1164 Teachers application for State award राज्य पुरस्कारासाठी 1164 गुरुजींचे अर्ज; ऑनलाइन अर्ज करण्यात मुंबई, पुणेच्या गुरुजींची बाजी | eSakal

राज्य पुरस्कारासाठी 1164 गुरुजींचे अर्ज; ऑनलाइन अर्ज करण्यात मुंबई, पुणेच्या गुरुजींची बाजी
बुधवार, 1 ऑगस्ट 2018
शिक्षण हा समाजाच्या विकासाचा पाया आहे. स्वतःला झोकून देऊन काम करणाऱ्या गुरुजींमुळेच राज्याचा, देशाचा व पर्यायाने समाजाचा विकास होतो. अशा समर्पित वृत्तीने काम करणाऱ्या गुरुजींना दरवर्षी आदर्श शिक्षक पुरस्कार दिले जातात.
सोलापूर : शासनाच्यावतीने दरवर्षी राज्य शिक्षक पुरस्कार दिले जातात. 2017-18 या आर्थिक वर्षाचा आदर्श शिक्षक पुरस्कार मिळावा, यासाठी राज्यातील एक हजार 164 गुरुजींनी ऑनलाइन अर्ज भरले आहेत. अर्ज दाखल करण्यात प्राथमिक विभागात मुंबईने तर माध्यमिक विभागात पुणे जिल्ह्यातील गुरुजींनी बाजी मारली आहे.
शिक्षण हा समाजाच्या विकासाचा पाया आहे. स्वतःला झोकून देऊन काम करणाऱ्या गुरुजींमुळेच राज्याचा, देशाचा व पर्यायाने समाजाचा विकास होतो. अशा समर्पित वृत्तीने काम करणाऱ्या गुरुजींना दरवर्षी आदर्श शिक्षक पुरस्कार दिले जातात. यापूर्वी हे पुरस्कार देण्यासाठी लेखी स्वरूपात अर्ज करावे लागत होते. मात्र, त्यामध्ये वशिलेबाजी होत असल्याचे शिक्षण विभागाच्या ध्यानात आल्यानंतर मागील एक-दोन वर्षापासून गुरुजींनी पुरस्कारासाठी कुणाच्याही मागे न लागता ऑनलाइन पद्धतीने अर्ज करण्याचा निर्णय शासनाने घेतला आहे. केंद्र व राज्य शासनाच्यावतीने देण्यात येणाऱ्या पुरस्कारासाठी ऑनलाइन पद्धतीने अर्ज करण्याचा निर्णय झाला आहे. शासनाच्या या निर्णयामुळे बशिलेबाजीला चाप लागला आहे. ज्या गुरुजींनी खरोखरच विद्यार्थ्यांसाठी, राष्ट्रासाठी व समाजासाठी चांगले काम केले आहे, त्यांचीच निवड आदर्श शिक्षक पुरस्कारासाठी केली जाते. प्राथमिक व माध्यमिक या दोन्ही विभागासाठी हे पुरस्कार दिले जातात. पुणे, मुंबई, कोल्हापूर, नाशिक, लातूर, औरंगाबाद, अमरावती, नागपूर या विभागातून गुरुजींनी अर्ज केले आहेत.
गुरुजींनी केलेल्या अर्जाची स्थिती -
प्राथमिक विभागासाठी 571, माध्यमिक विभागासाठी 490 तर सावित्रीबाई फुले शिक्षक पुरस्कारासाठी 103 गुरुजींनी अर्ज केले आहेत. प्राथमिक विभागासाठी मुंबई येथून सर्वाधिक 33 गुरुजींनी तर सर्वांत कमी तीन अर्ज गडचिरोलीतून आले आहेत. माध्यमिक शिक्षण विभागासाठी पुणे जिल्ह्यातील सर्वाधिक 43 गुरुजींनी अर्ज केले आहेत. यासाठी पालघर जिल्ह्यातून एकाही गुरुजींनी अर्ज केला नाही.
ज्या गुरुजींनी पुरस्कारासाठी अर्ज केला आहे, त्यांच्या मुलाखती उद्यापासून (बुधवार) महाराष्ट्र राज्य शैक्षणिक संशोधन परिषद पुणे याठिकाणी होणार आहेत. विभागनिहाय या मुलाखती नऊ ऑगस्टपर्यंत चालणार आहेत. त्यात पुरस्कारासाठी पात्र गुरुजींची निवड होणार आहे.
आपण एका क्लिकवर ताजे अपडेट्स आपल्या मोबाईलमध्येही मिळवू शकता.
'ई सकाळ'चे अॅप डाउनलोड करण्यासाठी क्लिक करा.
शेतीविषयीची अपडेट असलेले 'अॅग्रोवन' अॅप डाउनलोड करण्यासाठी क्लिक करा.
राजकारणाची प्रत्येक घडामोड कळविणारे 'सरकारनामा' अॅप डाउनलोड करण्यासाठी क्लिक करा.
#MyNewspaperVendor वृत्तपत्र विक्रेत्यांचा कृतज्ञतापूर्वक सन्मान
पुणे - ऊन, वारा, पावसाची तमा न बाळगता वर्षभर घरोघरी जाऊन पेपर टाकणाऱ्या वृत्तपत्र विक्रेत्यांचा सन्मान करून ‘सकाळ’ने प्रथमच वृत्तपत्र विक्रेता दिन...
भवानीनगर - राज्यात हंगाम सुरू होताच भाव घसरणीला सुरवात होते आणि सरकारवर दबाव वाढता. शिवाय माल खरेदी केला, तर साठवणुकीअभावी सरकारचेच नुकसान होते....
‘सौदी’बाजीचा क्रूर चेहरा (अग्रलेख)
सौदी अरेबियाचे राज्यकर्ते सामाजिक सुधारणांच्या माध्यमातून प्रतिमानिर्मितीचा खटाटोप करीत असले तरी या मुखवट्याआडचा भेसूर चेहरा समोर आला आहे. अमेरिका...
#KnowYourCriminals एक हजार अट्टल गुन्हेगार एका क्‍लिकवर
येरवडा - पुणे शहर आणि पिंपरी-चिंचवडमधील तब्बल एक हजार गुन्हेगारांची माहिती एका लिंकवर उपलब्ध झाली आहे. या लिंकच्या माध्यमातून हव्या त्या पोलिस...
मुंबई - देशातील सर्वाधिक प्रदूषित शहर समजल्या जाणाऱ्या दिल्लीलाही मुंबई आणि नवी मुंबईने मागे टाकल्याने आरोग्याचा प्रश्‍न पुन्हा गंभीर झाला आहे....
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


रिमझिम पाऊस आणि मराठी प्रेम कविता : Poem For Kid's : पाटी तेवढी खरी वाटते

रिमझिम पाऊस आणि मराठी प्रेम कविता
About Us / आमच्याबद्दल
Poem For Kid's : पाटी तेवढी खरी वाटते
लेखक Vijay Shendge वर्गवारी : for kids, Stories for kid, कविता, छोट्यांसाठी गोष्टी, बडबड गाणी
वर्षभर अभ्यास केला. परिक्षा आली. परिक्षा दिली. पेपर खुप सोपे गेले. परिक्षा संपली. सुटी लागली. मामाच्या गावाला गेलो. सूर पारंब्या खेळलो. विटी दांडू खेळलो. आट्यापाट्या खेळलो. खूप मजा केली. पण आता सुटीचाही कंटाळा आलाय. पुन्हा शाळा हवीशी वाटू लागलीय.
हो खरंच असं होतं. मुलांना सुटीचाही कंटाळा येतो. त्यांना शाळा सुरु व्हावीशी वाटते. शाळेतल्या मित्रांना भेटावसं वाटतं. नवी पुस्तकं घ्यायची असतात..... नवं दप्तर घ्यायचं असतं...... नवे बुट.... नवे मोजे. सारं सारं……नवं कोरं.
सारं काही नवं नवं
बाहेर खट्याळ वारं व्हावं
सुगंधालयात गेलं कि गुलाब, मोगरा, केवडा, चाफा, जास्मिन, सारे सुगंध विकत मिळतात. तिथं दोनच सुगंध विकत मिळत नाहीत. एक नव्या कोऱ्या पुस्तकांचा आणि ओल्या चिंब मातीचा. मातीचा सुगंध हवा असेल तर पाऊस यावा लागतो. आणि नव्या कोऱ्या पुस्तकांचा सुगंध हवा असेल अभ्यास करावा लागतो. मातीच्या सुगंधासाठी मातीला पावसात ओलं व्हावं लागतं आणि फुलपाखराचा सहवास हवा असेल तर कळीचं फुलं व्हावं लागतं.
मातीचा आणि नव्या कोऱ्या पुस्तकांचा सुगंध कुठे तयार करता येत नाही पण ते जेव्हा येतात तेव्हा श्वासात भरून घ्यावेसे वाटतात.
काही काही गोष्टी अती झाल्या कि त्यांचा कंटाळा येतो. सुट्टीचही तसंच असतं. मुलांना सुटीचाही कंटाळा येतो. या पुढच्या कवितेतल्या छोट्यालाही सुट्टीचा कंटाळा आलाय म्हणूनच तो म्हणतोय -
पुरे झाली सुट्टी आता
शाळा मला खरी वाटते
टि. व्ही. नको गेम नको
पाटी तेवढी खरी वाटते
तो छोटू आणखी काय काय म्हणतोय ते ही पहा -
खालील ब्लॉग डिरेक्टरीत तुमच्या ब्लॉगचा समावेश करण्यासाठी
खाली दिलेला कोड आपल्या ब्लॉगच्या साईड बार मध्ये कॉपी पेस्ट करा. लक्षात ठेवा कॉपी पेस्ट करताना कोड मधील दोन्ही ठिकाणची लाल रंगातील ( हि खुण काढून < हि खुण टाका.
Marathi Blog Directory / मराठी ब्लॉग डिरेक्टरी
पानगळ - हे निष्पर्ण तरुंचे रान काय धाडते सांगावा जरी दिसेना पाथेय मार्ग लागतोच चालावा नाही मातीची क्षिती, पाण्याचीही नाही मिती सर्वस्वाला त्यागून मी झालो जोगती उध...
 - "उरले फक्त..." मखर सजावट आरास वर्गणी पावती कार्यक्रमपत्रिका मूर्ती पेण शाडू सुट्ट्या नियोजन लगबग धांदल तयारी आगमन प्राणप्रतिष्ठापना मंत्र आवाहन अथर्वशीर्ष प...
क्षण माझा होता तरीही , दूर दूर जात गेला - क्षण माझा होता तरीही , दूर दूर जात गेला शांत बघत राहून मी , नशिबाचाही घात केला अपेक्षांचे ओझे नुसते खांद्यावरती पेललेले निराशेचे कवडसे कितीतरी झेललेले ...
त्या वळणावर - ती येते आपल्या आयुष्यात सोन पावलांनी......हळदीन माखल्या कायेन.........तळहातावर नव्या स्वप्नांची रंगलेली मेहंदी घेऊन..........ती येते आणि आपली पहाट रोज हसत ...
 - ' अपयशा नंतर यशाची पायरी असते. ' हे सुभाषित लहानपणी शाळेच्या भिंतीवर वाचलं होतं. निबंध लेखन करताना ते अनेकदा वापरलं होतं. पुढे अनेक विचारवंतांच्या कथानात...
स्वर्गलोकीची PhD – [भाग ६] - सकाळी निघण्यापूर्वी इंद्रदेवांनी आपला दरबार भरवला. ई. स. पू. २७०० नंतर (१९६९ चा मधुबालाचा अपवाद सोडल्यास ) पहिल्यांदाच दरबार भरला होता. भांबुर्डेकराशी वा...
श्री गणेश प्राणप्रतिष्ठा - गणेश चतुर्थी जवळ आली आहे. आजच्या धावपळीच्या जगात अन कामाच्या व्यापात वेळ काढून आपण श्रींची अतिशय मंनापासून स्थापना अन पुजा करतो. आजकाल भटजी भेटणे अवघड झाले...
मराठी #Trend - सिनेमास्कोप (सैराट) - सलमान खानची थम्सअपची जाहिरात येते "आज कुछ तुफानी करते है ", तुफान हा शब्द मराठीत वापरात असला तरी तो मुळचा मराठी नाही. आपल्याला असाच एक धासु शब्द भेटला तो ...
गोष्ट - वर्तमान पत्रातल्या एकेक बातम्या पहिल्या कि फार फार वाईट वाटतं. भ्रष्टाचार …………बलात्कार ………. खून ………..दरोडे. कसलं शासन आणि कसली सुरक्षितता
Love and Women : पुरुष स्त्रीचा दास का
Love and wife : बायकोचा भडीमार
Story for Kid's : राजा पेक्षा दगड बरा
Birthday Gritting : माझं बर्थडे गिफ्ट
social media and sex : जागरण गोंधळ का घालतात
Marathi poem : बाबा म्हणजे नेहमी छडी
Story for Kid's : राक्षसपूरचा राक्षस
Love Poem : “ तू प्रेमच होऊन ये…"
Love Poem : मिठी पडावी पहाट वेळी
social media and sex : जागरण गोंधळ आणि चावटपणा
Poem For Kid's : पाटी तेवढी खरी वाटते
Mrathi Poem : मला झाड व्हायचं
SSC and HSC result : बारावीचा निकाल कि मुल्यांकन
Poem for Kids:एक होतं वांगं
एक गोष्ट मला आज स्पष्ट करावीशी वाटते कि मी जी काही व्यंगचित्रे , चित्रे माझ्या ब्लॉगवर टाकतो आहे त्यातील काही मी नेटवरून घेतलेली असतात. त्या व्यंगचित्रांमध्ये, चित्रांमध्ये माझ्या पोस्टच्या गरजेनुसार बदल केलेले असतात. परंतु या चित्रांमधल्या शाब्दिक कोटया मात्र सर्वस्वी माझ्याच असतात. त्यामुळेच मुळ व्यंगचित्रकारांची माफी मागून माझ्या कृत्यास त्यांची परवानगी आहे असे मानून त्या व्यंगचित्रांचा मी स्वैर वापर करतो आहे. कुणाचा आक्षेप असल्यास कळवावे.
रसिकांच्या सर्वाधिक आवडीची पोस्ट
Mrathi Poem : तुझ्याचसाठी , भाग २
Marathi Kawita , Prem Kawita, Marathi Prem kawita, marathi love poem कदाचित माझ्या अनेक रसिक वाचकांना मी माझ्या कवितेविषयी एवढं स्पष्ट...
रसिकांच्या आवडी / Popular Posts
Animal Sex : प्राण्यांची कामभावना
भादव्याच्या महिन्यात शहरातल्या रस्तो रस्ती मोकाट फिरणाऱ्या कुत्र्यांचं मिलन पहाताना आपल्याला किळसच वाटते. काही वात्रट मुलं त्यांच्यावर...
गर्दी आणि मोदींची प्रेतयात्रा
आमच्याकडे गर्दीची कमी नाही. कुठेही जा गर्दीच गर्दी. माणसांची गर्दी ..... वाहनांची गर्दी .......ट्रेनला गर्दी....... बसला गर्दी ..........
तो आणि ती. दोन वेगवेगळ्या कुशीतून जन्मलेले दोन जीव. खरंतर काय नातं असतं त्यांचं  पण तारुण्याच्या वळणावर ते दोन जीव एकत्र येतात...........
Indian Festival:गणेश चतुर्थी का साजरी करतात
लोकमान्य टिळकांनी गणेशोत्सव सुरु केला हे सर्वज्ञात आहे. पण त्यापूर्वी साजरा केला जात नव्हता का  गणेशोत्सव त्यापूर्वीही साजरा केला जात ह...
social media and sex : जागरण गोंधळ का घालतात
मुरळी हि काही पट्टीची नृत्यांगना नसते. तिचा नाच ग्रामीण बाजाचाच असतो. परंतु रात्री नऊ सकाळी सहा एवढ्या वेळात सहा ते सात तास नाचण्याचा तिच...
Indian Bull ‘ बैलगाडा शर्यती ’ वर बंदी घालावी अशी याचिका न्यायालयात सादर करणाऱ्या महाभागांना आठवडाभर शेतकऱ्याच्या सहवासात ठेवायला ...
Money From Blog - ब्लॉग लिहा पैसे मिळवा - भाग १
Online Money/ Money From Blog ( ब्लॉग लिहून पैसे मिळवता येतात हे सत्य आहे. पण मी तुम्हाला फार झाडावरही चढवणार नाही आणि खडयातही पडू ...
Marathi poem : पाऊस गेला शाळेमध्ये
marathi poem , poem for kids, परवा माझ्याकडे माझ्या दोन पुतण्या आल्या. म्हणाल्या, ” बाबा, बाईंनी आम्हाला पावसावरची कविता लिहून आणायला स...
ती येते आपल्या आयुष्यात सोन पावलांनी......हळदीन माखल्या कायेन.........तळहातावर नव्या स्वप्नांची रंगलेली मेहंदी घेऊन..........ती येते आणि आप...
ऐवढया वेळा वाचलेत यातले लेख
इथून मिळतील नव्या पोस्ट / Follow by Email
हे विश्वाची अवघे येथे
सर्व हक्क लेखकाचे स्वाधीन
हवी ती पोस्ट प्रिन्ट करा


इचलकरंजी (लोकसभा मतदारसंघ) - विकिपीडिया

इचलकरंजी हा महाराष्ट्रातील लोकसभा संसद मतदारसंघ होता. रत्नाप्पा कुंभार हे या मतदारसंघातील पहिले खासदार होते. नंतर फेररचनेमुळे ते हातकणंगले लोकसभा मतदारसंघामध्ये समाविष्ठ झाले.
भारतीय लोकसभा मतदारसंघ सूची
भारतीय निवडणूक आयोगाच्या संकेतस्थळावर इचलकरंजी (लोकसभा मतदारसंघ) निवडणुकांतील इ.स. १९७७ पासूनच्या निवडणुकांचे पक्षनिहाय मतदानाच्या टक्केवारीचे तुलनात्मक विश्लेषण (इंग्रजी मजकूर)
नंदुरबार (ST) • धुळे • जळगाव • रावेर • बुलढाणा • अकोला • अमरावती (SC) • वर्धा • रामटेक (SC) • नागपूर • भंडारा-गोंदिया • गडचिरोली-चिमूर (ST) • चंद्रपूर • यवतमाळ-वाशिम • हिंगोली • नांदेड • परभणी • जालना • औरंगाबाद • दिंडोरी (ST) • नाशिक • पालघर (ST) • भिवंडी • कल्याण • ठाणे • उत्तर मुंबई • उत्तर पश्चिम मुंबई • उत्तर पूर्व मुंबई • उत्तर मध्य मुंबई • दक्षिण मध्य मुंबई • दक्षिण मुंबई • रायगड • मावळ • पुणे • बारामती • शिरुर • अहमदनगर • शिर्डी (SC) • बीड • उस्मानाबाद • लातूर (SC) • सोलापूर (SC) • माढा • सांगली • सातारा • रत्नागिरी-सिंधुदुर्ग • कोल्हापूर • हातकणंगले
भंडारा • चिमूर • डहाणू • एरंडोल • इचलकरंजी • कराड • खेड • कुलाबा • कोपरगाव • मालेगाव • पंढरपूर • राजापूर • रत्नागिरी • वाशिम • यवतमाळ
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल १२ जानेवारी २०१८ रोजी ०९:५५ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


pune news business Godrej Appliances ‘गोदरेज अप्लायन्सेस’चा नवा सिंगल डोअर रेफ्रिजरेटर | eSakal

