Dr sudhir Deore: लोकसंस्कृतीच्या आकाशात

शुक्रवार, १४ ऑक्टोबर, २०१६
- डॉ. सुधीर रा. देवरे
(मुंबईच्या ग्रंथाली प्रकाशनाकडून लवकरच प्रकाशित होत असलेल्या ‘...सहज उडत राहिलो’ या माझ्या आत्मकथनातून...)
मी तसा आज आमच्या विरगावपासून खूप लांबवर राहतो असे नाही. मी स्थायिक झालेल्या सटाण्यापासून अवघ्या दहा किमी अंतरावर विरगाव आहे. तरीही विरगावातल्या आठवणींनी मी व्याकुळ होतो. आज मनात आले तेव्हा मी दहा मिनिटात विरगावला जाऊन येऊ शकतो. मात्र बालपणीचे हरवलेले दिवस आज विरगावला जाऊनही सापडत नाहीत, हे माझं खरं दु:खं आहे. बालपणी विरगावात मित्रांसोबत जे दिवस घालवले ते पुन्हा येणे आज शक्य नाही. गाव तेच असले तरी बालपणीचे मित्र दूर गेले आहेत. जे विरगावात आहेत ते आपल्या संसारात इतके तुंडुब बुडालेले आहेत की तासभर बसून त्यांच्यांशी गप्पाही मारता येत नाहीत. माझ्या गावच्या बालपणीच्या खाणाखुणा आज सुधारणेच्या नावाखाली सिमेंट काँक्रेट खाली गाडल्या गेल्यात त्या कायमच्या. मी आता जुन्या आठवणींची उंचबळून गावाशी नाळ जोडायला जाऊ पाहतो. पण हाती विशेष काही लागत नाही आणि तसाच परतून येतो रिक्‍त हातांनी.
गावात वडिलांच्या वाट्याला रहायला घर आले नाही म्हणून आम्ही भाड्याच्या घरात रहायचो. गावात घर स्वस्तात मिळते म्हणून मधरी आंधळी नावाने ओळखल्या जाणार्‍या व गावात भूताळीन म्हणून परिचित असणार्‍या बाईकडून वडिलांनी घर विकत घेतले, तेव्हा मी खूप लहान होतो. तरीही भुताळीनचे घर म्हणून वडिलांनी केलेले अंध्दश्रध्दाळू उपाय मला अजूनही जसेच्या तसे आठवतात. मांत्रिकाला बोलवून घोड्याच्या नाला मंत्रून व चांभारपाणी देऊन बनवलेले नाग खिळे घराच्या दोन्ही दारांना ठोकण्यापासून घराच्या चारी कोपर्‍यांना अंडे, िलंबू व गावठी दारूच्या बाटल्या बुजण्यापर्यंतच्या सर्व बारीक-सारीक बाबी आठवतात. भगताने नदीतली वाळू मंत्रून घरात सर्वत्र टाकली होती.
घराच्या बाजूलाच उतार उतरून गेलं की कान्हेरी नदी होती. तेव्हा ती बाराही महिने पाण्याने वहायची. माझ्या अनेक मित्रांबरोबर मी नदीवर अंघोळीला जात असे. केव्हा बंधार्‍यात, केव्हा टाकळीत, केव्हा पाटात, केव्हा चुहेलीत तर पूर येऊन गेल्यावर नदीतच आम्ही अंघोळ करत असू. अनायासे भील लोक मासे व खेकडी कसे पकडतात याचेही अवलोकन होत होतं.
भोवरा, गोट्यागोट्या, टिपाटिपी, कबड्डी, चिलापाटी, लपालपी, घोडाघोडी, हत्तीची सोंड, विटीदांडू, डिबडिब, कोयीकोयी, आंधळी कोशींबीर असे अनेक खेळ आम्ही दाराशीच खेळत असू. अपंग असूनही सर्वसाधारण मित्रपरिवारामुळे मी लहानपणी मैदानी खेळही खेळू शकलो. दारासमोर मराठी शाळा व तिचे विस्तृत पटांगण होतं. त्याला लागूनच मारोतीचा पार होता. अशा प्रचंड जागेचा पुरेपुर उपयोग आम्ही खेळासाठी करीत होतो.
कानबाई, रानबाई, गौराई, काठीकवाडी, आईभवानी, आसरा, खंडोबा, आढीजागरण, म्हसोबा, रोकडोबा, वीरदेव हे लोकदेव गावाच्या आजूबाजूला पहात होतो. त्यांचे उत्सव पहात होतो. उग्र उपासना अनुभवत होतो. गोंधळी, मरीआई, वासुदेव, रायरंग, नंदीबैलवाले, टिंगरीवाले, नाव ओळखणारे, नाथबोवा, गारूडी, डोंबारी, यांच्या कला- नकला, आवाज, गाणे, वाद्य ऐकून नकळत एक स्वतंत्र दृष्टी तयार होत होती. हे विश्व वेगळे आहे, आदिम आहे आणि आपण त्यात संमोहीत होऊन आकर्षिले जात आहोत, याची जाण मला तेव्हाही असे. डोंगर्‍यादेवाचा उत्सव असो, चिरा बसवण्याचा कार्यक्रम असो, धोंड्या होऊन पाणी मागण्याचा कार्यक्रम असो, आखाजीचा बार असो की तोंड पाहण्याचा कार्यक्रम असो. कुठे भजन असो वा कीर्तन, राजकीय प्रचाराची सभा असो वा कलापथक, गावातील भारूडांचा कार्यक्रम असो की तमाशा, स्वाध्याय असो की सर्कस अशा सर्व गावसभा, गाव कार्यक्रम वा आदिवासी लोकोत्सव असो दिवसभर तहानभूक विसरून मी भावनिकदृष्ट्या त्यात सामील झालेलो असायचो. विरगावला भोवाडा हा लोकोत्सव सलग तीन रात्रभर चालत असे. दिवसा अजिबात झोप न घेता मी सलग तीन रात्री जागून संपूर्ण भोवाडा पाहत असे. खंडोबाचा आढीजागरण कार्यक्रम असाच रात्रभर चालत असे. आखाजीचा बार व झोक्यावरची गाणी, आषाढी अमावस्येला विरगावातील पद्मनाभ स्वामी समाधीत एक लळित होत असे. जेवनखावन विसरून मी तो कार्यक्रम पूर्ण पाहात असे. मन हरखून जात असे. सर्व लोककलांची अस्सलता त्या बालवयातही लक्षात येत होती.
आमच्या घरापासून हाकेच्या अंतरावर भिलाटी होती, तेथील सर्व सांस्कृतिक कार्यक्रमांना माझी हजेरी असायची. भिलाटीत लग्न असो, डोंगर्‍या देवाचा उत्सव, थाळीवरची कथा, लग्नातील ढोलावरचे नाच, पावरी गीते, भिलाटीतील होळी नृत्य, खंजिरी, तुणतुणे, सांबळ ह्या वाद्यांच्या सानिध्यात अशीच रात्र रात्र जागून ऐकत-पहात असे.
विरगावातले हे विश्व सोडून दूर शहरात गेल्यानंतर आदिवासी लोककलांचे महत्व मला जास्तच जाणवू लागले. त्यांच्यातील नैसर्गिकता आणि सहजता यांची ओढ वाटू लागली. आदिवासी जीवन जाणिवांच्या कला ह्या काळाला पुरून उरणार्‍या आहेत, याचा साक्षात्कार झाला आणि लहानपणी प्रत्यक्ष अनुभवलेले कागदावर हळूहळू उतरायला लागलं. माझ्या शोधनिबंधात याचे स्पष्ट प्रतिबिंब पडलेले दिसेल. म्हणूनच माझ्या प्रबंध लेखनाबरोबरच कथा, कविता, कादंबरी आणि नाटकातही आदिवासी जीवनबंधाचे प्रतिबिंब पडलेले दिसते.
ह्या सगळ्या गोष्टींबरोबर निसर्गही माझा तेवढाच आवडीचा होता. मला विंचू अनेकदा डसला आहे. गांधील माशा डसल्या आहेत. अंगावर थोर नावाची वनस्पती उभरली आहे. जीवंत सापाला माझा स्पर्श झाला आहे. मी काडीपेटीत पिठ टाकून भिंग नावाचा किडा पाळला आहे. कोंबड्या, पारवे पाळून पाहिलेत. उंदरं पकडून एका जागी बंद करून पाहिले, मांजर पाळून पाहिली. गळाने सरडे पकडले आहेत. नदीत हाताने बेडक्या पकडल्या आहेत. चिमण्या पकडल्या आहेत. चिमण्यांना रंग देऊन पुन्हा मोकळ्या सोडलेल्या आहेत. विंचू गळाने पकडून त्याची नांगी तोडून स्वत:च्या अंगावर चालवला आहे.
सायंकाळी नदी थडीवरून उडत वडाच्या झाडावर मुक्कामाला जाणारे वटवाघूळं मी तासभर पहात रहायचो. याला मी वटवाघळांची शाळा म्हणायचो. दारासमोर पिंपळ होता. त्यावर अनेक पक्षी घरटे करायचे. या सगळ्यांचे सूक्ष्म निरिक्षण व्हायचे. एखाद्या रात्री पिंपळावर रात्री घुबड येऊन बसायची. ती ओरडायची. तिचे ओरडणे मात्र मला भयानक वाटत असे.
उन्हाळ्यात ओट्यावर उघड्या आकाशाखाली झोपायचो तेव्हा आकाशातले इच्चू, चोरखाटलं, आकाशगंगा न्याहाळत बसायचो. कोणी सांगितलं म्हणून तारा तुटला म्हणजे एखादी चांदणी जळत खाली पडताना दिसली की थुंकायचो. कारण तारा तुटणे म्हणजे अशुभ समजले जायचे.
पाऊस हा तर माझा जवळचा मित्र होता. पावसाचे वातावरण होऊन आले की मी मनोमन पावसाची आराधना करायचो. वारा उलटायची वाट पहायचो. पावसाचे भाकित करायचो. तासन् तास ढगांचे निरिक्षण करायचो. पावसाचे मला खूप आकर्षण आहे. म्हणूनच मी पावसाला आदिम तालाचे संगीत म्हणतो. याच नावाचा माझा अहिराणी भाषेत कवितासंग्रह आहे.
शाळा शिकताना माझी बाहेरची शाळा अशीही सुरू होती. शिकता शिकताच वाचण्याचीही गोडी लागली. इयत्ता पाचवीत असतानाच राम गणेश गडकरी यांचे भावबंधन नावाचे नाटक अपघाताने शाळेच्या वाचनालयातून माझ्या हाताशी लागले. त्यातील अनेक संवाद तेव्हा कळले नाहीत तरी ते भावत होते म्हणून पूर्ण वाचले. याच काळात शशी भागवत यांच्या मर्मभेद या पुस्तकानेही माझ्यावर मोहीनी घातली होती. चेटूक केले होते असे म्हटले तरी वावगे होणार नाही. आठवीत असताना मी शिवलीलामृताच्या प्रभावाने शंकराची नवीन आरती तयार केली होती. ती मी लिहिली असावी यावर घरातील कोणाचाच विश्वास बसत नव्हता. कारण घरात वाचन-लेखनाची कोणतीही पूर्व परंपरा नव्हती. वडील प्राथमिक शिक्षक होते. शाळेत मराठीच्या तास हा माझा सर्वात आवडता तास असायचा. लेखकांबद्दल जबरदस्त आकर्षण वाटायचे. शिक्षक कविता शिकवायला लागले की तेव्हा मी समरसून देहभान विसरून जायचो. माझ्यातील कवीचा पिंड शालेय अभ्यासक्रमातील पाठ्यपुस्तकातील विविध कवितांवरच पोसला गेला. त्यामुळे माझा फायदा झाला की नुकसान ते मला सांगता येणार नाही.
शिकता शिकता मी अंगावर दुष्काळ झेलला आहे. घाटा, कुळदाचे मुटकळे, कुळदाच्या घुगर्‍या, मुगाच्या घुगर्‍या, शिळ्या भाकरीचे सुगरे-भुगरे, शिळ्या पोळ्यांचे गूळ टाकून शिजवलेले तुकडे, गूळ आणि तेलाचा शिरा, पिठले, चटणी भाकर अशा प्रकारचे अन्न खाऊन पोट भरून अभ्यास केला आहे.
लोंकाच्या मळ्यात कामं केली आहेत. हरभरे उपटवणे, बाजरी खुडणे, भुईमुंगाच्या शेंगा तोडणे, शेंगा फोडणे, कापूस वेचणे अशी कामे मी केली आहेत, हे माझ्या अनेक जवळच्या मित्रांनाही अजून माहीत नाही. अशा आर्थिक परिस्थितीमुळे दहावीनंतर घाईघाईने एक अशैक्षणिक क्षेत्रातील नोकरी पत्करली आणि बाहेरून पीएच. डी. पूर्ण करूनही अजून त्याच नोकरीत खितपत पडलोय. गाव सुटलं. सटाण्याला शिकलो नंतर ओझरला गेलो. नाशिकला शिकलो तरी अनवाणी आणि पांढर्‍या पायजम्यावरच वावरत होतो.
हे सर्व अनुभव घेताना मी माझी अहिराणी मातृभाषा बोलत होतो व अहिराणीतच जगत होतो. या सर्व अनुभवात माझी मायबोली अहिराणी सखोल मुरलेली आहे. अनुभव आणि माझी भाषा अहिराणी यांचे पृथगात्म असे संश्लीष्ट रूप अंतर्मनात- अंतर्मनातल्या खोल कप्प्यात एकरूप झाले आहे. म्हणून माझे बालपणातील अनुभवविश्व हे भाषा रूपात आविष्कृत होताना अहिराणी भाषेशिवाय तो दुसर्‍या भाषेत अस्सलपणे आविष्कृत होऊच शकणार नाही- होऊच शकत नाही. तसा प्रयत्न केला तरीही किमान अहिराणीचे अवशेष तरी त्या आविष्कारात अंतर्भूत झाल्याशिवाय रहात नाहीत. म्हणून असे अनुभव लिहीत असताना मी काही शब्द अहिराणी वापरतो असं म्हणण्याऐवजी आविष्काराची ती मागणी असते म्हणून ते शब्द आपोआप येत असतात, असे म्हणावे लागेल.
मी का लिहितो या प्रश्नाला उत्तर देताना, मला लिहिता येतं म्हणून अथवा मी लिहायला पाहिजे म्हणून अथवा दुसरे काही करता येत नाही म्हणून, असे उत्तर मला देता येणार नाही. कारण मी जगलेलं, दुसर्‍याला सांगण्यासारखं आहे असं मला वाटतं म्हणूनच मी लिहीत असतो.
विरगाव या माझ्या गावाशी तुटलेली नाळ जोडण्याचा मी अधूनमधून प्रयत्न करीत असतो. कारण ती नाळ पुन्हा जोडली जात नाही. त्याचे दु:खं आदिम तालनं संगीत या माझ्या अहिराणी कवितासंग्रहात तोडेल नाळ सुईननी नावाच्या कवितेत मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे. ती अशी:
(या ब्लॉगचा इतरत्र वापर करताना लेखकाच्या नावासह या ब्लॉगचा सविस्तर संदर्भ द्यावा ही विनंती.)
– डॉ. सुधीर रा. देवरे
द्वारा पोस्ट केलेले डॉ. सुधीर राजाराम देवरे येथे ५:०७ म.पू.
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
नवीनतम पोस्ट थोडे जुने पोस्ट मुख्यपृष्ठ
याची सदस्यता घ्या: टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
डॉ. सुधीर राजाराम देवरे
संक्षिप्त परिचय: डॉ. सुधीर रा. देवरे (विद्यावाचस्पति - एम. ए., पीएच. डी.) भाषा, कला, लोकजीवन आणि लोकवाड्.मय यांचे अभ्यासक. साहित्यिक, समीक्षक, संशोधक, संपादक. अहिराणी भाषा संशोधक, अहिराणी लोकसंचितावर लेखन. ढोल या अहिराणी नियतकालिकाचे संपादक. सदस्य, महाराष्ट्र राज्य लोकसाहित्य समिती. ग्रंथ लेखन: १. डंख व्यालेलं अवकाश (जानेवारी १९९९)(मराठी कविता संग्रह) २. आदिम तालनं संगीत ( जुलै २०००) (अहिराणी कविता संग्रह)(तुका म्हणे पुरस्कार, वर्ष २०००) ३. कला आणि संस्कृती : एक समन्वय (जुलै २००३, शब्दालय प्रकाशन, श्रीरामपूर)(मुंबई येथील लोकमान्य सेवा संघाचा मा. सी. पेंढारकर पुरस्कार, २००२-२००३) ४. पंख गळून गेले तरी (आत्मकथन, २ आक्टोबर २००७, शब्दालय प्रकाशन, श्रीरामपूर (स्मिता पाटील पुरस्कार) 5. अहिराणी लोकपरंपरा (संदर्भ ग्रंथ –संकीर्ण, 3 डिसेंबर 2011, ग्रंथाली प्रका‍शन, मुंबई ) 6. भाषा: अहिराणीच्या निमित्ताने (पद्मगंधा प्रकाशन, पुणे), (महाराष्ट्र शासनाचा नरहर कुरूंदकर भाषा पुरस्कार, 2015) 7. अहिराणी लोकसंस्कृती (पद्मगंधा प्रकाशन, पुणे) 8. अहिराणी गोत (पद्मगंधा प्रकाशन, पुणे) 9. अहिराणी वट्टा (पद्मगंधा प्रकाशन, पुणे) 10. माणूस जेव्हा देव होतो (अहिरानी नाद प्रकाशन, सटाणा), 11. सहज उडत राहिलो (आत्मकथन-दोन. 12. सांस्कृतिक भारत (लेखसंग्रह) भ्रमणध्वनी: 9422270837
माझे पूर्ण प्रोफाइल पहा.
वॉटरमार्क थीम. Blogger द्वारा समर्थित.


