरे परिक्षांचे निमित्त सांगून महाविद्यालयात जवळपास दोन एक महिने अनुपस्थित राहतात. ध्येयासाठी प्रवासाच्या आनंदाला मुकण्याचेच हे उदाहरण झाले. शेवटच्या एक दोन आठवड्यात त्यांना ही जाणीव होते आणि महाविद्यालयीन जीवनाचे उरलेले काही दिवस उपभोगण्यासाठी ते महाविद्यालयात येतात.
आमचे फ़ायनल इयर संपल्यानंतर वसतीगृह सोडून घरी परतायची जेव्हा वेळ झाली तेव्हा कुणीही घरी जायला तयार नव्हते. आमच्या रेक्टरना सांगून आम्ही आमच्या वास्तव्यासाठी एक दोन जादा दिवस मागून घेतलेले होते. त्यांनीही आमच्या भावना ओळखून तशी परवानगी दिलेली होती. शेवटी परत निघण्याच्या वेळेला जी अभूतपूर्व रडारड झाली होती ती मी तर विसरूच शकत नाही. पुन्हा दरवर्षी भेटू वगैरे गोष्टी ठरल्यात. (त्यानंतर सगळेच जण आपापली नोकरी, धंदा, व्यवसायात गुंतल्याने त्या प्रत्यक्षात आल्या नाहीत हा भाग अलहिदा) पण त्या प्रवासाचा हे बंध निर्माण आमच्यात निर्माण झाले होते.
पण ब्रम्हचैतन्य गोंदवलेकर महाराज म्हणतात त्याप्रमाणे साधनाचा मोह पडून साध्याचा विसर पडू देता कामा नये. आपले स्टेशन आले की गाडीची बोगी कितीही मनमोहक असली तरी सोडून उतरावे लागते नाहीतर हा जन्म जन्मांतरीचा प्रवास तसाच सुरू राहील. पण प्रवासाअंती उतरताना मात्र प्रवास केल्याचे समाधान मिळाले की दगदग झाली याचा हिशेब महत्वाचा ठरतो. आता हे समाधान किंवा ही दगदग आपल्या मनोवृत्तीवरच अवलंबून असते. ए.सी. कोच मध्येही दगदगीचा प्रवास आणि आनंदी माणसाला जनरल कोचमध्येही समाधानाचा प्रवास होऊ शकतो.
मंद सुगंधी असा फ़ुलोरा
थकले पाऊल सहज पडावे
आणि सरावा प्रवास सारा"
प्रवास आनंदात केला असेल, डोळे उघडे ठेऊन, जाणतेपणाने केला असेल तर अखेरच्या वळणावरचा सुगंधित फ़ुलोरा दृष्टीपथात येईल. आणि म्हणूनच ध्येयाकडे वाटचाल करताना प्रवासाचा आनंद घेतलाच पाहिजे.
एका अनोख्या शोधाची चित्तरकथा.
१९९० च्या दशकात गाड्यांचे रेक्स शेअरींग होत असे. माधवराव शिंदे रेल्वेमंत्री असताना त्यांनी गाड्यांच्या महत्तम वापरासाठी हा निर्णय घेतला होता.
१९८९ मध्ये कराडला गेल्यानंतर कोल्हापूर आणि दादर येथे गाड्यांचे असे शेअरींग होत असेल अशी मला पुसटशी कल्पना यायला सुरूवात झाली होती. तत्पूर्वी नागपूरला येणारी कोल्हापूर-नागपूर महाराष्ट्र एक्सप्रेस ही रात्री नागपूर-दादर सेवाग्राम एक्सप्रेस म्हणून जाते आणि पहाटे येणारी दादर-नागपूर सकाळी नागपूर-कोल्हापूर म्हणून जाते याची कल्पना होती.
संध्याकाळी आलेली गाडी यार्डात गेली की त्यावर "नागपूर-कोल्हापूर-नागपूर" या बोर्डावरचे "कोल्हापूर" पुसून त्यावरच स्टेन्सीलने "दादर" लिहीले जायचे. हा सगळा प्रकार प्रत्येक डब्यांवर तैल रंगात व्हायचा. तैल रंगांचे ओघळ डब्यांवर अव्यवस्थित दिसत. हे रेक्सपण तसे अव्यवस्थित आणि गचाळ असत. जुने डबे. कुशन्स नसलेली शयनयान आसने. (शयनयान आसनांना कुशन्स लावायला सुरूवात १९७९ पासून झाली. मधु दंडवते रेल्वेमंत्री असताना त्यांनी हा क्रांतीकारी निर्णय घेतला होता. त्याआधी बाकडीच असायचीत.) मला आठवतय एकदा १९६९ चा डबा दक्षिण मध्य रेल्वेने या गाडीला जोडला होता. अवातानुकूलीत द्विस्तरीय शयनयान डबा पण गाडीला असायचा. (तो एका स्वतंत्र लेखाचा विषय आहे. त्याविषयी आणि त्यातील माझ्या प्रवासाविषयी नंतर कधीतरी लिहीन.)
हा रेक संपूर्ण दक्षिण मध्य रेल्वेचा असे. त्यावेळी पुणे ते कोल्हापूर हा विभाग द.म. रेल्वेच्या अखत्यारीत होता आणि त्यातील अमराठी अधिकारी या गाडीला सावत्र वागणूक द्यायचेत. दादर ते नागपूर एकही किलोमीटर द.म. रेल्वेत न धावता ही गाडी द.म. रेल्वेची होती. त्यामुळे ह्या गाडीकडे लक्षच नव्हते. १९९१ मध्ये इराक युद्ध सुरू झाल्यानंतर इंधन वाचवण्यासाठी भारतीय रेल्वेने काही गाड्या तात्पुरत्या बंद ठेवल्या होत्या. त्यात दादर-नागपूर सेवाग्राम एक्सप्रेसचा समावेश होता.
मग ह्या गाड्यांचे नक्की भ्रमण कसे शोधून काढायचे हा मला पडलेला प्रश्न होता. १९९१ पर्यंत कराडमध्ये ब-यापैकी स्थिरावलेला होतो. मित्रांना माझे हे गाड्या बघण्याचे उद्योग माहिती झालेले होते आणि त्यातले काही समानधर्मी मित्रही माझ्या या छंदात सामील झालेले होते. कराडला पी.एल. सोडली तर अभ्यास वगैरे करण्याच्या भानगडीत कुणीही पडत नसे. त्यामुळे जुलैमधल्या एका शुभदिवशी मी हा रिसर्च करण्याचे ठरवले.
त्यासाठी निरीक्षणे म्हणजे गाड्यांचे रेक्स बघून त्यातल्या कोचेसचे नंबर लिहून ठेवायचे. त्यात महाराष्ट्र, सह्याद्री आणि महालक्ष्मी एक्सप्रेस चे निरीक्षण आले. महाराष्ट्रचा प्रश्न नव्हता कारण कोल्हापूरकडे जाताना ही गाडी सकाळी ११.०० वाजता आणि परत नागपूरकडे जाताना सायंकाळी ४.३० वाजता जायची. पण कोल्हापूरकडे जाणारी महालक्ष्मी पहाटे ५.०० वाजता, सह्याद्री भल्या पहाटे ३.०० वाजता तर मुंबईकडे जाणा-या गाड्या अनुक्रमे रात्री ११.०० व १.०० वाजता जायच्या. आणि निरीक्षणांसाठी किमान तीन दिवस आणि तीन रात्री तरी ह्या गाड्यांचे रेक्स बघायला हवे होते.
एका दिवशी दुपारी कराड स्टेशनवर गेलो. महाराष्ट्र एक्सप्रेसचे डबे बघितले. लिहून ठेवले. कराड स्टेशन तेव्हा फ़ार आडबाजुला वाटायचे. महाविद्यालयापासून सहा किमी अंतरावर आणि मध्ये फ़क्त उसाची शेती. मनुष्यवस्ती तुरळक. ओगलेवाडी गावाजवळ हे स्टेशन होते. (तेच काच कारखान्यासाठी प्रसिद्ध असणारे ओगलेवाडी. एकेकाळी स्टेशनचे नाव पण ओगलेवाडीच होते.) दुपारी तर मित्रांची सायकल घेवून मस्त फ़ेरफ़टका मारत गेलो होतो. रात्री मात्र हे शक्य नव्हते.
त्यातल्या त्यात सोय म्हणजे कराड वरून स्टेशनला जाणारी रात्री शेवटची शहर बस, महालक्ष्मी एक्सप्रेसच्या अगदी आधी, आमच्या महाविद्यालयावरून जायची. मग त्या बसने प्रवास करीत स्टेशन गाठले. महालक्ष्मी एक्सप्रेसचा रेक नोंदवून ठेवला. महालक्ष्मी एक्सप्रेस रात्री मुंबईकडे रवाना झाल्यानंतर शहरबस पण कराडला रवाना झाली. कराड स्टेशन तसे दिवसभरही सामसूम असायचे. (पु. लं. चा "काही अप्स काही डाउन्स" वाचल्यानंतर तो लेख पुणे-मिरज मार्गामधल्या स्टेशनांना चपखल लागू पडतो याची मला जाणिव झाली.) आता तर मी एकटाच आणि सोबत रेल्वेची काही मोजकी रात्रपाळीची मंडळी होती. सिग्नल्स आता अधिकच गूढ भासायला लागले होते.
तेव्हा कराडचे स्टेशन मास्तर आगस्टीन जोसेफ़ (भला माणूस) सहज फ़ेरेफ़टका मारता मारता माझ्याकडे आले आणि मला विचारले की एव्हढ्या रात्री फ़लाटावर मी का थांबलोय  मी माझा छंद आणि आजचे थांबण्याचे कारण खरे सांगितले. ते अवाक झाले आणि माझ्या छंदात मदत करण्याचे त्यांनी कबूल केले. मग रात्री मुंबईकडे जाणारी सह्याद्री एक्सप्रेस येइपर्यंत त्यांनी मला "टोकन एक्स्चेंज" ही रेल्वेची अतिशय सुरक्षित सिग्नलींग सिस्टीम समजावून दिली. मध्ये एक मालगाडी गेली तेव्हा प्रात्यक्षिकासहित.
रात्री सह्याद्री एक्सप्रेस मुंबई कडे गेली त्याचेही डबे नोंदवून ठेवले आणि आता मात्र झोप अनावर झाली होती. (तसेही आम्ही लवकर झोपून लवकर उठणा-यांच्या पंथातले. पु.लं.च्या उपदेशानुसार रात्रभर जागून पहाट बघण्याचा अनुभव नाहीच. रेडीमेडच पहाट कायम बघितलेली.) आगस्टीन जोसेफ़ साहेबांना कळले. त्यांनी माझ्यासाठी फ़लाटावरची प्रथम वर्ग प्रवाशांसाठीची खोली उघडून द्यायला लावली. रेल्वेचे इतर कर्मचारी मला मिळणारी व्ही आय पी ट्रीटमेण्ट पाहून जरा चक्रावूनच गेले होते. हातात वही, पेन, गबाळा वेष, झोपाळलेला हा किडकिडीत तरूण कोण एव्हढा टिकोंजीराव लागून गेलाय  हे त्यांना कळेचना. पण साहेबाची आज्ञा म्हणून त्यांनी त्याचे पालन केले.
पहाटे तीन वाजता कोल्हापूरकडे येणारी सह्याद्री येण्याची घंटा झाल्यावर एक कर्मचारी मला उठवायला आला. पावसाला सुरूवात झाली होती. मस्त पहाट, माझी आवडती गाडी. फ़क्त चहाचा वाफ़ाळता कप नव्हता. (पुढे खूप वर्षांनी "दिल से" त ला शाहरूख खान अश्याच एका पावसाळी रात्री स्टेशनवर वाट पहाताना दिसल्यावर मला त्या रात्री आठवल्यात.)
मग पुन्हा जोसेफ़ साहेबांसोबत गप्पा. ते कुठले तरी केरळ वरून आलेले होते. (त्यावेळी कराडला कार्यरत असलेले सगळेच स्टेशन मास्तर केरळी होते.) त्यांची, त्यांच्या कुटुंबियांची विचारपूस वगैरे झाली तोवर पहाटे ५ वाजता कोल्हापूरला जाणारी महालक्ष्मी एक्सप्रेस हजर. तिचाही रेक बघून लिहून घेतला आणि गावातून येणा-या पहिल्या यष्टी ने महाविद्यालयात रवाना झालो. दुपारी मेस मध्ये दोन घास ढकलून महाराष्ट्र एक्सप्रेस बघायला स्टेशनवर. जुलै महिन्यात लेक्चर वगैरे करणे बहुतांशी जनतेला नामंजूर होते. त्यामुळे दिवसभर स्टेशनवर थांबून जाणारी महाराष्ट्र एक्सप्रेस बघून पुन्हा वसतीगृहात. रात्री पुन्हा जेवण आटोपून शेवटच्या बसने स्टेशनवर.
३ दिवस आणि ३ रात्री हे व्रत केल्यानंतर जी माहिती जमा झाली त्याचे विश्लेषण केल्यानंतर या गाड्यांचे रेक्स कसे शेअर होतात त्याचा उलगडा झाला. तो मी डायरीत नोंदवून ठेवला.
आता ही माहिती मला रेल्वेतला कुणीही मोठा अधिकारी देवू शकला असता पण मग स्वतः केलेल्या संशोधनाचे आणि त्यातल्या आनंदाचे मोल राहिले नसते. तसही जीवनाच्या प्रवासात "ध्येयापेक्षा प्रवासच जास्त मजेत जगायचा असतो" हे मला पटलेलेच होते.
आश्विन पोर्णिमेला विदर्भात आसनीचा सण साजरा करतात. या दिवशी संध्याकाळी प्रत्येक कुटुंबात ज्येष्ठ अपत्याला वाढदिवसाप्रमाणे ओवाळतात. त्या अपत्याला नवीन कपडे भेट म्हणून देतात.
साधारणतः ८० च्या दशकात या दिवशी संध्याकाळी प्रत्येक घरा-वाड्यांमध्ये भुलाबाइ चा खेळ रंगायचा. एका ठिकाणी शंकर-पार्वतीची (भुलोजी आणि भुलाबाई) च्या पार्थिव मूर्तीची स्थापना व्हायची. (सोवळे वगैरे नाही. गणपतीच्या पार्थिव मूर्तीची होते त्याप्रमाणे साग्रसंगीत प्राणप्रतिष्ठा पण नाही.) संध्याकाळी लहान मुले आणि आसपासच्या मुली एकत्र येउन भुलाबाईची गाणी म्हणत.
गाणी मजेदार असत. तत्कालीन किंवा थोड पूर्वकालीन स्त्री जीवनाचे प्रतिबिंब त्या गाण्यात पडलेले दिसायचे. महत्वाची गाणी थोडी आठवतात
" या या भुलाबाई, आमच्या आई, तुमच्या आई, तुमच्या अंगात लाल चोळी, लाल चोळीवर बसला मोर, बसला मोर. बसल्या मोरावर सांडले अत्तर, भुलोजी डॊक्टर घरी नाही, घरी नाही "
" यादवराया राणी रुसूनी बैसली कैसी, सासूरवाशि सून घरात येना कैसी "
" अडकीत जाउ खिडकीत जाउ, खिडकीत होता बत्ता, भुलोजीला मुलगा झाला, नाव ठेवा दत्ता "
" आला माझ्या माहेरचा वैद्य, डोक्याला टोपी जरीकाठी, अंगातला सदरा मखमली "
त्यानंतर प्रत्येक घरातून खिरापत यायची. ही खिरापतही रहस्य असायची आणि कुठल्या डब्यात काय हे ओळखण्याचा आणि त्यासाठी क्ल्यु म्हणून तो खाद्यपदार्थ असलेला डब्बा वाजवून त्या घरातील सदस्य इतर सगळ्यांना तो पदार्थ ओळखायला लावायचा. त्यासाठी दुपार पासूनच मोर्चे बांधणी सुरू व्हायची. आपल्या घरातल्या स्वयंपाकघरापर्यंत कुणी पोहोचू नये मात्र आपण काही ना काही कारण काढून दुस-यांच्या स्वयंपाकघरातले गुपीत माहिती करून घ्यायची धडपड चालायची. खूप मजा यायची आणि त्यातच रात्री ती खिरापत आणि आटवलेले दूध पिउन कोजागिरीची सांगता व्हायची.
त्या वेळी दूध एव्हढ्या मुबलक प्रमाणात उपलब्ध नसायचे. सकाळी उठून दूध केंद्रावर रांगा लावाव्या लागयच्या. कोजागिरीच्या आधी दोन तीन दिवस शासकीय दूध योजनेतून कोजागिरी निमित्त ज्यादा दूध उपलब्ध होणार असल्याची बातमी चक्क वर्तमानपत्रांमध्ये यायची आणि आपल्याला जर त्यादिवशी ज्यादा दूध लागणार असेल तर त्या केंद्र प्रमुखाला तशी दोन दिवस आधी सूचना आणि आदल्या दिवशी आठवण करून द्यावी लागायची.