‘गोदरेज अप्लायन्सेस’चा नवा सिंगल डोअर रेफ्रिजरेटर
रविवार, 14 जानेवारी 2018
पुणे - गोदरेज अप्लायन्सेस या कंपनीने स्वतंत्र व्हेजिटेबल ड्रॉवरसह ‘गोदरेज एज ड्युओ’ ही देशातील पहिली सिंगल डोअर रेफ्रिजरेटरची रेंज सादर केली आहे. भारतातील रेफ्रिजरेटर वापरणाऱ्या अंदाजे ८० टक्के घरांमध्ये सिंगल डोअर किंवा डायरेक्‍ट कूल रेफ्रिजरेटर वापरला जातो. भारतीय ग्राहक दिवसातून कमीत कमी दहा वेळा रेफ्रिजरेटर उघडतात. त्यातील भाज्यांचा भाग ४० टक्‍क्‍यांपेशा जास्त वेळा वापरला जातो. या निष्कर्षांचा विचार करून गोदरेज अप्लायन्सेसने स्वतंत्र व्हेजिटेबल ड्रॉवरसह ‘गोदरेज एज ड्युओ’ हा भारतातील पहिला सिंगल डोअर रेफ्रिजरेटर सादर केला आहे. त्यामध्ये विशेष ड्युओ फ्लो टेक्‍नालॉजी आहे.
पुणे - गोदरेज अप्लायन्सेस या कंपनीने स्वतंत्र व्हेजिटेबल ड्रॉवरसह ‘गोदरेज एज ड्युओ’ ही देशातील पहिली सिंगल डोअर रेफ्रिजरेटरची रेंज सादर केली आहे. भारतातील रेफ्रिजरेटर वापरणाऱ्या अंदाजे ८० टक्के घरांमध्ये सिंगल डोअर किंवा डायरेक्‍ट कूल रेफ्रिजरेटर वापरला जातो. भारतीय ग्राहक दिवसातून कमीत कमी दहा वेळा रेफ्रिजरेटर उघडतात. त्यातील भाज्यांचा भाग ४० टक्‍क्‍यांपेशा जास्त वेळा वापरला जातो. या निष्कर्षांचा विचार करून गोदरेज अप्लायन्सेसने स्वतंत्र व्हेजिटेबल ड्रॉवरसह ‘गोदरेज एज ड्युओ’ हा भारतातील पहिला सिंगल डोअर रेफ्रिजरेटर सादर केला आहे. त्यामध्ये विशेष ड्युओ फ्लो टेक्‍नालॉजी आहे. ज्यामुळे ग्राहकांना भाज्यांसाठी संपूर्ण रेफ्रिजरेटरचे दार उघडावे लागत नाही व कूलिंग कमी होण्याचे प्रमाण ५० टक्के कमी होते. कूलिंग लॉसमध्ये झालेली घट व इन्व्हर्टर कॉम्प्रेसरचे फायदे यामुळे गोदरेज एज ड्युओ रेफ्रिजरेटर्स ऊर्जाक्षम व किफायतशीर ठरतात. यामध्ये झीरो ओझोन डिप्लिशन क्षमता आहे व त्यामुळे कार्बनचे प्रमाण कमी होण्यास मदत होते, असा दावा कंपनीने केला आहे.
#MyNewspaperVendor वृत्तपत्र विक्रेत्यांचा कृतज्ञतापूर्वक सन्मान
पुणे - ऊन, वारा, पावसाची तमा न बाळगता वर्षभर घरोघरी जाऊन पेपर टाकणाऱ्या वृत्तपत्र विक्रेत्यांचा सन्मान करून ‘सकाळ’ने प्रथमच वृत्तपत्र विक्रेता दिन...
‘सौदी’बाजीचा क्रूर चेहरा (अग्रलेख)
सौदी अरेबियाचे राज्यकर्ते सामाजिक सुधारणांच्या माध्यमातून प्रतिमानिर्मितीचा खटाटोप करीत असले तरी या मुखवट्याआडचा भेसूर चेहरा समोर आला आहे. अमेरिका...
मोटाभाई : (डुलत डुलत येत) जे श्री क्रष्ण.. नमोजी : (विचारमग्न) हं नमोजी : (विचारमग्न) हं मोटाभाई : (किंचित नाराजीनं) शुं विचार करो छो मोटाभाई : (किंचित नाराजीनं) शुं विचार करो छो नमोजी : (विचारमग्नता कंटिन्यू...
रेल्वे प्रवाशांची सव्वादोन कोटींची उचलेगिरी
पुणे - रेल्वेच्या गाड्यांतून प्रवाशांच्या बॅगा, दागिने, पैसे चोरीस जाण्याच्या घटना नेहमीच घडतात; पण लांब पल्ल्याच्या वातानुकूल (एसी) पुणे-...
#KnowYourCriminals एक हजार अट्टल गुन्हेगार एका क्‍लिकवर
येरवडा - पुणे शहर आणि पिंपरी-चिंचवडमधील तब्बल एक हजार गुन्हेगारांची माहिती एका लिंकवर उपलब्ध झाली आहे. या लिंकच्या माध्यमातून हव्या त्या पोलिस...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


Tag: डेबियन | दर्शवा शीर्ष

माहिती, पुनरावलोकने, शीर्ष याद्या, कसे व्हिडिओ & ब्लॉग्ज
इंग्रजी वर्षातला चौथा महिना 13, 2018
कसे Linux कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत चूक Jaishi
इंग्रजी वर्षातला चौथा महिना 12, 2018
कसे Linux कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत चूक Jaishi
वापरकर्ते आपल्याला कसे जोडण्यासाठी / काढून टाका, पासवर्ड बदला, तयार, गट संपादित आणि डेबियन Linux वर sudo वापरकर्ता तयार करा
इंग्रजी वर्षातला चौथा महिना 10, 2018
कसे Linux कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत चूक Jaishi
मुलभूत भाषा म्हणून सेट करा
ओढ डिझायनर ओढ फोटो हा Android Android Lollipop Android स्टुडिओ ही Android अद्यतन ASCII पाउंड Chome डेबियन डिजिटल नाणे डिजिटल चलन डिस्क पुसते फ्लॅश Google तो 2 , HTC HTC एक M7 HYIP IOS जावा जावास्क्रिप्ट LeEco X800 LeTV X800 Linux मायक्रोसॉफ्ट उभयलिंगी प्रमाणन OnePlus एक कामगिरी माहिती आणि साधने PowerShell विंडोज गति 8.1 चिकट नोट्स VirtualBox Virtualisation वर्च्युअल मशीन व्हाउचर कोड वेब डिझाईन विंडो विंडो 7 विंडो 8 विंडो 8.1 विंडो 10 विंडोज अनुभव निर्देशांक विंडो कीबोर्ड विंडोज सेवा वर्डप्रेस वर्डप्रेस संपादक वर्डप्रेस प्लगइन
ईमेल द्वारे ब्लॉग सदस्यता घ्या
या ब्लॉग सदस्यता आणि ईमेलद्वारे नवीन पोस्ट सूचना प्राप्त करण्यासाठी आपला ईमेल पत्ता प्रविष्ट करा.
सामील व्हा 23 इतर सदस्यांना
कॉपीराइट © 2014 दर्शवा शीर्ष. सर्व हक्क राखीव.