maharashtra government – स्वतंत्र नागरिक

सीआय्ए, ट्रम्प आणि एमबीएस्
चांगला हिंदू वाईट हिंदू
आव्हानांमुळं ‘सुदृढ’ झालेलं नेतृत्व
आपल्यावर दैनंदिन जीवनात जितक्या अडचणी येतील, संकटं येतील. त्यांच्याशी ‘सामना’ करताकरता आपण प्रगतीच्या दिशेनं पुढं जाऊ शकतो. असा अनेक बुजुर्गांचा
साप्ताहिक PDF स्वरुपात वाचण्यासाठी खाली क्लिक करा.
जय भारत जय जगत
साप्ताहिक स्वतंत्र नागरिकची प्रत घरपोच मिळवण्यासाठी माझ्याशी संपर्क करा.


राष्ट्रवादीचे कल्याण; पंचायत मात्र सेनेची | Page 6 | Thane Vaibhav

स्पर्धेत भाग घेण्यासाठी पहा ठाणेवैभव
महाराष्ट्रातील एकमेव दैनिक ज्यांनी आपल्या वाचकांना दिल्या आजवर ५०० दागिना आणि ३०० साड्या.
दररोज दागिना जिंकायचा असेल तर वाचा ठाणेवैभव.
राष्ट्रवादीचे कल्याण; पंचायत मात्र सेनेची
कल्याण,दि.८(वार्ताहर)-पंचायत समिती सभापती निवडणुकीत शिवसेनेची पंचायत झाली असून निवडणुकीत एकत्र लढणार्‍या राष्ट्रवादीने सभापती पदाच्या आमिषाला बळी पडत शिवसेनेची साथ सोडली आहे. सत्तेच्या या राजकारणात भाजपा सरशी ठरली आहे. यामुळे गेल्या अनेक वर्षांपासून सेनेच्या ताब्यात असलेल्या गडाला सुरुंग लागला आहे. सोमवारी झालेल्या कल्याण पंचायत समितीच्या सभापती पदाच्या निवडणुकीत राष्ट्रवादीच्या दर्शना जाधव यांची सभापतीपदी तर भाजपाचे पांडुरंग म्हात्रे विजयी झाले आहेत. पंचायत समितीच्या निवडणुकीवेळी शिवसेना आणि राष्ट्रवादीने युती करत एकत्र निवडणूक लढवली होती. पंचायत समितीच्या बारा गणांसाठी झालेल्या निवडणुकीत शिवसेना ४, भाजप ५, राष्ट्रवादी ३ जागा मिळाल्या होत्या. त्यामुळे कल्याण पंचायत समितीवर शिवसेना राष्ट्रवादीला सत्ता स्थापनेचा मार्ग मोकळा झाला होता. त्यानुसार शिवसेनेच्या वतीने राष्ट्रवादीतून निवडून आलेल्या भरत गोंधळे यांना सभापती पदाची उमेदवारी दिली. तर भाजपाने देखील सत्तेच्या राजकारणात सेनेला मात करण्यासाठी राष्ट्रवादीच्याच दोन सदस्यांना गळाला लावत दर्शना जाधव यांना सभपती पदाची उमेदवारी दिली. यामुळे भाजपाचे पक्षीय बलाबल वाढून भाजपाच्या वतीने निवडणूक लढवलेल्या दर्शना जाधव या भरत गोंधळे यांचा पराभव करत विजयी झाल्या. तर उप सभापती सेनेच्या भरत भोईर यांचा पराभव करत पांडुरंग म्हात्रे विजयी झाले आहेत. दरम्यान भाजपाच्या या खेळीने शिवसेना नेत्यांची चांगलीच नाचक्की झाली आहे.
वंधत्वावरील तज्ज्ञ डॉ. विजय दहिफळे कल्याणच्या ओरिजन क्लिनिकमध्ये
चवताळलेल्या सैनिकांची पोलीस ठाण्यावर धडक
प्रशासनावर उरला नाही सत्ताधार्‍यांचा वचक


मोबाईलचे तंत्र आणि मंत्र members | Maayboli

मायबोलीचे मोबाईल अ‍ॅप (अँड्रोईड + आयओएस) सर्वांसाठी उपलब्ध आहे.
You are here: मुख्यपृष्ठ /मोबाईलचे तंत्र आणि मंत्र /मोबाईलचे तंत्र आणि मंत्र members
मोबाईलचे तंत्र आणि मंत्र members
नवीन खाते उघडून मायबोलीकर व्हा
नवीन परवलीचा शब्द मागवा
मोबाईलचे तंत्र आणि मंत्र
या ग्रूपचे सभासद व्हा
स्थापना : गणेश चतुर्थी, सप्टेंबर १६, १९९६. प्रताधिकार १९९६-२०१८ मायबोली. सर्व हक्क स्वाधीन. वापराचे/वावराचे नियम