पण एव्हढ करून जी मजा यायची ती आज मुबलक दूध उपलब्ध असताना, भरपूर साधनं असताना येत नाही हे खरंय. माणसं हरवलीयत. माणसा माणसातल्या नातेसंबंधांची, त्यातल्या अकृत्रिम बंधांची मजा हरवलीय अस प्रामाणिकपणे वाटतय.
Labels: आसनी (आश्विनी) पोर्णिमा, भुलाबाई
चारधाम यात्रा. नक्की काय
मला आठवतय आमच्या बालपणी चारधाम यात्रा म्हणजे बद्रीनाथ-जगन्नाथ पुरी-रामेश्वर-व्दारका अशी कल्पना होती. आद्य शंकराचार्यांनी भारतीय एकात्मतेसाठी देशाच्या चारही कोप-यांमध्ये चार धामांची प्रतिष्ठापना केलेली होती. ही यात्रा करायला गेल्यावर आपोआप आपले भारत भ्रमण होउन भारताची खरी ओळख आपल्याला होत असावी.
प्रभू रामचंद्रांच चरित्र आपण लक्षात घेतल तर त्यांनी भारताची बांधणी उत्तर-दक्षिण केलेली आपल्याला दिसते. अयोध्या ते रामेश्वर असा हा दक्षिणोतर विभाग रामांच्या प्रभावाखाली आजही आहे. तर भगवान गोपालकृष्णांनी भारत पूर्व पश्चिम बांधला. व्दारका ते प्रागज्योतिषपूर (गुवाहाटी) असा त्यांचा प्रभाव आहे.
१९९० च्या दशकात पर्यटन उद्योगाचा जो विकास झाला आणि त्यातूनच अचानक चार धाम म्हणजे बद्रीनाथ-केदारनाथ-गंगोत्री आणि जमनोत्री अशी एक सुपीक कल्पना बाहेर पडली. चार धाम यात्रा करण्यामागचा खरा हेतू मागे पडला.
आत्ता उत्तराखंडात जो विनाश झाला त्यानंतर "चार धाम यात्रा आता कमीत कमी ३ वर्षे तरी होणार नाही" असले मथळे प्रकाशित व्हायला लागल्यानंतर सहजच मन मागे गेले आणि मूळ कल्पना काय हे तपासून पहायला लागलो.
भारतीय रेल्वे ओखा (व्दारका)- रामेश्वर अशी एक व्दिसाप्ताहिक गाडी चालवतेय आणि ओखा - पुरी ही आठवड्यातून ५ दिवस जाणारी गाडी. पण इतर ठिकाणांसाठी गाड्या नाहीत. रामेश्वर-वाराणसी ही एक साप्ताहिक गाडी आहे पण ती रामेश्वर-ऋषीकेश अशी असायला हवी होती. खरंतर ऋषीकेश-पुरी, ऋषीकेश-ओखा आणि पुरी- रामेश्वर गाड्या चार धाम एक्सप्रेस म्हणून सुरू व्हायला हव्यात.
Labels: जगन्नाथ पुरी, बद्रीनाथ, रामेश्वर, व्दारका
यापूर्वीचा प्रवास येथे वाचा.
नागपूरला ३ दिवस कसे भुर्र्कन उडून गेले कळलच नाही. अखेरच्या दिवशी संध्याकाळीच प.पू. महाराजांकडे आणि भालेकरांकडे सर्वांचा निरोप घेतला. परतताना औरंगाबादला श्री. रवीदादा व सौ. अनुवहिनी पिंगळीकरांकडे मुक्काम करायचा ठरला होता त्यामुळे नागपूर ते सांगोला हा थेट प्रवास नव्हता. आम्ही नागपूरात एक मुक्काम जोशींकडे करावा अशी श्री. प्रमोदराव व सौ. मनिषाताईची इच्छा होती. धामणगावला माझ्या आयुष्यातली पहिली नौकरी करताना मी प्रमोदरावांकडेच रहायला होतो. त्यांच्या अकृत्रिम आणि परम स्नेहपूर्ण वागण्याने जावई-शालक संबंध मैत्रीत बदलले होते. त्यांचा आग्रह मोडवेना. आणि मनिषाताई व प्रमोदरावांच्या आग्रहाखातर त्यांच्याकडे एक मुक्काम करायचे ठरले.
सकाळी उठायला ५ वाजलेत. काल रात्री गप्पा मारत झोपायला तब्बल साडेबारा झालेले होते. तस लवकर निघायच टेन्शन नव्हत पण पहाटे लवकर निघाल तर झपझप अंतर कापल्या जात हा माझा अनुभव असल्याने मी पहाटे निघायला उत्सुक होतो. आम्ही आवरेपर्यंत प्रमोदराव अगदी सकाळी सकाळी आमच्यासाठी बालाजीनगरची दुकाने धुंडाळून ब्रेड घेउन आले. आईच्या मायेने मनिषाताईने जबरदस्तीनेच सॆंडविचेस करून बांधून दिलीत. आवराआवर करून निघायला सात वाजलेत.
नागपूरला आणखी एका ठिकाणी थांबायचा निर्णय आम्ही कालच घेतला होता. माझ्या गुरूमाउली परम पूजनीय मायबाई महाराजांच्या नित्य पूजनीय पादुका बालाजी नगरलाच श्री. श्रीपाददादा तेलंगांकडे असल्याचे कालच कळले होते. नागपूर सोडताना महाराजांच्या घरून तर निघालो नाही पण नागपूरबाहेर पडताना मायबाईंचा निरोप घेउन निघू म्हणून आम्ही सरळ जवळच राहणा-या श्रीपाददादांकडे गेलोत.
आधी वंदू सदगुरू मायबापा
श्रीपाददादांकडून निघायला सकाळचे ०७.२३ झालेत. परतताना नागपूर-अमरावती-अकोला-खामगाव-चिखली-जालना-औरंगाबाद हा पारंपारिक मार्ग घेण्याचे ठरले होते. दिवाळी २०११ मध्ये परतताना जालना ते खामगाव या मार्गाने वैताग आणला होता. पण नुकतेच या मार्गाचे नूतनीकरण झाल्याची वार्ता श्री. नानासाहेब खातखेडकरांनी दिली. मग त्या मार्गानेच जाण्याचा निर्णय घेतला.
अमरावती रोड नेहेमीप्रमाणे छान होता. नागपूर-अकोला जलद बस. आम्ही लगेच ओव्हरटेक केला.
नागपूर ते अमरावती सुंदर रोड
आता मला सांगा, अशा रस्त्यांवरून प्रवास करायला कुणाला आवडणार नाही  (१५० किमी साठी एक १०० रूपयांच्या आसपास टोल भरून.)
एस.टी. बस ने खाजगी बसला केलेला ओव्हरटेक ही सर्व एस. टी. प्रेमींसाठी अभिमानाचीच बाब असेल नाही कां  शिव ट्रॆवल्स कंपनीच्या बसला आपल्या लाल बसने केलेला ओ्व्हरटेक.
नागपूरची एस. टी. मध्यवर्ती कार्यशाळा मधल्या काळात लेलॆण्ड गाड्यांच्या बांधणीत गर्क होती. त्या ५०० गाड्यांपैकी ब-याच गाड्या विदर्भाच्या विविध डेपोंमध्ये अजूनही सुखाने नांदत आहेत. वास्तवीक विदर्भ म्हणजे टाटा गाड्यांचे माहेरघर पण वैदर्भीय उदारतेमुळे लेलॆण्ड गाड्यांनाही त्यांनी उदार आश्रय दिला. त्यातलीच ही एक गाडी. दर्यापूर डेपो. अमरावती विभाग. नागपूर जलद दर्यापूर.
फ़ार जुना रूट. अकोट-रामटेक. रामटेक डेपोची बस.
तळेगाव (शामजीपंत) पर्यंत झकास प्रवास झाला. तळेगावला नवीनच सुरू झालेल्या श्रीसूर्या ग्रूपच्या रेस्तरॊच्या बाहेर आम्ही थांबलो. निसर्गाच्या हाकेला ओ देण्यासाठी. नागपूर ते तळेगाव १०२ किमी अंतर (शहरातली वाहतूक, टोल नाके वगैरे धरून) आम्ही अवघ्या १०० मिनीटांत पार केले होते. सौ. मनीषाताईने न्याहारी बांधून दिलेली असल्याने खाण्यापिण्याचा प्रश्न नव्हता. लगेच निघालोत. (तळेगाव : ०९.०३ -- ०९.०७)
नागपूरवरून निघालेली सकाळची पहिली बस. नागपूर-मेहेकर.
तळेगाव सोडल्यावर मात्र आपण टोल का भरलाय  अस राहून राहून वाटायला लागल. चौपदरी रस्त्याचे दोन पदर दुरूस्तीचे निमीत्त दाखवून बंद करण्याची रस्ता बांधणी कंपनीची चलाखी कळायला लागली. अमरावती पर्यंत हाच त्रास. कधी उजवीकडला तर कधी डावीकडला रस्ता धरून आम्ही अमरावती गाठले. अमरावती शहराचा बायपास खूप मोठ्ठा आणि खूप कंटाळवाणा आहे म्हणून शहारातूनच जाण्याचा निर्णय घेतला.
एम.एच. ४० / वाय सिरीजची दिसलेली सकाळची पहिली बस. अकोला-वरूड. अमरावती शहरात.
खरंतर ही औरंगाबाद-अमरावती बस. पण अमरावती शहरात दाखल होण्यापूर्वीच ड्रायव्हरने मार्ग फ़लकाची बाजू बदललेली होती. ही बस लगेच निघणार यात शंका नव्हती.
अमरावती महापालिकेची स्वतःची वाहतूक व्यवस्था आहे. काही निवडक मार्गांवर त्यांना चांगला प्रतिसाद आहे. एकंदर नागपूर महापालिकेच्या गलथान आणी घाणेरड्या वाहतूक व्यवस्थेपेक्षा खूप बरी.
दारव्हा अमरावती. साधारण सेवेची बस. एकेकाळी लाल पिवळ्या रंगात असणा-या ब-याच बसेस प्रत्येक डेपोने परिवर्तन बसेसच्या पूर्ण लाल रंगात रंगवल्या आहेत. त्यातलीच ही एक.
अंबड-अमरावती. हा रूट मात्र मी पहिल्यांदाच पाहिला. अमरावती शहरात सकाळी १०च्या सुमारास दाखल होणारी ही बस अंबडवरून भल्या पहाटे निघाली असणार.
बडनेरा रेल्वे स्टेशन ते अमरावती मार्गावर धावणारी अमरावती महापालिका सेवेतली ही बस. ह्या मार्गाला प्रवाशांचा चांगला प्रतिसाद आहे.
यवतमाळ-अमरावती. १०० किमीच्या ह्या मार्गावर भरपूर बसेस धावतात.
अकोला-तुमसर. खूप जुना रूट. अकोल्यावरून नागपूरकडे येणारी सकाळची पहिली बस.
 बुलढाणा डेपोची नवीन बस. वाय ५०४७. बुलढाणा डेपोच्या बसेसचे दर्शनीय भाग असे पोपटी रंगाने रंगविले असतात. नवीन अमरावती रेल्वे स्टेशनजवळ.
नागपूरला तीन दिवसात खूप धावपळ झाली होती. मित्र, नातेवाईक या सगळ्यांना भेटण्याचा आनंद तर होताच शिवाय माझ्या जुन्या महाविद्यालयातील कामांसाठीही बराच वेळ द्यावा लागला होता. रोज रात्री गप्पांनी रंगवताना झोपायला साडेबारा एक तर ठरलेलाच. त्यातही प्रसाद भालेकर सारखा गप्पिष्ट असेल तर मग दीड काय आणि दोन काय .
सौ. वैभवीला या धावपळीची जाणीव झाली. निघण्याआधी सौ. वैभवी मला म्हणालीदेखील की राम, तुला खूप श्रम झालेले आहेत. त्यात उद्या आता ड्रायव्हिंग. मी तिला मोठ्या आत्मविश्वासाने सांगितल की ड्रायव्हिंगमध्ये सगळा श्रमपरिहार होउन जाइल. आणि खरच तस झाल. नागपूर ते अमरावती तीन तासात थकल्याची वगैरे भावना अजिबात नव्हती. मजेत गप्पा मारत न्याहारी करत प्रवास चालला होता.
बडनेरा मागे पडल्यानंतर रस्त्याच्या कडेला संत्री विकणारी मंडळी बघून गाडी थांबवली. सांगोल्यात आणि औरंगाबादेत द्यायला भरपूर संत्री घेतलीत. तिथे संत्र्यांचा रस प्यायलोत आणि अर्धा ड्झन संत्री आम्हीच फ़स्त केलीत. (बडनेरा : १०.३४ -- १०.४४)
पुन्हा नवीन उत्साहाने निघालो. संत्री गोड होतीच. चि. मृण्मयी संत्री खाण्यात दंग झाली. अर्थात आम्हीही त्यात सामील होतोच.
 वाशिम-नागपूर जलद बस आणि नवी कोरी. डोळ्यांचे पारणे फ़िटले.
यवतमाळ-अमरावती निम आराम सेवा. ऎण्टोनी, मुंबई येथे बनवल्या गेलेली बस. स्वतःच्या कार्यशाळा उत्तम बस बांधू शकत असताना एस. टी. काही बसेस ए.सी.जी.एल, गोवा आणि काही बसेस ऎण्टोनी, मुंबई यांच्याकडून बांधून घेण्यामागे काय "अर्थ" दडलाय  हे एस. टी.चे उच्च अधिकारीच जाणे.
अकोल्याला आलो तेव्हा दुपारचे सव्वा बारा वाजले होते. पाच तासांपेक्षाही कमी वेळात २५० किमी अंतर आम्ही कापलेले होते.
खेर्डा फ़ाट्यानंतर अकोल्यापर्यंत रस्ता दुपदरीच आहे आणि वाहनांची संख्या मात्र भरमसाठ. ओव्हरटेकींग करताना खूप कौशल्य दाखवाव लागत. मनःशांती ठेवावी लागते. त्यामुळे अकोला बासपास घेण्याचा आम्ही निर्णय घेतला. लांबचा असला तरी शहरातली वाहतूक त्यामुळे टाळली जाणार होती.
अकोला ते खामगाव रस्ता हा तर अपघातांचा बादशहाच. त्यामुळे अगदी सावधपणे गाडी चालवत खामगाव गाठले. मध्येच बाळापूरनंतर शेगाव फ़ाटा लागला तेव्हा आपोआप शेगावकडे पाहून गजानन माउलीला वंदन केले आणि लगेच मार्गस्थ झालोत.
जळगाव जामोद-अकोला. जळगाव डेपोने फ़ार जुनी बस पाठवलीय हा विचार माझ्या मनात डोकावून गेला एव्हढच.
आधीच अरूंद रस्ता. त्यात अवजड यंत्रसामुग्री वाहून नेणार वाहन. पुढून येणारे वाहन. आणि भरीस भर म्हणून रस्त्यातच जाणा-या मेंढ्या. ड्रायव्हिंग कौशल्याची कसोटी.
बुलढाणा-अमरावती. पुन्हा जुनी बस.
खामगावला आलो तेव्हा दुपारचा पाउण वाजला होता. थोडेसे धास्तावतच आम्ही खामगाव-चिखली-जालना रस्त्याकडे वळलोत. पहिला १०-१५ किमी चा रस्ता पश्चात्तापाचा होता. कुठून या रस्त्यावर आलो  असे वाटेवाटे पर्यंत चांगला रस्ता लागला. अगदी जालना-मेहेकर-कारंजा इतका चांगला नसला तरी ब-यापैकी होता. आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे टोल कुठेच नव्हता. खरे-तारकुंडे आणि कंपनीकडे या रस्त्याचे बांधकाम आहे. गेली काही वर्षे हा इतका का रखडावा  असे वाटेवाटे पर्यंत चांगला रस्ता लागला. अगदी जालना-मेहेकर-कारंजा इतका चांगला नसला तरी ब-यापैकी होता. आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे टोल कुठेच नव्हता. खरे-तारकुंडे आणि कंपनीकडे या रस्त्याचे बांधकाम आहे. गेली काही वर्षे हा इतका का रखडावा  हे नकळे. अमडापूरला आलो तेव्हा दुपारचे १३.५२ झालेले होते. थोडा वेळ उगाचच थांबलोत व ५ मिनीटांनी १३.५७ ला निघालोत. ३४२ किमी कापले होते आणि ताण कुठेच नव्हता.
औरंगाबाद-यवतमाळ बस. ह्या बसच्या निमित्ताने इ.स. २००१ च्या मार्च मध्ये सौ. वैभवीच्या कायद्याच्या अंतिम परीक्षेसाठी केलेला मुंबई नागपूर प्रवास आठवला आणि अंगावर काटाच आला.