भारतीय जनतेला लोकशाहीने काय दिले? | mr.upakram.org

उपक्रम वाचनमात्र उपलब्ध आहे.
उपक्रम दिवाळी अंक २०१२
नवा परवलीचा शब्द मागवा.
भारतीय जनतेला लोकशाहीने काय दिले
भारतीय जनतेला लोकशाहीने काय दिले
भारताला स्वातंत्र्य मिळून ६३ वर्षे झाली. मुळात भारताला स्वातंत्र्य मिळाले तेच भारताचे तुकडे होऊन. ब्रिटिशांनी भारताला स्वातंत्र्य न देता, भारतातील संस्थानांना स्वातंत्र्य दिले. भारताचे दोन भाग पाडले. भारत आणि पाकिस्थान असे दोन राष्ट्र निर्माण झाले. भारताने लोकशाहीचा स्वीकार केला. आज भारत जगातील सर्वात मोठा लोकशाही प्रधान देश मानला जातो. सरदार वल्लभभाई पटेलांनी साम, दाम, दंड यांचा यथायोग्य वापर करुन भारत एकसंध राष्र्ट केला. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांच्या अध्यक्षतेखाली लिहिली गेलेली घटना म्हणजे भारतातील लोकशाहीचा कळसंच.
ज्या काळी जगातिल प्रगत म्हणवल्या जाणार्‍या देशांत केवळ मुठभर लोकांच्या मताला मान होता, तेव्हा देशातील प्रत्येक सुजाण व्यक्तीस, मग तो गरीब वा श्रीमंत असो, स्त्री वा पुरुष असो, किंवा कुठल्याही जातीतील, कुठल्याही धर्मातील असो, त्याला एक मत असण्याचा जो ऐतिहासीक आणि धाडसी अधिकार दिला त्याला तोड नाही. मुळीच नाही.
भारताने स्वातंत्र्यानंतर जगातील अनेक राजकिय पंडितांना तोंडघशी पाडले. त्यावेळी जगातील बहुतांश देशांत लोकशाही खर्‍या अर्थाने मुळ धरु शकली नव्हती. मग ती रशिया असो, चिन, दक्षिण अमेरिका असो किंवा भारतासोबत जन्माला आलेला धर्माभिमानी पकिस्थान असो. लोकशाही खर्‍या अर्थाने तग धरु शकली नाही. कारण लोकशाहीसाठी सहिष्णूता असणे गरजेचे आहे. मुळात भारत हा हिंदूंची बहुसंख्या असलेला देश. मग हिंदूंईतकी सहिष्णूता आणखी कुणात असणार म्हणुनच भारत हा जगातील सर्वात महान लोकशाही प्रधान देश आहे. पण इतके सगळे असताना एक प्रश्न सातत्याने मनात येत राहतो, तो म्हणजे, ’भारतीय जनतेला लोकशाहीने काय दिले म्हणुनच भारत हा जगातील सर्वात महान लोकशाही प्रधान देश आहे. पण इतके सगळे असताना एक प्रश्न सातत्याने मनात येत राहतो, तो म्हणजे, ’भारतीय जनतेला लोकशाहीने काय दिले’ खरंच काय दिलं’ खरंच काय दिलं लोकशाहीमुळे भारतीय जनतेची कोणती प्रगती झाली लोकशाहीमुळे भारतीय जनतेची कोणती प्रगती झाली भारतीय जनतेच्या वाटेला चार सुखाचे दिवस आले, की त्यांच्या हालअपेष्टात भरंच पडली भारतीय जनतेच्या वाटेला चार सुखाचे दिवस आले, की त्यांच्या हालअपेष्टात भरंच पडली भारत खरोखर एकसंध झाला का भारत खरोखर एकसंध झाला का अनेकांनी नानाप्रकारे लेखांतून लोकशाहीची वाह वाह केली. काहींनी टीकाही केली. पण प्रत्यक्षात लोकशाहीने भारतीय जनतेला काय दिले
या प्रश्नांची उत्तरे जाणुन घेण्यासाठी भारताची सध्याची परिस्थिती काय आहे, भारताचा ६३ वर्षांचा प्रवास कसा झाला, भारताचा ६३ वर्षांचा प्रवास कसा झाला
अ. प्रतिनिधिक लोकशाही की भोगशाही :
लोकांनी प्रत्यक्षपणे सरकार चालवण्याऐवजी त्यांनी प्रतिनिधि निवडून द्यावे यालाच प्रतिनिधिक लोकशाही असे म्हणतात. म्हणजेच भारतात प्रतिनिधिक लोकशाही आहे. जनतेने निवडून दिलेला प्रतिनिधि हा जनतेचा आरसा असतो. ’लोकांनी, लोकांसाठी, लोकांकाडून चालविले जात असलेले सरकार’ असे लोकशाहीचे वर्णन अमेरिकेचे सोळावे अध्यक्ष अब्राहम लिंकन यांनी केले. पण भारताची सध्याची लोकाशाही व्यवस्था पारखल्यास भारतासाठी तो हास्यास्पद विषय ठरेल. आपण निवडून दिलेला प्रतिनिधि हा चारित्र्यवान, ध्येयवादी, जनतेची बाजू मांडणारा असेलंच असे नाही. भारतात ते सहजासहज होतही नाही. आपले लोकप्रतिनिधि आपल्याच मतांवर निवडून येतात आणि आपलाच छळ करतात. निवडून आलेले प्रतिनिधि संसदेत काय घोळ घालतात हे सर्वांनाच ठाऊक आहे. अगदि बिहारच्या संसदेपासून ते महाराष्ट्रही याला अपवाद नाही. गेल्या काही वर्ष्यांपासून तर ग्रामपंचायतिपासून महापालिकांपर्यंत आणि विधिमंडळांपासून संसदेपर्यंत लोकशाहीला उतरती कळा लागली आहे. संसदेत होणारी मारामारी-शिवीगाळ, बेशिस्तपणा हा लोकशाहीचा पराभवच आहे. आमदार आणि खासदारांचे विधिमंडळ आणि संसदेतले वर्तन पाहीले तर अशा माणसांना आपण कसे निवडून दिले असा प्रश्न आपल्याला पडतो. पण या प्रतिनिधिंना यत्किंचितही विचार पडत नाही की आपल्या वागणुकीमुळे आपल्या मतदारांना, ज्यांनी आपल्याला निवडून दिले, ज्यांचे आपण प्रतिनिधि आहोत त्यांना काय वाटेल आता तर उलटपक्षी उमेदवारच निवडून येण्यासाठी लोकांना पैसे देतात. मग जर जनताच लायक नसेल तर त्यांनी निवडून दिलेला प्रतिनिधि नालायकच असणार.
अ. १. भारतिय लोकशाहीला ग्रहण :
स्वातंत्र्यपूर्व काळात सत्तास्पर्धा नव्हती. स्वातंत्र्य मिळवणे हेच एक ध्येय होते. पण स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर सत्तेचे दरवाजे उघडले गेले आणि मग खुर्ची मिळवण्यासाठी आणि मिळवलेली खुर्ची टिकवण्यासाठी राज्यकर्त्यांना भल्या मार्गांचाही विसर पडत गेला. आता तर गुंडही शासन चालवतात. पंधराव्या लोकसभेत विजयी झालेला प्रत्येक चौथा खासदार गुन्हेगार पार्श्वभुमीचा आहे. १५० खासदारांविरोधात गुन्हा दाखल आहे. २००४ मध्ये ही संख्या १२८ होती. यातील ७३ जण गंभीर स्वरुपाच्या गुन्ह्यात अडकलेले आहेत. अशी माहीती निवडणूक आयोगाला दिलेल्या पत्रिकेनुसार मिळाली. लोकसभेत ५४३ खासदारांपैकी ३०० खासदारांची संपत्ती एक कोटी रुपयांपेक्षाही अधिक आहे.
आपला भारत देश भ्रष्टाचाराच्या बाबतीतही सर्वश्रेष्ट आहे असे दिसते. येथिल भ्रष्ट राजकारण्यांपासून अंडरवर्ल्डपर्यंतचे अनेक लोक आपला काळा पैसा स्विस बँकेत ठेवतात. स्विस बँकेत गुप्तपणे पैसे ठेवणार्‍यांमध्ये भारतातील लोकांचा पहीला नंबर लागतो. दोन नंबरवर रशिया आहे. पण एक आणि दोन नंबरमधील दरी फार मोठी आहे. पहील्या पाच क्रमांकात अमेरिकेचा नंबर नाही. इतकेच काय तर जगातिल सर्व देशांचे पैसे एकत्र केले तर भारताचे स्विस बँकेतील पैसे जास्त आहेत. भारतातील लोकांचे १५०० बिलियन डॉलर म्हणजे ७५ लाख कोटी रुपये स्विस बँकेत असल्याचे बोलले जाते. म्हणजे भारताच्या परदेशी कर्जाच्या १३ पट एवढी ही रक्कम आहे. तसेच जवळजवळ ४५ कोटी लोकांना प्रत्येकी एक लाख रुपये मिळतील एवढा हा आकडा आहे. जर ही रक्कम भारतात परत आणली तर त्यावर मिळण्यार्‍या व्याजाचे उत्पन्न केंद्रसरकारच्या अर्थसंकल्पापेक्षाही मोठे असेल. त्यामुळे सरकारला अगदी कोणत्याही प्रकारचा कर लावावा लागणार नाही. हा पैसा जर भारतात आणला तर भारतातील गरीब शेतकरी काय पण मध्यमवर्गाचेही समस्त अधिक प्रश्न सुसह्य होतील. पण हा पैसा भारतात कधिच येणार नाही. कारण हा पैसा भ्रष्ट राज्यकर्त्यांचा आहे. अनेक घोटाळ्यांपासून हा पैसा स्विस बँकेत ठेवण्यात आला आहे. शेतकर्‍यांची आत्महत्या चालूच राहणार. गरिबांची गळचेपी होतच राहणार. कारण भारतीय लोकशाहीला पैसा, सत्ता आणि दंडुकेशाहीचे ग्रहण लागले आहे.
अ. २. लोकप्रतिनिधिंचा वेतन गोंधळ :
जनतेने निवडून दिलेला प्रतिनिधि स्वतासाठी वेतन वाढवून मागतो. पण ज्या जनतेने त्याला निवडून दिले त्यांच्या हक्कांसाठी काहीही करताना दिसत नाही. हे राज्यकर्ते इतके माजलेत की त्यांना जनतेचा विचार काय पण स्वप्नही पडत नाही. आज खासदारांचे वेतन १६ हजार रुपये महीना इतके आहे. खासदारांच्या वाढत गेलेल्या वेतनेची असंघटीत कामदारांच्या वेतनेशी तुलना केली आहे, ती अशी. वर्ष २००० - २००४, खासदारांचे वेतन- ४ हजार रुपये आणि असंघटीत कामगारांचे वेतन - १ हजार ३५० रुपये. वर्ष २००५, खासदारांचे वेतन - १२ हजार रुपये आणि असंघटीत कामगारांचे वेतन - १ हजार ९८० रुपये. वर्ष २०१०, खासदारांचे वेतन - १६ हजार रुपये आणि असंघटीत कामगारांचे वेतन - ३ हजार ७५० रुपये आहे. हे पाहिल्यावर खासदारांचा मुजोरपणा दिसून येतो. पण खासदारांचे इतक्यावर भागले नाही. आता हे वेतन ८० हजार रुपये करण्यात यावी अशी शिफारस आहे. हे तर काहीच नाही, पण ह्यांना मिळण्यार्‍या सोयी पाहुया. ह्या खासदारांना मासिक वेतनाशिवाय दहा हजार रुपये मतदारसंघ भत्ता देण्याची व्यवस्था केली आहे. त्याशिवाय दर महिन्याला चौदा हजार रुपये खर्च करण्यासाठी मिळतात. इतकेच नव्हे तर स्टेशनरीसाथीही अतिरिक्त पैसे दिले जातात. संसद अधिवेशन अथवा समित्यांच्या बैठकीला उपस्थित राहण्यासाठी विमान, रेल्वे आणि मोटारीचा वापर करण्यास परवानगी असते.
निवडून आलेल्या नवीन खासदारांना विमानाने येण्यास परवानगी असते. त्याचा खर्च नंतर देण्याची सोय केली आहे. खासदार, त्यांचे सचीव, पती वा पत्नी यांना एअरकंडिशनर दर्जाचा फर्स्ट क्लास पास आणि बत्तिस वेळा विमानाने प्रवास दिला जातो. दुरसंचार खात्याकडून एक दूरध्वनी मोफत दिला जातो आणि त्यावर पन्नास हजार कॉल्स मोफ़त असतात. तसेच एमटीएनएलचा मोबाईल देण्यात येतो. दीड लाख ट्रंककॉल, दिल्लीपासून एक हजार किमी दूर असणार्‍या खासदारांना वीस हजार अतिरिक्त कॉल्स मोफ़त असतात.
खासदारांना वाहन खरेदीसाठी एक लाख रुपये आगावू रक्कम दिली जाते. दीडशे रुपयात आरोग्य सेवा दिली जाते. राजधानीत मोफ़त बंगला, पनास हजार युनिट वीज मोफ़त, फ़र्निचरसाठी २४ हजार रुपये आणि तीन हजार रुपये पेन्शन मिळते. खासदारांना अधिकृत कामासाठी इंडियन एअरलाइंन्सऐवजी खासगी विमान कंपन्यांतून प्रवास करण्याची मूभा. ह्या सगळ्या सुविधा आपण निवडून दिलेल्या प्रतिनिधिंना मिळतात. पण हे सगळं येतं कुठून तर जनतेच्याच खिश्यातून. सामान्य माणूस सोळा-सोळा तास काम करतो. तेव्हा कुठे त्याला पैसे मिळतात. त्याच पैशातून तो कर (इनकम टॅक्स) भरतो. हे सगळे जनतेच्या कष्टाचे पैसे या खादाड लोकप्रतिनिधिंच्या घशात जातात. आपल्या लोकशाहीची अवस्था काय झाली आहे, हे यावरुन लक्षात येते. आजची लोकशाही ही लोकशाही राहीली नसून ती भोगशाही झाली आहे. ’लोकांनी, लोकांसाठी, लोकांकाडून चालविले जात असलेले सरकार’ म्हणजे लोकशाही, ह्या सगळ्या थापा आहेत. दुसरे काही नाही. म्हणजे पुर्वीची अदिलशाही, निजामशाही आणि आत्ताची लोकशाही ह्यात फारसा फरक नाही. ’राज्यकर्त्यांनी, राज्यकर्त्यांसाठी, लोकांचा छळ करुन चालविले जात असलेले सरकार’ म्हणजेच लोकशाही, ही व्याख्या सध्याची भारताची व्यवस्था पारखल्यास करावयास हवी.
ब. भारताची अधोगती :
एकीकडे आमचे राज्यकर्ते अभिमानाने सांगत असतात की जगात सगळीकडे मंदीची लाट असली तरीही भारताचा विकासाचा दर नऊ ते दहा प्रतिशत आहे. परंतु प्रत्यक्षात ही फसवणूक आहे. आपले राज्यकर्ते आपल्याला नेहमीच फसवत आले आहेत. संयुक्त राष्ट्राच्या ’मानव विकास अहवाला’ने हा गौप्यस्फोट केला आहे की मानव यादीतील १८२ राष्ट्रांमध्ये भारताचा क्रमांक १३४ वा आहे. २००७ मध्ये तो १७७ राष्ट्रांमध्ये १२६ वा होता. पंतप्रधानांनी नेमलेल्या अर्जुनसेन गुप्ता समितीच्या अहवालाप्रमाणे देशाच्या ७७ प्रतिशत लोकांची दिवसाची मिळकत २० रुपयांपेक्षाही अल्प आहे. पण असे असले तरी भारताची गणना जगातिल वीस समृध्द राष्ट्रांमध्ये होते, ते कसे
भारतातील बालमृत्यूंची संख्या पाहिली की खरेच आपण या भारतात राह्तो का असा प्रश्न आपल्याला पडतो. आपल्याला आपल्या भारतात काय घडतं, हेच माहीत नसतं. जगात मृत्यूमुखी पडणार्‍या ५ मुलांपैकी एक भारतीय आहे. भारतातील वीस लक्ष मुले पाचव्या वाढदिसापर्यंत जगाचा निरोप घेतात. भारतात दर १५ सेकंदाला बाळंतरोगाने एक मुल मरण पावते. प्रतिवर्षी चार लक्ष मुले मृत्यूमुखी पडत आहेत. जगातील तीन कुपोषित मुलांपैकी एक भारतीय आहे. भारतातील ४६ प्रतिशत मुलांचे वजन सामान्यपेक्षाही न्यून आहे. बालकांची म्हणजे उद्याच्या भारताच्या भविष्याची ही अवस्था किती दयनीय आहे. ब्राझिलने ६ वर्षात ७३ प्रतिशत कुपोषण न्यून केले आणि बालमृत्यूचा दर ४५ प्रतिशतने घटवला आहे. चीन, घाना, मलावी आदी. देशांनीही चांगली प्रगती केली आहे. पण भारताची अधोगतीच झाली आहे. आपले अब्दुल कलाम राष्ट्रपति असताना अधिकृतपणे म्हणाले होते की ’भारत २०२० सालापर्यंत महासत्ता होईल.’ हे त्यांनी कशाच्या जोरावर सांगितलं, ते त्यांचं त्यांनाच ठाऊक. मुळात महासत्ता म्हणजे नेमकं काय, हे तरी ठाऊक आहे का असा प्रश्न आपल्याला पडतो. आपल्याला आपल्या भारतात काय घडतं, हेच माहीत नसतं. जगात मृत्यूमुखी पडणार्‍या ५ मुलांपैकी एक भारतीय आहे. भारतातील वीस लक्ष मुले पाचव्या वाढदिसापर्यंत जगाचा निरोप घेतात. भारतात दर १५ सेकंदाला बाळंतरोगाने एक मुल मरण पावते. प्रतिवर्षी चार लक्ष मुले मृत्यूमुखी पडत आहेत. जगातील तीन कुपोषित मुलांपैकी एक भारतीय आहे. भारतातील ४६ प्रतिशत मुलांचे वजन सामान्यपेक्षाही न्यून आहे. बालकांची म्हणजे उद्याच्या भारताच्या भविष्याची ही अवस्था किती दयनीय आहे. ब्राझिलने ६ वर्षात ७३ प्रतिशत कुपोषण न्यून केले आणि बालमृत्यूचा दर ४५ प्रतिशतने घटवला आहे. चीन, घाना, मलावी आदी. देशांनीही चांगली प्रगती केली आहे. पण भारताची अधोगतीच झाली आहे. आपले अब्दुल कलाम राष्ट्रपति असताना अधिकृतपणे म्हणाले होते की ’भारत २०२० सालापर्यंत महासत्ता होईल.’ हे त्यांनी कशाच्या जोरावर सांगितलं, ते त्यांचं त्यांनाच ठाऊक. मुळात महासत्ता म्हणजे नेमकं काय, हे तरी ठाऊक आहे का असो. पण हेच कलाम साहेब राष्ट्रपतिपदावरुन खाली उतरले तेव्हा ते म्हणाले, ’भारत महासत्ता होईल असं वाटत नाही’ तेही अधिकृतपणे. आपण भारतीय जनता खरेच खुप सहिष्णू आहोत. आपले राज्यकर्ते इंडिया शायनिंग, मुंबईची शांघाई, भारत महासत्ता अशा काही थापा मारत असतात आणि आपण त्याला भुलतो. एका समृद्ध लोकशाही प्रधान देशाच्या राज्यकर्त्यांनी असल्या फालतू थापा माराव्या का असो. पण हेच कलाम साहेब राष्ट्रपतिपदावरुन खाली उतरले तेव्हा ते म्हणाले, ’भारत महासत्ता होईल असं वाटत नाही’ तेही अधिकृतपणे. आपण भारतीय जनता खरेच खुप सहिष्णू आहोत. आपले राज्यकर्ते इंडिया शायनिंग, मुंबईची शांघाई, भारत महासत्ता अशा काही थापा मारत असतात आणि आपण त्याला भुलतो. एका समृद्ध लोकशाही प्रधान देशाच्या राज्यकर्त्यांनी असल्या फालतू थापा माराव्या का हा लोकाशाहीचा पराभवच आहे.
ब. १. इंग्रजीचे वर्चस्व :
स्वातंत्र्यवीर सावरकरांनी स्वातंत्र्यापुर्वी सांगितले होते की ’ इंग्रजांना आधी मनातून काढा, मग भावनेतून काढा आणि नंतर भारतातून काढा’, पण झाले अगदी उलट. आपण इंग्रजांना भारतातून काढले, पण मनातून आणि भावनेतून काढू शकलो नाही. त्या काळी अनेक पंडितांनी सावरकरांवर टीका केली. परंतु आज त्याची जाणीव वाटते. आज इंग्रजीचे वर्चस्व इतके आहे की जर कुणाला इंग्रजी येत नसेल तर तो सुशिक्षितच नाही, असे समजले जाते. गंमत म्हणजे एके काळी इंग्रजीचीही अशीच अवस्था होती. इंग्लंडमध्ये फ़्रान्स भाषेचं वर्चस्व होतं. तिथले शिक्षक इंग्रजी भाषेची अवहेलना करीत असत. पण सुदैवाने आणि इंग्रजांच्या भाषाप्रेमामुळे ते दास्यवृत्तीतून बाहेर पडले आणि आपल्यावर राज्य केले. राज्य करण्यासाठी भाषा, संस्कृती, धर्म जपावे लागतात, पाळावे लागतात. पण आपले मुर्ख दास्यवृत्तीचे लोक "इंग्रजी" ही जगाची भाषा आहे, असे म्हणत सुटलेत. आजही भारत देश इंग्रजांचा मानसिक गुलाम आहे.
महाराष्ट्रात चाललेली मराठीची गळचेपी ही अत्यंत घृणास्पद घटना आहे. लोकशाहीला लाजिरवाणी घटना आहे. आज भारताचीच भाषा होऊ शकत नाही त्या भाषेला आपण राष्ट्रभाषा म्हणतो. डॉ. गिलक्रिस्ट यांच्या विर्यापासून आणि ऊर्दुच्या गर्भातून जन्माला आलेली "हिंदी" ही भारताचीच परिपूर्ण भाषा नाही. शिवकालापर्यंत हिंदी भाषेचा उल्लेखही नव्हता, मग अचानक ही भाषा आली कशी, ह्याचा कधी विचार केला आहे का, ह्याचा कधी विचार केला आहे का ही फसवणूक आहे, असो.
आज प्रत्येक दुकानांवर इंग्रजीतून पाटया आहेत. भारताच्या सर्व क्षेत्रात इंग्रजी ही मानाची भाषा झाली आहे. इंग्रजीचे स्थान भारतामध्ये प्रथम श्रेणीचे झाले आहे, हे दुर्दैवच. इंग्रजीतून शिक्षण घेणे हे महत्वाचे झाले आहे. तसे न केल्यास तरुणांना नोकरीची संधी कमीच असते. कारण विविध क्षेत्रांतील ऑफिसमध्ये इंटरव्यू इंग्रजीतून घेतले जातात. ही भारताची प्रगती नव्हे अधोगतीच आहे. आपण जेव्हा भारत, हिंदूराष्ट्र यांसारखे शब्द सोडून इंडिया हा शब्द स्विकारला, तेव्हाच आपण पराभूत झालो. स्वतंत्र नाही बंदिस्त झालो.
शॉपिंग मॉल, कॉल सेंटर, मल्टीप्लेक्स यांमुळे भारतीय संकल्पनेत बदल झाला. नक्कीच झाला. पण शॉपिंग मॉल म्हणजे प्रगती नव्हे, कॉल सेंटर म्हणजे प्रगती नव्हे, मल्टीप्लेक्स म्हणजे प्रगती नव्हे. इंग्रजीचं हे भूत भारतातून जेव्हा निघून जाईल तेव्हा भारत खर्‍या अर्थाने प्रगत झाला असेल.
ब. २. नक्षलवाद आणि आतंकवाद :
आज भारतीय लोकशाहीला सगळ्यात मोठा धोका आहे तो नक्षलवाद आणि आतंकवादाचा. आज देशातील १८२ जिल्ह्यांमध्ये नक्षलवाद फोफावला आहे. २० राज्यांच्या २२० जिल्ह्यांमध्ये नक्षलवाद्यांच्या जुलूमाने कहर माजवला आहे. देशाचा चाळीस टक्के भूभाग नक्षलवाद्यांच्या नियंत्रणेखाली आहे. नेपाळच्या सीमेपासून ते दक्षिणेत कर्नाटकापर्यंत म्हणजे ९२ सहस्त्र वर्ग किमी भूभाग नक्षलवाद्यांच्या दहशतीखाली आहे.
गेल्या काही महीन्यात काश्मीर खोर्‍यात स्थानिक मुसलमानांच्या आतंकवादी गटांमध्ये वाढ झाली आहे. जानेवारी २०१० च्या शेवटी शाळा शिकणार्‍या आठ मुलांना भारतीय सीमारेषा ओलांडून पाकिस्थानात प्रवेश करताना अटक करण्यात आली. ते सर्व तेथील आतंकवाद्यांना प्रशिक्षण देणार्‍या कार्यशाळेत सहभागी होण्यास जाणार होते. भारतात स्वकीय नक्षलवादी आणि आतंकवादी आहेतच. याला भर म्हणून कसाब आणि अफजल गुरुसारखे भारतीय शासनाचे (राज्यकर्त्यांचे) जावई भारतभेटीला येतच असतात आणि बांगलादेशी घुसखोरी आहेच.
सन २००१ च्या जनगणनेनुसार हिंदू लोकसंख्या १४.९५ टक्के वाढली, तर मुसलमानांची हीच वाढ २९.३० टक्के, म्हणजेच हिंदूंच्या जवळपास दुप्पट आहे. पण ही मुसलमान लोकसंख्या स्थानिक मुसलमानांची नसून बांगलादेशी घुसखोर्‍यांची आहे. ही घटना आसामची आहे. हे भारतासाठी आणि भारतीय लोकशाहीसाठी अतिशय घातक आहे. आपले भारतीय शासन नक्षलवाद, आतंकवाद आणि घुसखोरी रोखण्यास असमर्थ ठरले. आहे. हे दुःखद सत्य आहे. पाकिस्थान सतत भारतावर हल्ले करीत राहतो. पण आपल्याला प्रत्यक्ष कृतीपेक्षा चर्चाच प्यारी आहे. असो, हे तर आपल्या सवईचे झाले आहे. भारत आतंकवादमुक्त होईल, हे कलियुगात तरी शक्य वाटत नाही. मुळात भारताचं नेतृत्वच एका विदेशी स्त्रीच्या हाती आहे. अशा देशाला देवही वाचवू शकणार नाही. ही देशाची अधोगती आहे. लोकशाहीचा पराभव आहे.
क. लोकशाहीचा भारतीय प्रयोग :
भारतीय लोकशाहीचा प्रयोग चुकलेला आहे. आज भारत फुटिरतावादाच्या विळख्यात अडकलेला आहे. एका राज्याचं दुसर्‍या राज्याशी असलेलं वैर, आपआपसात भांडणं, आज भारत दुस‍र्‍या फाळणीच्या उंबरठयावर उभा आहे. म्हणजेच भारत हा एकसंध राष्ट्र होऊ शकला नाही. परंतु भारतीय जनतेचा लोकशाहीवरचा विश्वास अद्याप कमी झालेला नाही. जरी काही सुशिक्षित आणि कृतघ्न लोकांना सरकार वगैरेची गरज वाटत नसली तरी गरीब पिचलेल्या जनतेसाठी येणारे मतदान आणि त्यातील आपले मत महत्वाचे आहे.
भारतीय लोकशाहीपुढे बरीच आव्हाने उभी आहेत. असे नाही की लोकशाहीमुळे भारतीय जनतेला नुसतेच वाईट दिवस आले, चांगलेही आलेत. परंतु चांगले आणि वाईट यांची गोळाबेरीज केली तर वाईटाचं प्रभुत्व आहे. श्रिमंत आणि गरीब यात दरी वाढत आहे. वाढत चाललेला भ्रष्टाचार, अगदी दररोज सकाळी आपल्याकडे भेसळयुक्त दूध घेऊन येणार्‍या दुधवाल्यापासून ते आयपीएल, राष्ट्रकुल स्पर्धेपर्यंत. ललीत मोदी सोडा पण कलमाडी, शरद पवारांसारखे दिग्गज नेते सुद्धा भ्रष्टाचाराच्या आरोपात अडकले आहेत. शिवाजी महाराजांनी जनतेला (रयतेला) आपली पत्नी मानले होते. त्यांनी जनतेचा सांभाळ केला. जनता सुखी राहावी म्हणून स्वताचं आयुष्य पणाला लावले. शिवशाही लोकशाहीपेक्षा कधीही श्रेष्ट. शिवाजी राजे हे "श्रिमंत योगी" होते. पण आत्ताचे राज्यकर्ते हे "श्रिमंत भोगी" झाले आहेत. एखादा षंढ नवरा आपल्या स्त्रीकडे पाठ करुन झोपतो. आजची सरकारही षंढ झाली आहे. सरकार जनतेकडे पाठ करुन आहे. तोंड द्यायची हिम्मत नाही.
भारतीय लोकशाहीला घराणेशाहीची कीड लागली आहे. इंदिरा गांधिंना खुश करण्यासाठी संजय गांधी यांचे लाड पुरवणारे काँग्रेसजन आपण पाहिलेच आहे. संजय गांधींच्या मृत्यू नंतर राजीव गांधी युवराज झाले. पुढे ते भारताचे पंतप्रधान झाले, ही भारताच्या ईतिहासातील दुःखास्पद घटना आहे. राजकारणाची बाराखडीही माहीत नसलेले राजीव गांधी, हे केवळ इंदिरा गांधींची औलाद आहे म्हणून पंतप्रधान झाले. पुढे राजीव यांनी काय दिवे लावले हे सर्वांना माहीतच आहे. आता सोनिया गांधी या काँग्रेसच्या अध्यक्षा आहेत. ज्यांना भारताचे नागरीकत्वही मंजूर नव्हते, त्या आज भारताच्या सर्वात मोठया लोकशाही पक्षाच्या अध्यक्षा आहेत. काँग्रेसमधील घराणेशाहीची सुरुवात आपले लाडके राष्ट्रपिता महात्मा गांधींनी केली. या महात्याने काँग्रेसची डोर मोतीलाल नेहरुंच्या हातात देऊन काँग्रेसची आणि भारताची नायनाट केली. घराणेशाहीची ही कीड कदाचित कधीही जाणार नाही.
एखादी व्यवस्था चांगली की वाईट हे व्यवस्थेमध्ये अंतर्भूत गोष्टींवर जितके अवलंबून असते त्याहीपेक्षा जास्त ती व्यवस्था राबविणारे ती कशी राबवितात यावर अवलंबून असते. अब्राहम लिंकन म्हणायचे ’मला गुलाम व्हायला आवडत नाही म्हणून मी मालक होणे नाकारतो.’ प्रत्येकाने हे ध्यानात ठेवले पाहीजे. राज्यकर्ते जितके जबाबदार आहेत तितकीच जनताही जबाबदार आहेच. व्यवस्थेतील त्रुटी राबविणार्‍यांमुळे जर कमी होत असतील तर ती व्यवस्था चांगली आहे. पण जर राबविणार्‍यांमुळे त्रुटी वाढतच असतील तर ती व्यवस्था वाईट आहे, असे समजावे. मानवी चुका म्हणून व्यवस्थेची पाठराखाण करणे म्हणजे तिच्या त्रुटींवर पांघरुण घालण्यासारखेच आहे. व्यवस्थेपेक्षा माणूस मोठा मानला गेला पाहीजे. कारण माणसासाठी व्यवस्था आहे, व्यवस्थेसाठी माणूस नव्हे.
’लोकांनी, लोकांसाठी, लोकांकडून चालविले जात असलेले सरकार’ अशी व्याख्या लिंकन यांनी केली तेव्हा ते अमेरिकेचे राष्ट्रपति झाले होते. ज्या लोकशाहीमुळे ते निवडून आले, सत्ताधीश झाले, त्या लोकशाहीचे त्यांनी गोडवे गायले त्यात नवल काय जगामध्ये ही व्याख्या जशी आहे तशीच शिकवली जाते. परंतु त्याच्या तुटीकडे कुणी पाहातच नाही. लोकशाही मुल्य म्हणजे मानवी मुल्य आहे, असे समजले जाते. म्हणून लोकशाहीच्या विरोधात कुणी बोललं तर तो राष्ट्रद्रोह मानला जातो. पण लोकशाही म्हणजे नेमके काय जगामध्ये ही व्याख्या जशी आहे तशीच शिकवली जाते. परंतु त्याच्या तुटीकडे कुणी पाहातच नाही. लोकशाही मुल्य म्हणजे मानवी मुल्य आहे, असे समजले जाते. म्हणून लोकशाहीच्या विरोधात कुणी बोललं तर तो राष्ट्रद्रोह मानला जातो. पण लोकशाही म्हणजे नेमके काय हे कुणालाही माहीत नाही. ते पुन्हा एकदा तपासून पहावयास हवे. म्हणे लोकशाहीने व्यक्तीस्वातंत्र्य दिले आहे. व्यक्तीस्वातंत्र्य लोकशाहीने दिले नसून, ते निसर्गाने दिले आहे. स्वातंत्र्यपूर्व आणि स्वातंत्र्यानंतर काँग्रेसने सगळ्यात जास्त लोकशाहीचा टेंभा मिरवला आहे. पण त्या व्यवस्थेचा लाभ सर्वांना न होता ठरावीक लोकांना व्हावा, याचा छुपा अजेंडा आहे. इथे एक पांचट शेर आठवतो ’बाहेर से देखा तो आस्मान की परी, परदा उठा के देखा तो गजकरन से भरी’. शेर अतिशय वाईट होता. पण वस्तुस्थिती तीच आहे. लोकशाही यंत्रणा ही बाहेरुन आभाळाची परी दिसते. पण एकदा का पडदा सरकवून पाहिले की गजकरनच गजकरन आहे.
लोकशाहीने सर्वांना समान अधिकार दिला म्हणजे नेमके काय दिले अधिकार जन्माने मिळतात, त्याला लोकशाहीने मान्यता दिलेली नाही. ’सर्व मानव कारद्यासमोर समान आहेत’ हे नितांत असत्य आहे. ही थाप आहे. कायदाच हे वास्तव अचूक दाखवतो. कायद्यात ज्या काही विशेष सवलती असतात, त्याच कायद्याचा माणसा-माणसामधला भेद सिद्ध करतात. हिंदू आणि मुसलमानांसाठी वेगळा कायदा, स्त्री-पुरुषांसाठी वेगळा आणि आरक्षण आहेच.
प्रधान मंत्री, मुख्यमंत्री, मंत्रीमंडळ, विधानसभेचे सभासद, न्यायाधिश, नगर परिषददिकांचे अध्यक्ष अशांना कायद्यात पुर्ण सवलती असतात. बंदिगृहामध्ये गुन्हेगार म्हणून शिक्षा भोगणार्‍या या आमदार, खासदार आणि अति महत्वाच्या व्यक्तींना बंदिगृहात सवलती दिल्या जातात. त्यांना कारावासातून निवडणूक लढविता येते. उत्तर प्रदेशातील शहाबुद्धीन हा दोन वेळा तुरुंगात राहून खासदार झाला. आणि इतरही बर्‍याच सुविधा पुरविल्या जातात. तर ह्या वरुन हेच सिद्ध होते की कायदा सर्वांसाठी वेगळा आहे. हा लोकशाहीचा पराभवच आहे ना. लोकशाही ही सध्या माहीत असलेल्या इतर राज्यपद्धतिंपेक्षा चांगली असेलही, पण ति परिपुर्ण नाही. जर तिलाच परिपुर्ण मानले तर आपण पुढेच जाऊ शकत नाही. लोकशाहीने भारतीय जनतेच्या वाटेला अधोगती आणली आहे, हे सत्य आहे. लोकशाहीने भारतीय जनतेला काहीच दिले नाही, असे नाही. पण जे दिले ते खुपच कमी आहे. ह्याचा सर्वांनीच विचार करायला हवा. लोकशाहीपेक्षाही कुठलीतरी चांगली व्यवस्था काळाच्या पडद्याआड नक्कीच आहे. तिचा शोध घेतला पाहीजे.
कुसूमाग्रजांनी भारताला स्वातंत्र्य मिळून ५० वर्षे झाल्यावर एक कविता लिहिली होती, ती आठवते. आज भारतमातेचं वय ६३ वर्षे इतके झाले आहे. पण आजही आपली भारतमाता तिच्या लेकरांना हेच सांगत आहे.
अभिवादन मज करु नका.
मीच विनवीते हात जोडूनी,
वाट वाकडी धरु नका."
जय हिंद जय महाराष्ट्र
फारच मजेशीर लेख आहे. फ्रान्स ही भाषा काय, लोकप्रतिनिधी आरसा काय, विर्यापासून जन्मणार्‍या भाषा काय तुफान करमणूक :)
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 07:08 वा.]
अहो राव, तुम्हाचा प्रोब्लम काय आहे एकही मुद्दा पटत नाही. तुम्हाला जे पटंत तेच खरं आहे का
तुम्ही यशवंत पाठकांना ऎकलंत
मी परिपूर्ण आहे , असं मी म्हणत नाही. पण एक सांगा तुम्ही सेक्यूलर आहात काय
सलील कुलकर्णि फ़ार छान लिहीतात. त्यांच्या लेखाची लिन्क देत आहे, तो वाचावा. अर्थात तुम्हाला आवडणार नाही. पण वाचायला काय हरकत आहे. मला एवढं सहन केलत, थोड अजून...
मी परिपूर्ण आहे , असं मी म्हणत नाही. पण एक सांगा तुम्ही सेक्यूलर आहात काय
याचा अर्थ मला कोणी सांगेल का
जो परिपूर्ण असतो/नसतो त्याचे लेख वाचून प्रतिसाद देणारा सेक्युलर असणे/नसणे गरजेचे आहे का
लोकशाही आणि सेक्युलरिझम यांचा संबंध आहे काय
तुमच्या परीपूर्ण असण्या/नसण्याचा आणि सलील कुलकर्णीचा संबंध काय
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 07:31 वा.]
इतकी करमणूक सोडून कुठे जाऊ
सलील कुलकर्णीला संगीत देणे सोडून लेख लिहिण्याची आणि इतक्या लहान वयात आत्मचरीत्र लिहिण्याची पाळी का यावी हे समजते का ते बघत होते.
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
इतकी करमणूक सोडून कुठे जाऊ
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 08:05 वा.]
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का हे वाक्य छान आहे.. असो.. (सलील कुलकर्णीला संगीत देणे सोडून लेख लिहिण्याची आणि इतक्या लहान वयात आत्मचरीत्र लिहिण्याची पाळी का यावी हे समजते का ते बघत होते.) पण सलिल कुलकरणि म्हणजे संगिकार नव्हे. हे सलिल कुलकणि पुण्याला राहतात. लेखक आहेक आणि "मराठी एकजूट" चे सर्वेसर्वा आहेत.. कधीतरी अशा लोकांना भेटत जा, वाचत जा. नुसत्या टिका करून काय होतय. प्रत्यक्ष करणे महत्वाचे..
(तुमच्या परीपूर्ण असण्या/नसण्याचा आणि सलील कुलकर्णीचा संबंध काय
कुलकर्णींचा फ़ार छान लेख आहे "इंग्रजी भाषेचा विजय" तो वाचा म्हणजे कळेल फ्रान्स ही भाषा काय
मराठी एकजूट काय आहे
बाकी आधी समजुन होतो फ्रेंच ही भाषा ऐवजी तुम्ही चुकून फ्रान्स ही भाषा लिहिले आहे. मात्र तुम्ही म्हणताय तर या सलील कुलकर्णीचा लेख वाचलाच पाहिजे फ्रान्स हा देश नसून भाषा कशी आहे हे कळेल तरी
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
रोग कळला पण उपाय काय
श्री. जयेश मिस्त्री यांच्या मताप्रमाणे भारताला काय रोग झाला आहे ते कळले पण त्यावर उपाय किंवा उपचार त्यांनी सुचवलेला नाही. त्या उपाया शिवाय हा लेख अपूर्ण वाटतो आहे. तसेच लेख एवढा प्रदीर्घ आहे की त्यातून त्यांना काय म्हणायचे आहे याबद्दल वाचकाच्या मनात गोंधळ होतो आहे. श्री. जयेश मिस्त्री यांनी भविष्यात छोटे लिखाण केल्यास जास्त प्रभावी ठरू शकेल.
नितिन थत्ते [30 Apr 2011 रोजी 08:03 वा.]
>>भारताला काय रोग झाला आहे ते कळले पण त्यावर उपाय किंवा उपचार त्यांनी सुचवलेला नाही
यावरचा उपाय लेखकाच्या मते कदाचित एखादा शिवाजी* (यांना कदाचित हिटलरही चालेल) अवतार घेऊन सगळे नीट करील हा असू शकेल. पण तोपर्यंत काय करायचे याचे मार्गदर्शन हवे.
*येथे शिवाजी = "गोब्राह्मणप्रतिपालक क्षत्रिय कुलवतंस छत्रपती श्री शिवाजी महाराज" असे समजून घ्यावे.
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 08:14 वा.]
गोब्राह्मणप्रतिपालक म्हणजे गाय ही प्राण्यामद्दे गरीब प्राणी. ब्राम्हण म्हणजे मनुष्यामद्दे गरीब. असे शास्त्र सांगते. थोडक्यात गोब्राह्मणप्रतिपालक म्हणजे रयतेचा राजा. तुम्हाला पटत नसेल तर तुम्ही सांगा.
(यावरचा उपाय लेखकाच्या मते कदाचित एखादा शिवाजी* (यांना कदाचित हिटलरही चालेल) अवतार घेऊन सगळे नीट करील हा असू शकेल. पण तोपर्यंत काय करायचे याचे मार्गदर्शन हवे.) तोपर्यंत तुम्ही आम्ही आहोत ना. चर्चा करायला. अहो चर्चा कसली करता हा चर्चा करण्याचा विषय आहे का हा चर्चा करण्याचा विषय आहे का
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
आळश्यांचा_राजा [30 Apr 2011 रोजी 08:54 वा.]
ब्राम्हण म्हणजे मनुष्यामद्दे गरीब. असे शास्त्र सांगते
आपले नाव मेस्त्री नसून शास्त्री असावे असे क्षणभर वाटून गेले.
बाबासाहेब जगताप [30 Apr 2011 रोजी 10:13 वा.]
गोब्राह्मणप्रतिपालक म्हणजे गाय ही प्राण्यामद्दे गरीब प्राणी. ब्राम्हण म्हणजे मनुष्यामद्दे गरीब. असे शास्त्र सांगते.
हे शास्र या गरीब ब्राम्हणानेच निर्मिले आहे हे ओळखले बरं का...
गोब्राम्हणप्रतिपालक म्हणजे रयतेचा राजा हा खुलासा कळला पण भारताच्या रोगावर उपाय काय हे अजुन श्री. मिस्त्री यांनी सांगितलेलेच नाही. त्याबद्दल मार्गदर्शन मिळाल्यास बोधप्रद ठरावे.
सहमत. रोग समजावून सांगितला आहे, पण प्रयोजन आणि औषध पद्धती गायब आहे.
आमच्या घरासमोरच्या चौकात सिग्नलवर एक व्यवस्थित माणूस बहुदा रोज हातात पाटी घेऊन उभा असतो(विंग्रजी शिनेमात असता तसा)...त्या पाटीवर अमुक एक शब्द असतात...सिग्नल रेड झाला कि तो पाटी उंचावतो व जमलेल्या तमाम लोकांना ऐकू जाईल ह्या स्वरात पाटीवरील मजकुराचे विवेचन करतो...पाटीवर भ्रष्टाचार...देश...हिंदू...मुले..तरुण..देव..असे बरेच काही असते....
जयेश ह्यांच्या भावना अगदी निखळ असतील, पण हा लेख वाचून त्या माणसाचीच आठवण झाली.
हाच लेख भावनांना आवर घालून संतुलितपणे लिहिला तर विचारयोग्य ठरण्याची शक्यता आहे.
पण कलात्मक होउ शकेल. खालील गाण्याप्रमाणे किमान दखल घेण्यासारखा नक्कीच होईल.
आळश्यांचा_राजा [30 Apr 2011 रोजी 08:06 वा.]
भारत आतंकवादमुक्त होईल, हे कलियुगात तरी शक्य वाटत नाही
कलियुग केंव्हा संपणार आहे
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 08:16 वा.]
अहो नको त्या गोष्टींवर बोट काय ठेवताय कलियुग केंव्हा संपणार आहे कलियुग केंव्हा संपणार आहे ह्यापेक्शा भ्रष्टाचार केव्हा संपेल, असं म्हणा.
भ्रष्टाचार केव्हा संपणार आहे
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 08:33 वा.]
फ़ार छान विनोद करता तुम्ही. भ्रष्टाचार तेव्हा संपेल जेव्हा आपण चर्चा सोडून कृती करु...
कोणती कृती हे तुम्ही सांगतच नाही आहात. नुसतं कृती करा म्हणून भ्रष्टाचार कसा नाहिसा होईल
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
अहो जयेशराव कोणती कृती करायची सांगताय ना
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
बाबासाहेब जगताप [30 Apr 2011 रोजी 10:14 वा.]
कलियुग केंव्हा संपणार आहे
अहो... असे काय करताय आत्ता कुठे कलियुग सुरू झाल्यासारखे वाटते आहे...
भावनांना आवर घालणे म्हणजे नेमकं काय. मनुष्य भाऊकच असतो.
जयेश मेस्त्री [30 Apr 2011 रोजी 08:18 वा.]
भावनांना आवर घालणे म्हणजे नेमकं काय. मनुष्य भाऊकच असतो.
हे नक्की ठाऊक नाही पण काही मनुष्ये (जरा जुन्या इष्टाईलने मनुष्यचे अनेक वचन) 'घाउक' असतात हे मात्र नक्की. :)
हल्ली उपक्रमावर वेळ घालवल्यावर (प्रत्यक्षात पैसे न देताच)"पैसा वसूल " वाटायला लागतं.
अवांतरः- उपक्रमावर मनोरंजन कर लावला जाईल अशी भिती वाटते.
अति अवांतर :- अवांतर प्रतिसाद ऐकले होते बुवा. पण आता खास "अवांतर लेख" नावाचा एखादा पुरस्कार सुरु करावा काय
ज्याने कोणी जयेश मेस्त्री स्क्रिप्ट लिहिले आहे त्याचे अभिनंदन. विधानांमध्ये नैसर्गिक ओघ आहे. अजून थोडा प्रयत्न केला तर thanthanpal यांची उणीव भासणे बंद होईल.
कोणीच ओळखले नाही म्हणून् स्वतःच पिंक मारलेली दिसते
आम्हाला तर हे आपट्यांचे राजकीय् अवतार वाटत् आहेत (असे लिहता प्रतिसादाला पंख का लागावे कळत नाही. उपक्रमावर प्रतिसाद अभ्यासू आहे असे भासवण्यास दोन् ओळींपेक्षा अधिक लिहावा लागतो की काय् अशी शंका येऊ लागली आहे, (इथेही रिटेंना खास सवलत दिसते त्याबद्दल् त्यांचा निषेध ;-) (अर्थात त्यांनी कारकिर्दीच्या सुरुवातीला (आणि अजुनही अधुनमधुन) जोरदार् बॅटिंग केली आहे हे आम्ही विसरलेलो नाही) ह्या ओळीं फक्त वरील कारणामुळे ;-) )).
जयेश मेस्त्री आप आगे बढो हम तुम्हारे साथ है
जयेश मेस्त्री आप आगे बढो हम तुम्हारे साथ है
आगे बढो म्हणजे ' कोटीच्या कोटी उड्डाणे झेपावे उत्तरेकडे' , उत्तर म्हणजे दिल्लीकडे (दिल्ली म्हणजे हजारे जिथे बसले होते तिथे बसुन् उपोषण किंवा आत्मदहन इ इ ) शिवाय उत्तर म्हणजे उत्तर व तसेच लगे हाथ पाश्चीमात्यांच्या विरुद्ध म्हणजे पूर्वदिशेला म्हणजेच उत्तरपूर्व उर्फ ईशान्य भारतात देखील कृती करायला मार्ग आहे.
पुराणात परमेश्वर प्रसन्न झाला की तीन वर द्यायचा तद्वत तीन कृती सुचवल्यामुळे धागालेखकाला प्रतिसाद आवडावा अशी सदिच्छा
जय महाराष्ट्र, जय भारत
चीनी जपानी ऍडॉल्फ हिटलर
वरच्या लेखात आपले लाडके चीन जपान कसे नाही आले
तरीही यासर्व प्रकारावर उपाय असावा.
चीन किंवा जपानमध्ये एखाद्या मराठी कुटुंबात ऍडॉल्फ हिटलर जन्माला यावा. स्वभाषेचे बाळकडू त्याला चीन-जपानमध्ये मिळाले की त्याने भारतात येऊन क्रांती करावी. परकीयांना हाकलून द्यावे, राजकारण्यांना सुळावर चढवावे, परधर्मियांना बाटवण्याचे पुण्य मिळवून अनेकांच्या हृदयातील भळभळणारे शल्य कमी करावे. मराठीला राष्ट्रभाषा जाहीर करावे. हिंदूस्तानची (की हिंदुस्थान) पुनर्निमिती करावी. पाकिस्तान, बांग्लादेश, भूतान झालेच तर नेपाळ, श्रीलंका आणि ब्रह्मदेशावर कब्जा करावा.
प्रियाली यांची सहनशक्ती खूप जास्त असल्यामुळे त्यांनी हा लेख वाचला असेल आणि तीन-चार वाक्यात लेखाचा सारांश लिहीला असेल म्हणून त्यांचा प्रतिसाद आधी उघडला तर निराशा झाली. सबब, प्रियालीचा निषेध. पुढच्या वेळेस सुधारणा होईल अशी आशा आहे.
भारतीय जनतेला लोकशाहीने काय दिले
अहो भारतीय लोकशाहीला भारतीय जनतेने काय दिले
 दुर्दैवाने इतक्या चांगल्या लेखाला समजुन न घेता प्रतिक्रिया दिल्या जात आहेत. येथे लिहिणा-याला काय सुधारणा केल्या पाहिजेत हे न सांगता चेष्टा केली म्हणजे काम झाले अशी प्रवृत्ती दिसुन् येते आहे.
तुम्हाला कोणी रोखलं आहे
दुर्दैवाने इतक्या चांगल्या लेखाला समजुन न घेता प्रतिक्रिया दिल्या जात आहेत. येथे लिहिणा-याला काय सुधारणा केल्या पाहिजेत हे न सांगता चेष्टा केली म्हणजे काम झाले अशी प्रवृत्ती दिसुन् येते आहे.
 मग तुम्ही कराना ते विधायक कार्य तुमचे हात बांधलेले नाहीत ना
बाकी, जरा लेखात चांगले काय ते तुम्ही समजावून दिलेत तरी चालेल.
झुंडशाही, अभिव्यक्ती स्वांतत्र्य, विचार आणि भावना
खालील लिंकलेल्या लेखातील मुद्दे जयेश मेस्त्री ह्यांना लागू नाहीत का
झुंडशाही, अभिव्यक्ती स्वांतत्र्य, विचार आणि भावना
या लेखासाठी एकदा जोरदार् टाळ्या व्हायल्या हव्यात.
आवाजकुणाचा [30 Apr 2011 रोजी 17:11 वा.]
हे ही दिवस जातील
हिंदूंईतकी सहिष्णूता आणखी कुणात असणार
अगदी, अगदी. जयेश मेस्त्रींबाबत उपक्रमी हिंदूंनी दाखवलेली सहिष्णुताच बघा ना.
आह को चाहिये, इक उम्र असर होने तक
कौन जीता है, तिरे जुल्फ के सर होने तक
भारतीय लोकशाहीचा उत्तम आढावा.
विनाकारण होणार्या अवांतर चर्चेकडे दुर्लक्ष करावे. असा अनुभव मागे अनेकदा बर्याच मंडळीना आलेला आहे.
आपल्यात काहीतरी करण्याची तळमळ दिसून येते. पण इथे आपल्याला योग्य मार्ग मिळेल अश्या भ्रमात कृपया राहू नका.
तो मार्ग आपल्यालाच शोधावा लागेल. आणि जमल्यास (अनेकांनी चालू केलेली आहे तशी) कृती सुरु करा.
तसेच, आपण जालावरील श्री सुधीर काळे यांची "भारतीय कसा मी - असा मी " हि लेख मालिका वाचावी असे सुचवित आहे.
आम्हालाही कळू द्या की राव कोणती कृती करायची ते.
कधी कधी तुम्ही काय बोलताय हे तुम्हालाहि कळत नाहि, इतके तुम्ही हुशार आहात का
नितिन थत्ते [03 May 2011 रोजी 03:38 वा.]
*ठठपा यांच्याबरोबरच स्यूडोगांधीवादीपण कंटाळून निघून गेले असे वाटले होते.