इंद्रधनु: अक्कणमाती चिक्कणमाती -- १

सुखदुःखांचे,हळवे,कातर,हसरे,दुखरे,क्षण जपलेले. श्रावणातले जलबिंदू हे तया छेदिती प्रकाशकिरणे. प्रकाशकिरणांचे अंतर्मन नभी उमटवी इंद्रधनु. त्या रंगांचा गोफ साजिरा या गं सयांनो मिळुनि विणू.
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- १
सध्या मी पूर्वी जसं नियमीतपणे महिन्यातून दोनदा लिहित असे तसं लिहित नाही.
पण ८ मार्च च्या निमित्ताने स्वयंपाकावर लिहायचं राहिलेलं, ते लिहिते आहे.
स्वयंपाक हा कधी माझ्या आवडीचा विषय नव्हता.
आमच्या वाड्यात सगळे मुलगे आणि मी एकटी मुलगी त्यामुळे असेल, मी भातुकली कधी फारशी खेळले नाही.
सांगायचा मुद्दा खेळातही कधी मी स्वयंपाकाकडे ओढली गेले नाही.
स्वयंपापाकात आईला मदत करणे हे ही मी केलेलं नाही.
ते ( न करणं) आईने मला करू दिलं.
सातवी-आठवीत मी कुकर लावायला शिकले, नंतर पोळ्या - भाजी हे ही शिकले.
पण ते केवळ अडीनडीला. रोज केलं पाहिजे असं काही नव्हतं.
माझ्या मैत्रिणी काय काय नविन शिकत होत्या, मी त्यात नव्हते.
मावशीला सांधेदुखीचा खूप त्रास होता आई तिच्या मदतीला कधी कधी नांदेडला जाई, तेव्हा मी, विश्वास आणि बाबा मिळून स्वैपाक सांभाळायचो.
बाबांना सगळा स्वैपाक येत असल्यामुळे मी त्यांची मदतनीस असंच असे.
आई बाबा जेव्हा यात्रा वजा सहलीला जात असत तेव्हा दोन- तीन आठवडे स्वयंपाकघरासह सगळं घर मी सांभाळत असे.
अर्थात तेव्हा मी एकटीच घरी असे.
मुलगी म्हणून मला स्वैपाक आलाच पाहिजे, हे शिकून घे - ते शिकून घे असं आईने कधी केलं नाही.
" काय एवढं स्वैपाकाचं अंगावर जबाबदारी पडली की जमतो’ असं ती म्हणत असे.
आणि मला वाटत असे की मी काही स्वैपाकघराशी बांधून घ्यायची नाही.
लग्नाआधी मी काही फारसे नवनविन पदार्थ करून पाहिले असं झालं नाही, चार दोन केले असतील.
मी बाहेरची कामं सांभाळत असे. म्हणजे काय काय आणून दे, बिलं भर असली कामं करत असे.
आत्ता कळतंय की त्याने बाबांना मदत होत असे, आईला नाही.
लग्नं झालं. मला स्वैपाक येत होता. मिलिन्दला येत नव्हता.
मी नोकरी करत नव्हते. मिलिन्द करत होता.
अर्थात स्वैपाकाची जबाबदारी माझ्याकडे आली.
ही दोघांची मिळून जबाबदारी आहे, हे माझ्या मनात पक्कं होतं.
स्वयंपाकघर ही एक प्रयोगशाळा असते.
ती माझ्या ताब्यात आली.
काय काय करून बघायची सुरसुरी मला आली.
माझ्या सासूबाईंनी रूचिरा हे पुस्तक मला दिलं होतं.
टिव्ही वरचे कुकरी शोज मी पाहायचे.
वेगवेगळ्या साप्ताहिक, मासिक, वर्तमानपत्रातली स्वयंपाक विषयक सदरे आवर्जून वाचायचे. :)
पाककृती लिहून ठेवण्यासाठी एक वही केली होती.
मी वाहावत चाललेले :)
त्याचं एक कारण वाहवा हे ही होतं.
मी लग्नानंतर दोनेक महिन्यांत असेल,
आंब्याच्या वड्या केलेल्या त्या इतक्या छान झालेल्या, नंतर नारळाच्या केल्या त्या पण मस्त जमल्या.
वड्या करून कुठे कुठे पाठवणे असं सुरू झालं.
अनिल अवचटांच्या पुस्तकात वड्या जमणं म्हणजे स्वैपाकातली कशी वरची पायरी आहे हे वाचलं होतं.
त्यामुळे मलाही भारी वाटत होतं.
मग भातांचे प्रकार शिकले,
पंजाबी भाज्या वगैरे शिकले,
वेगवेगळ्या प्रकारची आईसक्रिम्स शिकले, ( कोर्स करून नव्हे असंच, आधी महाजन मावशींकडून शिकले.)
वर्षाची लोणची घालायला शिकले. ( हे मामींकडून)
रुचिरा घेऊन प्रत्येक पदार्थाला टीक करणे,
आणि अभ्यासाला असल्यासारखं पुस्तक संपवणे असा संकल्प मी केलेला आठवतो आहे.
आई कडून शिकले, आत्यांकडून शिकले आणखीपण कुणाकुणाकडून शिकले.
कोणीही पुण्यात आलं की त्यांना जेवायला बोलवायचं असं माझं असायचं.
काही जण आमच्याकडेच उतरायचे.
१५-२० माणसांचा स्वैपाक मी एकटी करू शकत असे.
माझ्या बाजूचे नातेवाईक तर जाऊदे, मिलिन्दकडच्याही सगळ्या नातेवाईकांना मी आग्रहाने बोलावत असे.
कोणाला काय आवडतं, मागच्या वेळेस काय केलं होतं, आता वेगळ काय करूया
विचार करून मेनू ठरवणे यातही माझा बराच वेळ जात असे.
मला या सगळ्यात कायम मजा यायचीच असं नाही.
मला ते काम खूप व्हायचं असंही होतं.
पण आले गेले नावाजत हे एक आहे.
आणि दुसरं मला वाटे आपण संसार थाटला आहे,
तर आल्या गेल्याचं स्वागत करणं हे आपलं कर्तव्य आहे.
आपण साधं जेवायला घालू शकत नाही
एवढं तर एका घराने करायलाच हवं.
वेळी अवेळी आलेल्या कुठल्याही माणसासाठी आपल्या घराचं दार उघडं असलं पाहिजे.
किमान त्याला जेवू घातलं पाहिजे.
जे करायचं ते आनंदाने केलं पाहिजे.
जी दाद मला मिळायची ती स्वैपाकाला असेच पण त्याहून अगत्याला असे, असं आज मला वाटतं.
मिलिन्दच्या मावशींना मी म्हणालेले, " मावशी, एवढं काय तुम्ही होतात, तुमचीपण मदत झालीच की तुम्ही होतात, तुमचीपण मदत झालीच की
त्यावर त्या म्हणाल्या होत्या," काम तर आपण करतो आणि रोज खातोही. वेगवेगळे पदार्थ केलेस त्याचं वाटलंच
पण तुझं अगत्य, आपलेपणाने करतेस ते जास्त आवडलं. "
त्यांची प्रतिक्रिया माझ्या लक्षात राहिली आहे. त्याने मला एक वेगळा कोन मिळाला.
पुढे कधीतरी मी शिकले Attitude किती महत्त्वाचा असतो ते
कधी कधी मला कंटाळा येतो मग वाटतं,
माझ्या आईने हे वर्षानुवर्षे केलेलं आहे, मला का जड जावं
न सांगता, मला गृहित धरून कोणीही आमच्याकडे आले तरी
मी कधीही आलेल्या माणसांवर नाराजी दाखवली आहे, वैतागले आहे किंवा आदळाआपट केली आहे असं झालेलं नाही.
मी त्यांच्याशी नीट बोलले नाही असंही केलेलं नाही.
वरकरणी आनंदानेच मी केलं, आत मला कंटाळा येत असला तरीही.
अजूनही मला तेच वाटतं.
एकतर नीट करावं , जमणार नसेल तर थेट सांगावं.
लग्नानंतर सुरूवातीच्या दिवसांत मी स्वैपाकाची जबाबदारी घेतली तरी ती मी एकाहाती सांभाळायची असं नव्हतं.
मिलिन्दनेपण केलं पाहिजे हा आग्रह मी धरत असे.
त्याला पोहे शिकव, उपमा शिकव हे केलेलं आहे.
मी त्याला गरम डोसे करून वाढायचे आणि म्हणायचे की मलाही गरम हवे आहेत, तू करून वाढ.
हे प्रयत्न कधी बंद पडले हे आता मला आठवतही नाहीये.
मी म्हणायचे , " मलाही आवड नाही पण करत्येय ना कुणीतरी केलं पाहिजे ना
मीही तुझ्याइतकीच शिकले आहे शिवाय स्वैपाकही शिकलेय. तू काय शिकलास
मिलिन्द म्हणाला, " तुला आवडत नाही तर तूही करू नकोस "
" मला असं म्हणून चालेल काय
एकदा जोरदार भांडण झालं.
मिलिन्द म्हणाला, " आपण पुण्यासारख्या शहरात राहतो, इथे काहीही मिळू शकतं.
मला चहा आला नाही तरी चालणार आहे. बाहेरचं खाणं म्हणजे निसत्व, अस्वच्छ असं आता राहिलेलं नाही."
मी म्हणाले, " तरीही रोज
. घरात स्वैपाकघर असलं पाहिजे असंही काही नाही."
" अरे, आजारी माणसं असतात, तान्ही बाळं असतात. त्यांच्या खाण्याचं, पथ्याचं काय करायचं
" सगळं बाहेर मिळू शकतं."
 स्वैपाक ही इतकी बिनमहत्त्वाची गोष्ट आहे. मी काय करत बसले आहे मी काय करत बसले आहे गेली ८-१० वर्षे मी काय करते आहे गेली ८-१० वर्षे मी काय करते आहे" ( तेव्हा आमच्या लग्नाला तेवढी वर्षे झालेली. :))
मी त्याला मुदत दिली म्हणाले, " आठ दिवसांनी नीट विचार करून सांग, आपल्या घरात स्वैपाकघर हवं की नको
माझी १० वर्षे मी यात घालवलेली आहेत. तुझं उत्तर आलं की मी ठरवीन काय ते."
स्वैपाकघर ही घराला एकत्र जोडणारी जागा आहे.
जेवताना आपण किती मजा करतो.
मिळून जेवण , जेवतानाच्या गप्पा हा दिवसातला आनंददायी वेळ असतो.
आणि ते करताना घरातली बाई/पुरूष (जर कुठल्या घरात असेल तर) किती खपत असतात.
तिच्या श्रमांविषयी आपल्याला आदर असला पाहिजे.
नुसता आदर नाहीच कामाचा, मदत करायला हवी.
स्वैपाकघरातलं काम जर घरातल्या सर्वांनी मिळून केलं तर ते तितकं कंटाळवाणं राहणार नाही.
दोन दिवसांनी विचारलं, " सांग, घराला स्वैपाकघर पाहिजे की नको
अजूनही त्याचं काही आवश्यकता नाही असंच उत्तर होतं.
आठ दिवसांनी शेवटी त्याने " पाहिजे " असं उत्तर दिलं.
कदाचित मी जिद्दीला पेटले म्हणून असेल. :)
आपल्या विचारात जर एवढी तफावत असेल आणि मी जी वर्षे स्वैपाकघरात घालवली त्याबद्दल तुला काहीच वाटत नसेल,
तर मी तुला सोडून देते, असंच मी म्हणत होते.
त्यानंतर ताईचं आजारपण झालं, सुहृदची पथ्ये, हे सगळं काय बाहेरून आणता आलं असतं
स्वैपाकघर नसतं तर कसं जमवणार होतो
पण आज वाटतं मीही जरा जास्तच करत होते,
स्वैपाकघर नाही ही कल्पना इतकी काही टोकाची नाही.
सर्वसाधारण परिस्थीतीत अशक्य नाही.
स्वैपाक करणारी व्यक्ती एकटीच तेच तेच करत्येय असं असायला नको.
ज्यांना स्वैपाकाची खरंच आवड आहे, त्यांनाही रोज रोज तेच तेच करायला आवडतं का
स्वैपाकाला दाद मिळाली की माणूस ( बाईमाणूस :)) त्या मोहात पडतो आणि वाहवत जातो.
सुगरणींनी सुद्धा यावर विचार करायला हवाच आहे.
एकूणच बाई स्वैपाकघरात कशी अडकत जाते, याचा मला चांगलाच अनुभव आला होता.
मला कंटाळाही यायला लागलेला.
मी स्वैपाक केला पाहिजे अशी सक्ती मिलिन्दने कधीही केली नाही.
आलेल्या माणसांना बाहेर जेवू घालायची त्याची तयारी असे.
मलाही तो कशाला दमतेस
भाज्या बाहेरून आणू, गोड बाहेरून आणू,
पण मलाच ते सगळं घरी करायचं असे.
आता मी अशी बाहेरची मदत घेते.
माझ्या जेवणाची जबाबदारी तुझ्यावर आहे असं समजू नकोस,
हे मिलिन्दने मला लग्न झाल्या झाल्याच सांगितलेलं आहे.
मी जेव्हा माहेरी जात असे म्हणजे आजोळी जात असे,
’तू इकडे आल्यावर आता मिलिन्दच्या जेवणाच्ं काय" हा प्रश्न मला हमखास विचारला जाई.
मी जरा चिडत असे. "इतकी वर्षे तो जेवायचा ना
" आता लग्न झालंय"
" पुण्यात सोय होते, चांगलं मिळतं जेवायला आणि त्याला आवडतंही बाहेर जेवायला,
मी नसले की त्याच्या आवडीचं नॉनव्हेज खाता येतं."
माझी असली उत्तरं त्यांना आवडत नसत. :)
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- २
By विद्या कुळकर्णी - March 08, 2016
Labels: इंद्रधनु -- विद्या
लेखाचं शीर्षक आवडलं :)
>>स्वैपाकघरातलं काम जर घरातल्या सर्वांनी मिळून केलं तर ते तितकं कंटाळवाणं राहणार नाही.
श्रीदेवीला सारख्या कॉस्मेटीक सर्जर्‍या करून आपलं वय लपवावं असं वाटण्यामागे काय असेल
वाचकांचे लेख -- अधिक महिना आणि जावयाचे वाण..
आता अधिक महिना जवळ आला आहे. सगळीकडे (निदान माझ्या आसपास तरी) अधिक मासाच्या वाणाची चर्चा सुरु झाली आहे. लग्नाचे हे पहिलेच वर्ष असल्याने माझ्य...
इतक्यात काही आवरत असताना ’गमभन’ चं कॅलेंडर सापडलं. त्यावर मुलांना चित्र काढण्यासाठी कोरी जागा सोडलेली असते. मुक्ताने तिसरीत असताना काय काय ...
श्रीदेवीला सारख्या कॉस्मेटीक सर्जर्‍या करून आपलं वय लपवावं असं वाटण्यामागे काय असेल
"ब्लॉग माझा - २०१२" स्पर्धेतील प्रथम पसंतीच्या पाच ब्लॉग्सपैकी एक --- इंद्रधनु
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- ७
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- ६
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- ५
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- ४
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- ३
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- २
अक्कणमाती चिक्कणमाती -- १
इंद्रधनु - अश्विनी (5)
इंद्रधनु - आशा (3)
इंद्रधनु -- दीपश्री (18)
इंद्रधनु -- विद्या (121)
इंद्रधनु -- वैशाली (9)
इंद्रधनु -- स्मिता (4)


संस्था संचालक | www.mumbaimarathisahityasangh.com

सभागृहे / संदर्भ ग्रंथालय
सॉली. श्रीम. विजया दिवेकर
श्री. मधु मंगेश कर्णिक
श्री. अमोद य. उसपकर
डॉ. श्रीम. उज्ज्वला मेहेंदळे
डॉ. बाळ भालेराव, श्रीम. आशा मुळगावकर, श्रीम. उषा तांबे, डॉ. उज्ज्वला मेहेंदळे, श्री. सुभाष भागवत, श्री. दिलीप भाटवडेकर, श्री. मनोहर सोमण, श्री. विलास म्हामणकर, श्री. अशोक बेंडखळे, श्री. चंद्रशेखर गोखले व श्री. रोहिदास पांगे.
स्वीकृत सदस्य : श्री. स्वामीकुमार बाणावलीकर, प्रा. सुहासिनी कीर्तिकर.
श्री. एकनाथ आव्हाड, श्री. अरविंद कर्पे, प्रा. सुहासिनी कीर्तिकर, श्रीम. मोनिका गजेंद्रगडकर, श्री. चंद्रशेखर गोखले, श्री. सुधीर ठाकूर, प्रा. उषा तांबे, श्री. प्रवीण धैर्यवान, श्री. उमेश पडळकर, श्री. नारायण पराडकर, श्री. प्रमोद पवार, श्री. अरविंद पिळगावकर, श्रीम. मंगला पंडित, श्री. रोहिदास पांगे, श्री. नरेंद्र पाठक, श्री. स्वामीकुमार बाणावलीकर, श्रीम. प्रतिभा बिस्वास, श्री. अशोक बेंडखळे, श्री. सुभाष भागवत, श्री. यशवंत प. भिडे, श्री. दिलीप भाटवडेकर, डॉ. बाळ भालेराव, डॉ. अश्विनी भालेराव गांधी, श्रीम. आशा मुळगावकर, डॉ. शशांक मुळगावकर, श्रीम. शकुंतला मुळ्ये, डॉ. उज्ज्वला मेहेंदळे, श्री. सुनील मेहेंदळे, श्री. विलास म्हामणकर, श्री. सुहास ना. वीरकर, श्री. पद्माकर शिरवाडकर, श्री. मधुकर शेजवलकर, श्रीम. प्रतिभा सराफ, श्री. जयराज साळगावकर, श्री. मनोहर सोमण, श्रीम. सावित्री हेगडे.
स्वीकृत सदस्य : श्रीम. धनश्री धारप, श्रीम. रेखा नार्वेकर, श्री. नंदकुमार मांजरेकर, श्रीम. शैलजा म्हात्रे.


कॉग्रेसचे निवडणूक चिन्ह रद्द करण्याची भाजपची मागणी | Dainik Prabhat, Marathi News Paper, Pune.