अगदी ऐनवेळी आम्ही निघालो होतो. मुंबई-यवतमाळ चिंतामणी ट्रॆवल्सची बस बंद पडल्याने येवल्यालाच रात्री उतरून रस्त्यातल्या मुंबई-औरंगाबाद या रॊयलच्या बसने सकाळी औरंगाबाद. तिथे अजिबात न थांबता एस. टी. च्या औरंगाबाद-यवतमाळ बसने अकोला. तिथून दुपारी आणखी एका खाजगी बसने नागपूर आणि रात्रभर नागपूरात मुक्काम करून धुळवडीच्या दिवशी सकाळी मोठ्या जिकीरीने एक खाजगी बस मिळवून गाठलेले चंद्रपूर. हे सगळ सगळ आम्हा दोघांनाही आठवल. आत्ता हसू आल. पण त्यादिवशी तंतरलेली होती.
नागपूरवरून निघतानाच आम्ही दोघांनीही जेवण चैत्रबन ढाब्यावर करायच ठरवल होत. त्याविषयी मी खूप ऐकल होत. गेल्या २०,२२ वर्षांपासून औरंगाबाद-नागपूर, पुणे-नागपूर हा प्रवास होतो आहे. पण सर्व खाजगी बसेस आणि एस. टी., चैत्रबनच्या अगदी शेजारीच असलेल्या मधुबन ढाब्यावर थांबायच्यात. चैत्रबनला कधीच नाही. २०११ च्या दिवाळीनंतर औरंगाबाद नागपूर हा प्रवास स्वतःच्या गाडीने करायचे ठरवल्यावर चैत्रबनचा थांबा घ्यायच आम्ही ठरवलंही होत पण जालना-राजुर-देउळगाव मार्गाने आल्यामुळे ते थोडक्यात हुकल. आज मात्र अगदी पक्कच होत.
चिखली नंतर रस्ता अधिकच छान झाला आणि नागपूरपासून ४१७ किमी अंतर कापून आम्ही देउळगाव राजा गावाबाहेरच्या चैत्रबनला थांबलो तेव्हा दुपारचे १५.३१ झाले होते. जवळपास ८ तासांहून अधिकचा प्रवास. कुठेही मोठा थांबा न घेता.
चैत्रबनविषयी एक विशेष लेखच लिहावा लागेल. तसा एक लेख लोकसत्तेत आलेला आहे आणि श्री. विवेकजी घळसासींनीही एक लेख लिहीलेला आहे. हे दोन्ही लेख लॆमिनेट करून काउंटर जवळ लावलेले आहेत. अत्यंत कल्पकतेने इथली अंतर्गत सजावट केलेली आहे आणि एक विशिष्ट दृष्टीकोन ठेउन हा धाबा चालवला जातोय, गेली कित्येक वर्षे. इथे मद्यपान व धूम्रपानाला बंदी आहे. अतिशय सात्विक वातावरण. (म्हणूनच इथे अनेक खाजगी बसेस आणि एस.टी. थांबत नसाव्यात.) नम्र सेवक वर्ग आणि तत्पर सेवा. इथे आल्यावरच माणूस तृप्त होउन जातो. आणि अन्नाची चव तर अतिशय सात्विक. यापुढे प्रत्येक वेळी नागपूरला गाडीने जाताना आणि येताना इथेच थांबण्याचा निर्णय आम्ही सर्वांनी एकमताने घेतला.
बसण्यासाठी केलेली कल्पक व्यवस्था.
या भिंतीवर लावलेल्या वचनांमधून ढाबा मालकांचा दृष्टीकोन आणि रसिकता प्रगट होते.
असल्या एखाद्या झोपडीवजा जागेत बसून अस्सल गावठी मेन्यू (भाकरी पिठले, किंवा भाकरी भरीत) हाणायला काय मजा येइल नाही
हा दृष्टीकोन त्या धाबामालकांचा खरोखरच आहे.
जेवण झाल्यानंतर बाहेर बागेत असलेल्या झोपाळ्यावर आम्ही सगळेच रंगून गेलो. इथून निघूच नये अस वाटाव इतक सुंदर वातावरण. व्यावसायिकता जपताना कुठेही कौटुंबिक टच हरवू नये ही काळजी घेतल्याचे जाणवत होते.
निघावस वाटत नव्हत पण निघण तर भाग होत. बरोबर १ तासांचा विश्राम करून आम्ही १६.३१ ला चैत्रबनमधून निघालो तो पुन्हा इथे येण्याची खूणगाठ बांधूनच.
पुन्हा जालना मार्गे निघालोत. यावेळी मात्र जालना बायपास घेतला. संध्याकाळ जशी जवळ येत होती तसे जालना-औरंगाबाद रस्त्याच्या कडेला असणा-या रसवंत्या खुणावत होत्या. मग एका ठिकाणी उसाचा रस प्यायला थांबलोत. (बदनापूर : १७.२५ --- १७.३६)
एव्हाना औरंगाबादवरून श्री रवीदादा व सौ. अनुवहिनींचे फोन्स यायला सुरूवात झाली होती. श्री रवीदादांकडे पोहोचलो तेव्हा ५०२ किमी झाले होते आणि घड्याळ १८.२८ झाले होते.
नागपूर ते औरंगाबाद प्रवासाच आधल्या दिवशी केलेलं नियोजन. बदल ऐनवेळी झालेत.
औरंगाबादला दादा आणि वहिनींसोबत गप्पा नेहेमीप्रमाणे गप्पा रंगल्यात. दादांचे "लवकर झोपा रे. उद्या पुन्हा प्रवास आहे. आजच्या प्रवासाने थकला असाल." हे मध्येमध्ये सुरू होतच. काही काही नाती ही अशीच अकृत्रिम जिव्हाळ्याची असतात त्यातलच माझ हे एक नातं. शेवटी लवकरच म्हणजे रात्री १० वाजता झोपलोत.
आज लवकर उठलोत खरे पण आवरून निघायला ८.३० झालेच. वहिनींचा जेवणाचा, हुरडा पार्टीचा आग्रह मोडून आम्ही निघालो. निघण्यापूर्वी त्यांच्या हातचे नवीन प्रकारचे मस्त मेथीचे पराठे खाल्लेत. गप्पा मारता मारता निघायला चक्क ०९.३२ झालेत की.
आज काय, उरलेलं ३५० किमी अंतरच पार करायचं होतं आणि संध्याकाळपूर्वी सांगोल्यात पोहोचायच होत त्यामुळे निवांत होतो. औरंगाबाद-नगर रस्त्याला लागलो. रविवारमुळे की काय रस्त्यावर गर्दी तशी कमी होती.
औरंगाबाद शहर बस सेवेची विशेष बांधलेली एस. टी. ही शहर बस सेवा महापालिकेकडे होती. अकोला इथल्या कुठल्या तरी ऒपरेटरला ती चालवायला दिलेली होती पण ते आव्हान त्याला पेलल नाही. अर्धवट सेवा टाकून आणि बरेच प्रश्न (कामगारांचा वगैरे) तो चालता झाला मग एस. टी. ने ही सेवा चालवायला घेतली. नागपूर शहरही त्याच मार्गाने जाणार अस दिसतय.
बाबा पेट्रोल पंपाच्या चौकात दिसलेली हंस ट्रॆव्हल्सची ए.सी. स्लीपर कोच. बहुतेक औरंगाबाद-इंदोर असावी.
नेवासा डेपोची औरंगाबाद-शिर्डी बस.
एम.एच. ४० / वाय ५१३५. नागपूरला बनलेली नवीन बस. पुणे जलद अकोट. १० वाजता औरंगाबादला असलेली बस पुण्यावरून नक्कीच पहाटे ५.०० किंवा ०५.३० ला निघाली असली पाहिजे. ह्या मार्गावर मी पाहिलेली ही पहिलीच बस.
त्यापाठोपाठच पुणे-अमरावती निम आराम. ही सुद्धा पहाटराणीच असली पाहिजे.
पुणे-जामनेर-बोदवड. पहाटे पहाटे पुण्यावरून निघणारी,खान्देशाशी संपर्क साधणारी बस.
श्रीरामपूर-गंगापूर बस. गंगापूर डेपोची जुनी पण छान बस. ओल्ड इज गोल्ड म्हणतात ते उगाच नाही.
गोदावरी नदी ओलांडली आणि "गोदावर्याः दक्षिणे तीरे" आलोत. एका मानववंश शास्त्रज्ञाच्या मतानुसार महाराष्ट्रीयन देशस्थ संस्कृती ही गोदावरीच्या उत्तर आणि दक्षिण तीरावर जन्माला आलेली आहे. आर्यांहूनही ती प्राचीन आहे. म्हणूनच महाराष्ट्रात गोदावरी नदीला सर्वत्र फ़ार महत्व आहे अगदी गंगे इतकच. नाशिक मध्ये तर गोदावरीचा उल्लेख "गंगा" म्हणूनच होतो. "गंगेवर गेलो होतो." किंवा "गंगाघाटावर पाणीपुरी खाल्ली." असा उल्लेख सर्वसामान्यही करतात. महाराष्ट्रीय आणि काही तैलंगी पूजा विधानांमध्ये "गोदावर्याः उत्तरे/दक्षिणे तीरे, रेवा: दक्षिणे तीरे" असा उल्लेख संकल्पात असतोच. तो उत्तर भारतात दिसत नाही. म्हणजे विंध्य पर्वताच्या दक्षिणेला (नर्मदा नदीच्या दक्षिणेला) गोदावरी नदीच्या उत्तर आणि दक्षिण तटावर आर्यांपेक्षा एक वेगळी संस्कृती नांदत होती असे समजले पाहिजे. गोदावरीने अनेक हजार वर्षे आपल्याला जगवले आहे या कृतज्ञ भावनेने तिच्यात पाहिले. मौनानेच नमस्कार केला आणि येताना ठरवल्याप्रमाणे श्रीक्षेत्र दत्त देवगड चा फ़ाटा घेतला.
औरंगाबाद-नगर हमरस्त्यापासून ५ किमी आत हे अतीव सुंदर देवस्थान आहे. प्रवरा नदीचा रमणीय काठ या देवस्थानाला लाभला आहे. औरंगाबाद ते देवगड ६२ किमी.
तिथे उतरताना आम्ही कॆमेरा घेउन उतरलो खरे पण तिथली नितांत रमणीयता आणि त्या पवित्र सात्विक वातावरण अनुभवण्यात आम्ही गर्क झालोत. निसर्गाचा फोटो काढता येइल पण त्यातल्या निरवतेचा मात्र स्वानुभवच घ्यायला हवा. खूप छान ठेवलेल देवस्थान आणि खूप उदात्त वातावरणात जवळपास ५५ मिनीटे आम्ही होतोच. इथले वर्णन केवळ अशक्यच. प्रत्येकाने स्वतः येउन अनुभवण्याजोगेच हे ठिकाण आहे. (श्रीक्षेत्र दत्त देवगड : १०.४४ --- ११.३७)
पुणे-औरंगाबाद एस.टी.ची शिवनेरी वोल्व्हो.
पुन्हा औरंगाबाद-नगर हमरस्त्यावरून वाटचाल सुरू झाली. येताना वेळ कमी असल्याने फ़ूडमॊल २४ x ७ मध्ये चि. मृण्मयीला कॆलिडोस्कोप व इतर काही खरेदी करता आली नव्हती ती यावेळी झाली. वडाळ्याच्या फ़ुड मॊल मध्ये पुन्हा १५ मिनीटे थांबलोत. (अंतर ८२ किमी. १२.०० --- १२.१५). चि. मृण्मयीची खरेदी होइपर्यंत तिथे थांबलेल्या काही सुंद-यांनी माझ्यासाठी मॊडेलिंग केले.
दापोडी कार्यशाळेने बांधलेली नवीन गाडी. परतूर-पुणे.
सकाळी सकाळी एरंडोलवरून निघालेली एरंडोल-पुणे.
पुणे औरंगाबाद निम आराम
परतूर-पुणे, पुणे-औरंगाबाद परिवर्तन आणि एरंडोल-पुणे. रॆम्पवॊक साठी.
आता म्हणावी तशी भूक जरी लागली नव्हती तरी नगर नंतर सांगोल्या पर्यंत २२५ किमी काही खास ढाबा नाही हे माहिती होत. म्हणून नगरच्या आधीच जेवण करून घेउ अशी टूम निघाली.नगरआधी एका छान ढाब्यावर थांबलो. खेडेगावचा फ़ील देणार वातावरण इथेही होत. इथेही आम्ही जेवण आणि मुख्यत्वे वातावरण एन्जॊय केल. औरंगाबाद सोडल्यापासून बरोबर १०० किमी झाले होते. निघण्याची इतकीशी घाई नव्हती. निवांत जेवण झाले. (१२.३३ --- १३.३५)
ढाब्यावर बागडत असलेले ससे. चि. मृण्मयीला हे जनावर सहसा पहायला मिळत नाही त्यामुळे ती हरखून गेली.
बसण्यासाठी असलेली ही राजेशाही व्यवस्था.
सुंदर व शांत परिसर.
जेवण झाले मात्र मग एका अनामिक ओढीने निघालो. संध्याकाळ होण्याआधी सांगोला गाठायच होत.
नगरला मिलीटरी भागातून जाताना दर्शनी भागात ठेवलेला एक रणगाडा.
करमाळा-टेंभूर्णी रस्त्याने मात्र परतताना अंत पाहिला. साखर कारखान्यात जाणा-या, ऊस वाहून नेणा-या, शंभरएक बैलगाड्या रस्त्याची एक बाजू अडवून संथपणे चालल्या होत्या. समोरून आणि आमच्याही बाजूने वाहनांची रांग लागली होती. थांबलो असतो तर नक्कीच तास दीडतास मोडला असता. मग शेजारच्याच कच्च्या रस्त्यावरून खडकांमधून गाडी घातली. निघालो खरे पण सांगोल्याला पोहोचेपर्यंत गाडी पंक्चर तर होणार नाही ना याची मनात सतत धास्ती बाळगावी लागली.
टेंभूर्णी, पंढरपूर रस्ताने सांगोल्याजवळ येतोय न येतोय तोच सतीशचा फ़ोन आला. आपण एखाद्या गावी जातोय तिथे कुणीतरी आपण येण्याची वाट बघतय याची जाणीव किती सुखद असते नाही  त्या आनंदातच आपण गेले पावणेचार तास सतत ड्रायव्हिंग करतोय आणि गेले २४६ किमी थांबलोच नाही याची जाणीव होत नाही.
परतताना ५० किमी जास्त लागलेत. एकूण छान प्रवास. गाडी घेऊन आपण जगाच्या पाठीवर कुठेही जाऊ शकतो हा आत्मविश्वास देणारा.
एका अनोख्या शोधाची चित्तरकथा.
चारधाम यात्रा. नक्की काय
परवा मुंबईवरून नागपूरला येताना केवळ घाईमुळे विमानाने यावे लागले. एका तासात एका पूर्ण नवीन विश्वात प्रवेश करताना सोय तर झाली पण रेल्वेप्रवास ...
एका लग्नाच्या जमण्याची गोष्ट.
७ फेब्रुवारी २०००. मी आणि माझी पत्नी वैभवी पहिल्यांदाच एकमेकांना भेटलोत. प.पू. मायबाईंकडे नाथबीजेचा कार्यक्रम होता. व्यवस्थेत सहभाग...
काही गंमतीशीर आणि वर्णनीय प्रवास.- ३
पूर्वपिठीका : १९९५. सप्टेंबर महिन्यात नुकताच नवी मुंबईतल्या दत्ता मेघे अभियांत्रिकी महाविद्यालयात रुजू झालो होतो. ओक्टोबर महिन्याच्या अख...
कावळ्याच्या शापाने गाय मरत नाही पण..... तीन वेगवेगळे अनुभव.
२००३ च्या जुलै महिन्यातली गोष्ट. महाविद्यालयाच्या उन्हाळी सुट्या संपवून मी, माझ्या पत्नी व एक वर्षाच्या छोट्या मुलीसह, नागपूरवरून मु...
कराडला अभियांत्रिकीला शिकायला असताना (१९८९ ते १९९३) आम्ही काही दोस्त मंडळींनी सांस्कृतीक क्षेत्रात खूप धमाल केली. पहिल्या वर्गात विशेष प्र...
पुन्हा नागपूर - १
२०१२ सरता सरताच चि. मृण्मयीच्या नागपूरच्या शाळेत स्नेहसंमेलन, नववर्षाच्या अगदी सुरूवातीलाच असल्याची, बातमी कळली होती. आम्ही सांगोल्यात २२...
शिवशाही : एक चिंतन
साधारण फ़ेब्रुवारी महिन्यात महाराष्ट्र राज्य मार्ग परिवहन महामंडळाची "शिवशाही" नावाची स्लीपर कोच बससेवा १५ एप्रिलला सुरू होणार ही...
काही गंमतीशीर आणि वर्णनीय प्रवास क्र.१
१३/२/१९९२. य़शवंतराव चव्हाण नाट्यगृह, कराड. रात्री चे साडेबारा वाजताहेत. आमची "अर्थ-अनर्थ" एकांकिका संपतेय. एकांकिकेच्याच चर्चा,...
तीर्थरूप दादा, आज १३ मार्च. तुमचा वाढदिवस. आज तुम्ही असता तर तुमचा हा ७१ वा वाढदिवस आपण सगळ्यांनी थाटामाटात साजरा केला असता. तुमची मि...