Jara Jara Tipur Chandne | जरा जरा टिपूर चांदणे | Marathi Film

तुझीच ओंजळ तुझ्या सरी,
जरा जरा टिपूर चांदणे
जरा जरा हसून बोलणे
जरा जरा जादू तुझी
जरा मनाचे वाऱ्यावरी वाहणे
जरा जरा टिपूर चांदणे
जरा जरा हसून बोलणे
जरा जरा जादू तुझी
जरा मनाचे वाऱ्यावरी वाहणे
तुझ्या नशेच्या ओल्या खुणा
रोजच घडतो वेड गुन्हा
तुझीच ओंजळ तुझ्या सरी,
तुझ्या कडे तुला मागणे
जरा जरा… हसून बोलणे
जरा जरा… जादू तुझी
जरा मनाचे वाऱ्यावरी वाहणे
जरा जरा.. टिपूर चांदणे
जरा जरा… हसून बोलणे
बोल तू जरा बावऱ्या मना
उगाच का रे येत जाते हसू
मनात आहे लागले ते दिसू
ऊन सावल्या वाटती नव्या
तुझे नि माझे कोवळे से ऋतू
तुझी नि माझी प्रीत जाई उतू…
तुझे हसू त्याचे ऋतू
घेऊन ये माझ्या घरी
आठवुन मी तुला साठवून मी
आठवुन मी तुला साठवून मी
जपतो कालचा श्वास हि,
पडे सरींची भूल या उन्हा
रोजच घडतो वेडा गुन्हा
तुझ्या कडे तुला मागणे
जरा जरा हसून बोलणे
जरा जरा जादू तुझी
जरा मनाचे वाऱ्यावरी वाहणे
जरा जरा टिपूर चांदणे
जरा जरा हसून बोलणे
बावऱ्या मना.. आ बावऱ्या मना..
टिपूर चांदणे, जरा जरा…
हसून बोलणे, जरा जरा…
टिपूर चांदणे, जरा जरा…
हसून बोलणे, जरा जरा…