कॉग्रेसचे निवडणूक चिन्ह रद्द करण्याची भाजपची मागणी
नवी दिल्ली – कॉंग्रेसचे हात हे निवडणूक चिन्ह रद्द करण्याची मागणी भारतीय जनता पक्षाने निवडणूक आयोगाकडे केली आहे. याबाबत दिल्ली भाजपचे प्रवक्ते अश्विनी उपाध्याय यांनी निवडणूक आयोगाकडे अर्ज केला आहे.
निवडणुकी दिवशी मतदान केंद्राच्या 100 मीटर परिसरात निवडणूक चिन्हाचं प्रदर्शन करणे हे आचारसंहितेचे उल्लंघन आहे. त्यामुळे निवडणूक आयोगाने कॉंग्रेसचे हात हे चिन्ह रद्द करावे, अशी मागणी उपाध्याय यांनी आयोगाकडे केली आहे. उपाध्याय यांनी याबाबत सोमवारी मुख्य निवडणूक आयुक्त ओ पी रावत यांची भेट घेतली. याप्रकरणी सुप्रीम कोर्टापर्यंत लढा उभारावा लागला तरीही मागे हटणार नसल्याचेही त्या म्हणाल्या.
‘प्रभात’चे फेसबुक पेज लाईक करा
ताज्या बातम्यांसाठी प्रभातचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Previous articleशिष्यवृत्तीसाठी अजूनही बोंबाबोंब
Next articleकाश्‍मीरमधील हिंसाचार रोखण्यासाठी सहकार्य करू – ओमर अब्दुल्ला
लाट ओसरली, नागरिकांची नाराजी येथेही भोवणार
सरकारच्या दबावातूनच उर्जित पटेलांचा राजीनामा
‘अच्छे दिन’चे सरकार जनतेला नको
मध्यप्रदेशात सत्तास्थापनेसाठी काँग्रेसला मायवतींचा हात
मध्यप्रदेशात काँग्रेस सर्वात मोठा पक्ष : भाजपला हादरा
लोकसभेवरही कॉंग्रेसचा झेंडा पुन्हा फडकणार


राफेल चौकशीसाठी संयुक्त संसंदीय समितीची स्थापना करावी – नवाब मलिक | Dainik Prabhat, Marathi News Paper, Pune.

राफेल चौकशीसाठी संयुक्त संसंदीय समितीची स्थापना करावी – नवाब मलिक
मुंबई – फ्रान्सच्या राफेल विमान खरेदी व्यवहाराची चौकशी करण्यासाठी केंद्र सरकारने संयुक्त संसंदीय समितीची स्थापना करावी. त्यातून विमानांच्या किमती का वाढल्या, एचएएल या कंपनीचे कंत्राट का रद्द केले याचा खुलासा व्हावा. बोफोर्स प्रकरणात तात्कालीन विरोधकांनी जसा खुलासा मागितला गेला होता तसा खुलासा सरकारने राफेल प्रकरणात करावा, अशी मागणी राष्ट्रवादी कॉंग्रेसचे प्रवक्ते नवाब मलिक यांनी पत्रकार परिषदेत केली.
राफेल विमान खरेदीचा करार ज्या पद्धतीने झाला त्यात अनेक शंका उपस्थित होत आहेत. यामुळे पंतप्रधान मोदी जसे अडचणीत आले तसे फ्रान्स देशातही राजकीय पेच व राजकीय समस्या निर्माण झाल्या आहेत. आपल्या देशाच्या संरक्षणमंत्र्यांनी राफेल विमान निर्मिती करणा-या दसॉल्ट कंपनीला धमकावल्याचा आरोपही त्यांनी केला.
पंतप्रधान आयुष्यमान योजनेची प्रसिद्धी झाली, परंतु ती राबविणारी यंत्रणा कोठे आहे, असा सवाल करताना राजीव गांधी जीवनदायी योजनेचे नाव महात्मा फुले योजना केले. परंतु त्यात लाभ मिळणा-या कुटुंबांची संख्या 1 कोटी 20 लाखांनी कमी का झाली, याकडे मलिक यांनी लक्ष वेधले.
राष्ट्रवादी कॉंग्रेस पक्षाचे अध्यक्ष शरद पवार यांच्या मुलाखतीतील राफेलबाबतच्या विधानाचा विपर्यास एका वाहिनीने केला. त्याला चुकीच्या पद्धतीने वापरून लोकांच्या मनात गैरसमज निर्माण करण्याचे काम सदर वाहिनी करत आहे. तसेच वेब पोर्टल आणि सोशल मीडियावर चुकीचे वृत्त पसरविले जात आहे. कॉंग्रेसपेक्षा निर्णय घेणाऱ्यांची (राफेलबाबत) विश्वासार्हता कमी झाली असल्याचे पवार म्हणाले होते. त्यांनी मोदी यांना क्‍लिन चीट दिली नाही, असे त्यांनी स्पष्ट केले.
‘प्रभात’चे फेसबुक पेज लाईक करा
ताज्या बातम्यांसाठी प्रभातचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Previous articleस्वाईन फ्ल्यू संदर्भात राज्यस्तरीय पथक आज साताऱ्यात
Next articleकेंद्र सरकारच्या ई-मार्केट पोर्टलवर 12 हजार कोटींचे व्यवहार
भारताला इस्लामिक देश बनवण्याचा प्रयत्न करू नका अन्यथा…- मेघालय हायकोर्ट
भारताला परराष्ट्र धोरण बदलावे लागणार
‘पाकिस्तानने आधी धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र बनावे’
पाकचा खरा चेहरा उघड : करतारपूर कोरिडोर तर इम्रान खान यांची गुगली
करतारपूर कोरिडोर : दहशतवाद व चर्चा एकत्र शक्य नाहीच – सुषमा स्वराज
दहशतवादविरोधी लढ्यात अमेरिका भारतासोबत – डोनाल्ड ट्रम्प


देवगडाचा हापूस आंबा | jahirati.maayboli.com

आमच्या कडे देवगडाचा हापूस आंबा विकत मिळेल
हापूस आंबे ५ डझन (मोठा) - १५०० रुपये पेटी
हापूस आंबे ६ डझन (मध्यम) - १५०० रुपये पेटी
कोणास हवे असल्यास खालील नंबर वर SMS करा अथवा mail करा (mamahesh1@gmail.com)
भांडूप ४०००७८ मुंबई ,
गेल्या ३० दिवसात या जाहिरातीची वाचने
स्थापना : गणेश चतुर्थी, सप्टेंबर १६, १९९६. प्रताधिकार १९९६-२०१५ मायबोली. सर्व हक्क स्वाधीन. वापराचे/वावराचे नियम


खरेदी करा nirali prakashanचे Data Communication And Networking पुस्तक ऑनलाइन जास्त सूट मिळवा | Cart91

यासाठी Cart91 मध्ये प्रवेश करा
सूची मध्ये काहीही समाविष्ट नाही.
क्रमांक लिहिणे आणि टेबल पुस्तके
एम पी एस सी
एम पी एस सी वन पूर्व परीक्षा
पी एस आय मुख्य
एस टी आय मुख्य
ए एस ओ मुख्य
एम पी एस सी कृषि मुख्य
एम पी एस सी वन मुख्य
एम पी एस सी कर सहाय्य मुख्य
राज्य उत्पादन शुल्क विभाग
यू पी एस सी
यू पी एस सी पूर्व
सिव्हिल सर्व्हिसेस पूर्व - सी एस ए टी
यू पी एस सी प्रमुख
संयुक्त संरक्षण सेवा - सी डी एस
केंद्रीय सशस्त्र पोलीस दल
विशेष वर्ग रेल्वे अपरेंटिस
एस एस सी परीक्षा
आय बी पी एस पीओ
आय बी पी एस एसओ
आय बी पी एस आरआरबी
आय बी पी एस क्लर्क
एस बी आय पीओ
एस बी आय एस ओ
एस बी आय क्लर्क
आर बी आय सहाय्यक
आय आय बी एफ
सीमा सुरक्षा दल आणि संबंधित
आर्मी कॅडेट कॉलेज एसीसी
JEE मुख्य आणि अड्वान्स
आय एन ओ ऍस्ट्रॉनॉमि
डी आय ई टी परीक्षा
एम पी एस सी RTO परीक्षा
प्राणी आणि पाळीव प्राणी
गुंतवणूक आणि कर आकारणी
संगणक, इंटरनेट आणि तंत्रज्ञान
एम.आर.पी Rs. 190 (सर्व कर समावेश)
खरेदी करा सूचीत टाका विशलिस्ट मध्ये ठेवा
आपणास या सारखी अधिक पुस्तके पाहिजे असल्यास सदस्यत्व घ्या .
लेखक उमाकांत एस शिरशेट्टी, एच एस ओहळ
या वस्तूबद्दल शेरा/अभिप्राय उपलब्ध नाही. अभिप्राय लिहिणारे सर्वप्रथम व्हा.
लागू असलेल्या ऑर्डरवर फ्री शिपिंगचा आनंद घ्या:
पुण्यामध्ये 3०० पेक्षा अधिक किमतीच्या खरेदीवर
महाराष्ट्रात 500 पेक्षा अधिक किमतीच्या खरेदीवर
भारतात 1000 पेक्षा जास्त किमतीच्या खरेदीवर
सामान्यतः 4-5 व्यावसायिक दिवसात डिलेव्हरी होते
कॅश ऑन डिलिव्हरी सेवा उपलब्ध
ऑनलाइन ऑर्डर्सवर विशेष ऑफर
पुस्तके आणि स्टेशनरीवर उत्कृष्ट सवलत मिळवा
मागणी रद्द करणे आणि परतावा धोरण
राज्यासेवा प्राथमिक परीक्षा पुस्तके
राज्यसेवा मुख्य परीक्षा पुस्तके
यूपीएससी प्रीमिअम परीक्षा बुक्स
यूपीएससी मुख्य परीक्षा पुस्तके
Call us: ७७६८८००९९१ / ७७६७८०५९९१


marathi news beed news accused injured crime बीड कारागृहातून पळताना कैद्याचे मोडले हात-पाय | eSakal

बीड कारागृहातून पळताना कैद्याचे मोडले हात-पाय
शुक्रवार, 16 मार्च 2018
बीड - येथील जिल्हा कारागृहाच्या भिंतीवरून पळ काढण्याच्या प्रयत्नात कैद्याचे हात-पाय मोडल्याची घटना गुरुवारी पहाटे घडली. ज्ञानेश्‍वर बालाजी जाधव (वय 30, रा. रूपचंदनगर, ता. रेणापूर, जि. लातूर) असे जखमी कैद्याचे नाव आहे.
बीड - येथील जिल्हा कारागृहाच्या भिंतीवरून पळ काढण्याच्या प्रयत्नात कैद्याचे हात-पाय मोडल्याची घटना गुरुवारी पहाटे घडली. ज्ञानेश्‍वर बालाजी जाधव (वय 30, रा. रूपचंदनगर, ता. रेणापूर, जि. लातूर) असे जखमी कैद्याचे नाव आहे.
अंबाजोगाईतील चोरीच्या गुन्ह्यात अटक झालेला ज्ञानेश्‍वर जाधव हा चार सप्टेंबर 2017 पासून न्यायालयीन कोठडीत जिल्हा कारागृहात आहे. तीन क्रमांकाच्या बॅरेकमधील 14 कैद्यांना स्वयंपाक करण्यासाठी आज पहाटे बाहेर काढण्यात आले. त्यात ज्ञानेश्वर जाधव व अन्य कैदी विकास देवकते याचा समावेश होता. पाणी आणण्याच्या निमित्ताने हे दोघे विहिरीकडे गेले. तेथून एकमेकांच्या मदतीने ते भिंतीवर चढले.
सुरक्षारक्षक झोपेत असल्याचे पाहून ज्ञानेश्‍वरने उडी मारली. त्यावेळी फरशीवर आदळून त्याचे हात-पाय मोडले. त्याला भोवळ आल्याचे पाहून विकास देवकतेने पलायनाचा विचार सोडून कारागृहात परतणे पसंत केले. काही काळाने एक कैदी कमी असल्याचे लक्षात आल्यावर कारागृह पोलिसांनी शोधाशोध सुरू केली. तोपर्यंत ज्ञानेश्‍वरने जखमी अवस्थेत नगर रोडवरील प्रवेशद्वार गाठले. तो कच्चा कैदी असल्याने त्याच्या अंगावर साधे कपडे होते. त्यामुळे कोणालाही शंका आली नाही. नागरिकांच्या मदतीने तो एका रिक्षातून जिल्हा रुग्णालयात पोचला. जमादार प्रकाश मस्के यांनी त्याला तेथे ताब्यात घेतले.
बीडची गृहमंत्री मीच- पंकजा मुंडे
बीड : गृहमंत्री असताना मुंडे साहेबांनी महाराष्ट्रातील गॅंगवॉर संपवले होते. तसे, बीड जिल्ह्याच्या राजकारणातील गॅंगवार आपण संपविले आहे. त्यामुळे बीडची...
बीड जिल्ह्यात डिजिटल जुगाराचा नवा फंडा
बीड - तंत्रज्ञानाच्या चांगल्या वापराबरोबरच त्याचा काही जणांकडून वाईट वापरही करण्यात येत आहे. सध्या जिल्ह्यात लुडो किंग गेमच्या माध्यमातून डिजिटल...
दिवंगत लोकनेते गोपीनाथ मुंडे यांना जयंतीनिमित्त अभिवादन
बीड : दिवंगत लोकनेते गोपीनाथराव मुंडे यांच्या जयंती निमित्त जिल्ह्यात विविध सामाजिक उपक्रम राबविण्यात येत आहेत. बुधवारी सकाळी गोपीनाथगडावर (ता....
तरुण शेतकऱ्याची गळफास घेऊन आत्महत्या
माजलगाव (बीड) : साळेगाव कोथळा येथील तरुण शेतकरी कुंडलिक देवराव गवळी (वय. ३७) यांनी गळफास घेऊन आत्महत्या केली. घटना मंगळवारी (ता. ११) सकाळी...
शेतकरी संघटनांनी वाटले बीडमध्ये कांदे
बीड : सध्या जिल्ह्यात तीव्र दुष्काळात शेतकरी होरपळत असताना, कमी प्रमाणात आलेल्या पिकांना भाव मिळत नसल्याने विविध संघटनांनकडून सोमवारी (ता....
दुष्काळामुळे ज्वारी, बाजरी, गव्हाचे दर वाढले
बीड - यंदा जिल्ह्यात सरासरीपेक्षा कमी पाऊस पडल्याने रब्बी व खरिपाचे उत्पादन झालेच नाही. यामुळे मार्केटमध्ये धान्याची आवक कमी प्रमाणात झाली...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