राज ठाकरे - एक वादळ: मराठी उमेदवाराचा आग्रह धरा - राज ठाकरे

राज ठाकरे - एक वादळ
बुधवार, 16 सितंबर 2009
मराठी उमेदवाराचा आग्रह धरा - राज ठाकरे
मराठी उमेदवाराचा आग्रह धरा - राज ठाकरे
महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेचे अध्यक्ष राज ठाकरे
मुंबई - मुंबई, ठाण्यात उत्तर भारतीयांना उमेदवारी द्या, अशी मागणी संजय निरुपम यांच्यासारखे नेते करीत आहेत; पण त्यांच्यासारखी भाषा कोणत्याही पक्षातील राजकारण्यांनी केली, तर त्याला रस्त्यावर फिरू देणार नाही, असा सणसणीत इशारा देतानाच कॉंग्रेस, राष्ट्रवादी, भाजप या सर्व पक्षांनी महाराष्ट्रातील मतदारसंघांत मराठी उमेदवारांचा आग्रह धरावा, असे आवाहन महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेचे अध्यक्ष राज ठाकरे यांनी आज येथे केले.
मनसेच्या शिवडी-भायखळा विभागातर्फे राजनिष्ठ प्रतिनिधींची घोषणा आणि कार्यकर्त्यांचा मेळावा परळ येथील दामोदर हॉलमध्ये आयोजित केला होता. या वेळी महागायिका वैशाली माडे यांनी राज ठाकरे यांच्या उपस्थितीत मनसेत प्रवेश केला.
या वेळी राज ठाकरे यांनी निरुपम यांच्यावर टीकेची झोड उठविली. विधानसभा निवडणूक जवळ येताच त्यांना आता कंठ फुटू लागले आहेत. उत्तर प्रदेश, बिहारींची संख्या महाराष्ट्रात वाढली असल्यामुळे 40 उत्तर भारतीयांना उमेदवारी द्या, अशी मागणी ते करीत आहेत. निरुपम यांच्यासारख्यांना कोणी वाढविलं, असा अप्रत्यक्ष सवाल त्यांनी शिवसेनेचे नाव घेता केला. अशा प्रवृत्तींना विधानसभा निवडणुकीत महाराष्ट्राच्या अस्मितेचे पाणी दाखवा आणि त्यांचे अस्तित्व नष्ट करा, असेही राज म्हणाले.
आमचा हा; तर तुमचा हा... तुमचा तो; तर आमचा हा... अशी स्पर्धा राजकीय पक्षांत सुरू आहे, अशी अप्रत्यक्ष टीका शिवसेनेवर करताना राज म्हणाले, की आम्ही कोणावरही जाळे टाकलेले नाही, तर वैशाली माडे मनापासून मनसेमध्ये आली आहे. काही राजकीय पक्षांत कोणी सुनेला; तर कोणी मुलाला तिकीट देण्याचे उद्योग सुरू आहेत. ज्या कार्यकर्त्यांनी पक्षात राहून काम केले, त्यांना संधी कधी मिळणार माझा मुलगा समोर बसला आहे. मी त्याला व्यासपीठावर बोलावले असते. त्याच्या हस्ते बुके देऊन यांचा सत्कारही केला असता, असा टोला त्यांनी शिवसेनेला मारला. काही दिवसांपूर्वीच आदित्य ठाकरे यांना व्यासपीठावर बसवून, त्यांच्या हस्ते आदेश बांदेकर यांचा सत्कार करण्यात आला होता याकडे राज यांचा रोख होता.
कोणी कुठे बसून प्रवास करतो याची चर्चा कशाला करता, तुम्ही इकॉनॉमी क्‍लासमधून प्रवास करा, नाही तर बैलगाडीतून प्रवास करा. लोकांना त्याचे काहीही देणे-घेणे नाही, हा काही जणांचा लक्ष दुसरीकडे वेधण्याचा प्रकार आहे, अशी टीका करतानाच तत्कालीन अर्थमंत्री मधू दंडवते यांच्या स्वावलंबनाची खिल्लीही त्यांनी उडविली
इसे ईमेल करेंइसे ब्लॉग करें Twitter पर साझा करेंFacebook पर साझा करेंPinterest पर साझा करें
नई पोस्ट पुरानी पोस्ट मुख्यपृष्ठ
सदस्यता लें टिप्पणियाँ भेजें (Atom)
मराठी उमेदवाराचा आग्रह धरा - राज ठाकरे
सरल थीम. Blogger द्वारा संचालित.