माझ्या मनातले काही

शब्द असू दे हातांमध्ये, काठी म्हणूनी.... वाट आंधळी, प्रवास खडतर ,बोलू काही...
मनात येईल ते लिहीत जाणे हा तसा माझ्यासाठी काही नवीन उद्योग नाही. पण आपले लेखन कुठेतरी छापून येईल किंवा ते इतर अनोळखी वाचकांकडून वाचले जाईल आणि त्यावर त्यांच्या प्रतिक्रिया व शुभेच्छाही मिळतील असे काही वाटले नव्हते.पण ते झाले ते या ब्लॉगविश्वामुळे आणि 'माझ्या मनातले काही' लिहिता लिहिता एक वर्ष पूर्ण झाले.
शाळेत असताना निबंध लेखन हा माझा आवडता विषय असायचा. पण शाळा सुटली तसा हा प्रकार दिसेनासा झाला. कॉलेज मध्ये आल्यावरही आता मराठीतून लिहीणे होणार नाही आणि परीक्षाही इंग्रजीतून द्यायची म्हटल्यावर मराठी फारच दुरावली. मला प्रिय असलेले बालभारतीचे पुस्तक आणि त्यातील गद्य-पद्य खंड सारे आठवणी म्हणून उरले. मराठीतून लिहिण्याची आवड असूनही कॉलेजमध्ये ती संधी कधीच मिळाली नाही ती मिळाली पार कॉलेज संपल्यावर आणि मग या ब्लॉगरविश्वात मी चोरपावलांनी हळूच शिरलो.
१८ नोव्हेंबर २००९ रोजी पहिली पोस्ट टाकली तेव्हा पुढे किती लिहिणार, काय लिहिणार याबद्दल काहीच कल्पना नव्हती.
काहीतरी सुचले म्हणून लिहिले आणि ब्लॉग हा प्रकार काय आहे हे जाणून घेण्यासाठीच पोस्ट केले. सुरुवातीला ब्लॉग हा प्रकार फक्त इंग्रजीत चाल…
सर्वप्रथम सर्व वाचकांना दिवाळीच्या खूप खूप शुभेच्छा
दिवाळी दरवर्षीच येते आणि दरवर्षी काही ना काही आठवणी ठेवून जाते. पण तरीही दिवाळी म्हटली की सगळ्यांना लहानपणीच्याच आठवणी फार येतात. जणू काही तरुणपणी दिवाळी साजरी करतच नाहीत आणि लहानपणीची दिवाळी म्हणजे पहिले आठवतात ते खूप सारे फटाके. हल्ली आम्ही मोठे झालो आहोत आणि बरेचसे सुजाण नागरिक झालो आहोत असा आमचा समज झाल्याने आम्ही फटाके फोडत नाही कारण या सार्‍यांमुळे किती ध्वनी-प्रदूषण होते, वायू-प्रदूषण होते हे आम्हाला उशीराने का होईना कळून चुकले आहे. म्हणून मग आम्ही 'दुरून फटाके साजरे' असा संकल्प वगैरे करतो. पण लहान असताना जे फटाके फोडले ते अजुनही आठवतात.
तेव्हा सकाळीच लवकर आंघोळ करून पिशवी भरून फटाके घ्यायचो आणि सर्वत्र हिंडत ते फोडायचो. त्यात भुईचक्र, अनार, फुलबाजे, नाग-गोळ्या,लक्ष्मीबार, रश्शी-बॉम्ब आणि काय काय असायचे. सकाळी भरलेली पिशवी दुपारपर्यंत संपवायचीच असा अलिखित नियम, म्हणून मग सारे फटाके संपवूनच विजयीवीर घरी परतत. मला तरी त्या फटाक्यांच्या माळा लावण्यापेक्षा त्या लवंगीबार तोडून लावण्यातच फार मज्जा वाटायची.त्याला मोडून त्…
गणपती बाप्पा आले आले म्हणता म्हणता 'गणपती गेले गावाला चैन पडे ना आम्हाला' म्हणायची वेळ ही आली.आज अनंत चतुर्दशीला सार्‍या चौपाट्यांवर प्रचंड जनसमुदाय आपल्या लाडक्या गणेशाचे विसर्जन करणार. मला लहानपणापासूनच गणेश विसर्जन पाहायला फार आवडायचे. प्रत्यक्ष चौपाटीवर नाही गेलो तरी टी. व्ही. वर मात्र आवर्जून पाहायचो. वेगवेगळ्या भागातून, वेगवेगळ्या मंडळांचे गणपती थाटात चौपाटीवर यायचे आणि शेवटी सागरात विसर्जित केले जायचे. ह्या गणेशोत्सवाचे आपल्यालाच नाही तर परदेशी पर्यटकान्स ही फार कौतुक वाटते. हातात कॅमेरे घेऊन हा अजब सोहळा टिपु पाहतात ते लोक.पण सगळेच फोटो तितके छान नसतात. काही फोटो पाहून त्यांना जसे वाईट वाटले असेल तसे आपल्यालाही वाटेल पण त्याहून जास्त लाजिरवानेही वाटेल.
गेल्या वर्षी मला एक मेल आला होता त्यातील हे फोटो पाहून मला तरी नक्कीच आनंद झाला नाही. लोकमान्य टिळकांनी लोकजागृतीसाठी सुरू केलेला सार्वजनिक गणेशोत्सव आज मोठ्या प्रमाणावर स्पर्धेच्या विळख्यात अडकला आहे. गल्लोगल्ली, जागोजागी लोकांनी मंडळे, विभाग स्थापन करून आपले गणपती तयार केलेत आणि मोठ्या-मोठ्या मूर्त्या आणि देखावे करून आ…
 गेल्या आठवड्यात सुहासने खो दिला आणि मग 'आलिया भोगासी असावे सादर' प्रमाणे ही पोस्ट करायची वेळ आली. सर्वप्रथम ब्लॉग विश्वात हे खो-खो चे प्रकार चालू झाले तेव्हा वाटले की आपण काही या जाळ्यात अडकणार नाही पण खो-खो ची साथ वेगाने पसरत चालली आहे आणि जो तो आपला खोकत बसलाय.
अनुवादासाठी मी कोणते गाणे निवडावे हा एक मोठा प्रश्न पडला होता...बरीच उलथापालथ केल्यानंतर एक गाणे निवडले जे माझे खूप आवडते आहे. 'प्यार का मौसम' या चित्रपटातील 'तुम बिन जाऊ कहाँ'. हे गाणे किशोरदा आणि रफीसाहेब दोघांच्या आवाजात रेकॉर्ड झाले आहे आणि वेगवेगळ्या कडव्यांसह रेकॉर्ड झाले आहे.
अनुवाद करायचा असला तरी अगदी शब्द:शह अनुवाद न करता तो अधिक अर्थपूर्ण आणि भावपूर्ण करण्याचा प्रयत्न मी केला आहे. तेव्हा या प्रयत्नास नक्की प्रतिसाद द्या.
एक विनंती अशी की कृपया गाण्याच्या मूळ चालीवर म्हणण्याचा प्रयत्न करू नका त्यापेक्षा सुचेल त्या चालीवर गा.
तुम बिन जाऊँ कहाँ, के दुनिया में आके
कुछ ना फिर चाहा कभी तुमको चाहके, तुम बिन ..
देखो मुझे सर से कदम तक, सिर्फ़ प्यार हूँ मैं
माणूस किती ही मोठा झाला तरी ही त्याच्या लहानपनीच्या आठवणी निघाल्या की त्यात हमखास रमतोच. लहानपनीचे अल्लड, खेळकर दिवस, गमती-जमती आठवताना सारे काही विसरून जातो. त्याच लहानपणातील आपल्या सगळ्यांच्या आवडत्या आणि लाडक्या म्हणजे कार्टून फिल्म्स. आता आपण मोठे झालो, कार्टून बघायला वेळ मिळत नाही हे सगळे खरे असले तरी तेव्हा त्या आपल्या रोजच्या आयुष्यातील अगदी अविभाज्य घटक असायच्या आणि म्हणूनच खूप खर्‍या वाटायच्या. चला तर मग, आपल्या काही आवडत्या कार्टून्सच्या आठवणींना उजाळा देऊया.
कार्टून्स विश्वाची सफर करायची म्हटले तर सर्वप्रथम आपल्या समोर येते ती म्हणजे मोस्ट फेव्हरेट- 'टॉम अँड जेरी'. गेली कित्येक वर्षे ही उंदीर-मांजराची जोडी आपल्याला खळखलून हसवत आहे. लहानांपासून थोरांपर्यंत सगळेच हिचे चाहते आहेत. उंदीर- मांजराच्या करामती आणि खोड्या इतक्या वेळा पाहूनही पुन्हा पाहताना कंटाळा येत नाही. 'टॉम अँड जेरी' या पात्रांना हल्लीच ७० वर्षे पूर्ण झाली तरी ती अजुनही हविहवीशी वाटते. यातील इतर पात्रे जसे किलर डॉग, ब्लॅक कॅट, ट्वीटी बर्ड शिवाय जेरीचा नातलग असलेला छोटु उंदीर सगळेच धमाल आहेत.'…
निषेध करायचा म्हटला तर कशाचाही करता येतो. निषेध करायला असंख्य विषय आहेत. त्यातील गंभीर विषयांचा सगळेच निषेध करतात म्हणून ते सोडून इतर विषयांचा मी निषेध करायचे ठरवले आहे. वास्तविक निषेध करणे हा माझा स्वभाव नाही पण ब्लॉगरविश्वात आल्यावर आपण नकळत इथली भाषा बोलू लागतो त्याचा हा परिणाम आणि म्हणूनच ब्लॉगरविश्वात चालणार्‍या घडामोडी, इथले विषय, ब्लॉगर मित्र, त्यांचे ब्लॉग्स आणि त्यातील पोस्ट्स या सगळ्यांतील चांगल्या गोष्टी सोडल्या तर इतर माझ्या अल्पमतीस न पटणार्‍या, न रुचणार्‍या गोष्टींचा मी जाहीरपणे निषेध करायचे ठरवले आहे आणि निषेध झालेल्या गोष्टींचा सर्वांनी गंभीरपणे विचार करावा ही नम्र विनंती ;) -
१.सगळ्यात महत्त्वाचा आणि मला लिहायला सतत प्रवृत्त करणारा निषेध म्हणजे त्या ब्लॉगर मंडळींचा जे सतत, नियमितपणे ब्लॉग पोस्ट करत राहतात, दर आठवड्याला २-३ या हिशोबने महिन्याला भाराभर आणि भराभर १२-१५ पोस्ट्स हमखास ओकणार्‍या ब्लॉगर मंडळींचा जाहीर निषेध असो. बाकीच्या मंडळींना लिहायला सवड मिळूच नये व त्यांनी आपलाच ब्लॉग वाचावा असा हेतूही या मागे असावा.ब्लॉगिंगशिवाय ही जगात करण्यासारखे बरेच काही आहे. पण इ…
भारतीय नागरिकांचा घास रोज अडतो ओठी सैनिकहो तुमच्यासाठी...सैनिकहो तुमच्यासाठी...
गाणे तर ऐकले असेलच ना तुम्ही गदिमांनी लिहिलेल्या या गाण्यात त्यांच्या मनातील देशाविषयी, सैनिकांविषयीची कृतज्ञता सहजपणे उतरली आहे. आज इतकी वर्षे होऊनही स्वातंत्र्य दिन, प्रजासत्ताक दिनी न चुकता कुठे न कुठे गाणे ऐकू येते आणि या दोन दिवशीच ऐकू येते. एरवी आपण ऐकतो का हे गाणे गदिमांनी लिहिलेल्या या गाण्यात त्यांच्या मनातील देशाविषयी, सैनिकांविषयीची कृतज्ञता सहजपणे उतरली आहे. आज इतकी वर्षे होऊनही स्वातंत्र्य दिन, प्रजासत्ताक दिनी न चुकता कुठे न कुठे गाणे ऐकू येते आणि या दोन दिवशीच ऐकू येते. एरवी आपण ऐकतो का हे गाणे ह्याच गाण्यातील काही ओळी अशा...
परि आठव येता तुमचा... आतडे तुटतसे पोटी... खरंच तुटते का
आशा भोसले यांनी हे गाणे स्वरबद्ध करताना हे शब्द इतक्या भावपूर्ण रीतीने गायले आहेत पण आपली हृदये इतकी कठोर झाली आहेत की हे शब्द खोटेच वाटतात काही वेळा.कारण सामान्य नागरिकांना काहीच वाटत नसते. अनोळखी माणसांना श्रद्धांजली वाहून पुन्हा कामाला लागावे तसे आपली विचारसरणी झाली आहे. केवळ २ मिनिटे मौन पळावे तेवढीच आपली त्यांच्याप्रतीची निष्ठा. आपल्याला त्यांची आठवण ही होत नाही आणि आपण त्यांचा विचारही करत नाही. ते लढत राहतात, असीम पराक्रम गाजवून शौर्य पदके मिळवतात, प्रसंगी अमर ही होतात, आपल्याला काही फरक पडत नाही.
कारण स्वातंत्र्यदिन साजरा करावा असे…
नुकतेच टी.व्ही.वर बातम्यामध्ये पाहिले - सचिन तेंडुलकरचे आत्मचरित्र 'ओपस' पुस्तक लवकरच बाजारात येणार...किंमत फक्त ३२ लाख रुपये.
सचिनच्या बाबत तशी प्रत्येक गोष्ट स्पेशल आहे. त्याची क्रिकेट कारकीर्द सोडून ही त्याच्या विषयीच्या अनेक गोष्टींना अनन्य साधारण महत्त्व आहे. तो किती टॅक्स भरतो, किती जाहिराती करतो यापासून ते त्याचे ट्विटर वरील आगमन सगळ्याच गोष्टी खास. सचिन विषयी या आधीही अनेक पुस्तके लिहिली गेली. त्याचे बालपण, त्याचे करियर, त्याचे विक्रम आणि त्याचे सर्व आयुष्य अथ पासून इतिपर्यंत छापणारे लेखक काही कमी नाहीत. त्यात अजुन एक भर म्हणून नवीन पुस्तक- ओपस
एरवी सचिन विषयी काहीही वाचायला मिळता त्याच्या चाहत्यांना आनंदच होत असतो, मात्र सचिन वर प्रेम करणार्‍यांना हे नवे पुस्तक येणार याचा आनंद होण्यापेक्षा दुसरीच गोष्ट सलत आहे ती म्हणजे या पुस्तकाच्या निर्मितीत वापरण्यात आलेले सचिनचे रक्त.(सध्या जरी ही बातमी खोटी असल्याचे कळले असले तरी दोन दिवसांपूर्वी याचा निषेध सर्वत्र झाला होता) पुस्तकाच्या पानामध्ये कुणाचे तरी रक्त मिसळले आहे ही कल्पनाच किती विचित्र आहे आणि यातून त्या व्यक्तीचे …
फार फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट. गोष्ट तशी जुनीच पण थोड्या नव्या रंगात, नव्या ढंगात सादर करत आहे. म्हणूनच आधुनिकीकरणाच्या अनुषंगाने काही जुन्या घटनांची उजळणी करूया. इतिहासाची पुनरावृत्ती होते तशी त्या इतिहासातल्या घटनांची नवी आवृत्ती ही येऊ शकते. त्याच संदर्भातली एक गोष्ट इथे सांगत आहे. विषय आहे- वटपौर्णिमा आणि कथेची नायिका आहे महाभारतातील द्रौपदी.(पोस्ट लिहून दोन आठवडे झाले पण छापायला फारच वेळ लागला. असो आमचे घोडे नेहमीच वरातीमागून असते)
आधुनिकीकरण करायचे तर मूळ पात्र तशीच ठेवून कथानकात थोडे फार फेरफार करण्यात आले आहेत. जसे कौरव-पांडव हस्तिनापूर सोडून मुंबईत आले आहेत आणि वाडवडिलांचा बिझनेस सांभाळत आहेत. बिझनेस आयकॉन पंडूच्या मृत्यूनंतर बिझनेसचा वारस कोण  या प्रश्नावर कौरव-पांडवामध्ये वाद चालू राहतात आणि कोर्टात केस दाखल होते. आता ते पूर्वीसारखे राजवाड्यात न राहता कुठल्याश्या मोठ्या कॉंप्लेक्समध्ये राहताहेत. जिथे सारे हस्तिनपूरचे रहिवासी अर्थात कंपनीचे कर्मचारीही राहत आहेत. पण कौरव-पांडव वादामुळे सर्वत्र चिंतेचे वातावरण आहे.
अशातच मग वटपौर्णिमेचा दिवस उजाडतो.( द्रौपदीचा रोल एकता कपूरच…
आपल्या देशात नको त्या गोष्टींना प्राधान्य देण्याची सवयच लागली आहे. एस.एस.सी.बोर्डाचे निकाल लागले आणि यंदा अपेक्षेहून अधिक मार्कांची उधळपट्टी झाली. मुले टेन्शन घेतात, आत्महत्या करतात म्हणून सढळ हाताने गुणवाटप करण्यात आले. सर्वत्र आनंदी-आनंद झाला.
आता महत्वाचे काम- मिशन अड्मिशन. आणि अकरावी प्रवेशासाठी एस.एस.सी. बोर्डाप्रमाणे, सी.बी.एस.ई. आणि आय.सी.एस.ई. बोर्ड ही रांगेत उभे राहीले. दरवर्षी प्रमाणे इतर बोर्डाचे विद्यार्थी रांगेत पुढे आणि आपले मराठमोळे विद्यार्थी मागे. मग त्यांना भरघोस मार्क आणि आम्हाला कमी का. मग त्यांना भरघोस मार्क आणि आम्हाला कमी का या एस.एस.सी. बोर्डाच्या प्रश्नावर शिक्षणखात्यास आणि हायकोर्टास अजूनही उत्तर सापडले नाही. या पूर्वी ही पर्सेन्टाईल आणि ९०:१० हे फॉर्म्युले वापरण्यात आले पण कोडे अजुन सुटले नाहीए. हायकोर्टाने मात्र हॅटट्रिक साधत या वर्षीही नापास होण्याचे सत्र चालू ठेवले.
एस.एस.सी. आणि इतर बोर्डांची गुणांच्या बाबतीत अशी तुलना करणे योग्य नाहीच आहे. दोन्हींचे अभ्यासक्रम व शिक्षणपद्धती वेगवेगळी आहे. त्यामुळे याबाबत वेगवेगळी अड्मिशन प्रक्रिया अवलंबण्याची गरज आहे. त्यावर कधी न कधी योग्य उपाय सापडेल अशी आशा…
 संपली एकदाची. कधीपासून वाट पाहत होतो परीक्षा संपण्याची आणि आज 'सोनियाचा दिन उजाडला ( परीक्षा संपून तसे दहा दिवस झालेत पण वेळ नाहीए ना  ) या आधीही परीक्षा देण्याचे प्रसंग आले आहेत पण दरवेळीस हा दिवस नवीन वाटतो. काहीतरी अदाभुत पराक्रम केल्याचा आनंद माझ्या चेहर्‍यावर दिसू लागतो आणि मग विजयीवीराच्या थाटात घरी आल्यावर सरळ आडवा पसरतो.
मला आजही ते परीक्षा संपण्याचे दिवस आठवतात...खास करून दहावी-बारावीचे. दरवर्षी परीक्षा देऊनही बोर्डाच्या परीक्षा देणे हे दिव्य पार पाडण्याचा आनंद तो काय  म्हणजे अगदी पंख लाभल्यासारखे भासु लागते, भर उन्हाळ्यात पावसात भिजल्या सारखे वाटू लागते, निदान दुसर्‍यादिवशी शौवर खाली आंघोळ करताना तरी नक्कीच  म्हणजे अगदी पंख लाभल्यासारखे भासु लागते, भर उन्हाळ्यात पावसात भिजल्या सारखे वाटू लागते, निदान दुसर्‍यादिवशी शौवर खाली आंघोळ करताना तरी नक्कीच  कित्येक दिवस रात्रंदिवस अभ्यासाचा प्रसंग असताना कधी तो पाऊस बरसायचा या आशेने कधी तो दिवस उजाडायचा अशी वाट पाहत बसतो. परीक्षा सुरू होण्यापूर्वी नेहमी चालते ते 'काऊंटडाऊन' तेव्हा तर हमखास सुरू होते. म्हणजे शेवटच्या पेपरच्या आदल्या दिवशीच 'अजुन काही तास फक्त'चे पालुपद सुरू होते. सकाळी उठल्यावर ही अजुन ८ तास, ६ तास हीच गणिते डोळ्यांपुढे. मग कध…
हो-नाही म्हणता म्हणता अखेर सानियाचे लग्न झाले आणि ते ही शोएबशीच झाले. बाकी सर्व न्युज चॅनेल्सनी, वर्तमानपत्रांनी आणि तिच्या पूर्वीच्या चाहत्यांनीही तिने पाकिस्तानी क्रिकेटपटूशी विवाह करण्याचा शक्यतोवर, शक्यतोपरी निषेध केला पण अखेर नदी सागरास मिळाली. ती भारतीय सागरास न मिळता पाकिस्तानाकडे वळली याचेच तमाम भारतीयांना दु:ख. तर तिकडे पत्रकार आणि बातमीदारानी या एका बातमीचा उदो-उदो करीत टीआरपी खायला सुरूवात केली.
एकीकडे आपण व्यक्ती स्वातंत्र्याचे उपदेश पाजतो आणि तेच अगदी सहजपणे विसरूनही जातो. सानिया मिर्जा मोठी टेनिसपटू म्हणून तिच्या लग्नाचा एवढा गाजावाजा. तिने कुणाशी लग्न करावे हा तिचा वैयक्तिक प्रश्न आहे पण आपण सारे तिच्यावर हक्क गाजवल्याप्रमाणे तिच्या लग्नाच्या विरोधात उभे. आपल्याला कुणी हक्क दिला  ती भारतासाठी खेळते, टेनिसमध्ये भारताला नावलौकिक मिळवून देते म्हणून का ती भारतासाठी खेळते, टेनिसमध्ये भारताला नावलौकिक मिळवून देते म्हणून का आणि मुळात एवढी प्रसिद्धी मिळवण्यापूर्वीच जर तिचे लग्न शोएबशी झाले असते तर कुणाला थांगपत्ताही लागला नसता. तिने शोएबशी लग्न करो वा शाहीदशी करो पण न्युजवाल्यांना निमित्तच हवे असते- ब्रेकिंग न्युज आणि मुळात एवढी प्रसिद्धी मिळवण्यापूर्वीच जर तिचे लग्न शोएबशी झाले असते तर कुणाला थांगपत्ताही लागला नसता. तिने शोएबशी लग्न करो वा शाहीदशी करो पण न्युजवाल्यांना निमित्तच हवे असते- ब्रेकिंग न्युज' मग तिच्या घरातले आई-वडील …
वेळ न उरला हाती...
वेळ काही कुणासाठी थांबत नाही. ती वेळेवर येते आणि वेळेवर जाते. आपणच मग वेळेच्या मागेपुढे धावत राहतो. वेळेचे महत्व वेळोवेळी सांगितले जाते तरी आपण त्याकडे दुर्लक्ष करून वेळेचा अपव्यय करत राहतो आणि मग जेव्हा वेळ निघून जाते तेव्हा बोलतो.''अरे वेळच नाहीए रे...
खरं तर एवढ्या दिवसांनी ही पोस्ट आली यावरून तुम्ही ओळखले असेलच की माझ्याकडे वेळ किती कमी आहे ( म्हणजे फिल्मी स्टाइलने म्हणत नाहीए...पण माझ्या विचारांच्या मौलिक संशोधनातून( किंवा मौलिक विचारांच्या संशोधनातून) मला कळून चुकले आहे की मी किती ही वर्षे जगलो तरी मला वेळ कधी पुरणार नाही) आणि त्याची कारणे किंवा सबबी देऊन मी लिहिण्याची टाळाटाळ करतोय असे समजू नये. लिहिणे हे माझ्या ( रिकाम्या वेळेतील) आवडत्या छंदांपैकी एक. पण या ना त्या कारणाने ते जमत नाही अन् मी वेळेला मारण्याऐवजी वेळच मला मारुन नेते. माझे इतर ब्लॉगर मित्र दिवसा-दिवसाला धडधड पोस्ट टाकत असताना मला त्या वाचायला ही वेळ मिळत नाही हे पाहून माझा जीव कासावीस होतो() आणि मनाची कुचंबणा वगैरे होते तसे ही काही होते() आणि मनाची कुचंबणा वगैरे होते तसे ही काही होते() मग मी मोठ्या निर्धाराने ठरवतो की उद्याच नवी पोस्ट टा…
आजारपण काही कुणाला सांगून येत नाही, ते येते अनपेक्षीतपणे, एखाद्या वादळी वार्‍याप्रमाणे. ते येते, जे काही सुरळीतपणे चालले आहे ते बिघडवते आणि आपण हताशपणे पाहत राहतो. मग पुन्हा नव्याने सुरूवात...
आजारपण म्हणजे नुसतेच बेडवर पडून राहणे असते तर एक वेळ ठीक होते पण आजारपण त्यासोबत औषध व गोळयांची फौजही घेऊन येते. मला या एका कारणासाठीच आजारपण आवडत नाही. आतापर्यंत आजारपणातील औषध आणि गोळयांच्या एवढ्या बाटल्या मी रिचवल्या आहेत की मी एखादे केमिस्टचे दुकान टाकून फावल्या वेळात त्या खात बसायला हव्यात. या बाबतीत ही मी थोडा आळशीच आहे. आतापर्यंत कोणत्या आजारावर कोणत्या गोळ्या खाव्यात याची काही नोंद ठेवली असती तर डॉक्टर भेटीचा योग सारखा-सारखा आला नसता. निदान पार्टटाइम जॉब म्हणून आमच्याकडे अमुक-तमुक आजारावर औषधे मिळतील असा बोर्ड ही लावता येईल.
पूर्वीच्या काळी बायकांनी बाळंतपणाच्या गोष्टी सांगाव्या अशी बरीच बाळे त्यांना असत. त्या एकदा सुरू झाल्या की अनेक आठवणी निघत. माझ्या बाबतीतही अशी अनेक आजारपणे झाल्याने मला सांगण्यासारखे बरेच काही आहे. त्या प्रत्येक आजारपणाची काही लेखी नोंद ठेवली असती तर एव्हाना एखादे …
सुखाची झोप काही आमच्या नशीबी नाही... लहानपणापासूनच माझे आणि झोपेचे संबंध अनिश्चिततेच्या झुल्याने बांधले गेले आहेत. मी जेव्हा जेव्हा प्रयत्नपूर्वक झोपण्याचा प्रयत्न करतो तेव्हा दर वेळीस डोळे 'आ' वासून झोपेला दूर दूर जाताना पाहिल्याचे मला आठवते. झोप ही अशी हळूवार क्रिया असल्याने मी डोळे घट्ट मिटून झोपण्याचा प्रयत्न करता न येणारी झोप अधिकच बेचैन करत राहते. मग शेवटी सुरू राहते ते केवळ विचारांचे चक्र आणि ते चालूच राहते...
कधी कधी मला वाटते की माणूस विचार करत नसता तर कसे झाले असते म्हणजे रात्रभर जागून ही जर डोक्यात काहीच विचार आले नसते तर मी नक्कीच एखादा साधू अथवा ऋषिमुनी झालो असतो. पण इथेच तर खरी गंमत आहे. माझ्या विचारांचे घड्याळ असे अविरत चालू राहिल्याने माझ्या कित्येक थोर विचारांचे श्रेय या न येणार्‍या झोपेलाच आहे. बर्‍याच कविता ही मी रात्री न येणार्‍या झोपेच्या भरातच केल्या आहेत. मग आई-बाबांना जाग येऊ नये म्हणून अंधारात चाचपडत एखाद्या कोर्‍या कागदावर खरडल्याही आहेत. ( काय लिहितोय हे दिसत नसताना ही  म्हणजे रात्रभर जागून ही जर डोक्यात काहीच विचार आले नसते तर मी नक्कीच एखादा साधू अथवा ऋषिमुनी झालो असतो. पण इथेच तर खरी गंमत आहे. माझ्या विचारांचे घड्याळ असे अविरत चालू राहिल्याने माझ्या कित्येक थोर विचारांचे श्रेय या न येणार्‍या झोपेलाच आहे. बर्‍याच कविता ही मी रात्री न येणार्‍या झोपेच्या भरातच केल्या आहेत. मग आई-बाबांना जाग येऊ नये म्हणून अंधारात चाचपडत एखाद्या कोर्‍या कागदावर खरडल्याही आहेत. ( काय लिहितोय हे दिसत नसताना ही ) हल्ली हल्ली मोबाईल आल्याने आता मोबाईल वरच कविता लिहीणे होते आणि शिवाय कित्ये…
सचिन - दिग्विजयी योद्धा
वेळ-संध्याकाळी ६ ते ६.३० दरम्यानची. एव्हाना पर्यंत सचिन तेंडुलकरने तुफानी फलंदाजी करत रसिकांच्या डोळ्याचे पारणे फेडले होते. ५०व्या षटकाच्या ३र्‍या चेंडूवर सचिन स्ट्राईक वर आला तेव्हा प्रेक्षकांची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती.हृदयाचे ठोके वाढले होते, हात-पाय थरथरत होते, नखे कुरतडून संपुष्टात आली होती. भारतभर लाखो-करोडो क्रिकेटप्रेमी एकाच वेळी हात जोडुन देवास प्रार्थना करत होते. कुणी देव पाण्यात ठेवले होते, तर कुणी जागचे हलतच नव्हते. ( ही उगाच आपली अंधश्रद्धा  जागचे हलले म्हणजे विकेट जाते म्हणे जागचे हलले म्हणजे विकेट जाते म्हणे) बस्स अजुन एक रन....) बस्स अजुन एक रन.... उत्कांठेपायी काय करू आणि काय नको. सर्वांच्या नजरा टी.व्ही. वर खिळलेल्या. चार्ल्स लँग्वेल्ट ने धाव घेतली. चेंडू टाकला,सचिनने हलकेच कट करत ऑफ साईडला भिरकावला आणि सार्‍या भारतभर एकच जल्लोष.....नाबाद २००
सचिन रमेश तेंडुलकर...भारतातील तमाम क्रिकेटप्रेमींचे दैवत. हो दैवतच... याहून दुसरा काही योग्य शब्द नाही. तो भलेही हे देवपण नाकारत असेल. पण त्याच्या कृतीतून, देहबोलीतून तो असामान्य असल्याचे वेळोवेळी जाणवते. तो जे बोलत नाही ते त्याची बॅट बोलते आणि आजही त्याने हे सिद्ध केले की त…
डोळे उघडले ते आईच्या आवाजाने. रविवारची सकाळ म्हणजे बर्‍याच आरामशीर उठण्याचा कार्यक्रम. तसे रोज काही फार लवकर उठतो अशातला भाग नाही. पण निदान आठवड्यातून एक दिवस तरी झोपेतील स्वप्ने अर्धवट राहत नाहीत. नाहीतर बाकीचे सहा दिवस म्हणजे साखर झोपेची वेळ, स्वप्न ऐन रंगात आलेले आणि नेमका त्यावर अलार्मचा खणखनाट
स्वप्ने पाहायला तशी प्रत्येकालाच आवडतात. मला तर झोपेत असंख्य स्वप्न पडत असतात अन् तेही दररोज. ह्या माझ्या मनाचे मला काही करता येत नाही. निवांत झोपावे म्हणाव तर झोपेतही सतत काही ना काही खटपट चालू. हा स्वप्नांचा कारभार गेली कित्येक वर्षे चालू आहे ( अर्थात इतके काही वय नाही झाले माझे...) म्हणजे फार लहान होतो तेव्हा मला कधी झोपलो अन् जागा कधी झालो हे कळत नव्हते. पण फार लवकरच मी विचार करायला लागलो आणि ही भलतीच दुनिया सापडली...
निद्रितावस्थेतील स्वप्नांबद्दल हल्लीच माझ्या वाचनात आले की माणसाला नेहमी पहाटे पडलेली स्वप्नेच आठवतात. अपवाद फक्त त्या स्वप्नांचा जेव्हा रात्री आपण अचानक दचकून जागे होतो. अन्यथा झोपेतून उठल्या नंतर माणूस ५ मिनिटा पर्यंत ५० % स्वप्न विसरून जातो आणि १० मिनिटा पर्यंत ९०% वि…
मी माझ्याबद्दल काय लिहायचे.... मी तुमच्या सारखाच तरीही तुमच्याहून थोडा वेगळा... मराठी काव्यात, संगीतात रमणारा, स्वत:च्याच धुंदीत जगणारा माझ्या मनातले काही इथे मांडण्याचा प्रयत्न करत आहे.
वेळ न उरला हाती...
सचिन - दिग्विजयी योद्धा