सभागृहे / संदर्भ ग्रंथालय | www.mumbaimarathisahityasangh.com

सभागृहे / संदर्भ ग्रंथालय
सभागृहे / संदर्भ ग्रंथालय
सभागृहे / संदर्भ ग्रंथालय
डॉ. अ. ना. भालेराव नाट्यगृह
तळमजला आणि पहिल्या मजल्यावर असलेल्या या नाट्यगृहात ८१६ प्रेक्षक बसण्याची सोय आहे. आधुनिक सुविधांनी सज्ज असलेल्या या वातानुकुलीत नाट्यगृहात व्यावसायिक तसेच प्रायोगिक रंगभूमीची नाटके, नृत्य, लोककलेचे व शालेय कार्यक्रम आणि साहित्य संमेलने नेहमी होत असतात.
या सभागृहाचे आरक्षण श्री. रोहिदास पांगे पाहतात.
दूरध्वनी क्रमांक : (०२२) २३८५ ६३०३
विस्तारित क्रमांक : २७
डॉ. भा. नी. पुरंदरे सभागृह
संघाच्या इमारतीत ५व्या मजल्यावर डॉ. भा. नी. पुरंदरे सभागृह आहे. या सभागृहात १२० प्रेक्षक बसण्याची सोय आहे व हे सभागृह छोटे समारंभ, व्यावसायिक बैठका तसेच गाण्यांच्या बैठकीस उपयुक्त आहे.
या सभागृहाचे आरक्षण चौथ्या मजल्यावरील संघ कार्यालयात होते.
दूरध्वनी क्रमांक : (०२२) २३८५ ६३०३
विस्तारित क्रमांक : २१ / २२
साहित्य संघाच्या कार्यकारी मंडळाच्या दि.१७ नोव्हेंबर १९४७ रोजी झालेल्या बैठकीत, साहित्य संघाचे एक संस्थापक प्रा. अ.बा.गजेंद्रगडकर यांच्या नावे, एक संदर्भ ग्रंथालय स्थापन करण्याचा प्रस्ताव पारित झाला व त्याप्रमाणे १९४८ मध्ये ग्रंथालय सुरु झाले.
हे ग्रंथालय सुरु करण्यासाठी श्री. अ.अ.गजेंद्रगडकर यांनी वडिलांचा बराच मोठा ग्रंथ संग्रह संघाच्या स्वाधीन केला. श्री. र.धो.कर्वे यांनीही आपला ग्रंथसंग्रह संघाकडे सुपूर्द केला व त्यात श्री. शि.बा.शिरगावकर, श्री आगासकर व इतर अनेक सभासदांनी व व्यक्तींनी आपल्याकडचे मौल्यवान ग्रंथ पाठवून भर घातली.
या ग्रंथालयात मराठी, संस्कृत व इंग्रजी भाषेत लिहिलेली सुमारे १४,७०० पुस्तके आहेत व त्यात शब्दकोश, वाङ्मय कोश, कादंबऱ्या, कथा, नाटके व नाटकासंबंधी पुस्तके, आध्यात्मिक ग्रंथ तसेच मासिक व वार्षिक अंक अश्या अनेक विषयावरची पुस्तके आहेत.
प्रबंध लिहिणाऱ्या अनेक व्यक्तींना या संदर्भ ग्रंथालयाचा फायदा झाला आहे.
आज हे ग्रंथालय संघाच्या वास्तूच्या ४थ्या मजल्यावर आहे.


तर फिटनेस सर्टिफिकेट देण्यास परवानगी नाहीच | Dainik Prabhat, Marathi News Paper, Pune.

तर फिटनेस सर्टिफिकेट देण्यास परवानगी नाहीच
स्थगिती उठविण्यास हायकोर्टाचा नकार
मुंबई: शहर आणि उपनगरातील वाहनांच्या चाचण्या घेण्यासाठी लागणाऱ्या ट्रॅकसाठी जागेचा जोपर्यंत ताबा मिळत नाही, तोपर्यंत फिटनेस सर्टिफिकेट देण्यास परवानगी दिली जाणार नाही, असे स्पष्ट करून उच्च न्यायालयाने फिटनेस सर्टिफिकेट देण्यास घातलेली बंदी उठविण्यास नकार दिला आहे.केवळ जागेचा शोध घेतला म्हणून सांगून नका. त्या जागेचा ताबा मिळाला की नाही ते सांगा, असेही न्यायालयाने सरकारला बजावले.
कमर्शिअल वाहनांना चाचणी न घेताच फिटनेस सर्टिफिकेट दिले जात असल्याच्या मुद्‌द्‌यावरून पुण्यातील सामाजीक कार्यकर्ते श्रीकांत कर्वे यांनी उच्च न्यायालयात याचिका दाखल केली आहे. यावेळी राज्य सरकारने न्यायालयाच्या आदेशानुसार सर्व आरटीओ कार्यालयात कॅमेरे लावल्याचे प्रतिज्ञापत्र सादर केले होते. तर त्यानंतर कॅमेरा ऐवजी सीसीटिव्ही लावण्यात आल्याचे प्रतिज्ञापत्र सादर करून न्यायलयाने ट्रॅक नसल्याने वाहनांना फिटनेस प्रमाणपत्र देण्यास घातलेली बंदी उठवावी, अशी विनंती केली. मात्र न्यायालयाने ट्रॅकसाठी जागेचा ताबा घेतला आहे का अशी विचारणा सरकारकडे केली. याला नकारात्मक उत्तर मिळाल्याने न्यायालयाने स्थगिती उठविण्यास स्पष्ट शब्दांत नकार दिला.
‘प्रभात’चे फेसबुक पेज लाईक करा
ताज्या बातम्यांसाठी प्रभातचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Previous articleभारताने पहिल्या डावात घेतलेली ही तिसरी मोठी आघाडी
Next articleमुंबई-गोवा महामार्ग चौपदीकरण 2021पर्यंत पूर्ण करणार
कोल्हापुरात शेतकऱ्यांनी बाजार समितीला ठोकलं टाळे
सरकारी रुग्णालयात जन्मणाऱ्या बालकांना ‘बेबी केअर किट’
मुख्यमंत्र्यांना सर्वोच्च न्यायालयाने बजावली नोटीस
पाण्याचा बेकायदा उपसा करणाऱ्यांवर फौजदारी
सहकारी साखर कारखाने खरेदी घोटाळ्याची न्यायालयाकडून दखल
सरकारच्या दबावातूनच उर्जित पटेलांचा राजीनामा


railway station battery car break by technical problem तांत्रिक कारणामुळे रेल्वेस्थानकावरील बॅटरी कारला ‘ब्रेक’ | eSakal

तांत्रिक कारणामुळे रेल्वेस्थानकावरील बॅटरी कारला ‘ब्रेक’
शनिवार, 7 जानेवारी 2017
नागपूर - अपंग, आजारी आणि वृद्ध प्रवाशांच्या सुविधेसाठी सामाजिक संस्थांकडून नागपूर रेल्वेस्थानकावर नि:शुल्क स्वरूपात बॅटरी कारची सेवा उपलब्ध केली आहे. परंतु, तांत्रिक बिघाडामुळे बुधवार दुपारपासून दोन्ही बॅटरी कार बंद असून, प्रवाशांना गैरसोयींचा सामना करावा लागत आहे.
गेल्या काही वर्षांमध्ये नागपूरला हेल्थ हबचे स्वरूप आले आहे. लगतच्या राज्यांमधून येथे रुग्ण उपचारासाठी येतात. त्यांच्यासह अपंग, वृद्धांना फलाटापर्यंत होणारा त्रास कमी करण्यासाठी एका सामाजिक संस्थेने दोन बॅटरी कार उपलब्ध करून दिल्या आहेत.
नागपूर - अपंग, आजारी आणि वृद्ध प्रवाशांच्या सुविधेसाठी सामाजिक संस्थांकडून नागपूर रेल्वेस्थानकावर नि:शुल्क स्वरूपात बॅटरी कारची सेवा उपलब्ध केली आहे. परंतु, तांत्रिक बिघाडामुळे बुधवार दुपारपासून दोन्ही बॅटरी कार बंद असून, प्रवाशांना गैरसोयींचा सामना करावा लागत आहे.
गेल्या काही वर्षांमध्ये नागपूरला हेल्थ हबचे स्वरूप आले आहे. लगतच्या राज्यांमधून येथे रुग्ण उपचारासाठी येतात. त्यांच्यासह अपंग, वृद्धांना फलाटापर्यंत होणारा त्रास कमी करण्यासाठी एका सामाजिक संस्थेने दोन बॅटरी कार उपलब्ध करून दिल्या आहेत.
या दोन्ही गाड्यांद्वारे प्रवाशांना प्रवेशद्वारापासून फलाटापर्यंत सोडून दिले जाते. या सेवेचे सर्वच स्तरातून स्वागत करण्यात आले. नागपूरपाठोपाठ विभागातील अन्य स्थानकांवर सामाजिक संस्थांच्या सहकार्याने ही सुविधा सुरू करण्यात आली.
बुधवारी दुपारी अचानक दोन्ही गाड्यांमध्ये दोष निर्माण झाला. यानंतर जुजबी दुरुस्तीचे प्रयत्न करण्यात आले. परंतु, दोष दूर न झाल्याने गुरुवारीसुद्धा ही सेवा बंदच राहिली. यामुळे प्रवाशांना गैरसोयींचा सामना करावा लागला. काहींनी कुलींची मदत घेतली. पण, बॅटरी कार बंद असल्याने कुलींचेही दर चांगलेच वधारले होते.
बॅटरीवर चालणाऱ्या या पर्यावरणपूरक वाहनाच्या देखभाल दुरुस्तीचे कार्य नियमित संबंधित संस्थेकडून केले जाते. परंतु, तांत्रिक दोष दुरुस्त करणारे मेकॅनिक नागपुरात उपलब्ध नसल्याने बाहेरून बोलावण्यात आले. सध्या मेकॅनिकची प्रतीक्षा केली जात आहे.
बॅटरी कारचा पर्याय म्हणून स्टेशन व्यवस्थापकांच्या कार्यालयात व्हीलचेअर उपलब्ध आहे. परंतु, त्याची फारशी कल्पना बाहेरच्या प्रवाशांना नसते. परिणामी सोबतच्या आजारी, वृद्ध प्रवाशांना आधार देण्यासह सामान ओढताना अनेकांची दमछाक होत आहे.
पुणे शहराच्या पाणी पुरवठ्यात कपात होणार
पुणे : पुणे शहराला दररोज 1250 एमएलडी पाणी पुरवठा करावा, अशी मागणी करणारी पुणे महापालिकेची याचिका महाराष्ट जलसंपत्ती नियमन प्राधिकरणाने गुरुवारी...
लोकलच्या दारातील गर्दीने घेतला तरुणीचा बळी
उल्हासनगर : लोकलच्या महिला डब्यातील दारात गर्दी असल्याने दारातून पडून एका 19 वर्षीय तरुणीचा मृत्यू झाल्याची दुर्दैवी घटना उल्हासनगर रेल्वे स्थानकाजवळ...
वीर रेल्वे स्थानकात दोन पोलिसांना मारहाण
महाड : श्रीवर्धनच्या समुद्रकिनारी पोलिस निरिक्षकाला पर्यटकांनी मारहाण केल्याची घटना ताजी असतानाच महाड तालुक्यातील वीर रेल्वे स्थानकात सेवा बजावत...
लातूरच्या 'रेणा'ला सर्वोत्कृष्ट साखर कारखाना पुरस्कार
पुणे : वसंतदादा शुगर इन्स्टिट्यूटच्या (व्हीएसआय) वतीने देण्यात येणारा यंदाचा वसंतदादा पाटील सर्वोत्कृष्ट साखर कारखाना पुरस्कार लातूर जिल्ह्यातील...
दहावी-बारावीच्या परीक्षेसाठी अर्ज करण्याच्या मुदतीत वाढ
पुणे : दहावी आणि बारावीची परीक्षा खासगीरीत्या देणाऱ्या विद्यार्थ्यांना अतिविलंब शुल्कासह विभागीय मंडळाकडे ऑफलाइन पद्धतीने नाव नोंदणी अर्ज...
पुणे : डहाणूकर कॉलनी येथील मुख्य चौकात डिव्हायडरमुळे रोज वाहतूक कोंडी होते. परंतु बेशिस्त वाहनचालकांमुळे अडचणीत अजुनच वाढ झाली आहे. येथे पोलिस...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