पाचेगाव - विकिपीडिया

येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
• उंची १.२८८ चौ. किमी
• स्त्री २,२४८ (२०११)
हे गेवराई तालुक्यातील गाव असून येथील गुरुवार या दिवशी भरणारा आठवडी बाजार प्रसिद्ध आहे. पाडळशिंगी या गाव पासून पूर्वेला ७ किमी अंतरावर वसलेले हे गाव आहे.या गाव भोवती बारा बंजारा समाजाची लोकवस्ती असलेले तांडे आहेत. त्यात प्रामुख्याने सडकी तांडा, पवारवाडी तांडा ,दामू नाईक तांडा. इत्यादी आहेत. या गावाच्या पूर्वेला तळवट बोरगाव,आहेर धानोरा ही गावे आहेत.
गावात शिक्षण व्यवस्था उपलब्ध आहे. गावातील शाळा
१.जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा पाचेगाव(केंद्र शाळा).
महाराष्ट्र राज्यातील शहरे व गावे
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल ५ मे २०१७ रोजी १६:४९ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


कपिल

आपण कथा-कविता लिहाव्यात आणि त्या निमित्ताने आपले नाव वर्तमानपत्रात छापून यावे, असे कपिलला फार वाटायचे. पण ते जमले नाही. अर्थात वर्तमानपत्रात त्याने लिहिलेले जरी छापून आले नसले तरी त्याच्याबद्दल लिहिलेले मात्र जरूर छापून आले. आणि आता तर तो ब्लाँगच्या रूपाने इंटरनेटवर येतो आहे.कपिल भाग्यवान खराच.. सुमारे सत्तावीस वर्षांपूर्वी(१९८४) ‘दै. तरुण भारत, बेळगाव’ च्या दिवाळी अंकातील हा लेख, आपल्याला आवडेल- आवडेल.. सुमारे सत्तावीस वर्षांपूर्वी(१९८४) ‘दै. तरुण भारत, बेळगाव’ च्या दिवाळी अंकातील हा लेख, आपल्याला आवडेल- आवडेल
सोमवार, २८ नोव्हेंबर, २०११
सकाळी नऊ-दहाच्या सुमारास बिच्चू गल्लीतून एखादी मिरवणूक जात असताना त्या मिरवणुकीपुढे वाजणा~या बँडच्या तालावर, अंगाला नखशिखांत साबण फासलेल्या व घरापुढच्या पायरीवर तन्मयतेने नाचणा~या नागडया छोटया मुलाने कधीकाळी तुमचे डोळे खेचून घेतल्याचे जर तुम्हाला आठवत असेल, तर तुम्ही खुशाल समजा- तो मुलगा म्हणजे कपिलच
काही काही माणसे जन्माला येताना आपल्या तोंडातून चांदीचे चमचे वगैरे वगैरे अशा कितीतरी वस्तू घेऊन येतात परंतु अगदी लहानपणापासूनचे कपिलचे बँड-प्रेम पाहिले, की माझ्या मनात विचार येतो- क्लँरोनेट वाजवीतच त्याने या जगात ‘एंट्री’ घेतली असावी परंतु अगदी लहानपणापासूनचे कपिलचे बँड-प्रेम पाहिले, की माझ्या मनात विचार येतो- क्लँरोनेट वाजवीतच त्याने या जगात ‘एंट्री’ घेतली असावी... कारण बँडचा आवाज कानावर पडला रे पडला, की अजूनही त्याची, आईचा आवाज ऎकताच हलक्या झोपेतून हडबडून उठणा~या व कान ताठ करून इवल्या इवल्या डोळ्यांनी काव~याबाव~या नजरेने टुकूटुकू पाहणा~या मांजरीच्या पिलासारखी स्थिती होते. भातुकलीच्या बाहुला-बाहुलीच्या लग्न-खेळातील त्याची ‘बँड’ वाल्याची ‘सीट’ सतत रीझर्व असते ती त्यामुळेच... कारण बँडचा आवाज कानावर पडला रे पडला, की अजूनही त्याची, आईचा आवाज ऎकताच हलक्या झोपेतून हडबडून उठणा~या व कान ताठ करून इवल्या इवल्या डोळ्यांनी काव~याबाव~या नजरेने टुकूटुकू पाहणा~या मांजरीच्या पिलासारखी स्थिती होते. भातुकलीच्या बाहुला-बाहुलीच्या लग्न-खेळातील त्याची ‘बँड’ वाल्याची ‘सीट’ सतत रीझर्व असते ती त्यामुळेच आणि एखादा इच्छुक बँडवाला आलाच तर तो त्याला सुनावतो, ‘ बँड वाजवायचा म्हणजे ते काही सोप्पं नाही बाबा आणि एखादा इच्छुक बँडवाला आलाच तर तो त्याला सुनावतो, ‘ बँड वाजवायचा म्हणजे ते काही सोप्पं नाही बाबा होय की नाही हो होय की नाही हो’ शेवटचा प्रश्न अर्थातच तेथे जे कोणी मोठे माणूस असेल, त्याला उद्देशून असतो
एकदा एक ‘पाहुणा’ बँडवाला अनपेक्षितपणे लग्नमंडपात दाखल झाला होता. त्यावेळी कपिलची आणि त्या नव्या बँडवाल्याची अशी काही जुगुलबंदी रंगली होती, की हां-हां म्हणता लग्नमंडपाचे युद्धभूमीत रूपांतर झाले होते
लग्न, लग्नातील नवरा-नवरी, लग्नघरातला फराळ, नवे कपडे, पक्वान्ने, विजेची रोषणाई या सर्वांपेक्षा त्याला कशात अधिक ‘इंटरेस्ट’ वाटत असेल तर लग्नात वाजवायला आलेल्या ‘बाँड-मंडळीं’ मध्ये... नाहीतर एकेक मुले अशा समारंभात कशी खा-खा-खात असतात कधी न मिळाल्यासारखी... नाहीतर एकेक मुले अशा समारंभात कशी खा-खा-खात असतात कधी न मिळाल्यासारखी पण या बाबाचे निराळेच पण या बाबाचे निराळेच लग्नाला आलेली त्याच्या वयाची मुले इकडे खात असतात, नाचत असतात, दंगा करीत असतात आणि हा मात्र तिकडे दूर कोप~यात अंथरलेल्या जाजमावर चिवडालाडू खात बसलेल्या बँडवाल्यांचे, त्यांच्या वाद्द्यांचे, त्यांच्या अंगावरील लालभडक पोषाखाचे निरीक्षण करण्यात हरवलेला
कपिलच्या या बँडप्रेमाचा त्याच्या आईला एक फार मोठा फायदा होतो इतर मुलांच्या आयांची अशा समारंभातील गर्दीमध्ये आपली हरवलेली मुले शोधताना जशी दमछाक होते तशी कपिलच्या आईची होत नाही. याचा अर्थ तो कधीच हरवत नाही, असा नव्हे, तर अशा समारंभात तो चुकतो-हरवतो, जरी चुकला-हरवला तरी न चुकता हरवलेल्या ठिकाणी अचूक सापडतो
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०६:५६:०० म.उ.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
तर असा हा कपिल म्हणजे माझा भाचा – म्हणजे माझ्या बहिणीचा मुलगा गोरा,गोरापान. तरतरीत. टपोरे डोळे. वेधक चेहरा. संपूर्ण नाव कपिल धुंडीराज कुलकर्णी. वय वर्षे आठ. इयत्ता तिसरी. हुषार. लाघवी. जिज्ञासू. विचक्षण. वगैरे. वगैरे.
कपिलला गाण्याची मनस्वी आवड आहे. सुरुवाती-सुरुवातीला तो हिंदी सिनेमातील उडत्या आणि भडक चालीतील गाणी आपली पिटुकली कंबर हलवीत तल्लीन होऊन म्हणत असे. पण जेव्हा तो जिल्ह्याचे गाव सोडून माझ्याकडे राहायला आला- म्हणजे मीच त्याला माझ्या गावाकडे घेऊन आलो- तेव्हापासून त्याची ‘टेस्ट’ बदलली. कदाचित माझ्या धाकामुळे असेल, कदाचित हिच्या, अथवा दोघांच्याही... पण आता त्याला मराठी भावगीते, भक्तिगीते, बालगीते, आवडू लागली आहेत. म्हणतोही छान. म्हणजे ‘षडज’ न सोडता. सुरात. लयीत. तालात. आणि हा ताल तो कधी अँल्युमिनियमच्या डब्यावर, डब्याच्या झाकणावर धरतो तर कधी आपल्या गुडघ्यांवर धरतो...आवाज खणखणीत. उच्चार स्पष्ट. स्वच्छ.
पंचांग आणि ‘वैद्या’ प्रमाणे हार्मोनियमही घरचाच....पण तरीही आमच्या गाणे म्हणण्याच्या व त्याला गाणे शिकविण्याच्या वेळा ठरलेल्या आहेत. रात्री झोपण्यापूर्वी तासभर. आणि सुटीच्या दिवशी तर जवळजवळ दिवसभरच... परंतु लहर लागली, की तो माझ्या माडीवरच्या खोलीत येतो, आणि आपल्याच तंद्रीत गाणे सुरू करतो.
मी कामात असेन तर त्याला रागावून चूप करतो. माझा मूड असेल तर क्वचित माझ्यातला ‘केशवकुमार’ जागा होतो....
एकदा रात्रीच्या वेळी आमची मैफिल रंगली होती. मधल्या वाडयातले सुरेशराव पंतांची भजने म्हणत होते. त्यांच्या शेजारीच मांडी घालून बसलेला कपिल देहाचा कान आणि मांडीचा तबला करून ऎकत होता....
सुरेशरावांनी मध्यंतर घेतला आणि तेवढयात कपिलने त्यांना ‘आपली आवड’ बोलून दाखवली. माझ्याकडे मान वर करून बघत म्हणाला, ‘ मामा, ते हे गाणे म्हणायला सांग की रे सुरेशमामांना...’
’ पेटी थांबवून मी प्रश्न केला.
‘ ते, हे रे-’
त्याला ते नेमके गाणे सांगता येईना. ‘अं ssss’ असे करीत, डोळे बारीक करून तो गाण्याचे शब्द आठवू लागला....
मग मी त्याला, त्याला येत असलेली, माहीत असलेली, आवडत असलेली काही गाणी विचारली. पण प्रत्येक गाण्याला त्याने ‘ते नव्हे रे-’, ‘अंह-’ अशी उत्तरे दिली...
आम्ही सगळे विचार करू लागलो. परंतु त्याला नेमके कोणते गाणे अभिप्रेत होते, ते काही समजेना. मी त्याला विचारले, ‘ शब्द कोणते आहेत, ते तरी सांग बघू त्या गाण्यातले
‘ते हे रे-’ चेहरा गंभीर करून तो सांगू लागला, ‘ आरशावरती रावण उडला-’
‘आरशावरती रावण उडला’ असे त्याने म्हटल्याबरोबर मी, ही, सुरेशराव, पलीकडच्या घरातला विजू, मेधा - आम्ही सर्वजन खळ्ळ्कन हंसू लागलो...
आमचे ते हसणे त्याला आपला अपमान वाटला. तो चिडला. रागाला आला. रागाने चेहरा-डोळे चित्रचिचित्र करू लागला....
-शेवटी खूप मंथन केल्यानंतर समजले ते हे, की त्याला हवे असलेले गाणे म्हणजे अरुण दाते यांचे ‘भातुकलीच्या खेळामधली, राजा आणिक राणी’ हे होते आणि ‘अर्ध्यावरती डाव मोडिला’ चे त्याने ‘आरशावरती रावण उडला’ असे केले होते
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०९:४४:०० म.पू.
1 टिप्पणी: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
अलीकडे ही मोडक्या-तोडक्या कविता करू लागली आहे. कसे काय कुणास ठाऊक-पण मीही तशाच कविता करू लागलो आहे. कविता म्हणजे तशा कविता नव्हेत, उगीच आपले ट’ ला ‘ट’ आणि ‘री’ ला ‘र्री’ जुळवायचे. आपली एक गंमत म्हणून आणि तेही लहर लागली तर परंतु याचा परिणाम असा होऊ लागला आहे, की आम्हा उभयतांचे व्यावहारिक संभाषणही प्रास-यमक-वृत्तबद्ध होत आहे. म्हणजे असे:
सर्व वारांमध्ये मला रविवारच अधिक आवडतो. कारण त्यादिवशी सकाळी खूप उशिरापर्यंत झोपायला मिळते. प्रत्यक्ष प्रेम करायला फार कमी मिळते, हा भाग वेगळा, पण माझे सर्वात जास्त प्रेमा कुणावर असेल तर ते झोपेवरच रविवारी किंवा सुटीच्या दिवशी खूप खूप झोपायला मिळावे म्हणून मी आदल्या रात्री अर्धा-पाऊण पिंट राँकेल जाळतो. परंतु अजून तरी रविवारसकट सगळ्या सुटयांची स्थिती ना.सी.फडके यांच्या ‘रविवार’ सारखीच झालेली आहे. पुढचा जन्म जर असेल, व तो जर मिळाला, आणि तशी ‘अनुकूल’ परिस्थिती सुदैवाने लाभलीच, तर उभे आयुष्य झोपून काढण्याचा माझा मानस आहे...
तर काय सांगत होतो मी हां-तर सुटीच्या दिवशी मला उठायला किंचित उशीर होतो आहे, असे हिला वाटायला लागले, की ही सावकाश माडीवर येते, आणि माझ्या तोंडावरची चादर हलक्या हाताने काढत म्हणते-
‘उठा, उठा हो मालक
(‘भिंती’ वरचे वाँलक्लाँक’ हं
काय कथिते परिसा तरी॥’
तिकडे रेडियोवर ‘मालवून टाक दीप’ लागले, की तो दीप मालवायच्या आत माझ्या इकडे ओळी तयार असत-
‘मालवून टाक लाईट, आँफ करून स्विच स्विच
राजसा किती दिसात, जाहला तुला न लेट’
तिकडे ‘का हासला किनारा, पाहून धुंद लाट’ संपले की माझे इकडे तयार असते- ‘पाहुनिया विहिरीला, का हासला रहाट
या सा~याचा कपिलच्या टाळक्यावर एक वाईट्ट परिणाम असा होऊ लागला आहे, की आम्हाला हवे असलेले शब्द, यमक वगैरे आपल्या बालबुद्धीप्रमाणे तो आम्हाला पुरवू लागला आहे. ...
एकदा असेच झाले. सुटीच्या दिवशी मी माडीवर काहीतरी लिहीत बसलो होतो. दुपारचा एकचा सुमार असावा. स्वयंपाक करून ठेवून ही मला वरंवार ‘उठताय ना जेवायला’, ‘येताय ना जेवायला’, ‘येताय ना जेवायला’ असे खालून विचारीत होती. मीही मान वर न करता तिच्या प्रत्येक प्रश्नाला ‘झालेच-’, ‘आलोच-’ असे उत्तर देत होतो.
पण माझे ते ‘झालेच-’ काही लवकर होत नव्हते, आणि ती दर सेकंदाला चिडत होती.....
काही वेळाने टपालवाल्याने तिचे नाव पुकारून पत्र टाकले. ती आनंदली. कारण पत्र माहेरचे होते. माडीच्या पाय~या चढत, ‘ओवी’ टोन मध्ये शब्द गुंफत ती म्हणाली-
‘उठा, उठा हो साहेब
पण गाडीचे चाक रुतले. पुढची ओळ काय टाकायची, ते तिला सुचेना. मात्र तिच्या पदराचे टोक धरून तिच्या मागून येणा~या कपिलने आपल्या बालबुद्धीने तिची अडलेली गाडी पुढे ढकलली. म्हणाला-
‘उठा, उठा हो साहेब
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०९:४३:०० म.पू.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
‘माझे माहेर पंढरी’ हा कपिलचा परमप्रिय अभंग. ‘पंढरी ssss ’ असा त्याने तार षडजावर अभंग संपवला, आणि तेव्हा जर ‘ही’ समोर असेल तर मला तिची चेष्टा करण्याची लहर येते... मग मी माझा अभंग सुरू करतो. तो लगेच मांडी घालून, मानेला हिसके देत ताल धरतो. अभंगाची पहिली ओळ उत्स्फूर्त येते. मग मात्र दरेक चरणाला पाच-एक सेकंद विचार करून माझा अभंग तयार होतो... अभंग तयार होतो म्हणजे फक्त यमकांची खटपट-शब्दांची जुळवाजुळव
तबला वजवता वाजवता तोही रंगून जातो. अभंग गाता गाता मीही तल्लीन होऊन जातो
 तिची सदा गडबड घाई॥२॥
 त्याची छाती काय सांगू॥३