जानेवारी २०१८

मराठी साहित्य विश्वात हाताच्या बोटावर मोजल्या जाणाऱ्या साहित्यिक मासिकांमध्ये एक ठळक नाव म्हणजे ‘साहित्य सूची’. गेली पस्तीस वर्षे हजारो वाचकांच्या पसंतीला उतरलेले असे हे मासिक. वाचकांची बदलती अभिरूची जपण्याचा आणि जोपासण्याचाही प्रयत्न करणारे हे एक रसिकप्रिय मासिक.
Reviewed By : योगेश नांदुरकर
एक नवा वेगळा विक्रम
Reviewed By : रविप्रकाश कुलकर्णी
Reviewed By : तृप्ती कुलकर्णी
 तू कविता लिहीत राहा
काही कविता अशा असतात की, त्या कवितांवर कवितांइतकंच लिहिण्यासारखं असतं... पण कविता वाचून इतका सुन्न करणारा आनंद होतो की, काहीच लिहू नये असं वाटतं.
भास्कर चंदावरकर हे नाव ‘क्लासेस’ना माहीत झालं ते सामना, सर्वसाक्षी, भक्त पुंडलिक, गारंबीचा बापू या सिनेमांमुळे.
दोनच दिवसांपूर्वी ‘वाडा’ या नाट्यत्रयीचा अनुभव घेण्याची संधी मिळाली. ऐंशीच्या दशकातलं नाटक उभं करणं आणि ते आत्ताच्या स्मार्ट फोनला, सोशल मीडियाला सरावलेल्या, इंग्रजाळलेल्या तरुण पिढीला ते तेवढंच आवडणं हा मला वाटतं त्या नाटकाच्या अभिजाततेचा परिणाम असावा. या प्रयोगापाठोपाठ हातात आलं ‘दायाद’ हे पुस्तक. एक तर महेश एलकुंचवारांचं लिखाण हा माझा वीक पॉइंट, त्यात नुकतीच भारावलेल्या मनःस्थितीत असताना या पुस्तकाचं हातात येणं हा एक दुर्मीळ योग होता.
ई-बुक्स मुद्रित पुस्तकांना मागं टाकणार
Reviewed By : सुश्रुत कुलकर्णी
सर्वच क्षेत्रांत इलेक्ट्रॉनिक माध्यमांचा वापर झपाट्यानं वाढत चाललेला आहे. साहित्यक्षेत्र तरी त्याला अपवाद कसं असेल काय घडेल एकविसाव्या शतकात
देवानंद यांचं मुखपृष्ठ असलेल्या पुस्तकाचं शीर्षक ‘नयनरम्य पहाटदेवता’ असं पाहून आश्चर्य वाटलं. एक तर हा हिंदी चित्रपटसृष्टीतला कलाकार; त्याचं मराठीत पुस्तक; तेसुद्धा काव्यमय नाव असलेलं. यावरून हे देव आनंद यांचं चरित्र किंवा फिल्मी जगतातली त्यांची कारकिर्द सांगणारं पुस्तक नसेल असंच वाटतं होतं ...
सरदार पटेलांचं अभ्यासपूर्ण स्मरण
गुजराती भाषेत चरित्रांची संख्या कमी आहे. वल्लभभाई पटेलांच्या जीवनावर ‘महामानव सरदार पटेल’ ही चरित्रात्मक कादंबरी लिहून दिनकर जोषींनी चरित्रांच्या दालनात भर घातली आहे. सुषमा शाळिग्राम यांनी या कादंबरीचा मराठीत अनुवाद केला आहे.
बौद्धिक संपदा, कॉपीराइट, ट्रेडमार्क, इंडस्ट्रिअल डिझाइन... ओळखीचे वाटतात ना हे सगळे शब्द पेटंट हा शब्द तर आजकाल अगदी शाळेतल्या मुलांनाही माहीत असतो... पण पेटंट म्हणजे नेमकं काय, ते कुणाला आणि कधी मिळतं, कॉपीराइट आणि पेटंट यांच्यात फरक काय असे प्रश्न कुणी विचारले; तर...
एखादं फाइव्ह स्टार हॉटेल असो वा अमृततुल्य असो; नाहीतर एखादी छोटीशी टपरी; चहा पितापिता गप्पा मारत बसलेली मंडळी हे दृश्य आपल्याला अगदी सरावाचंच. इतका चहा हा आपल्या जवळचा, आपल्या जीवनाचा अविभाज्य घटक झाला आहे. आता हेच पाहा ना...
महाराष्ट्राचे मुख्यमंत्री यशवंतराव चव्हाण यांना न ओळखणारी व्यक्ती भारतात खचितच असेल. त्यांनी भारताचे उपपंतप्रधान, संरक्षणमंत्री, अर्थमंत्री आणि विदेशमंत्री ही महत्त्वाची पदे भूषवली. प्रागतिक विचारसरणीचे यशवंतराव महाराष्ट्राचे पहिले मुख्यमंत्री व महाराष्ट्राचे शिल्पकार म्हणून ओळखले जातात. उत्कृष्ट संसदपटू, उदारमतवादी व अभ्यासू व्यक्तिमत्त्व म्हणून त्यांची ख्याती आहे. राजकारणपटू असूनही ते अतिशय रसिक होते..
मी स्त्री आहे म्हणून....
मी स्त्री आहे म्हणून....भिन्नभिन्न पार्श्वभूमींतून; वेगवेगळ्या सामाजिक, सांस्कृतिक स्तरांतून; वेगवेगळ्या आर्थिक परिस्थितींतून; निरनिराळ्या भावनिक, मानसिक विचारसरणींतून लहानाच्या मोठ्या झालेल्या सात लेखिकांनी स्वतःचा घेतलेला शोध; सुरुवातीला बरेचदा नकळत... नंतरनंतर जाणीवपूर्वक....
 आम्ही आत्ता कुठं लेखकू म्हणून काहीसे प्रस्थापित होत होतो... तोच आमच्या या पेशाची भ्रूणहत्या व्हायची वेळ आली. ‘कुर्हाडीचा दांडा गोतास काळ’ ही म्हण आपल्याच बाबतीत कधी लागू होईल याचा विचारही आम्ही केला नव्हता... पण नेमकं तेच झालं. आमचं ‘ठोंब्या’पण पुनश्च सिद्ध झालं. आमच्या एका निर्णयानंच आमच्यातल्या लेखकाला नख लावलं. आता कुठल्याशा एखाद्या छापखान्यात प्रुफरीडर म्हणून नोकरी धरणं किंवा पीआरचा धंदा टाकणं एवढंच आमच्या हाती उरलं आहे.
सीक्वल्स आणि प्रीक्वल्स यांबद्दल लिहिताना एक अडचण असते; ती म्हणजे आधीच्या भागाचा काही संदर्भ देण्याची आवश्यकता पडू शकते आणि वाचकांनी जर हा आधीचा भाग वाचला नसेल (पण त्यांची वाचण्याची इच्छा असेल) तर त्यांच्यासाठी हा संदर्भ स्पॉयलर ठरू शकतो.
Reviewed By : तृप्ती कुलकर्णी


Ram Khandekar Share The Unforgettable Experience In Loksatta Part 2 | भाषिकतेचे लोढणे | Loksatta

लैंगिक गैरवर्तनाचे आरोप झालेल्या कलंकितांसोबत काम करणार नाही
‘रिलायन्स’च्या वीजग्राहकांवर २ हजार कोटींचा भुर्दंड
उत्तरेतील २५ जागांची दक्षिणेत भरपाई
उन्हाळ्यात नागपूरचे सचिवालय आणि मंत्रिमंडळ पचमढीला जायचे.
उन्हाळ्यात नागपूरचे सचिवालय आणि मंत्रिमंडळ पचमढीला जायचे. एकदा तिथे एक बैठक होती. माझी राहण्याची सोय एका शाळेत करण्यात आली होती. आंघोळ वगैरे करून मी शिक्षण सचिवांच्या बंगल्यावर गेलो. तिथे भाषा विभागातील अधिकारी उतरले होते. पचमढी तेव्हा पर्यटनस्थळ झाले नव्हते. रस्ता लांबच लांब. निर्मनुष्य. एका बंगल्यापासून दुसरा फर्लागभर दूर. बंगल्यांत माणसंही नाहीत. त्यामुळे आपण नेमक्या रस्त्याने जातो आहोत का, याबद्दलही शंकाच. सकाळी ११ ते ४ पर्यंत वाट पाहूनही बैठकीला कोणीच आले नाही किंवा कोणाचा निरोपही नाही. अंधार पडण्यापूर्वी मुक्कामाच्या ठिकाणी पोहोचावे म्हणून मग मी निघालो.
त्या रात्री माझा मुक्काम एका मित्राकडे बाबू कॉलनीत होता. ती वस्ती दीड-दोन मैलांवर होती. रात्री आठ वाजता सचिवांचा चपराशी सायकलवरून आला आणि म्हणाला, ‘‘आपको याद किया है’’ मी दोन घास कसेबसे खाल्ले आणि त्याच्याच सायकलवरून गेलो. त्या अधिकाऱ्यांनी आपली चूक कबूल न करता दोन गोष्टी मलाच सुनावल्या. खरे तर फारसे काम नव्हते. आणि जे होते ते दुसऱ्या दिवशी बैठकीपूर्वी होऊ शकले असते. त्यानंतर रात्री दहाच्या सुमारास मला पायी परत जायचे होते. बंगल्याच्या आवाराबाहेर आलो तर रस्ता समजेना. त्याकाळी जंगली जनावरे वस्तीजवळही येत असल्याचे मी ऐकले होते. १५-२० मिनिटे चालल्यावर माझ्या लक्षात आले की जाताना एक पोस्ट ऑफिस लागले होते, पण ते आता लागले नव्हते. पुन्हा माघारी फिरून दुसऱ्या रस्त्याने निघालो. पानांची सळसळ भयशंकित करीत होती. घामाने ओलाचिंब झालो होतो. रात्री १२ च्या सुमारास मी कसाबसा मित्राच्या घरी पोहोचलो. सगळे मित्र चिंतित होऊन माझी वाट पाहत होते. त्यांनी मनोमन अधिकाऱ्यांचा चांगलाच उद्धार केला. नागपूरला परतल्यावर हे काम सोडायचे असे मी ठरवले. पण सोडू शकलो नाही. या घटनेची दुसरी बाजू अधिक महत्त्वाची आहे.
दुसऱ्या दिवशी बैठक सुरू झाली. अर्ध्या-पाऊण तासाने नेहमीप्रमाणे खाण्याच्या डिश आल्या. सर्वजण त्यांचा आस्वाद घेत होते. मी प्रोसिडिंग घेत असल्यामुळे मला ते शक्य नव्हते. मुख्यमंत्र्यांच्या जवळच, पण थोडासा मागे मी बसलो असल्यामुळे त्यांचे माझ्याकडे लक्ष गेले. मी खात नाहीए आणि मला खाता येणे शक्य नाहीए, हे त्यांना उमगले. ते म्हणाले, ‘बच्चे (माझे वय तेव्हा २०-२१ होते) खाते क्यों नहीं) खाते क्यों नहीं’ माझी अडचण लक्षात आल्यावर ते बैठकीतल्या सहभागींना म्हणाले, ‘कुछ देर के लिए अन्य विषयों पर चर्चा करेंगे.’ माझे खाणे झाल्यानंतर त्यांनी पुन्हा मीटिंगची कार्यवाही सुरू केली. केवढी ही माणुसकी’ माझी अडचण लक्षात आल्यावर ते बैठकीतल्या सहभागींना म्हणाले, ‘कुछ देर के लिए अन्य विषयों पर चर्चा करेंगे.’ माझे खाणे झाल्यानंतर त्यांनी पुन्हा मीटिंगची कार्यवाही सुरू केली. केवढी ही माणुसकी आदल्या रात्री माझा अपमान करणाऱ्या अधिकाऱ्याला मात्र यातून काही बोध झालेला दिसला नाही. कारण दुसऱ्या दिवशी त्याने माझी साधी चौकशीदेखील केली नाही.
सायंकाळी बैठक संपली. सचिवांच्या बंगल्यावर जाऊन मी सर्व कागदपत्रे व्यवस्थित ठेवली आणि मुक्कामी आलो. प्रेक्षणीय स्थळे पाहणे शक्यच नव्हते. कारण टॅक्सीशिवाय तिथे दुसरी काही सोय नव्हती. आणि ती परवडणारी नव्हती. दुसऱ्या दिवशी सकाळी बस स्टँडवर जाऊन माझे परतीचे रिझव्‍र्हेशन केले. माझा हा पहिलाच दौरा होता. घरी काहीतरी नेले पाहिजे म्हणून पचमढीत प्रसिद्ध असलेल्या केरसुण्या विकत घेतल्या आणि इटारसी स्टेशनवरून मातीची सुरई. या सुरईत दोन-तीन तासात बर्फासारखे थंड पाणी होत असे. उन्हाळ्यात रेल्वेच्या रनिंग स्टाफसाठी उत्पन्नाचे ते एक साधन होते.
नागपूरला गेल्यावर साहित्य परिषदेचे काम सोडून देण्याचा निश्चय केला होता, पण तो नागपूरच्या उन्हाळ्यात वितळून गेला. घरच्यांना पचमढीला घडलेली घटना सांगितली नाही; ऑफिसमध्ये ज्येष्ठांच्या कानावर घातली आणि माझा काम सोडण्याचा विचारही सांगितला. पण त्यांनी मला सल्ला दिला की याचा काही उपयोग होणार नाही. काम तेच करावे लागेल, वर मानधनही जाईल.
भाषा विभागात काम करत असताना एक सुखद धक्का देणारी घटना घडली. मध्य प्रदेश हे मातृभाषेतून कारभार करणारे पहिलेच राज्य असावे. मातृभाषेत कामकाज कसे चालते, याचा अभ्यास करण्यासाठी श्रीलंकेचे एक प्रतिनिधी मंडळ नागपुरात आले असता त्यांनी आमच्या भाषा विभागाला भेट दिली. मातृभाषेचे डिक्टेशन आणि टायपिंग कसे करतात, हे पाहण्यासाठी ते आमच्या सेक्शनमध्ये आले. सोबत भाषा विभागाचे संचालक आणि इतर अधिकारीही होते. मला तीन-चार प्रश्न विचारल्यानंतर टायपिंगचा स्पीड विचारला. मी त्यांना ‘६०-६२ असेल’ असे सांगितले. सर्वाना आश्चर्य वाटले. इंग्रजीत हे शक्य असले तरी हिंदीत अवघड आहे हे त्यांना माहीत होते. इंग्रजी परीक्षा उत्तीर्ण होण्यासाठी ३० चा स्पीड, तर हिंदीसाठी २५ चा होता. त्यांनी टेबलावरील एक कागद टाईप करण्यासाठी मला दिला. आमच्या अधिकाऱ्यांचे चेहरे बघण्यासारखे झाले होते. दोन मिनिटे मला टाईप करण्यास त्यांनी सांगितले. आणि सर्वाना आश्चर्याचा धक्काच बसला. कारण एकही चूक न करता माझा स्पीड ६५ इतका होता त्यांनी माझे अभिनंदन केलेच, परंतु ते गेल्यावर संचालकांनीही मला शाबासकी दिली. त्या दिवसापासून सर्वाचा माझ्याकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन बदलला.
असे सारे सुरळीत सुरू असताना १९५५ च्या अखेरीस भाषिक राज्यनिर्मितीचे पिल्लू सोडण्यात आले. त्यावेळी ऑफिसात हिंदी-मराठीभाषिक गुण्यागोविंदाने काम करत होते. परस्परांत आपुलकी होती. असे असताना भाषिक राज्याची गरजच काय, असा प्रश्न सामान्यांना पडला होता. या बदलाने हिंदीभाषिकांना फारसा फरक पडणार नव्हता. दक्षिणेतील दोन-तीन राज्यांनाही नव्हता. परंतु दक्षिणेतील एका नेत्याने भाषिक राज्यासाठी आमरण उपोषण केल्याने या मागणीला जोर चढला. नेहमीप्रमाणे यावर एक आयोग बसवण्यात आला. त्याचा अहवाल समाधानकारक न वाटल्याने दुसरा आयोग नेमण्यात आला. माझ्या आठवणीप्रमाणे पहिल्या आयोगाच्या अहवालात स्वतंत्र विदर्भ राज्य निर्माण करण्याची शिफारस होती. नागपुरातच राहावे लागणार म्हणून नागपूरकर खूश होते. दुसऱ्या अहवालात विदर्भ, मराठवाडा, पश्चिम महाराष्ट्र मिळून संयुक्त महाराष्ट्र निर्माण करण्याबाबत सुचवण्यात आले होते, तर मुंबई स्वतंत्र ठेवण्यात आली होती. नव्या राज्याची नागपूर राजधानी होणार असल्याने मुंबईकरांची बदली नागपूरला होणार होती. हा प्रस्ताव येताच मुंबईकरांची झोप उडाली. मुंबईकरांना मुंबई सोडून इतरत्र तडजोड करून राहण्याची सवय नव्हती. मुंबईत अनेकांचे हितसंबंध गुंतलेले असल्याने त्याचे काय करायचे, हा प्रश्न होता. शेवटी मुंबई एकटय़ा महाराष्ट्राला न देता गुजरात मिळून द्विभाषिक राज्यनिर्मितीवर शिक्कामोर्तब झाले. मुंबईकर सुखावले; पण नागपूरकर धास्तावले. नागपूरकरांना नागपूर सोडावे लागणार, हे निश्चित झाले, फक्त प्रश्न होता- कुठे मध्य प्रदेश की महाराष्ट्र मध्य प्रदेश की महाराष्ट्र पश्चिम महाराष्ट्रातील लोक मध्य प्रदेशातील लोकांपेक्षा जास्त जागरूक असल्यामुळे आंदोलन करून, १०५ हुतात्म्यांचे बळी देऊन मुंबई महाराष्ट्रात ठेवण्यात यशस्वी झाले. आजही पश्चिम महाराष्ट्रातील आंदोलने यशस्वी होतात. आम्ही मात्र ‘अनुशेष’ म्हणून ओरडत राहतो. पश्चिम महाराष्ट्रातील लोकांना हवी असलेली गोष्ट झाली‘च’ पाहिजे, हे ध्येय असते. नागपुरात मोर्चे निघतात आणि परत जातात. वर्षांनुवर्षे प्रश्न मात्र जसेच्या तसेच.
ताज्या बातम्यांसाठी लोकसत्ताचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा.
#MeToo : सलमान खानची एक्स गर्लफ्रेंड म्हणते माझंही शोषण
#MeToo : अब्रुनुकसानीचा खटला लढण्यास तयार, सत्य हाच माझा बचाव - प्रिया रमाणी
खालील बातम्या तुम्ही वाचल्या का
पत्नीच्या अफेअरचा शोध पतीनं घेतला गुगल मॅपच्या मदतीने
नवरा दुबईत नोकरीला, पत्नी लोकल ट्रेनमध्ये सोनसाखळी चोर
Ind vs WI : भारताने मालिका जिंकली, मात्र ट्रोल झाले राहुल गांधी
नाना पाटेकरांच्या समर्थनार्थ कलाकार एकत्र
#MeToo मोहिमेवर लतादीदी म्हणतात...
'जलयुक्त शिवार'मधील भ्रष्टाचारावर राज ठाकरेंचा 'मास्टरस्ट्रोक'
Video : रणवीर सिंगला आवडते ही मराठमोळी अभिनेत्री
#MeToo : २५ वर्षांपूर्वी माझंही शोषण झालं होतं; सैफचा धक्कादायक खुलासा
#MeToo : आलोक नाथ यांच्या पत्नीने केला १ रुपयाचा मानहानीचा दावा
#MeToo : आरोप सिद्ध होणाऱ्यांसोबत काम न करण्याचा फरहान अख्तरचा निर्णय
लैंगिक गैरवर्तनाचे आरोप झालेल्या कलंकितांसोबत काम करणार नाही
‘रिलायन्स’च्या वीजग्राहकांवर २ हजार कोटींचा भुर्दंड
उत्तरेतील २५ जागांची दक्षिणेत भरपाई
भारताचे नेतृत्व करण्याचे स्वप्न
पाच तासांत तीन हजार किलोंची खिचडी बनवली
रेल्वे प्रवासी आता ‘झीरो एफआयआर’ दाखल करू शकणार
‘महात्मा फुले जनआरोग्य योजने’तून दहा रुग्णालयांच्या सेवेला स्थगिती