You are here: Home / People / विचित्र बॉलिंग एक्शन, जी पाहून बैट्समैन चक्रावून जातात
विचित्र बॉलिंग एक्शन, जी पाहून बैट्समैन चक्रावून जातात
दोन्ही हाताने बॉलिंग करण्याचे टैलेंट असलेल्या अक्षय कर्णेवार ने ऑस्ट्रेलियाच्या बैट्समैन ना हैरान करून सोडले होते. विदर्भाचा चमकता खेळाडू अक्षय आणि ऑस्ट्रेलिया वनडे सिरीजच्या पहिले खेळल्या गेलेल्या सराव सामन्यात एकमेकांच्या समोर आले होते.
तेव्हा अक्षयचे हे टैलेंट पाहून ऑस्ट्रेलियन खेळाडू मार्कस स्टॉइनिश सरप्राईज झाला होता. चला पाहूयात अश्याच काही विचित्र आणि जगा वेगळ्या प्रतिभा असलेल्या बॉलरची माहीती.
1 पॉल एडम्स, साउथ आफ्रिका
2 लसिथ मलिंगा, श्रीलंका
3 मुथैया मुरलीधरन, श्रीलंका
4 सोहेल तनवीर, पाकिस्तान
5 अजंता मेंडिस, श्रीलंका
6 कॉलिन क्रॉफ्ट, वेस्ट इंडीज
पॉल एडम्स, साउथ आफ्रिका
साउथ आफ्रिकेच्या पॉल एडम्सची बॉलिंग एक्शन पण अशीच अनऑर्थोडोक्स होती.
पॉल बॉलिंग करताना डोके एकदम खाली करायचे. असे केल्यावर त्यांना स्टम्प आणि बैट्समैन दोन्ही दिसायचे नाही पण तरीही ते अचूक गोलंदाजी करायचे.
यांच्या बॉलिंग एक्शन ला स्लिंग असे म्हणतात. हे बॉलला डोक्यापासून फार दुरून एक्रोस करून फेकतात. म्हणजे त्यांचा हात अंपायरच्या चेस्टच्या समोर असतो.
बॉल आणि अंपायरच्या कपड्यांचा रंग सारखा असल्यामुळे बऱ्याच वेळा बैट्समैनला बॉल समजायला कठीण होते. मलिंगाला क्रिकेटच्या दुनियेत योर्करचा बादशाह बोलले जाते.
फिरकीचा जादुगार असे म्हंटले जाणाऱ्या मुरलीधरनची एक्शन राईट आर्म ऑफब्रेक होती. त्यांचा रनअप छोटा होता आणि ते बॉल हातामध्ये लपवून बॉल फेकत असत.
त्यामुळे बैट्समैनला समजत नसे की ते फ्लैट बॉल टाकणार आहेत का दुसरा हे समजायचे नाही. टेस्ट मैचेस मध्ये 800 विकेट घेतल्यामुळे त्यांना किंग ऑफ स्पिन म्हटले जायचे.
सोहेल सरळ पळून क्रीजच्या कोपऱ्यातून बॉल करतात. त्यामुळे बॉल सरळ येण्या एवजी क्रॉस येते. त्यामुळे बैट्समैनच्या विचाराच्या विरुध्द बॉल सरळ स्टम्प मध्ये घुसते.
यांना रॉन्ग फुटेड बॉलर म्हंटले जाते. यांची बॉलिंग एक्शन अनऑर्थोडोक्स आहे.
ऑफ ब्रेक-लेग ब्रेक बॉलिंग एक्शन करणारे मेंडिस बॉलला मिडल फिंगर ने स्ट्राइक करून फेकत होते, जसे काय कैरम खेळत आहेत.
बॉल स्लो फेकल्यावर पण बॉल पडून अतिशय वेगाने आत येत असे. त्यांना क्रिकेट जगात मिस्ट्री बॉलर बोलले जाते.
कॉलिन क्रॉफ्ट, वेस्ट इंडीज
70-80 च्या दशकातील या वेस्ट इंडियन बॉलरची एक्शन फास्ट बॉलर असून सुध्दा स्पिनर सारखी होती. त्यांचे बॉल एंगल बनवून क्रॉस जात असे.
बैट्समैनला जेव्हा वाटायचे की बॉल बाहेर जाईल, तेव्हा बॉल अवश्य स्टम्पवर जायचा. ते हाफ ऑर्थोडॉक्स बॉलिंग एक्शन ने बॉलिंग करायचे.
दुधाचा छोटासा सोप्पा उपाय, आपल्याला सगळ्या संकटापासून देईल मुक्ती, महालक्ष्मीची राहील कृपा
बजरंगबलीच्या कृपेने या 6 राशी होणार राहू-केतूच्या संकटातून मुक्त, जीवनामध्ये येणार भरपूर आनंद
वास्तूशास्त्रा अनुसार पतीपत्नीने करावे हे उपाय, नेहमी जीवना मध्ये टिकून राहील प्रेम
पुरुष असो किंवा स्त्री आचार्य चाणक्य यांच्या या मंत्रामुळे कोणासही करू शकता वश मध्ये
लोक का पाहतात थंडीच्या दिवसात पेरू येण्याची वाट, जाणून घ्या काय आहे फायदे


शाळा : शब्दखूण | Maayboli

मायबोलीचे मोबाईल अ‍ॅप (अँड्रोईड + आयओएस) सर्वांसाठी उपलब्ध आहे.
You are here: मुख्यपृष्ठ /शिक्षण /शाळा
Playgroup च्या मुलांचा डान्स कसा बसवावा
२६ जानेवारी. करीता एक ग्रुप डान्स स्कूल मध्ये बसवायचा आहे. तरी कोणते गाणे (हिंदी, मराठी) व स्टेप योग्य ठरतील 2/3 वर्षां च्या मुलांसाठी
१५ Aug.२०१८ ला नर्सरी च्या मुलांचा 'नन्हा मुन्ना राही हूं ' डान्स बसवला होता.त्यामुळे आता तो प्रिंसिपल स्विकारणार नाहीत.
नाच रे मोरा - ला माझी पहिली पसंती होती,जी प्रिंसिपल & इतर टिचर ना पसंत पडली नाही,म्हणून तर हा अट्टाहास
हो "छोटीसी आशा - " ला प्रिन्सिपॉल नी थोडीशी सहमती दर्शवली आहे खरी ---- तरीही त्यांच्या मते स्लो ,शांत गाणे नको ----
नविन,जोशपूर्ण, बालमनाला साजेल असे गीत हवे आहे.
Read more about Playgroup च्या मुलांचा डान्स कसा बसवावा
माझी शाळा : पूर्व भायखळा....
रोज जाता येता शाळा पाहतो. तीन मजली इमारत. विटांच्या खोल्या नाहीत तर साक्षात विद्येचे मंदिर. त्या मंदिरात घंटा देखील आणि रोज प्रार्थना देखील होते. सहज त्या दिवशी बाहेरच्या खिडकीतून आंत डोकावले. एक साथ नमस्ते गलका ऐकू आला.... नव्हे माझा मलाच भास झाला. सभोवताली भिंतीचे कुंपण आणि सुगंधी फुलांच्या बगीच्यात ताठ मानेने उभी असलेली माझी शाळा.ज्ञानाचं बीजारोपण करणारा फळा थकला होता. आवाज करणारी खिळखिळी बाकं शांतपणे भिरभिरत माझ्याकडे पाहत विचारती झाली, ओळखलं का आम्हाला.... भूतकाळातले ते क्षण आठवले. निरागस, अल्लड, अबोल बालपण... आयुष्यातील स्वप्नवत काळ.
Read more about माझी शाळा : पूर्व भायखळा....
वळूनी मागे मी बघता , शल्य बोचते मनाला
वळूनी मागे मी बघता
एक वेडा वाट चालला
एक वेडा वाहात चालला
वाट पाहून कोमेजून गेली
वाटेवर फुललेली फुले सारी
शिंकण्यात पण झाला गुलाम तू
धरे नित्य हाती रुमाल तू
आठवतेय का ती शाळकरी शिंक तुला
खळाळून बाहेर पडलेला शेमबुड पिवळा
ताप खोकला सर्दी पडसे
सर्वाचीच काढली होती तू पिसे
ठेच लागता लावे माती
हसता हसता जोडे नाती
त्या नात्यांचे भान विसरला
जसा जसा कमावता झाला
धुंडाळ नव्या वाटा पुन्हा नव्याने
Read more about वळूनी मागे मी बघता , शल्य बोचते मनाला
प्रेम की आकर्षण...(भाग २)
त्याने पत्र लिहायला सुरुवात केली त्याला तीच नाव नव्हतं माहीत पण त्याने तिला फुलपाखरू असं नाव दिले आणि पत्राला सुरुवात केली.
Read more about प्रेम की आकर्षण...(भाग २)
प्रेम की आकर्षण… (भाग १)
Read more about प्रेम की आकर्षण… (भाग १)
डेलावेअर मध्ये स्कुल कोणत्या
मी डेलावेअर मध्ये शीफ्ट होतीये.. पण मला अजुन चांगले रेटींग असलेली शाळा मिळाली नाही ... कोणी सुचवु शकेल का प्लीज. asap
Read more about डेलावेअर मध्ये स्कुल कोणत्या
विनिता :- काय रे महेश काय झाल असा उदास का झालास आज तर आपला रीझल्ट आहे ना, मंग असा काॅलेज च्या बाहेर का बसलायस आज तर आपला रीझल्ट आहे ना, मंग असा काॅलेज च्या बाहेर का बसलायस
विनिता :- अरे बोल ना काहीतरी... काय झाल एखादा विषय राहिला का एखादा विषय राहिला का राहिला असेल तर काय होईल... पुढच्या सेम ला परत एक्झाम दे, निघेल पुढच्या वेळी.
महेश :- तुला काय गं.... तु आहेस आॅल क्लियर......
रात्र सरून दिवस उजाडला. सूर्याची किरणे हळूहळू धरतीवर पडू लागली. शेतकरी बाया बापडे भाकरी कोरड्यास बांधून घेऊन शेतीच्या कामासाठी गावकुसाबाहेर रवाना झाले. गावातली नोकरदार माणसं नोकरीचं ठिकाण जवळ करू लागली. संथ गतीने जनावरांनी गोठ्यातून बाहेर येऊन चाऱ्याच्या शोधार्थ आपला रस्ता धरला. घराघरात बायांची स्वयंपाकाची लगबग सुरू होती. लहान मुलं मुली शाळेचा रस्ता कापत होती. गावात तशी सर्वांचीच धावाधाव सुरू होती. एकटा लख्या बिचारा अजूनही अंथरुणात लोळत पडला होता. त्याला ना स्वतःची काळजी ना समाजाची.
 किती दिवसांपासून मी आजच्या दिवसाची वाट पाहत होते, तो आजचा दिवस उजाडलाच. काहीशी हुरहुर, उत्साह मनात घेऊनच आजच्या दिवसाची तयारी मी केली. सार्या गोड कटू आठवणींचं गाठोडं घेऊन पुढे जायचंय. आयुष्याचं एक पान संपल्यातच जमा झालंय. हे पान म्हणजे प्रत्येकाच्या आयुष्यात नकळत्या वयात येणारं नि नकळतच निघून जाणारं शालेय जीवन. होय, यंदा मी दहावीत आहे. शेवटचं शाळेचं वर्ष. आज आमच्या शाळेचा निरोपसमारंभ पार पडला . आज माझ्या खूशीचं कारण होतं की शाळेला आमच्या वर्गातर्फे मी शाळेवर केलेल्या कवितेची फ्रेम एक आठवण म्हणून देणार होतो. हे आम्हाला सर्प्राईज द्यायचं होतं शाळेला.
Read more about निरोप - स्वानुभव
होस्टेल school ची माहिती हवी आहे
पुण्या जवळच्या होस्टेल school ची माहिती हवी आहे
Read more about होस्टेल school ची माहिती हवी आहे
नवीन खाते उघडून मायबोलीकर व्हा
नवीन परवलीचा शब्द मागवा
स्थापना : गणेश चतुर्थी, सप्टेंबर १६, १९९६. प्रताधिकार १९९६-२०१८ मायबोली. सर्व हक्क स्वाधीन. वापराचे/वावराचे नियम