अभंग संपतो. कपिलला तो फार आवडतो. कारण त्यात त्याच्या मामीची चेष्टा असते ना टाळ्या पिटून, ‘होssss’ असा आवाज काढून, मामीकडे पाहत तो आपला आनंद व्यक्त करतो. मला पुन्ह:पुन्हा तोच अभंग म्हणायचा आग्रह करतो. मीही त्याचा आग्रह मान्य करतो. ‘मलाही हा अभंग शिकव की रे मामा’ म्हणतो. मग मी त्याला अभंग शिकवू लागतो...त्याची मामी माझ्याकडे पाहत डोळे वटारते. पण मी तिकडे लक्ष न दिल्यासारखे करतो. मग तो माझा अभंग जोराने म्हणू लागतो...त्याची मामी त्याला रागे भरू लागते. हलकीशी एक चापट-पोळीही देते...तो हिरसमुसला होतो. कधीकधी रडतोही. माझ्याकडे रागाने पाहत कोप~यात उभा राहतो. तूच मामीकडून मला मार खायला लावलास, ही त्याच्या नजरेतली जळजळीत भावना टाळ्या पिटून, ‘होssss’ असा आवाज काढून, मामीकडे पाहत तो आपला आनंद व्यक्त करतो. मला पुन्ह:पुन्हा तोच अभंग म्हणायचा आग्रह करतो. मीही त्याचा आग्रह मान्य करतो. ‘मलाही हा अभंग शिकव की रे मामा’ म्हणतो. मग मी त्याला अभंग शिकवू लागतो...त्याची मामी माझ्याकडे पाहत डोळे वटारते. पण मी तिकडे लक्ष न दिल्यासारखे करतो. मग तो माझा अभंग जोराने म्हणू लागतो...त्याची मामी त्याला रागे भरू लागते. हलकीशी एक चापट-पोळीही देते...तो हिरसमुसला होतो. कधीकधी रडतोही. माझ्याकडे रागाने पाहत कोप~यात उभा राहतो. तूच मामीकडून मला मार खायला लावलास, ही त्याच्या नजरेतली जळजळीत भावना मी दुष्ट. मनातल्या मनात हसत राहतो. माझ्यावर रागावलेल्या कपिलला पाहून, त्याच्यावर रागावलेल्या त्याच्या मामीलाही पाहून...
पण अभ्र पांगून प्रकाश बरसायला फार वेळ लागत नाही.‘आता तुला एक मस्तपैकी कथा सांगतो हं, सांगू की नको’ असं विचारलं की झालं
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०९:४३:०० म.पू.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
जेव्हा तो राहायला म्हणून माझ्याकडे प्रथमच आला तेव्हा माझ्या काँलेजची मे महिन्याची सुटी अजून संपायची होती. त्यामुळे त्यची शाळा सुटल्यानंतर मी त्याला रोज संध्याकाळी फिरायला म्हणून माळावर नेत असे. मधल्या वाटेने. अंगावर हिरवे , पिवळे पीक खेळवीत पहुडलेल्या शेताच्या बांधावरील पायवाटेवरून
पहिल्याच दिवशी त्याने मला हे झाड कशाचे, ते झाड कशाचे, या फुलाचे नाव काय, त्या फुलाचे नाव काय, या पानाचा असाच का रंग आहे,, त्या पानाचा तसाच का रंग, या शेताचे मालक कोण आहेत, तुझे शेत आहे की नाही- असे हज्जार प्रश्न करून हैराण हैरण करून सोडले...
sजेव्हा आम्ही शेताची सीमा ओलांडून माळाच्या सीमेत प्रवेश केला तेव्हा तर तो कपाळाला डावा आत लावून आश्चर्याने जवळजवळ ओरडलाच. म्हणाला,
‘केवढा मोठ्ठा रे हा माळ, मामा’ त्या माळापेक्षाही आपले डोळे मोठे करीत तो म्हणाला, ‘वाट्टेल तेवढया लांब दगड टाकावा बघ, कुणाच्याच घरावर पडणार नाही...होय की नाही’ त्या माळापेक्षाही आपले डोळे मोठे करीत तो म्हणाला, ‘वाट्टेल तेवढया लांब दगड टाकावा बघ, कुणाच्याच घरावर पडणार नाही...होय की नाही
आता मात्र कपाळाला हात लावण्याची पाळी माझ्यावरच आली
पण मी कपाळाला हात लावण्याआधीच त्याने माझ्याकडे आणखी एक प्रश्न टाकला, म्हणाला,
‘मामा, मी एक दगड फेकू
’ मी त्याच्या बालसुलभ प्रवृत्तीला हिरवा कंदिल दाखवला.
‘तसं नव्हे, नक्की फेकू काय
कारण इतकी मोठठी रिकामी जागा, त्यातही जनवस्ती नसलेली, तो पहिल्यांदाच पाहत होता ना
‘पण मामा,’ त्याने ‘शहरी’ भीती व्यक्त केली, ‘मी जर दगड मारला आणि तो जर कुणाच्या घरावर जाऊन पडला - तर
‘पण इथं कुठं आहे घर जवळ दगड पडायला
‘ते बघ, ते बघ ते घर-’
त्याने एक फर्लांग अंतरावरची काळी कौलारू खोप दाखवली. मी म्हटले, ‘काही होत नाही, तू खुश्शाल फेक दगड हवे तितके-’
मी त्याला धैर्य दिले.
‘पण त्या घरावर जर दगड पडला आणि कौलं फुटली तर जबाबदार तू
गुन्ह्याअगोदरच त्याने मला कैद केले...
त्या संध्याकाळी त्याने कितीतरी दगड, लहान मोठे खडॆ असे समोर लांब आणि वर आकाशात मनसोक्त भिरकावले.. मी शेजारच्या बांधावरचे खडे-लहानलहान दगड त्याच्या पायाजवळ आणून ठेवत होतो आणि अंगातली सारी शक्ती एकवटून तो ते फेकत होता- एखाध्या धनुर्धारीने स्पर्धेचा सराव करावा, त्या असल्याप्रमाणे
तरी पण त्याचा दगड फेकण्याचा खेळ संपेना.
सूर्य बुडाला. दिशा अंधारून आल्या. तरीही-
ªÀmमग मीच त्याचा मोठठा खडा फेकण्यासाठी वर केलेला हात वरच्यावर घट्ट पकडला आणि रागाने म्हणालो,
 अंधार झाला, घराकडे परतूया-’
‘आता फक्त एकच मामा, फक्त एकच खडा-’
‘एक नाही आणि दोन नाही,’ मी थोडेसे उग्र रूप धारण केले, म्हणालो, ‘तिकडे मामी घरात दोघांच्याही नावाने खडे फोडत बसली असेल..’
त्या संध्याकाळी मी जवळ जवळ त्याला माळावरून ओढतच घरी नेले...
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०९:४२:०० म.पू.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
आता या दुनियेमधे जबाब देणा~या माणसांच्या संखेपेक्षा सवाल करणा~या माणसांचीच संख्या अधिक आहे, हे तर खरेच, शिवाय मोठया माणसांच्या तुलनेने ‘लहान माणसां’ चे सवाल अनंत आणि कधीही न संपणारे असतात, हेही खरे आहे. परंतु कपिलचे प्रश्न म्हणजे याच्याही पुढची एक पायरी एक वेळ द्रौपदीची थाळी रिकामी होईल, पण त्याच्या मनातील प्रश्न संपणार नाहीत. एकेकदा तो असले विचित्र प्रश्न करतो- साक्षात यक्षाचाही चेहराही प्रश्चिन्हांकित व्हावा
आता हेच पहा ना चंद्राला चंद्रच का म्हणतात आणि सूर्याला सूर्यच का म्हणतात चंद्राला चंद्रच का म्हणतात आणि सूर्याला सूर्यच का म्हणतात चांदणे म्हणजे ऊन नव्हे आणि ऊन म्हणजे चांदणे नव्हे- असे का चांदणे म्हणजे ऊन नव्हे आणि ऊन म्हणजे चांदणे नव्हे- असे का गाय म्हणजे म्हैस का नाही आणि म्हैस म्हणजे गाय का नाही गाय म्हणजे म्हैस का नाही आणि म्हैस म्हणजे गाय का नाही....काय डोंबल उत्तर द्यायचे अशा प्रश्नांना
...वास्तविक चंद्राला चंद्र म्हणतात, म्हणून चंद्रालाच चंद्र म्हणतात किंवा म्हैशीला गाय म्हणत नाहीत म्हणूनच म्हैशीला म्हैस म्हणतात- हेच अशा प्रश्नांचे उत्तर
पण नाही. त्याचे एवढया उत्तरावर समाधान होत नाही. त्याच्या प्रश्नरूपी चेह~याला आणखी काही तरी पाहिजे असते...
त्याची जिज्ञासूवृत्तीही तितकीच भयानक आहे. अगदी सुरुवातीला मला त्याच्या या जिज्ञासूवृत्तीचे आणि प्रश्नप्रवृत्तीचे कौतुक वाटायचे. कारण आजकाल, विशेषत: त्याच्या वयोगटातील मुलांमध्ये, अभावानेच आढळणा~या या वृत्ती आहेत, असे माझे प्रामाणिक मत आहे. आणि त्याच्या त्या वृत्तीला जोपासण्याच्या आणि वाढविण्याच्या हेतूने मी त्याच्या प्रत्येक शंकेला, प्रश्नाला तो समाधानी होईल, अशा पद्धतीने उत्तर देण्याचा प्रयत्न करीत असतो....कधी त्याचे समाधान होते, कधी होत नाही, कधी कधी तर मीच थिटा पडतो त्याला उत्तर देताना
बरे, एखाद्या प्रश्नाचे उत्तर आपल्याला येत नाही, माहीत नाही, असे म्हणण्याचीही सोय नाही. करण लगेच त्याचा प्रश्न तयार असतो-‘या प्रश्नाचे उत्तर माहीत नाही म्हणजे असला कसला रे तू एम. ए. झालास’ एम. ए. झालेला माणूस आणि सर्वज्ञानी परमेश्वर या दोहोंमध्ये त्याच्या दृष्टीने काहीच फरक नव्ह्ता
एकदा त्याने मला विचारले, ‘मामा, क~हाड म्हणजे काय
मी उत्तर दिले, ‘ते एका गावाचे नाव आहे, का
‘पण कहाडच का नाव आहे
“ मला माहित नाही.”
‘एवढं सोप्प्प्प्पं आहे आणि तुला माहित नाही
“ होय.” मी शरणागतीचे हात वर केले.
“ अरे, तिथे सगळ्या कु~हाडीच आहेत रे
मला ‘क~हाड’ या शब्दाची व्युत्पत्ती माहीत नाही. पण ‘क~हाड’ या शब्दाचे मूळ ‘कु~हाडी’ त शोधणा~या त्याच्या कल्पकतेकडे मी पाहातच राहिलो.
तर असा हा कपिल. एकामागून एक नारळ वाढवावेत त्याप्रमाणे कुठल्याही शब्दाची ‘इटिमाँलाँजी’ तो अशी फटाफट फोडतो...
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०९:४१:०० म.पू.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
कोणत्याही लहान मुलाप्रमाणे कपिललाही कथा ऎकायला फार आवडतात. पण यात काही विशेष नाही. ‘कथा’ या सदराखाली काय वाट्टेल ते जुळवून सांगितले,ठोकले, तरी तिचा तो आनंदाने स्वीकार करतो...
पण आंधळा स्वीकार करत नाही. मुख्य म्हणजे तो कथा लक्ष देवून नीट ऎकत असतो. कथाकथनकाराने विसरलेला एखादा संदर्भ, दुवा तो ‘आँन दी स्पाँट’ कथाकथनकाराच्या ध्यानात आणून देतो. कथानकात राहिलेले ‘कच्चे धागे’ तो अचूक पकडतो आणि निदर्शनास आणून देतो. एखादी अवघड कविता शिस्तीत, व्यवस्थित समजावून घ्यावी त्याप्रमाणे तो कथा समजावून घेतो. कथा सांगणा~याची तो कोणतीही हातचलाखी वा लपवाछपवी खपवून घेत नाही. मग त्या ‘कथे’ त काही तथ्य असो वा नसो
त्याच्या मनावर काही संस्कार व्हावेत, कथा ऎकण्याची गोडी आहेच, पण कथा सांगण्याचीही गोडी त्याच्या मनात निर्माण व्हावी, म्हणून गाण्याप्रमाणेच आमचा ‘कथाकथना’ चाही कार्यक्रम ठरून गेला आहे.
स्थळ: स्वयंपाकघराचा ‘वरचा कट्टा’.
कथाकथनकाराची भूमिका कधी माझ्याकडे तर कधी त्याच्या मामीकडे. कधी कधी आम्ही सांगितलेली कथा त्यालाच पुनश्च सांगायला लावतो. पण त्यात काही त्याने अजून विशेष रस घेतलेला दिसत नाही. पण श्रवणभक्ती मात्र अगदी दृष्ट लागण्यासारखी, काढण्यासारखीही
कपिलच्या मामीने सांगितलेला जी.एं. चा ‘खुळा बाळ्या’ त्याला जाम आवडला. त्यांचीच ‘शेपटी’ची कथाही त्याला खूप आवडली. परंतु त्याची हंसून हंसून खरी मुरकुंडी वळली ती त्यांच्याच ‘लांब नाकाच्या गोष्टी’ ने त्या कथेतल्या राजकन्येचे नाक वाढत वाढत जावून दूरवरच्या एका डोंगरावर टेकते किंवा राजकन्या ‘नाही’, ‘नाही’ अशा अर्थाने मान हलविते व तिचे नाक पाहावयास आलेल्या दरबारी मंडळींतील काही मंडळी पायात जाड दोरी अडकल्याप्रमाणे तिचे वाढलेले, वाढत जाणारे नाक अडकून एकमेकांच्या अंगावर धपाधपा पडतात- हा प्रसंग ऎकताना तर त्याचे हंसणे इतके अनावर झाले, की तो पानावरूनच उठला
कितीतरी वेळा त्याने मला हीच कथा सांगायला लावली आहे आणि मीही ती सांगितली आहे...
पण एकदा मात्र त्याने मला त्या कथेवरची आपली एक शंका विचारली आणि हाता-पायाची मिळून अख्खी वीसच्या वीस बोटे तोंडात घालण्याची पाळी माझ्यावर कोसळली आपले गळके नाक पुसत पुसत त्याने प्रश्न केला होता- ‘ मामा, त्या राजकन्येचे नाक इतके लांब होते म्हणतोस, तर ती शेंबूड कसा काढत होती रे आपले गळके नाक पुसत पुसत त्याने प्रश्न केला होता- ‘ मामा, त्या राजकन्येचे नाक इतके लांब होते म्हणतोस, तर ती शेंबूड कसा काढत होती रे
मी मनोमनीं त्याच दिवशी ठरवून टाकले:
कपिलला घेऊन मुद्दाम धारवाडला जायचे. तेही लवकरात लवकर तो मोठा व्हायच्या आत तो मोठा व्हायच्या आत कारण त्याच्या प्रश्नाचे उत्तर फक्त जी.ए. च देवू शकतील...
द्वारा पोस्ट केलेले Vishnu Gopal Vader येथे ११/२८/२०११ ०९:४०:०० म.पू.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: या पोस्टचे दुवे
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
जरा जुनी पोस्ट मुख्यपृष्ठ
याची सदस्यता घ्या: पोस्ट (Atom)
सकाळी नऊ-दहाच्या सुमारास बिच्चू गल्लीतून एखादी मिर...
तर असा हा कपिल म्हणजे माझा भाचा – म्हणजे माझ्या बह...
अलीकडे ही मोडक्या-तोडक्या कविता करू लागली आहे. कसे...
‘माझे माहेर पंढरी’ हा कपिलचा परमप्रिय अभंग. ‘पंढरी...
जेव्हा तो राहायला म्हणून माझ्याकडे प्रथमच आला तेव्...
आता या दुनियेमधे जबाब देणा~या माणसांच्या संखेपेक्ष...
कोणत्याही लहान मुलाप्रमाणे कपिललाही कथा ऎकायला फार...
एकदा काय झाले, माडीवर मी कोणतेसे पुस्तक वाचीत बसल...
कपिलचे डोके जसे गाण्यात चालते तसे चित्रकलेत मात्र ...
एकदा तिन्हीसांजेला जुन्या वाडयातल्या मालूकाकी घरी ...
रोज माझे काँलेज दुपारी दीड वाजता सुटते आणि शेतातून...
कपिलला चुटकी सुंदर वाजविता येते, आणि दहा वजा चार स...
आपलेही नाव वर्तमानपत्रात, मासिकात छापून यावे, असे ...
नशिब माझे की, कपिलने ‘मामा, मामीप्रमाणे तू का गळ्य...
तर असा हा कपिल
माझे पूर्ण प्रोफाइल पहा.
वॉटरमार्क थीम. Blogger द्वारा समर्थित.