Indrani, peter accused of murder four specific इंद्राणी, पीटरसह चौघांवर खुनाचा आरोप निश्‍चित | eSakal

इंद्राणी, पीटरसह चौघांवर खुनाचा आरोप निश्‍चित
बुधवार, 18 जानेवारी 2017
मुंबई - शीना बोरा हत्याकांड प्रकरणी तिची आई इंद्राणी मुखर्जी, पीटर मुखर्जी, संजीव खन्ना आणि चालक श्‍यामराय यांच्यावर हत्येचा आरोप निश्‍चित करण्यात आला आहे. या चौघांनी आरोप अमान्य केल्यामुळे न्या. एच. एस. महाजन यांनी एक फेब्रुवारीपासून या प्रकरणी नियमित सुनावणी होणार असल्याचे स्पष्ट केले.
मुंबई - शीना बोरा हत्याकांड प्रकरणी तिची आई इंद्राणी मुखर्जी, पीटर मुखर्जी, संजीव खन्ना आणि चालक श्‍यामराय यांच्यावर हत्येचा आरोप निश्‍चित करण्यात आला आहे. या चौघांनी आरोप अमान्य केल्यामुळे न्या. एच. एस. महाजन यांनी एक फेब्रुवारीपासून या प्रकरणी नियमित सुनावणी होणार असल्याचे स्पष्ट केले.
शीना हत्याकांड प्रकरणी आरोपनिश्‍चितीबाबत सीबीआय आणि बचाव पक्षाचा युक्तिवाद 19 डिसेंबरपासून सुरू होता. शीना आणि पीटर यांचा पहिल्या पत्नीचा मुलगा राहुल सावत्र भाऊ-बहीण असूनही त्यांच्यात अनैतिक संबंध होते. इंद्राणी आणि पीटरला ते मान्य नव्हते. शीना व पीटर यांच्यात आर्थिक वाद होते. यातूनच इंद्राणीने पहिला पती संजीव खन्नाच्या मदतीने 24 एप्रिल 2012ला शीनाची हत्या केली. रायगड येथे तिचा मृतदेह जाळण्यात आला. त्यासाठी त्यांचा चालक श्‍यामरायने इंद्राणीला मदत केली होती. या हत्याकांड प्रकरणी पीटरला सीबीआयने, तर इतर तिघांना मुंबई पोलिसांनी अटक केली. सध्या चौघेही न्यायालयीन कोठडीत आहेत.
इंद्राणी, पीटर, संजीव यांच्यावर कटकारस्थान रचणे, अपहरण, हत्या, एकाच हेतूने कृत्य करणे, पुरावे नष्ट करणे असे आरोप निश्‍चित करण्यात आले आहेत. याशिवाय, इंद्राणी आणि संजीववर शीनाचा भाऊ मिखाईलच्या हत्येचा प्रयत्न व त्यासाठी कटकारस्थान रचल्याचेही आरोप निश्‍चित केले आहेत. शीनाची हत्या झाली त्याच दिवशी मिखाईललाही शीतपेयातून विष देण्याचा प्रयत्न इंद्राणीने केल्याचे मिखाईलचे म्हणणे आहे. शीना आणि राहुल यांच्यात संभाषण झाल्याचे भासवणाऱ्या ई-मेलमध्ये फेरफार केल्या प्रकरणी इंद्राणीवर आरोप निश्‍चित करण्यात आला आहे. या प्रकरणी विशेष सरकारी वकील भरत बदामी आणि कविता पाटील यांचा आरोपनिश्‍चितीचा युक्तिवाद न्यायालयाने मान्य केला.
इंद्राणीने घटस्फोटासाठी अर्ज दाखल करण्याची परवानगी विशेष सीबीआय न्यायालयाकडे मागितल्याचे तिच्या वकिलांनी सांगितले. तुरुंगात असताना भगवद्‌गीतेतील 700 श्‍लोकांचा इंग्रजीत केलेला अनुवाद प्रसिद्ध करण्याची परवानगीही तिने मागितली आहे. या पुस्तकाच्या विक्रीतून मिळणाऱ्या उत्पन्नातील निम्मी रक्कम "इस्कॉन'ला, तर निम्मी भायखळा तुरुंगातील महिला कैद्यांच्या सुविधेसाठी देण्याची तयारी तिने दर्शवली आहे.
"हाफकिन'च्या कारभारामुळे औषधी पुरवठ्यात अडथळे
औरंगाबाद - सरकारी रुग्णालयाला औषधी पुरवठ्यासाठी स्थापन केलेल्या हाफकिन महामंडळाच्या तांत्रिक अडचणींमुळे वितरणव्यवस्था कोलमडल्याची कबुली अन्न व...
मुंबई - देशातील सर्वाधिक प्रदूषित शहर समजल्या जाणाऱ्या दिल्लीलाही मुंबई आणि नवी मुंबईने मागे टाकल्याने आरोग्याचा प्रश्‍न पुन्हा गंभीर झाला आहे....
‘मोहल्ला क्‍लिनिक’ची गुणकारी मात्रा
सार्वजनिक आरोग्यसेवा सुधारण्याचे फारसे प्रयत्न न करता विमा कंपन्या व खासगी रुग्णालयांवर अवलंबून राहणे, ही ‘आयुष्मान भारत योजने’ची दिशा चिंताजनक आहे....
वाघोलीत कचरा प्रश्नावर आज बैठक संपन्न
वाघोली - कचऱ्यावर प्रक्रिया करण्यासाठी अजून एक प्रकल्प भाडेतत्वावर घेण्यात येणार असून तो जागा मिळाल्यानंतर आठवडेभरात कार्यान्वित होईल. दरम्यान दोन...
अच्छे दिनाच्या नावाखाली मोदी सरकारने सर्वसामान्यांचा भ्रमनिराश केला – सुनिल तटकरे
पाली - अच्छे दिनाच्या नावावर सत्तेवर आलेल्या मोदी सरकारने सर्वसामान्यांचा भ्रमनिराश केला. साडेचार वर्षात जनतेच्या पदरी फक्त निराशाच आली आहे. महागाईने...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


Latest Govt Job Update: राजीव गांधी पंचायत सशक्तीकरण अभियानात 2646 जागा

राजीव गांधी पंचायत सशक्तीकरण अभियानात 2646 जागा
राजीव गांधी पंचायत सशक्तीकरण अभियानातील राज्य प्रकल्प व्यवस्थापन कक्षात प्रलेखन संशोधन व मूल्यमापन तज्ज्ञ (1 जागा), विक्रेंद्रीकरण तज्ज्ञ (1 जागा), पंचायतीचे आर्थिक बळकटीकरण तज्ज्ञ (1 जागा), प्रशिक्षण व क्षमता बांधणी तज्ज्ञ (1 जागा), माहिती शिक्षण व संवाद तज्ज्ञ (1 जागा), तसेच विभागस्तर प्रकल्प व्यवस्थापन कक्षात विभागीय प्रकल्प उपसंचालक (6 जागा), कार्यक्रम समन्वयक (6 जागा), जिल्हा/ग्रामपंचायत स्तरावरील लिपीक (33 जागा), लेखापाल (33 जागा), कार्यालयीन सहाय्यक (33 जागा), परिचर (33 जागा), गट अभियंता (351 जागा), पंचायत अभियंता (2075 जागा), जिल्हा पेसा समन्वयक (12 जागा), तालुका पेसा समन्वयक (59 जागा) ही पदे भरण्यात येणार आहेत. अर्ज स्विकारण्याची अंतिम तारीख 25 ऑगस्ट 2014 आहे. यासंबंधीची जाहिरात दै. सकाळमध्ये दि. 9 ऑगस्ट 2014 रोजी प्रसिद्ध झाली आहे. अधिक माहिती www.rdd.maharashtra.gov.in या संकेतस्थळावर उपलब्ध आहे.


Know everything about top four judges who complaints against cji dipak misra | जाणून घ्या: सुप्रीम कोर्ट, सरन्यायाधीश यांच्याबाबत तक्रार करणारे ते चौघे कोण ? | Loksatta

लैंगिक गैरवर्तनाचे आरोप झालेल्या कलंकितांसोबत काम करणार नाही
‘रिलायन्स’च्या वीजग्राहकांवर २ हजार कोटींचा भुर्दंड
उत्तरेतील २५ जागांची दक्षिणेत भरपाई
जाणून घ्या: सुप्रीम कोर्ट, सरन्यायाधीश यांच्याबाबत तक्रार करणारे ते चौघे कोण
जाणून घ्या: सुप्रीम कोर्ट, सरन्यायाधीश यांच्याबाबत तक्रार करणारे ते चौघे कोण
चार न्यायाधीशांच्या पत्रकार परिषदेमुळे गदारोळ
पहिल्यांदाच सुप्रीम कोर्टाच्या वरिष्ठ न्यायाधीशांनी सुप्रीम कोर्टाच्या कामकाजातील अनियमितता आणि सरन्याधीश दीपक मिश्रा यांच्याबाबत प्रश्न उपस्थित केले. सुप्रीम कोर्टाचे वरिष्ठ न्यायाधीश चेलमेश्वर, रंजन गोगोई, मदन लोकूर आणि कुरियन जोसेफ यांनी शुक्रवारी एक संयुक्त पत्रकार परिषद घेतली आणि खळबळ उडवून दिली. देशाच्या इतिहासात पहिल्यांदाच सुप्रीम कोर्टाच्या वरिष्ठ न्यायाधीशांनी अशा प्रकारे पत्रकार परिषद घेतली आहे. आपण या बातमीच्या आधारे जाणून घेऊया,
सरन्यायाधीश दीपक मिश्रा यांच्या कार्यपद्धतीवर आरोप करणारे हे चौघे आहेत तरी कोण
१) जस्टिस चेलमेश्वर : जस्टिस चेलमेश्वर १९९७ मध्ये आंध्र प्रदेश हायकोर्टाचे जज म्हणून नियुक्त झाले. २००७ मध्ये त्यांना गुवाहाटी हाय कोर्टाचे चीफ जस्टिस म्हणून नियुक्त करण्यात आले. तर २०१० मध्ये ते केरळ हायकोर्टाचे चीफ जस्टिस झाले. त्यानंतर २० ऑक्टोबर २०११ पासून त्यांना सुप्रीम कोर्टाचे न्यायाधीश म्हणून नियुक्त करण्यात आले. चेलमेश्वर हे सरन्यायाधीश दीपक मिश्रा यांच्यानंतरचे सर्वात वरिष्ठ न्यायाधीश आहेत.
२) जस्टिस रंजन गोगोई : जस्टिस रंजन गोगोई यांनी त्यांची बहुतांश कारकीर्द गुवाहाटी येथील कोर्टात गाजवली आहे. २००१ मध्ये त्यांना गुवाहाटी हायकोर्टाचे जज म्हणून नियुक्त करण्यात आले. २०१० मध्ये रंजन गोगोई यांना पंजाब आणि हरयाणा हाय कोर्टात नियुक्त करण्यात आले. २३ एप्रिल २०१२ पासून गोगोई सुप्रीम कोर्टात न्यायाधीश म्हणून काम करत आहेत.
३) जस्टिस मदन भीमराव लोकूर : मदन लोकूर यांनी गुवाहाटी आणि आंध्र प्रदेश हायकोर्टात सरन्यायाधीश म्हणून काम केले आहे. तर ४ जून २०१२ रोजी त्यांची नियुक्ती सुप्रीम कोर्टातले न्यायाधीश म्हणून करण्यात आली.
४) जस्टिस कुरियन जोसेफ : केरळ हायकोर्टात कुरियन जोसेफ यांनी दोनवेळा सरन्यायाधीश म्हणून काम केले आहे. २०१३ मध्ये त्यांना हिमाचाल प्रदेश हाय कोर्टात सरन्यायाधीश म्हणून नेमण्यात आले. तर ८ मार्च २०१३ ते सुप्रीम कोर्टाचे न्यायाधीश झाले. ३० नोव्हेंबर २०१८ रोजी ते निवृत्त होतील.
सूत्रांनी दिलेल्या माहितीनुसार दोन महिन्यांपूर्वी या चार न्यायाधीशांनी सरन्यायाधीशांना पत्र लिहीले होते. या चौघांपेक्षा कनिष्ठ असलेल्या न्यायाधीशांकडे महत्त्वाचे खटले दिले जात होते, याबाबत चौघांनीही नाराजी व्यक्त केली होती, असे सांगितले जाते.
ताज्या बातम्यांसाठी लोकसत्ताचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा.
ग्राहकांना सुखद धक्का... अशा आगळ्यावेगळ्या पद्धतीने देणार घरांचा ताबा
महिलेने शरीरसुखासाठी तगादा लावल्याने परभणीत तरुणाची आत्महत्या
खालील बातम्या तुम्ही वाचल्या का
पत्नीच्या अफेअरचा शोध पतीनं घेतला गुगल मॅपच्या मदतीने
नवरा दुबईत नोकरीला, पत्नी लोकल ट्रेनमध्ये सोनसाखळी चोर
Ind vs WI : भारताने मालिका जिंकली, मात्र ट्रोल झाले राहुल गांधी
नाना पाटेकरांच्या समर्थनार्थ कलाकार एकत्र
#MeToo मोहिमेवर लतादीदी म्हणतात...
#MeToo : सलमान खानची एक्स गर्लफ्रेंड म्हणते माझंही शोषण
Video : रणवीर सिंगला आवडते ही मराठमोळी अभिनेत्री
#MeToo : २५ वर्षांपूर्वी माझंही शोषण झालं होतं; सैफचा धक्कादायक खुलासा
#MeToo : आलोक नाथ यांच्या पत्नीने केला १ रुपयाचा मानहानीचा दावा
#MeToo : आरोप सिद्ध होणाऱ्यांसोबत काम न करण्याचा फरहान अख्तरचा निर्णय
लैंगिक गैरवर्तनाचे आरोप झालेल्या कलंकितांसोबत काम करणार नाही
‘रिलायन्स’च्या वीजग्राहकांवर २ हजार कोटींचा भुर्दंड
उत्तरेतील २५ जागांची दक्षिणेत भरपाई
भारताचे नेतृत्व करण्याचे स्वप्न
पाच तासांत तीन हजार किलोंची खिचडी बनवली
रेल्वे प्रवासी आता ‘झीरो एफआयआर’ दाखल करू शकणार
‘महात्मा फुले जनआरोग्य योजने’तून दहा रुग्णालयांच्या सेवेला स्थगिती


Rahul Gandhi, Anti incumbency Rahul Gandhi politics | राहुल गांधींचा ‘पिडी’खेळ! | Loksatta