what I want to be | सुट्टी विशेषांक : कोण मी होणार..? | Loksatta

माती, माणसं आणि माया..
इतर राज्यांतील निकालाचा महाराष्ट्रात परिणाम होणार नाही
एक्स्प्रेसमधील प्रवासी महिलेच्या हत्येचे गूढ कायम
उपेंद्र कुशवाह यांच्याकडून शरद पवार यांची भेट
नरेंद्र मोदींना पर्याय नसण्याएवढा देश कंगाल आहे का - यशवंत सिन्हा
मद्यसाठा, बेकायदा पाटर्य़ा रोखण्यासाठी भरारी पथके
सुट्टी विशेषांक : कोण मी होणार..
सुट्टी विशेषांक : कोण मी होणार..
सगळीकडे अंधार आहे आणि अंधारातच आपल्याला आई आणि इशानच्या आवाजातले संवाद ऐकू येऊ लागतात...
इशान अर्धवट झोपेत घडय़ाळ बंद करायला जातो.. इतक्यात क्रिकेटपटूचा पेहराव केलेला एक मुलगा येऊन घडय़ाळ उचलतो...
(सगळीकडे अंधार आहे आणि अंधारातच आपल्याला आई आणि इशानच्या आवाजातले संवाद ऐकू येऊ लागतात…)
इशान : पण मला नाही झोप आली आहे इतक्यात..
आई : झोप बाळा. आपल्याला सकाळी लवकर उठून क्लासला जायचं आहे.. उद्या एक तर सगळे क्लास आहेत तुझे..
इशान : पण सगळे जागे आहेत ना अजून.. तू मलाच का झोपायला सांगते आहेस..
आई : कारण सगळे तुझ्यापेक्षा मोठे आहेत.. त्यातल्या कुणालाच उद्या क्लासला नाही जायचंय.. तुला सकाळी क्रिकेट कोचिंग आहे, मग गिटार क्लास आणि मग अ‍ॅबॅकसचा क्लास आहे.. आपल्याला सगळं शिकून खूप मोठ्ठं व्हायचंय ना.. शहाणं माझं बाळ ते..
इशान : आई पण मी..
आई : इशान गपचूप झोपायचंय आता.. चल जा.. जा.. (रागाने)
(प्रकाश येतो तेव्हा रंगमंचावर इशानची खोली दिसते. मंचावर मध्यभागी असणाऱ्या पलंगावर ८-१० वर्षांचा इशान हष्रे झोपलेला आहे.. अचानक त्याच्या बाजूला ठेवलेलं गजराचं घडय़ाळ वाजायला लागतं.. इशान अर्धवट झोपेत घडय़ाळ बंद करायला जातो.. इतक्यात क्रिकेटपटूचा पेहराव केलेला एक मुलगा येऊन घडय़ाळ उचलतो.. इशान खडबडून जागा होऊन त्याला विचारणार, इतक्यात त्याला कळतं की आजूबाजूला अजून कोण-कोण आहे पाहातो तर बाजूला. एक मुलगा गिटार घेऊन कानाला हेडफोन लावून त्याच्याकडे बघत असतो. त्याच्याच बाजूला एक मुलगा डॉक्टरचं एप्रन, स्टेथोस्कोप लावून बसलेला आहे. तोसुद्धा इशानकडे बघतो आहे. अजून एक मुलगा इंजिनीअर्सचा निळा ड्रेस घालून इंजिनीअर असं लिहिलेलं आहे अशी पिवळी टोपी घालून बसलेला आहे. तो त्याच्याकडेच पाहातो आहे. भारीतला कोट, चष्मा घालून बसलेला एक मुलगा आहे तोसुद्धा इशानकडे पाहातो आहे. त्यांना सगळ्यांना पाहून इशान घाबरतो आणि सगळ्यांना एकत्र विचारतो)
इशान : कोण आहात तुम्ही
डॉक्टर : मी डॉक्टर इशान हष्रे
क्रिकेटर : मी क्रिकेटपटू इशान हष्रे.
इंजिनीअर : मी इंजिनीअर इशान हष्रे
सी ए : मला नाही ओळखलंस.. मी तुझ्या बाबांसारखा सीए इशान हष्रे
म्युझिशियन : (गिटारवर तार छेडत) मी सिंगर, म्युझिशिअन इशान हष्रे..
इशान : तुम्ही इशान हष्रे. मग मी कोण आहे..
इंजिनीअर : आम्ही तुझा भविष्यकाळ आहोत. म्हणजे जेव्हा तू इंजिनीअर होशील तेव्हा अगदी माझ्यासारखा असशील..
इशान : हो, पण तुम्ही इथे आता काय करताय..
क्रिकेटर : यांचं मला माहीत नाही पण मी तुला उठवायला आलो आहे. उठ.. चल, यांच्या नादी लागू नकोस आपल्याला क्रिकेटर व्हायचंय ना. मग आता कोचिंगला जायलाच हवं..
इशान : हं (म्हणत उठायला जातो)
म्युझिशिअन : एक मिनीट.. हे कधी ठरलं की इशान क्रिकेटर होणार आहे..
क्रिकेटर : ठरवायचं काय आहे त्यात.. त्याला आवडतं क्रिकेट. त्याच्यासारखा स्ट्रेट ड्राइव्ह कोणीच मारत नाही क्लबमध्ये.. कोचपण खूश आहेत त्याच्यावर.. आताच्या इंटर क्लबसाठी लवकरच तो प्लेइंग इलेव्हनमध्ये असेल.. हे ठरलेलं आहे.. इशान क्रिकेटरच होणार.. हो ना रे.. सांगून टाक यांना..
इंजिनीअर : इशान याचं अजिबात ऐकू नकोस.. हा तुला अभ्यासापासून डिस्ट्रॅक्ट करतो आहे..
डॉक्टर : एक्झ्ॉक्टली.. हल्ली क्रिकेटला काही फ्युचर नाहीये.. खूप क्रिकेटर्स आहेत.. डोन्ट ट्रस्ट धिस फिल्ड..
सी ए : हो हो.. आणि तुला तर माहितीच आहे की तू क्रिकेट कोचिंगला जाणं बाबांनापण फारसं आवडत नाही.. त्यांनी फक्त सुट्टीपुरतं लावून दिलंय कोचिंग..
क्रिकेटर : अरे ‘धोनी’ सिनेमा पाहिला नाही वाटतं यांनी.. धोनीच्या बाबांना पण नाही आवडायचं त्याने क्रिकेट खेळलेलं.. पण तो आज साऱ्या जगात प्रसिद्ध आहे.. तुला आवडतं ना खेळायला, तू िहमत मत हार.. डर के आगे जीत है..
म्युझीशिअन : अरे क्रिकेट खेळायला फक्त आवडतं. म्हणून काय कुणी क्रिकेटर होत नाही.. असं झालं असतं तर भारतात सगळेच क्रिकेटर झाले असते.. मी म्हणतो तू सगळं सोड. म्युझिककडे वळ..(असं म्हणून तो गिटार वाजवू लागतो)
सीए : ए, थांब रे बाबा.. केवढं कर्कश्श वाजवतो आहेस. मी हा गुंता सोडवतो.. इशान तू खूप हुशार आहेस.. मला सांग सचिन तेंडुलकर क्रिकेटर होता..
क्रिकेटर : होता नाही आहे.. ही इज गॉड ऑफ क्रिकेट..
सीए : हो हो आहे.. मला सांग सचिनचा मुलगा कोण होणार आहे..
इशान : सचिनचा मुलगा अर्जुन ‘फास्ट बॉलर’ आय मीन क्रिकेटर
सीए : व्हेरी गुड.. ऋषी कपूर चांगले अ‍ॅक्टर आहेत.. त्यांचा मुलगा रणबीर कपूर कोण आहे..
सीए : ग्रेट. आणि मुकेश अंबानी बिझनेसमन आहेत. त्याचा मुलगा अनंत अंबानी पण कोण आहे तर बिझनेसमन.. सो सिमीलरली.. तुझे बाबा प्रोफेशनने कोण आहेत..
सीए : मग तू कोण व्हायला पाहिजे
सीए : एक्झॅक्टली.. राइट.. प्रॉब्लेम सॉल्व्हड. तुम्ही सगळे घरी जाऊ शकता.. इशानचं ठरलंय सीए व्हायचं.. लेट्स गेट अप माय बॉय..
इंजिनीअर : अत्यंत चुकीचं उदाहरण आहे.. असं असेल तर मला सांग इशान सचिनचे बाबा क्रिकेटर होते का.
डॉक्टर : हां.. अमिताभ बच्चनचे बाबापण अ‍ॅक्टर नव्हते..
म्युझिशिअन : अरे तुझे आजोबा तरी कुठे सीए होते पण बाबा सीए झालेत ना.. पण बाबा सीए झालेत ना.. असं काही नसतं. याचं अजिबात ऐकू नकोस..
सीए : इशान, आठव त्या दिवशी दीक्षित अंकल आलेले तेव्हा बाबा काय सांगत होते ‘आमचा इशान सीए झाला तर आम्ही दोघे मिळून फर्म काढू स्वत:ची’ म्हणजे बाबांना तू सीए झालेलं आवडेल. शिवाय तू पाहिलं आहेस बाबांना किती लोक रिस्पेक्ट देतात.. सगळ्या मोठमोठय़ा कंपन्या त्यांना केवढी गिफ्ट्स देत असतात.. त्यांच्या स्टेटमध्ये फिरायला नेत असतात.. अजून काय हवंय.. आय थिंक तू सीए झालंच पाहिजे. बाबांना त्यांच्या कामात मदतपण करू शकशील आणि बाबा विल बी प्राऊड ऑफ यू..
इशान : हं.. राइट आहे..
डॉक्टर : काय राइट आहे.. मला सांग बाबा असे सारखे इथे तिथे ऑडिटसाठी जातात. तू घरी असतोस म्हणून आईची काळजी घेता येते. तूपण सीए झालास तर आईची काळजी कोण घेणार
इशान : हां, हे पण राइट आहे.
डॉक्टर : त्यासाठी सर्वोत्तम उपाय म्हणजे तू डॉक्टर व्हायला पाहिजे..
म्युझिशिअन : हे काय तरी नवीन यांचं..
डॉक्टर : इशान तू पाहिलं आहेस ना, डॉक्टरांना आपल्याकडे देवासारखा मान दिला जातो.. तू तुझा दवाखाना, तुझं हॉस्पिटल चालवशील, लोक तू येण्याची वाट. बघतील. तुला दोन मिनिटं भेटण्यासाठी बाहेर रांगा लावून बसतील.. काहींना गोळ्या द्यायच्या.. राजूसारखा त्रास देणारा एखादा आला तर त्याला दोन इंजेक्शन्स आणि कडू गोळ्या द्यायच्या..
इशान : हां, हे बेस्ट आहे. डॉक्टरच बनलं पाहिजे..
क्रिकेटर : पण त्यासाठी केवढय़ा गोळ्यांची नावं पाठ करावी लागतील.. आणि तुला तर पाठांतर आवडत नाही..
डॉक्टर : छे रे, नावं आपोआप लक्षात राहतात. आपल्याला एबीसीडी पाठ करावं लागत नाही. लक्षात राहतं, तसंच औषधांची नावपण आपोआप लक्षात राहतात..
 पाठ नाही करावी लागत..
डॉक्टर : छे. अजिबात नाही..
इशान : मला अजून एक प्रश्न आहे.. आपलं डोक दुखत असलं, पाठ दुखत असली की आपण पोटात गोळी घेतो मग गोळीला कसं कळतं आपलं नेमकं काय दुखतंय ते
डॉक्टर : मिळतील.. मिळतील, सगळ्या प्रश्नांची उत्तर तुला मिळतील. पण आधी तुला डॉक्टर व्हावं लागेल..
इशान : चालेल मग डॉक्टर बनायचं फिक्स.
म्युझिशिअन : इशान हा तुला फसवतोय.. डॉक्टर होण्यासाठी खूप खूप जास्त अभ्यास करावा लागतो. आणि मोठमोठे डॉक्टर त्यांची डॉक्टरी सोडताहेत. तू सलील कुलकर्णीना बघ ते डॉक्टर आहेत पण आता काय करतात तर म्युझिक.. कारण संगीत हेच आयुष्य आहे इशान..
इशान : हां, खूप अभ्यास असेल तर मला बोअर होणार..
डॉक्टर : अरे, थोडा अभ्यास असतो आधी. पण.. नंतर तू तुझ्या मर्जीचा मालक. तुला हवी तेव्हा सुट्टी घ्यायची.. परत तुला तर माहितीये डॉक्टरांचं अक्षर खराब असलं तरी चालतं..
इंजिनीअर : पण डॉक्टर लोकांना मोठमोठी ऑपरेशन्स करावी लागतात.. माणसांचे हात- पाय असे कापावे लागतात.. त्यांना भरपूर सुया टोचाव्या लागतात.. तुला आवडेल हे असं करायला..
इशान : छे.. छे.. नको.. नको.. मला अजिबात आवडणार नाही असं काही करायला.. नको.. मला नाही व्हायचं डॉक्टर वगैरे.. त्यापेक्षा मी अक्षर सुधारेन माझं..
इंजिनीअर : हां, नकोच.. इशान, तुला नाही ना आवडत तर नकोच होऊस डॉक्टर वगैरे.. तू इंजीनीअर हो..
सीए : छे.. आज जो तो उठतो आणि इंजिनीअर होतो. काय स्टेट्सच नाहीये इंजिनीअरना. शिवाय त्यांना पगार पण कमीच मिळतो.. ते पण सीएपेक्षा जास्त काम करून..
इंजिनीअर : ओ.. ते साधेसुधे इंजिनीअर. मी सांगतोय त्या इंजिनीअरना अमेरिकेत मोठमोठय़ा पगाराच्या नोकऱ्या आहेत.. विचार कर इशान, तू पण बाजूच्या सुजयदादासारखा अमेरिकेला जाणार, तिकडे मोठय़ा पगाराची नोकरी करणार.. इकडे आलास की सगळ्यांसाठी चॉकलेट्स, गिफ्ट्स घेऊन येशील. सगळे तुझ्या आजूबाजूला असतील, घरात तुझ्या आवडीचंच जेवण तयार केलं जाईल..
क्रिकेटर : हं.. त्यात काय मोठं क्रिकेटर झालास तर सगळेच देश फिरायला मिळतील..
म्युझिशिअन : हां.. पण दोन वर्षांत रिटायर झालास ना की बसावं लागेल घरी.. मग काय फक्त हरी.. हरी.. त्यापेक्षा तू.. इंजिनीअरच हो..
(म्युझिशिअन हे बोलतोय पाहून सगळे आश्चर्याने त्याच्याकडे बघतात..)
इंजिनीअर : अरे वा.. तुला पण महत्त्व पटलं ना इंजिनीअरचं..
म्युझिशिअन : तू इंजिनीअरिंगच कर.. पण त्यात तू साऊंड इंजिनीअरिंग कर.. म्युझिक आणि स्टेटस दोन्ही सोबत जपता येतील तुला. हे बेस्ट आहे. साऊंड इंजिनीअर इशान हष्रे.
डॉक्टर : आणि काय करणार साऊंड इंजिनीअरिंग करून.. रस्त्यावरच्या मिरवणुकीत डीजे म्हणून जाणार..
म्युझिशिअन : (इंजिनीअरला सांगतो) यांना कलेची कदरच नाही..
इंजिनीअर : बरोबर सांगतोय तो.. कोअर सब्जेक्ट इंजिनीअरिंग केलं पाहिजे तू..
डॉक्टर : अरे, माझं ऐक. डॉक्टरपेक्षा मोठं कोणीच नसतं. डॉक्टरांना देवाचं दुसरं रूप मानतात लोक..
म्युझिशिअन : आणि संगीताला दैवी देणगी मानतात.. आइनस्टाइनपण त्याच्या रिकामपणात व्हॉयलीन आणि पियानो वाजवायचा.. काही झालं तरी म्युझिशिअन तर तू व्हायलाच पाहिजेस.
सीए : बघ इशान, बाबा तुझे सगळे हट्ट, लाड पुरवतात.. तू बाबांची एक इच्छा नाही पूर्ण करणार
क्रिकेटर : सगळं जग तुझ्या विरुद्ध असेल इशान, पण तुझ्यातला खेळाडू जागा राहू दे. इंडियन टीमची जर्सी तुझी वाट बघते आहे..
(सगळे आपापलं म्हणणं सांगून त्याच्या कानाभोवती गोंधळ घालताहेत.. तेवढय़ात इशानसारखाच दिसणारा नाइट ड्रेस घातलेला लहान मुलगा बाहेर येतो.. इशानच्या कानावरचा हात काढतो. एव्हाना सगळे शांत झालेले असतात..)
लहान मुलगा : तू यांचं कुणाचंच ऐकू नकोस.
इशान : तू कोण आहेस..
लहान मुलगा : मी लहानपणीचा इशान हष्रे..
इशान : तू पण यांच्यासारखा मला सांगायला आला आहेस ना.. मला लहान नाही राहायचंय. मला लवकर मोठ्ठं व्हायचंय.. तू जा इथून..
लहान मुलगा : बरं जातो.. पण तू यांच्यापकी कोण व्हायचं ठरवलं आहेस
इशान : काय माहीत मी खूप कन्फ्युज्ड आहे..
लहान मुलगा : चांगलं आहे मग.. आत्ताच कशाला ठरवायचं
लहान मुलगा : मोठा तर तू होणारच आहेस.. खूप मोठा होशील. तू याच्यासारखा इंजिनीअर झालास तर अमेरिकेला जाशील पण रोज रात्री आजीच्या कुशीत झोपून गोष्ट नाही ऐकता येणार तुला.. याच्यासारखा डॉक्टर झालास तर लोक खूप मान देतील, पण आता बाबांच्या पाठी करतोस तसा हट्ट नाही करता येणार, याच्यासारखा किंवा बाबांसारखा सीए झालास तर हवं ते कार्टून नाही पाहता येणार, रोज संध्याकाळी सोसायटीच्या गार्डनमध्ये खेळायला नाही जाता येणार. याच्यासारखा सिंगर झालास तर गळा जपावा लागेल. मग त्या भय्याचा गोळा नाही खाता येणार. हवं ते आईस्क्रीम नाही खाता येणार..
इशान : अरे हो.. हे माझ्या लक्षातच आलं नाही.
छोटा मुलगा : आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे यांच्यापकी कुणालाच तुझ्यासारख्या उन्हाळ्याच्या सुट्टय़ा नाही मिळत.. तुला मिळाल्या आहेत तर आपण मोठं होऊन काय व्हायचं याचा विचार करण्यापेक्षा आहे त्या सुट्टीची मजा घे की.. आता विचार नको. ऊठ आणि चल खाली. सायकल काढ. कारण सगळी मुलं जवळच्या बागेत सायकल राइडला जाताहेत.. चल चल उठ लवकर..
इशान : हां.. मला पण खूप मज्जा करायची असते सुट्टीमध्ये.. पण आईने माझं ऐकलं नाही आणि मला जबरदस्तीने सगळ्या क्लासना पाठवलं तर..
लहान मुलगा : तर काय.. नाही.. आता मी तुला जे सांगतोय ते आईला सांगायचं.. उन्हाळ्याची सुट्टी परत परत मिळत नाही..
इशान : पण आई ऐकेल माझं..
लहान मुलगा : तू समजावून तर बघ..
(इतक्यात अंधार होतो आणि घडय़ाळाचा गजर वाजतो. इशान झटकन उठून बसतो आणि गजर बंद करतो.. आईला जोरात ओरडून सांगायला लागतो तसं छान आनंदी संगीत वाजू लागतं..)
इशान : आज मला कोणत्याच क्लासला जायचं नाही आहे.. मी बिल्डिंगमधल्या मित्रांबरोबर सायकल खेळायला जाणार आहे. मग बर्फाचा गोळा खाणार आहे. दुपारी आम्ही सगळे मिळून बिझनेसचा गेम खेळणार आहोत. संध्याकाळी बाबांबरोबर आईस्क्रीम खाणार आहे. खूप क्रिकेट आणि बॅटिमटन खेळणार आहे. रात्री आजीकडून गोष्ट ऐकणार.. कारण मला उन्हाळ्याची सुट्टी आहे.. मला उन्हाळ्याची सुट्टी आहे..
(बोलता बोलता जवळच पडलेलं गिटार घेऊन वाजवतो, नाचतो, बॅट उचलून शॉट मारतो. ‘उन्हाळाची सुट्टी’ असं ओरडतो.. तेव्हाच पडदा पडतो..)
या नाटकाचा प्रयोग करण्यापूर्वी prashantjoshi12345@gmail.com या ईमेल आयडीवर संपर्क साधावा.
ताज्या बातम्यांसाठी लोकसत्ताचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा.
खालील बातम्या तुम्ही वाचल्या का
१२ लाखात अनुभवा रेल्वे प्रवासाचा राजेशाही थाट
सातव्या वेतन आयोगाचा अहवाल याच महिन्यात
अॅडगुरु अॅलेक पदमसी यांचे निधन
 : नवरा जिवंत असतानाही पत्नीच्या खात्यात होतेय 'विधवा पेन्शन' जमा
पुण्यात प्राध्यापकाने आपली प्रमाणपत्रे जाळली
जाणून घ्या, 'ठाकरे' चित्रपटात बाळासाहेबांना 'आवाज कुणाचा'
इशा अंबानीच्या प्री-वेडिंगमध्ये नाचणाऱ्या सेलिब्रिटींची सोशल मीडियावर खिल्ली
रजनीकांत या एकाच बॉलिवूड सुपरस्टारला ट्विटरवर करतात फॉलो
सुबोध म्हणतोय, तो एक निर्णय खूप महत्त्वाचा..
'मैंने माँगा राशन उसने दिया भाषण'; प्रकाश राज यांचा मोदींना सणसणीत टोला
एक्स्प्रेसमधील प्रवासी महिलेच्या हत्येचे गूढ कायम
सीएसएमटी-पनवेल उन्नत मार्ग सुकर
अस्थिरतेच्या वातावरणात गुंतवणुकीचा फायदेशीर पर्याय कोणता
बेलापूरमधील ‘समूह विकास’ रखडला
मिनी ट्रेनच्या वातानुकूलित डब्यामुळे ३० हजारांची कमाई
सुदृढ आरोग्यासाठी नागपूरकर डॉक्टर सायकलच्या प्रेमात
सिग्नल सोडून वाहतूक पोलीस भ्रमणध्वनीवर व्यस्त
मतदार यादी अद्ययावतीकरणात गृहनिर्माण संस्थांचा ‘असहकार’
पार्किंग धोरणाचे ‘स्मार्ट’ पाऊल