अलेक्झांडर फ्लेमिंग - विकिपीडिया

येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
कृपया स्वत:च्या शब्दात परिच्छेद लेखन करून या लेखाचा / विभागाचा विस्तार करण्यास मदत करा.
अधिक माहितीसाठी या लेखाचे चर्चा पान, विस्तार कसा करावा किंवा इतर विस्तार विनंत्या पाहा.
६ ऑगस्ट इ.स. १८८१
११ मार्च इ.स. १९५५
नोबेल पारितोषिक इ.स. १९४५
सर अलेक्झांडर फ्लेमिंग हे ब्रिटनचे जीवशास्त्रज्ञ, औषधतज्ञ होते. (जन्म ६ ऑगस्ट १८८१ - म्रुत्यु ११ मार्च १९५५). त्यांनी केलेल्या पेनिसिलीन च्या शोधाबद्दल व त्याचा प्रतिजैविक म्हणून वापराच्या शोधाबद्दल त्यांना १९४५ मध्ये नोबेल पारितोषिकाने सन्मानित करण्यात आले.[१] त्यांच्या या शोधाने वैद्यकक्षेत्रात प्रतिजैविकांचे युग चालू झाले व त्यामुळे अनेक अवघड जीवघेण्या रोगांवर मात करणे शक्य झाले. त्यांच्या पेनिसिलीनच्या शोधाबद्दल कहाणी प्रसिद्ध आहे. त्यांनी जीवाणूंचे ताटलीमध्ये कल्चर तयार केले होते. या कल्चरमध्ये चूकून पेनिसिलिन नामक बुरशी येउन पडली व त्यामुळे जीवाणूंचे संपूर्ण कल्चर मृत झाले. आपले श्रम वाया गेले म्हणून फ्लेमिंग ती ताटली फेकून देणार होते. परंतु त्याचवेळेस हे कल्चर का मृत झाले याबद्दल जीज्ञासा निर्माण झाली व पेनिसिलीन ही बुरशी जीवाणूंसाठी मरण आहे हे लक्षात आले व प्रतिजैविकांचा शोध लागला.
फ्लेमिंग यांनी जीवाणूशास्त्र, केमोथेरेपी यांवरती अनेक पुस्तके प्रकाशित केली आहेत.
↑ "The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1945" [वैद्यकशास्त्रातील नोबेल पारितोषिक १९४५] (इंग्रजी मजकूर). Nobelprize.org. १९ ऑक्टोबर २०१३ रोजी पाहिले.
इ.स. १८८१ मधील जन्म
इ.स. १९५५ मधील मृत्यू
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल ९ मार्च २०१८ रोजी १६:५१ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


लोकसभेपेक्षा विधानसभेत सरस कामकाज - www.anandnagri.com

जुन्या नोटा बदलण्याची 31 मार्चची मुदत रद्द का केली
सरकारने सादर केल्या 11 हजार 104 कोटी 96 लाख रुपयांच्या पुरवणी मागण्या
बाबरीप्रकरणाचा 22 मार्चला निकाल
कविता देवनपल्लीची गगन भरारी
ठाण्यात 1 कोटी 35 लाखांच्या जुन्या नोटा जप्त
लोकसभेपेक्षा विधानसभेत सरस कामकाज
नुकतेच संसदेचे हिवाळी अधिवशेन दिल्लीत पार पडले. त्याच काळात महाराष्ट्रात नागपूर येथे विधानसभेचे हिवाळी अधिवेशनही सुरू होते. या दोन्ही अधिवेशनाचा सारासार विचार केल्यास देशासमोर अनेक महत्वाचे प्रश्न नोटाबंदीनंतर निर्माण झाले होते. त्या मुद्यावर संसदेत विरोधक सरकारवर तुटून पडले खरे परंतु या विरोधकांमध्ये एकी नसल्याने केंद्र सरकारवर त्याचा कुठलाच परिणाम झालेला नाही. त्यांनी विरोधकांना गोंधळ करू देऊन वेळ मारून नेली. या अधिवशेनावर जवळपास दोनशे कोटी रूपयांचा खर्च झाल्याचे सांगण्यात आले. एकूणच संसदेच्या हिवाळी अविधशात अनेक महत्वाची विधयेक होती ती मंजूरी आणि चर्चेविना अपूरी राहीली आहेत.यावेळी संसदेच्या वरिष्ठ कार्यालयात माजी पंतप्रधान मनमोहनसिंग यांनी केंद्र सरकारच्या नोटाबंदीवर टीका केली मात्र ती केवळ सात मिनिटे त्यातून त्यांनी नेमके काय सांगितले हे लोकांपर्यंत गेलेले नाही. त्यातच कॉंग्रेसचे नेते तथा खासदार राहूल गांधी यांनी संसदेच्या अधिवशेनापासूनच आपण नोटाबंदीवरून सरकारला चांगलेच कात्रीत पकडू असा इशारा दिला होता. मात्र त्यांनी देखिल या विषयावर सविस्तर विवेचन करण्याएैजवी मीडियाजवळच प्रतिक्रिया देणे पसंद केले. लोकसभेत विरोधक मोठा गांेंधळ करत असल्याने आपल्याला संसदेत बोलता येत नसल्याचे सांगून पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी सोयिस्कर अंग काढून घेतले. संसदे एैवजी आपण जनतेसमोर बोलणे उचित मानतो असे सांगून ते संपूर्ण अविधशनात ब्र देखिल बोलले नाहीत. नोटाबंदीला प्रखर विरोध केला तो बंगालच्या मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांनी त्यांनी सर्व विरोधकांना एक करून या मुद्यावर थेट राष्ट्रपतींनीच निर्णय द्यावा अशी मागणी शिष्टमंडळाच्या भेटी दरम्यान केली. तसेच संसदेसमोर उपोषण केले. भारत बंदची हाक दिली. मात्र त्यातून काही ठोस हाती आले नाही. बिहारचे मुख्यमंत्री जे की भाजप विरोधी म्हणून ओळखले जात त्यांनी देखिल पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांचा नोटाबंदीच्या निर्णयाचे स्वागत केल्याने विरोधकांमध्ये आश्चर्य व्यक्त केले गेले. नोटाबंदीसह या संसद अधिवेशनात भारत आणि पाक संदर्भात जो काही वाद सुरू आहे त्यावरही पाहिजे तेवढी चर्चा झालेली नाही. तेसच सर्जिकल स्ट्राईकच्या मुद्यावरून विरोधकांना केंद्र सरकारला कात्रीत पकडता आलेले नाही. त्यातच इटालीकडून हॅलकॉप्टर खरेदी घोटाळ्यात जो गैरव्यवहार झाला आणि त्यात माजी नौदलप्रमुख त्यागी यांना अटक झाली त्यामुळे देखिल कॉंग्रेसने गप्प राहणेच पंसद केले. कारण ही हॅलीकॉप्टर खरेदी ही युपीएच्या काळातच झालेली होती हे विसरून चालणार नाही. संसदेच्या अधिवशेनापेक्षा राज्याचे नागपूर येथे जे विधिमंडळाचे अधिवशेन झाले त्यात निश्चितच चांगले कामकाज झाले. मराठा आरक्षण, नोटबंदी, यासह राज्यातील गुन्हेगारी यासह नूतन नगराध्यक्षांना जादा अधिकार देणे हे महत्वाचे विधेयक संमत करण्यात आले. तर अशी एकूण 27 पैकी 23 वेगवेगळ्या विषयांची विधेयकांना मंजूरी देण्यात आली. नागपूर करारा प्रमाणे हे अधिवेशन झाले. त्यामुळे संसदेपेक्षा राज्य विधानसभेत जे काही कामकाज झाले ते निश्चितच महाराष्ट्रासाठी दिशादायक ठरले असे म्हटल्यास वावगे ठरू नये.
म्हणून रणवीरवर बिग बी नाराज
दीपिका झाली पुन्हा ऑनलाइन ट्रोलची शिकार
या एका चुकीमुळे विवेक झाला ऐश्वर्या पासून दूर
जालना शहरातील उर्दू हायस्कुल, सेंटमेरी, आरएचव्ही, दानकुँवर आणि सरस्वती भुवनचा निकाल 90 टक्केच्यावर
मैदानाबाहेरही दादाचा शेन वॉर्नला धोबीपछाड
कॉल करा आपल्या नंबरवरून, दिसेल दुसरा नंबर
ठाण्यात 1 कोटी 35 लाखांच्या जुन्या नोटा जप्त
कविता देवनपल्लीची गगन भरारी
जिल्ह्यात 203 अंगणवाड्या आयएसओ
मोदीच्या या निर्णयामुळे काळा पैसा रोखण्यास मदत होईल का