लैंगिक गैरवर्तनाचे आरोप झालेल्या कलंकितांसोबत काम करणार नाही
‘रिलायन्स’च्या वीजग्राहकांवर २ हजार कोटींचा भुर्दंड
उत्तरेतील २५ जागांची दक्षिणेत भरपाई
एक राजकीय गट म्हणून काँग्रेस आज अत्यधिक हलाखीच्या स्थितीत आहे.
राहुल गांधी (संग्रहित छायाचित्र)
‘विघटनकारी नेत्याबरोबर काम करूनसुद्धा राहुल गांधी हे सामाजिक सौहार्द आणि एकतेची भाषा बोलताहेत. उत्तर प्रदेशातील दादरी येथे अखलाकच्या निधनानंतर पहिली भेट राहुल गांधी यांनीच जातीय भावना भडकावण्यासाठी दिलेली होती’ असे सांगतानाच ‘राजकारणाचे गांभीर्य’ स्पष्ट करणारा हा एक दृष्टिकोन..
संपूर्ण भारतभरातील निवडणुकांमधून भाजपला मिळणारे विस्मयकारक यश म्हणजे नरेंद्र मोदी हे एक लोकनायक, एक सक्रिय प्रशासक, एक प्रेरक नेतृत्व आणि एक नि:स्वार्थ कार्यकर्ते म्हणून किती मोठे आहेत, याची पोचपावतीच होय. गरिबांचे कल्याण करणाऱ्या आणि विकासाभिमुख धोरणांमुळे पंतप्रधानांना पूर्वेपासून पश्चिमेपर्यंत, उत्तरेपासून दक्षिणेपर्यंतचे सारे भारतीय अगदी मनापासून पाठिंबा देत आहेत, याचा आणखी एक पुरावा अलीकडेच गुजरात आणि हिमाचल प्रदेशमध्ये मिळाला.
प्रस्थापित सरकारविरुद्ध जाणारे जनमत किंवा ‘अँटी-इन्कम्बन्सी’ हा भारताच्या राजकारणात सर्वाधिक चर्चा होणारा मुद्दा ठरला आहे. परंतु गुजरातमध्ये मोदी-शहा यांनी एकमेकांच्या जोडीने ही सारी चर्चा ‘प्रस्थापित सरकारच्या बाजूनेच उभे राहणारे जनमत’ किंवा ‘प्रो- इन्कम्बसी’च्या पातळीला नेली. लोकशाहीमध्ये लोकांचा कौल हा सर्वोच्च असतो, आणि पुन्हा एकवार लोकांनी अढळ विश्वासाचे प्रमाणपत्र पंतप्रधानांनाच दिलेले आहे.
याउलट, काँग्रेसने मूर्खपणाच्या साऱ्या मर्यादा ओलांडलेल्या आहेत. हिमाचल प्रदेशात हतप्राण झाल्यावर आणि गुजरातमध्ये सलग सहाव्यांदा हरावेच लागल्याचे दु:ख कपाळी येऊनसुद्धा, त्यांचे नव-अभिषिक्त अध्यक्ष राहुल गांधी हे कृत्रिमरीत्या ‘फील गुड फॅक्टर’ साकारण्याचा आटापिटा करीत असून भाजपचा विजय हा भाजपला धक्काच असल्याचे दर्शन त्यांना घडते आहे.
राष्ट्राला उत्कंठापूर्ण अपेक्षा होती की पराजयानंतर श्रीयुत गांधी जरा अर्थपूर्ण बोलू लागतील आणि थोडेफार आत्मपरीक्षणही करू लागतील. पण त्यांनी चालवलेल्या तर्कहीन आणि अर्थहीन शेरेबाजीमुळे पुन्हा हेच सिद्ध होते आहे की ते गांभीर्यच नसणारे नेते आहेत, राष्ट्राची नाडी समजूनच घेता येत नाही असे राजकारणी आहेत.
आता हे चित्र पाहा. एक राजकीय गट म्हणून काँग्रेस आज अत्यधिक हलाखीच्या स्थितीत आहे. स्वातंत्र्योत्तर काळातील सर्वात दारुण पराभव उत्तर प्रदेशमध्ये निवडणूकपूर्व आघाडी करूनसुद्धा अवघे सात आमदार आले, तेव्हा काँग्रेसने पाहिलेलाच आहे. उत्तराखंडातील काँग्रेसचा पराभव हा तीनचतुर्थाशाच्या मताधिक्याने झालेला आहे. बिहार, पश्चिम बंगाल, आंध्र प्रदेश, उत्तर प्रदेश, महाराष्ट्र आणि तमिळनाडू यांसारख्या राज्यांत, जेथे काँग्रेसची सरकारे असत, तेथे हा पक्ष तिसऱ्या वा चौथ्या स्थानावर फेकला गेलेला आहे.
गुजरातमध्ये अत्यंत जातीयवादी आणि धर्माधारित प्रचार काँग्रेसने केला तरीदेखील, निवडणूक-प्रचाराचे सारे काम काँग्रेसने ‘आऊटसोर्स’ करविले तरीदेखील, ‘स्यूडो-हिंदुत्व’ किंवा व्याज-हिंदुत्वात स्वत:ला बुचकळून घेतल्यानंतरदेखील, भाजपला सत्तेपासून दूर खेचण्यात २२ वर्षांनंतरसुद्धा राहुल गांधी अपयशीच ठरलेले आहेत. आणि आता त्यांना वाटते आहे की त्यांचा पक्ष आणि त्यातील कार्यकर्त्यांनी पक्षाच्या ‘चांगल्या कामगिरी’बद्दल आनंदोत्सव करावा.
पुन्हा एकवार, गुजरातच्या लोकांनी अतिशय ठामपणे पंतप्रधानांना आणि भाजपलाच विकासाभिमुख आणि प्रागतिक धोरणांसाठी पाठिंबा दिलेला आहे, त्यामुळे काँग्रेसला विरोधी बाकांवर राहणे भाग पडलेले आहे. आणि श्रीयुत राहुल गांधींना मात्र विचार सुचतो आहे तो असा की ही वेळ आनंदाची आणि उत्सवाची आहे.
काँग्रेसचे हे अध्यक्ष म्हणतात की त्यांचे राजकारण प्रेम, सहानुभाव आणि एकतेवर आधारलेले आहे. हार्दिक पटेल आणि त्याचा जातीयवादी राजकीय कृतिकार्यक्रम यांना पाठिंबा देऊन वास्तविक, राहुल गांधींनीच गुजरातमध्ये जातीय राजकारण भडकावून प्रगतिपथावरील या राज्यामधील सामाजिक सौहार्द बिघडविण्याचा घृणास्पद प्रयत्न केलेला आहे.
सामाजिक सौहार्द बिघडवण्यासाठीच जो बोलतो, राष्ट्रविरोधी शक्तींकडून आर्थिक मदत मिळत असल्याचे जो जाहीरपणे मान्य करतो, जो तिरस्कार आणि दुफळीचेच राजकारण करतो, अशा जिग्नेश मेवानीसारख्या जातीयवादी नेत्यांशी हातमिळवणी करून राहुल गांधींनी सहानुभाव व प्रेमाच्या राजकारणाचा सज्जड पुरावाच दिलेला आहे
तसेच, भारतीय समाज तोडण्याचा ज्याचा कृतिकार्यक्रम आहे, त्या अल्पेश ठाकोरसारख्या विघटनकारी नेत्याबरोबर काम करूनसुद्धा राहुल गांधी हे सामाजिक सौहार्द आणि एकतेची भाषा बोलताहेत.
उत्तर प्रदेशातील दादरी येथे अखलाकच्या निधनानंतर पहिली भेट राहुल गांधी यांनीच जातीय भावना भडकावण्यासाठी दिलेली होती, याचा विसर राष्ट्राला पडलेला नाही. काँग्रेसच्या अध्यक्षांनीच वल्लभगड (हरयाणा) येथील मृत्यूंमधून राजकीय लाभ मिळवण्याचा प्रयत्न केला. हैदराबादेतल्या विद्यापीठातील एका विद्यार्थ्यांच्या मृत्यूवरून गलिच्छ राजकारण करताना राहुल गांधी हे काय शांती आणि सद्भावनेचा संदेश देत होते भारतविरोधी घोषणा देणाऱ्या जेएनयू नेत्यांशी सांधेजोड करणारे श्रीयुत गांधी हे काय फक्त राष्ट्रीय एकात्मतेला प्रोत्साहन देत होते
भारतीय जनता ही राहुल गांधी यांचे नकारात्मक आणि विघटनकारी प्रकारातील राजकारण चांगलेच ओळखून आहे, हे समजण्यात राहुल गांधी अपयशी ठरलेले आहेत. ही जनता ‘ईव्हीएम’च्या माध्यमातून त्यांच्या राजकारण-शैलीला समर्पक प्रत्युत्तर देतेच आहे.
लोकांना राहुल गांधी यांचे राजकीय चातुर्य, त्यांची राजकीय समज आणि त्यांचे सोयवादी राजकारण हे सारे पूर्णपणे माहीत आहे. उदाहरणार्थ, उत्तर प्रदेशातील निवडणुकांच्या वेळी त्यांनी मशिदींना भेटी दिल्या आणि गुजरातमध्ये मंदिरांना. विशेष हे की, उत्तर प्रदेशच्या प्रचारादरम्यान अयोध्येला जाऊनसुद्धा राहुल गांधी रामाच्या मंदिरामध्ये नतमस्तक झालेच नाहीत. आणि तरीही भारतीय लोक हे चुका करणारे आहेत, ते आपल्या सांप्रदायिकतावादी राजकारणाच्या सापळय़ात पडतीलच, असा विचार राहुल गांधी करीत आहेत.
श्रीयुत गांधी, राजकारण हा गंभीर विषय आहे. तो ‘पिडीचा खेळ’ नव्हे पिडी हे स्वत:चे आवडते पाळीव कुत्रे राहुल गांधी यांनी राजकीय प्रश्न विचारण्यासाठी वापरले, यातूनच या माणसाची असेल तेवढी बौद्धिक दिवाळखोरी दिसून येते. सन २०१३ मधील एका पत्रकार परिषदेत राहुल गांधी यांनी त्यांच्याच स्वत:च्या पक्षाच्या सरकारने सर्वोच्च न्यायालयाचा एक निकाल निष्प्रभ ठरवण्यासाठी प्रसृत करविलेला एक अध्यादेश टराटरा फाडून टाकला होता, हे कोणास कधी विसरता येईल काय पिडी हे स्वत:चे आवडते पाळीव कुत्रे राहुल गांधी यांनी राजकीय प्रश्न विचारण्यासाठी वापरले, यातूनच या माणसाची असेल तेवढी बौद्धिक दिवाळखोरी दिसून येते. सन २०१३ मधील एका पत्रकार परिषदेत राहुल गांधी यांनी त्यांच्याच स्वत:च्या पक्षाच्या सरकारने सर्वोच्च न्यायालयाचा एक निकाल निष्प्रभ ठरवण्यासाठी प्रसृत करविलेला एक अध्यादेश टराटरा फाडून टाकला होता, हे कोणास कधी विसरता येईल काय यातून राहुल गांधींनी तत्कालीन पंतप्रधान मनमोहन सिंग आणि त्यांच्याच पक्षाचे सरकार यांचा अवमानच केवळ केला असे नव्हे, तर देशाच्या लोकशाही ढांच्यावरच या कृतीमुळे प्रश्नचिन्ह लागले.
राजकारणी व्यक्तीचे आयुष्य पारदर्शक असावे आणि त्याने स्वत:चा आदर्श घालून देऊन नेतृत्व करावे. परंतु राहुल गांधी यांचे प्रकरण मात्र याच्या अगदी विरुद्ध असून, त्यामुळे भावी काळात नेता होण्याच्या राहुल गांधी यांच्या इराद्यांवर आणि त्यासाठीच्या त्यांच्या क्षमतेवरच गंभीर प्रश्नचिन्ह लागलेले आहे. संसद अधिवेशन सुरू असताना राहुल गांधी यांची दीर्घ गैरहजेरी आणि त्यांचे दीर्घ, गोपनीय परदेशप्रवास हे तर्कवितर्क निमंत्रण देणारेच आहेत.
जेव्हा श्रीयुत गांधी यांनी त्यांच्या पक्षाला गुजरात व हिमाचल प्रदेशात बसलेल्या दणक्याचा ताळेबंद गंभीरपणे मांडायला हवा, तेव्हा ते चित्रपट पाहणे पसंत करतात यातून भारताच्या सर्वात जुन्या पक्षाच्या अध्यक्षाला असलेल्या गांभीर्याची पातळी दिसून येते.
आठ नोव्हेंबर २०१६ या दिवशी नरेंद्र मोदी यांनी त्यांच्या राजकीय कारकीर्दीतील सर्वात धाडसी निर्णय घेताना, आपल्या व्यवस्थेच्या शुद्धीकरणासाठी काळ्या पैशाविरुद्ध युद्ध पुकारले. त्याचप्रमाणे, २०१७ मध्ये मोदी सरकारने क्रांतिकारी ‘जीएसटी’ (वस्तू व सेवा कर) लागू केला. विरोधी पक्षांनी पंतप्रधानांच्या बदनामीचे आणि हेतूंविषयी शंका घेण्याचे कितीही प्रयत्न केले तरी, लोकांनी मात्र मोदी यांच्याच बाजूने उभे राहून त्यांच्या धैर्यवान निर्णयांना मनापासून पाठिंबा दिला.
दोनतृतीयांश भारतभूमीवर राज्य भाजपचे
हे सारे निर्णय सर्व भारतीयांवर परिणाम घडविणारे होते. परंतु नरेंद्र मोदी यांनी ही अग्निपरीक्षा २०१७ सालातील उत्तर प्रदेश, उत्तराखंड, मणिपूर आणि गोव्याच्या विधानसभा निवडणुकींत यशस्वीपणे पार केली. पंतप्रधानांचा, नोटाबंदीसारखा वेगळ्या वाटेवरचा आणि धाडसी निर्णय लोकांनी भरभरून उचलून धरला.
आता गुजरात आणि हिमाचल प्रदेशच्या निवडणूक निकालांमुळे देश अथवा देशातील व्यापारीवर्ग ‘जीएसटी’च्या विरोधात आहे, या विरोधकांच्या दाव्यातील हवाच निघून गेलेली आहे. विशेष हे की, काँग्रेसाध्यक्ष राहुल गांधी यांनी सुरत या उद्योगनगरीत ‘जीएसटी’विरुद्ध अतिनकारात्मक प्रचार राहुल गांधींच्याच तोंडासमोर सपशेल उताणा पडला व सुरत परिसरातील बहुतेक जागा भाजपला मिळालेल्या आहेत.
नरेंद्र मोदी यांचा विजयरथ २०१४ नंतर भारतभर फिरल्याचा परिणाम म्हणजे देशातील २९ पैकी १९ राज्यांतील सरकार आज भाजपने स्थापलेले आहे. दोनतृतीयांश भारतभूमीवर आज भाजपचे राज्य आहे. लोकांना नरेंद्र मोदी यांचा प्रामाणिकपणा, नरेंद मोदी यांचे हेतू आणि राष्ट्रकार्याबद्दलची मोदी यांची समर्पणवृत्ती यांबद्दल विश्वास वाटलेला आहे. मोदीयुग अत्यंत समर्थपणे सुरू झालेले आहे.
सन २०२२ पर्यंत ‘नवभारत’ घडविण्याच्या पंतप्रधानांच्या द्रष्टेपणावर लोकांचा विश्वास असताना तिकडे काँग्रेसाध्यक्ष मात्र स्वत:च्या राजकीय उद्दिष्टपूर्तीसाठी समाजात तिरस्कार आणि नकारात्मकतेची बीजे पेरत आहेत. नरेंद्र मोदी हे विकासाबद्दल बोलतात, तर राहुल गांधी हे ‘विकास गांडो थयो छे’चे तुणतुणे वाजवतात. आपला देश सर्वसमावेशक वाढ आणि सर्वतोपरी विकास यांविषयी बोलणारे नरेंद्र मोदी यांचे आगळेच राजकारण जसे पाहतो आहे, तसेच राहुल गांधी यांचे खोटेपणा आणि नकारात्मकतेवर आधारलेले राजकारणही पाहतो आहे. भारतीय लोकशाही आणि त्यातील मतदार हे, स्वत:साठी काय चांगले याचा विचार करण्यास समर्थ आहेत. आणि येणाऱ्या प्रत्येक निवडणुकीगणिक, लोकांचा हा कौल अधिकाधिक स्पष्ट आणि निर्णायक होतो आहे.
लेखक भारतीय जनता पक्षाच्या प्रसारमाध्यम विभागाचे प्रमुख आहेत.
ताज्या बातम्यांसाठी लोकसत्ताचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा.
खालील बातम्या तुम्ही वाचल्या का
पत्नीच्या अफेअरचा शोध पतीनं घेतला गुगल मॅपच्या मदतीने
नवरा दुबईत नोकरीला, पत्नी लोकल ट्रेनमध्ये सोनसाखळी चोर
Ind vs WI : भारताने मालिका जिंकली, मात्र ट्रोल झाले राहुल गांधी
नाना पाटेकरांच्या समर्थनार्थ कलाकार एकत्र
#MeToo मोहिमेवर लतादीदी म्हणतात...
#MeToo : सलमान खानची एक्स गर्लफ्रेंड म्हणते माझंही शोषण
Video : रणवीर सिंगला आवडते ही मराठमोळी अभिनेत्री
#MeToo : २५ वर्षांपूर्वी माझंही शोषण झालं होतं; सैफचा धक्कादायक खुलासा
#MeToo : आलोक नाथ यांच्या पत्नीने केला १ रुपयाचा मानहानीचा दावा
#MeToo : आरोप सिद्ध होणाऱ्यांसोबत काम न करण्याचा फरहान अख्तरचा निर्णय
लैंगिक गैरवर्तनाचे आरोप झालेल्या कलंकितांसोबत काम करणार नाही
‘रिलायन्स’च्या वीजग्राहकांवर २ हजार कोटींचा भुर्दंड
उत्तरेतील २५ जागांची दक्षिणेत भरपाई
भारताचे नेतृत्व करण्याचे स्वप्न
पाच तासांत तीन हजार किलोंची खिचडी बनवली
रेल्वे प्रवासी आता ‘झीरो एफआयआर’ दाखल करू शकणार
‘महात्मा फुले जनआरोग्य योजने’तून दहा रुग्णालयांच्या सेवेला स्थगिती


NCP

सरकार येऊन तीन वर्षे झाल्यानंतरही शेतमालाला भाव मिळालेला नसून ही महाराष्ट्राच्या शेतकऱ्यांची थट्टा आहे- जयंत पाटील
यवतमाळ मधील करंजी येथे राष्ट्रवादी काँग्रेसचे गटनेते जयंत पाटील यांनी शेतकऱ्यांशी संवाद साधला. चाय पे चर्चा आणि त्यासारख्या अनेक कार्यक्रमांच्या माध्यमातून भाजपने अनेक प्रकारची आश्वासने जनतेला दिली होती, यवतमाळ जिल्ह्यातील कार्यक्रमात आमचे सरकार आल्यास शेतमालाला भाव देऊ, असे आश्वासन सध्याचे पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी दिले होते. सरकार येऊन तीन वर्षे झाल्यानंतरही शेतमालाला भाव मिळालेला नसून ही महाराष्ट्राच्या शेतकऱ्यांची थट्टा आहे, अशी घणाघाती टीका पाटील यांनी यावेळी केली. कर्जमाफीच्या मागणीसाठी आंदोलन करणाऱ्या १९ आमदारांना निलंबीत केले गेले. आमचीही कर्जमाफीची मागणी आहे, सरकारने आम्हालाही निलंबीत करावे, असेही ते म्हणाले. कर्जमाफी न देण्याची या सरकारची नीती स्पष्ट असून या सरकारला त्यांची जागा दाखवण्यासाठी शेतकऱ्यांनी मोठ्या संख्येने संघर्षयात्रेत सहभागी व्हावे, असे आवाहन पाटील यांनी यावेळी केले.
जनतेच्या तोंडाला पानं पुसणारा अर्थसंकल्प - जयंत पाटील ...
अर्थमंत्री सुधीर मुनगंटीवार यांनी २०१७-१८ वर्षासाठी मांडलेला अर्थसंकल्प जनतेच्या तोंडाला पानं पुसणारा अर्थसंकल्प असल्याची टीका राष्ट्रवादी काँग्रेस पक्षाचे विधिमंडळ गटनेते जयंत पाटील यांनी केली. राज्य सरकारने हा ४ हजार ५११ कोटींचा तुटीचा अर्थसंकल्प मांडलेला आहे. फक्त ३९६ कोटींचे अधिकचे उत्पन्न अर्थसंकल्पात दाखवले गेले आहे. राज्यपालांच्या तीन पानी भाषणाची उजळणीच या अर्थसंकल्पात केली गेली असल्याचे निरीक्षण पाटील यांनी नोंदवले. खरंतर राज्याच्या आर्थिक प्रगतीसाठी नव्या उपाययोजना करण्याची गरज होती. र ...
भाजपा सरकारमध्ये शेतकर्‍यांच्या भावना समजणारा एकही नेता नाही - धनंजय मुंडे ...
भाजपा सरकारमध्ये शेतकर्यांीच्या भावना समजणारा एकही नेता नाही. अच्छे दिनचे स्वप्न दाखवून त्यांनी जनतेची फसवणूक केली. नोटाबंदीच्या निर्णयामुळे सर्वसामान्य जनतेला कष्टाच्या पैशासाठी दहा-दहा तास रांगेत उभे राहण्याची दुर्दैवी वेळ आली आहे. निवडणुकीत दिलेल्या आश्वा सनांचा सत्ताधार्यां ना विसर पडलेला आहे, अशी टीका विधान परिषदेचे विरोधी पक्षनेते धनंजय मुंडे यांनी केली. जिल्हा परिषद व पंचायत समिती निवडणुकीतील राष्ट्रवादी काँग्रेस पार्टीच्या उमेदवाराच्या प्रचाराचा शुभारंभ त्यांनी आज केला, यावेळी ते बोलत हो ...
पाटोदा ग्रामस्थांच्या जिद्दीला सलाम - खा. सुप्रिया सुळे ...
पाटोदा गावात लोकसहभागातून होळना नदी पुनरुज्जीवन योजना पूर्ण करण्यात आली आहे. या योजनेची पाहणी राष्ट्रवादी काँग्रेस पार्टीच्या खासदार सुप्रियाताई सुळे यांनी शुक्रवारी केली. या प्रकल्पासाठी ग्रामस्थांनी २५ लाख रुपये वर्गणी काढून श्रमदानातून हे काम पूर्ण केले आहे. तसेच डॉ. द्वारकादास लोहिया यांच्या मानवलोक संस्थेने ७५ लाखांची मदत प्रकल्पाला केली आहे. हे काम पाहून सुप्रिया सुळे भारावून गेल्या. 'अडचणीच्या स्थितीतही तुम्ही खंबीरपणे लढत आहात. तुमची ही जिद्द शिकण्यासारखी आहे', असे उद्गार सुळे यांनी काढल ...