माझी शाळा: अँड्रॉइड फोनवर‘ज्युडी’चा हल्ला

कोरे फॉर्म / तक्ते
भाषणे / जयंती / पुण्यतिथी
शिक्षण क्षेत्राला पूर्णपणे वाहून घेतलेल्या माझी शाळा ब्लॉगवर मी परशुराम शिंदे आपले सहर्ष स्वागत करत आहे..
तुमच्याकडे अँड्रॉइड प्रणाली आधारित स्मार्टफोन असेल आणि तुम्ही एखादे अॅप सुरू केल्यावर स्क्रीनवर आलेली जाहिराती पाहण्याच्या मोहात पडला असाल तर सावधान तुमच्या मोबाइलला ज्युडी या मालवेअरची लागण होण्याचा धोका आहे. कम्प्युटरना ग्रासलेल्या ‘वॉनाक्राय’ या मालवेअरच्या धक्क्यातून जग नुकते सावरत असतानाच या नव्या मालवेअरचा धुमाकूळ सुरू झाला आहे.
ज्युडीची लागण आतापर्यंत ८.५ ते ३६.५ दशलक्ष वापरकर्त्यांच्या स्मार्टफोनना झाल्याची भीती चेकपॉइंट या सायबर सुरक्षा सोल्युशन्स एजन्सीने व्यक्त केली आहे. या मालवेअरने गुगलचे अधिकृत अॅप स्टोअर असलेल्या ‘गुगल-प्ले’लाच आपले लक्ष्य बनवले आहे. ज्युडी हे मालवेअर जाहिरातींना चिकटत असल्याने त्याला अॅडवेअर असे म्हणण्यात येत आहे. ज्युडीची लागण एका कोरियन कंपनीने विकसित केलेल्या ४१ अॅपना झाल्यामुळे ज्युडीचे प्रताप उघड होऊ लागले. मात्र, ज्युडीमुळे किती देशांना फटका बसला आहे हे अद्याप स्पष्ट झालेले नाही.
गुगलप्लेवर उपलब्ध अॅपपैकी अनेक अॅप या मंचावर वर्षानुवर्षे उपलब्ध आहेत. यातील अनेक अॅप्स अद्ययावत केले गेले आहेत. त्यामुळेच नेमक्या कोणकोणत्या अॅपना ‘ज्युडी’ची लागण झाली आहे, अर्थात कोणकोणत्या अॅपच्या आज्ञावलीमध्ये ज्युडीने स्वतःचे कोड घुसवले आहेत, हे कळण्यास वाव नाही. चेक पॉइंटने ज्युडीविषयी माहिती जाहीर केल्यावर गुगलप्लेने तत्काळ असे बाधित अॅप काढून टाकले आहेत.
अँड्रॉइड प्रणालीवर चालणाऱ्या स्मार्टफोनवर पॉपअप होणाऱ्या जाहिरातींतून ज्युडी त्या मोबाइल फोनमध्ये प्रवेश करतो. मग वारंवार जाहिराती पॉपअप करून त्यावर क्लिक करण्यासाठी मोबाइल वापरकर्त्याला उद्युक्त करतो. अशा प्रत्येक क्लिकबरोबर या मालवेअरच्या निर्मात्यांसाठी ज्युडी महसूल मिळवतो.
शालेय पोषण आहार एक्सेल शिट्स
सा.स. नोंदी एक्सेल शीटस
पायाभूत चाचणी गुणनोंद व निकाल तक्ते
इयत्ता 9 वी नैदानिक चाचणी तक्ते
संकलित चाचणी गुणनोंद व निकाल तक्ते
वार्षिक निकाल एक्सेल सॉफ्टवेअर
शाळेसाठी १०१ प्रकल्पांची यादी
सरकारी कर्मचाऱ्यांना सुरक्षा कायदे
भारतीय राष्ट्रध्वज - संपूर्ण माहिती
शाळा स्तरावरील विविध समित्या
मूल्यमापन नोंदी कशा कराव्यात
पहिली ते आठवी विषयनिहाय प्रकल्प यादी
मित्रा App डाउनलोड करण्याविषयी
छान छान गोष्टी व्हिडीओ
कोडी बनवा, रंगवा, खेळा
बोधकथा / बोधपर गोष्टी
अभ्यासात मागे राहणार्‍या विद्यार्थ्यांसाठी
इतर उपक्रम / उत्सव
वार्षिक निकाल एक्सेल सॉफ्टवेअर
आधार कार्ड पॅनकार्डशी लिंक करणे
आंतरजिल्हा बदली Incoming व Outgoing याद्या
२१ जून : योगदिन स्पेशल
आंतरजिल्हा बदली आवश्यक दाखले
शालेय पोषण आहार करारनामा
इयत्ता 10 वी निकाल
आंतरजिल्हा बदली यादी सर्वजिल्हे
जिल्ह्यांची नावे लक्षात ठेवण्याची ट्रिक
25 मुद्दे - निकष आणि गुण
मराठी माध्यमातील मुलांनी “इंग्रजी भीती” वर विजय मि...
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर -3
काही आयुर्वेदिक आरोग्यदायी टिप्स
शेवगा खा, सांधेदुखी पळवा
तांब्याच्या भांड्यातील पाणी पिल्याने होणारे फायदे
30 मिनीट चालण्याचे ३० फायदे
देशात प्रथमच नदीखालून बोगदा
अशी असेल १ रूपयाची नवी नोट
खासगी शाळेतही परीक्षेद्वारे भरती
अहिल्याबाई होळकर - भाग 1
‘बीएसएनएल’देणार उपग्रह फोन सेवा
श्री. परशुराम ज्ञानू शिंदे उपशिक्षक ,जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा कौठुळी ता. आटपाडी जि. सांगली मूळ गाव – हिवरे ता. जत जि.सांगली मो. नं. 9011116046
आज दिनांक व वेळ
'माझी शाळा' अँड्रॉईड अॅप
माझी शाळा ब्लॉगचे अँड्रॉईड अॅप डाऊनलोड करण्यासाठी या इमेजवर क्लिक करा..
'माझी शाळा' यू-ट्युब चॅनेल
माझे स्वनिर्मित व्हिडीओ पाहण्यासाठी वर दिसणार्‍या यु-ट्युबच्या इमेजवर क्लिक करा आणि चॅनेल सबस्क्राईब करा.
11 जून 2017 पासून एकूण भेटी
वर दिसणार्‍या इमेजवर क्लिक करा आणि त्यानंतर Follow या बटणावर क्लिक करा.
शैक्षणिक प्रगती चाचण्यांचे नियोजन
प्रगत शैक्षणिक महाराष्ट्र - स्वाध्यायपुस्तिका
आकारिक चाचणी क्र.1 प्रश्नपत्रिका
पायाभूत चाचणी गुणनोंद व निकाल तक्ते
महाराष्ट्र राज्य परीक्षा परिषद
आधारकार्ड पॅन कार्डशी लिंक
10 वी, 12 वी मार्कलिस्ट
मतदार यादीत नाव शोधा
७ वा वेतन आयोग पगार
महत्वाचे दाखले व कागदपत्रे
महत्वाचे टोल फ्री क्रमांक
कसा भरावा कर्जमाफीचा ऑनलाईन अर्ज
जमीन खरेदी करताना घ्यावयाची काळजी
ब्लॉगवरील अपडेट मिळवण्यासाठी Like या बटणावर क्लिक करा.
या ब्लॉगवरील बरीच माहिती संग्रहित असून ती सोशल मीडियावरून घेतलेली आहे, त्यामुळे त्याच्या विश्वासार्हतेबाबत शहानिशा केलेली नाही. वाचकांना केवळ माहिती उपलब्ध करून देण्याचा उद्देश असल्यामुळे मूळ लेख, लेखक, त्यातील विचार याबाबतीत खात्री केलेली नाही.


माझी शाळा: फेव्हरेटीझ्

कोरे फॉर्म / तक्ते
भाषणे / जयंती / पुण्यतिथी
शिक्षण क्षेत्राला पूर्णपणे वाहून घेतलेल्या माझी शाळा ब्लॉगवर मी परशुराम शिंदे आपले सहर्ष स्वागत करत आहे..
दैनंदिन कामासाठी किंवा गेम खेळण्यासाठी इंटरनेटवरील अनेक साईट्सचा वापर आपण करत असतो. यापैकी बऱ्याच साईट्सना आपल्याला वारंवार भेट द्यावी लागते. अशा वेळी प्रत्येक वेळेस साईटचं नाव (अड्रेस) टाईप करणं आणि ओपन करणं यामध्ये बराच वेळ जातो.यासाठी अशा काही ठराविक साईट्सचे पत्ते आपण स्टोअर करून ठेवू शकतो.यासाठी इंटरनेट एक्सप्लोअररमधील फेवरेटीज या पर्यायाचा वापर होतो. एखादी साईट ओपन केल्यानंतर फेवरेटीजमधील _'ऍड टू फेवरेटीज'_या पर्यायावर क्लीक करा. त्यामुळे तुम्ही ओपन केलेल्या साईटवरील वेबपेजची लिंक त्यामध्ये सेव्ह होते. त्यानंतर तुम्ही पुन्हा काम करण्यासाठी बसाल त्यावेळी त्या साईटचा अड्रेस टाईप करण्याची आवश्यकता नाही. फेवरेटीजमध्ये गेल्यास तिथे याचा अड्रेस सापडेल.अनेक साईट्स स्टोअर करायच्या असतील तर त्यासाठी यामध्ये नावानुसार फोल्डरही बनवता येतात,त्यामुळे शोधायलाही सोपं जातं.
श्री. दिनेश म्हस्के, औरंगाबाद
शालेय पोषण आहार एक्सेल शिट्स
सा.स. नोंदी एक्सेल शीटस
पायाभूत चाचणी गुणनोंद व निकाल तक्ते
इयत्ता 9 वी नैदानिक चाचणी तक्ते
संकलित चाचणी गुणनोंद व निकाल तक्ते
वार्षिक निकाल एक्सेल सॉफ्टवेअर
शाळेसाठी १०१ प्रकल्पांची यादी
सरकारी कर्मचाऱ्यांना सुरक्षा कायदे
भारतीय राष्ट्रध्वज - संपूर्ण माहिती
शाळा स्तरावरील विविध समित्या
मूल्यमापन नोंदी कशा कराव्यात
पहिली ते आठवी विषयनिहाय प्रकल्प यादी
मित्रा App डाउनलोड करण्याविषयी
छान छान गोष्टी व्हिडीओ
कोडी बनवा, रंगवा, खेळा
बोधकथा / बोधपर गोष्टी
अभ्यासात मागे राहणार्‍या विद्यार्थ्यांसाठी
इतर उपक्रम / उत्सव
वार्षिक निकाल एक्सेल सॉफ्टवेअर
पालकांनी नक्की वाचावा असा लेख
सचिन तेंडुलकर यांना पत्र..
आपल्या मोबाइलमध्ये दुसऱ्यांचे Whatsapp कसे सुरु क...
नवीन नियमाने तासिका नियोजन व संचमान्यता
अतिथंड केलेल्या लिंबाचे आश्चर्यकारक फायदे
ध्यान : उत्तम आरोग्याची गुरुकिल्ली
वाडगेभर निर्जीव अन्न :
कंबर दुखी व मान दुखीपासून कायमची सुटका
शरीर स्वस्थ व आरोग्यदायी राहण्यासाठी
स्वतः साठी एवढं तरी करा...
शाळासिद्धी - शाळेत ठेवायचे रेकॉर्ड
नवीन 9 तासांचे वेळापत्रक
'हॅकर्स' पासून वाचण्यासाठी हे नियम पाळा.
घन आकृती महत्त्वाची सूत्रे
सामान्यज्ञान प्रश्नसंच क्रमांक 1
फास्ट वर्गमूळ कसे काढावे
संगणकातील कोणताही फोल्डर पासवर्ड प्रोटेक्टेड करणे....
You tube वरील videos कसे डाउनलोड करावेत
विद्यार्थी प्रमोट करणे विषयी
पे-टीएमची पेमेंट्स बँक झाली सुरु
शासनाची ई - नाम योजना
श्री. परशुराम ज्ञानू शिंदे उपशिक्षक ,जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा कौठुळी ता. आटपाडी जि. सांगली मूळ गाव – हिवरे ता. जत जि.सांगली मो. नं. 9011116046
आज दिनांक व वेळ
'माझी शाळा' अँड्रॉईड अॅप
माझी शाळा ब्लॉगचे अँड्रॉईड अॅप डाऊनलोड करण्यासाठी या इमेजवर क्लिक करा..
'माझी शाळा' यू-ट्युब चॅनेल
माझे स्वनिर्मित व्हिडीओ पाहण्यासाठी वर दिसणार्‍या यु-ट्युबच्या इमेजवर क्लिक करा आणि चॅनेल सबस्क्राईब करा.
11 जून 2017 पासून एकूण भेटी
वर दिसणार्‍या इमेजवर क्लिक करा आणि त्यानंतर Follow या बटणावर क्लिक करा.
शैक्षणिक प्रगती चाचण्यांचे नियोजन
प्रगत शैक्षणिक महाराष्ट्र - स्वाध्यायपुस्तिका
आकारिक चाचणी क्र.1 प्रश्नपत्रिका
पायाभूत चाचणी गुणनोंद व निकाल तक्ते
महाराष्ट्र राज्य परीक्षा परिषद
आधारकार्ड पॅन कार्डशी लिंक
10 वी, 12 वी मार्कलिस्ट
मतदार यादीत नाव शोधा
७ वा वेतन आयोग पगार
महत्वाचे दाखले व कागदपत्रे
महत्वाचे टोल फ्री क्रमांक
कसा भरावा कर्जमाफीचा ऑनलाईन अर्ज
जमीन खरेदी करताना घ्यावयाची काळजी
ब्लॉगवरील अपडेट मिळवण्यासाठी Like या बटणावर क्लिक करा.
या ब्लॉगवरील बरीच माहिती संग्रहित असून ती सोशल मीडियावरून घेतलेली आहे, त्यामुळे त्याच्या विश्वासार्हतेबाबत शहानिशा केलेली नाही. वाचकांना केवळ माहिती उपलब्ध करून देण्याचा उद्देश असल्यामुळे मूळ लेख, लेखक, त्यातील विचार याबाबतीत खात्री केलेली नाही.


वर्ग:इ.स. ७३२ - विकिपीडिया

येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
एकूण ५ उपवर्गांपैकी या वर्गात खालील ५ उपवर्ग आहेत.
► इ.स. ७३२ मधील जन्म (रिकामे)
► इ.स. ७३२ मधील निर्मिती (रिकामे)
► इ.स. ७३२ मधील मृत्यू (रिकामे)
► इ.स. ७३२ मधील शोध (रिकामे)
► इ.स. ७३२ मधील समाप्ती (रिकामे)
"इ.स. ७३२" वर्गातील लेख
या वर्गात फक्त खालील लेख आहे.
इ.स.चे ७३० चे दशक
इ.स.चे ८ वे शतक
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल १ ऑगस्ट २०१३ रोजी १५:१६ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.