मराठीवर प्रेम करणाऱ्या एका शिक्षिकेचे मनोगत – स्वतंत्र नागरिक

सीआय्ए, ट्रम्प आणि एमबीएस्
चांगला हिंदू वाईट हिंदू
मराठीवर प्रेम करणाऱ्या एका शिक्षिकेचे मनोगत
माझा जन्म पुण्यातल्या एका सुशिक्षित घरात झाला. आमचे घर कॅन्टोन्मेन्ट भागापासून अगदी जवळ होते आणि अर्थातच पुण्याच्या मध्यवस्तीपासून दूर. त्या भागातली, परिचयाच्या कुटुंबातली सर्व, अगदी सर्व मुलेमुली कॅन्टोन्मेन्टमधल्या कॉन्व्हेन्ट शाळांमध्ये जात असत. पण फ्रेंच आणि इंग्लिशची पदवीधर असलेली माझी आई आणि डॉक्टर वडील यांनी विचारपूर्वक मला आणि माझ्या धाकट्या भावाला मराठी शाळेत पाठवण्याचा निर्णय घेतला. शनिवार पेठेतल्या उत्तम, नामवंत मराठी शाळांमध्ये आमचे शिक्षण झाले. साठचे दशक सुरू होताना माझे शिक्षण सुरू झाले आणि बहात्तर साली (अकरावी) एसएससी होऊन मी फर्ग्युसन कॉलेजच्या प्री डिग्री आर्टस्च्या वर्गात दाखल झाले. तोवर आम्हा भावंडांना उत्तम मराठी वाचण्याचे संस्कार मिळाले होतेच; पण इंग्लिश वाचण्याची आणि बोलण्याची गरजही घरातून समजावून देण्यात आली होती. खर्‍या अर्थाने ‘सु’शिक्षित आईवडिलांचा हा किती सुयोग्य, समतोल निर्णय होता, ते मला आयुष्यभर सतत जाणवत आले आहे. घरात कटाक्षाने मराठी बोलणे आणि घरी पारसी, ख्रिश्चन, मुस्लिम पाहुणे आल्यानंतर त्यांच्याशी इंग्लिशमधून बोलणे. त्यांच्यासमोर ते असेतोवर आपसातही शक्यतो मराठीत न बोलणे. तो गेल्यानंतर आमच्या इंग्लिश बोलण्यात काही चुका झाल्या असल्या तर सौम्यपणे समजावून देणे, असे वळण आईवडिलांनी ठेवले होते. त्यामुळे वडिलांनी आर्टस्ला इंग्लिश माध्यम घेण्याची सूचना केली, तेव्हा मला ताण आला नाही, आणि सगळ्या कॉन्व्हेन्टी, सीनिअर केंब्रिजवाल्या मुलामुलींशी बोलायला त्रासही झाला नाही. (त्यावेळी ‘इंग्लिश मीडिअम’च्या, बिगर कॉन्व्हेन्टी शाळा असा काही प्रकारच अस्तित्वात नव्हता.) नाही म्हणायला, थाय, मॉरिशियन आणि आफ्रिकन मंडळींशी बोलायला जरा त्रास व्हायचा. मुख्य भाषा मात्र मी मराठीच ठेवली. बी. ए. ला संपूर्ण मराठीच घेतले आणि पुणे विद्यापीठातून एम. ए. मराठी पूर्ण करून लगेचच माझ्याच लाडक्या फर्ग्युसनमध्ये पहिली नोकरी सुरू केली. त्यानंतर पस्तीस वर्षे मी शिवाजीनगरच्या मॉडर्न कॉलेजमध्ये शिकवले. दरम्यान, 2007 ते 2012 ही पाच वर्षे राज्य मंडळात नववी ते बारावीच्या अभ्यास मंडळाची समन्वयक (को-ऑर्डिनेटर) म्हणून काम केले. 2014 साली निवृत्तीनंतर ‘चाणक्य मंडल परिवार’मध्ये एमपीएससी-यूपीएससीच्या वर्गांना शिकवण्याची जबाबदारी घेतली. संस्थेच्या साप्ताहिक आणि मासिकाच्या मुद्रितशोधनाचे (प्रूफ करेक्शन) कामही स्वीकारले. 2018 साली माझ्या अध्यापनाच्या अनुभवाला एक्केचाळीस वर्षे पूर्ण झाली आहेत.
एवढ्या वर्षांत विद्यार्थ्यांच्या अनेक पिढ्या मी पाहिल्या. शिक्षकांच्या पिढ्या पाहिल्या. अस्सल मराठी पुण्याचे बहुभाषक, बहुसांस्कृतिक (कॉस्मॉपॉलिटन) महानगरात झालेले रूपांतर अनुभवले. चार दशके मी सोळा ते तेवीस वर्षे वयोगटाच्या मुलामुलींमध्ये सतत वावरते आहे. त्यांच्याशी बोलते आहे. त्यांचे पेपर्स तपासते आहे.
काय दिसते आहे मला
गेल्या चाळीस वर्षांत पुलाखालून प्रचंड पाणी वाहून गेले आहे. सत्त्याहत्तर साली मी ट्यूटर झाले, त्याच्या पुढच्या वर्षी अध्यापक. त्या वेळी जे विद्यार्थी समोर येत होते, त्यांची दहावीची टक्केवारी चाळीसपासून ते साठपर्यंत असे बहुधा. दीडशेमधले दहावीसजण साठ ते पंचाऐंशीच्या दरम्यान असायचे. तीन चतुर्थांश वर्ग मराठी शाळांमध्ये शिकलेला असे. एक चतुर्थांश मुलेमुली कॉन्व्हेन्टस्मधली. मराठी शाळांतून आलेल्या मुलांचे मराठी बरे असे. बोलणे बरे, लेखनही बरे. एकंदर सगळेच विषय आजच्या पंचाण्णव टक्क्यांपेक्षा खूपच बरे. बर्‍याच जणांचे वाचनही बरे. विनोद समजावून न देता समजे. भाषेचे बारकावे सांगितले की लवकर समजत. म्हणी -वाक्प्रचारांचे अर्थ विचारले तर मुलींकडून तरी बहुधा समाधानकारक उत्तरे येत. एक चतुर्थांशांचीही स्थिती ‘भीषण’ म्हणावी अशी नव्हती. मग हे सगळे हळूहळू बदलत गेले. इंग्लिश मीडियम शाळा प्रचंड प्रमाणात वाढल्या. बरोबरच्या शिक्षकांनाही भाषेचे महत्त्व वाटत नाही, मुख्य म्हणजे ‘समजत’ नाही, त्यांच्या बोलण्यातून विद्यार्थ्यांवरही भाषेला बिनमहत्त्वाचा विषय समजण्याचे संस्कार होताहेत, हे जाणवू लागले. मराठीच्या शिक्षकांचाही दर्जा, खेड्यातल्याच नव्हे, तर साक्षात पुण्यासारख्या शहरातल्याही, भयावह रीतीने घसरत गेला. (राज्य मंडळातल्या पाच वर्षांत हे भयाण वास्तव मी फार जवळून अनुभवले आहे.) हुशार विद्यार्थी सायन्सला, मध्यम कॉमर्सला आणि आर्टस्ला बराचसा ‘कसाबसा काठावर पास’ वर्ग, आणि या सगळ्यांदरम्यान पक्क्या भिंती, असे चित्र तयार होत गेले. नाही म्हणायला, हुशार विद्यार्थी सायन्स, कॉमर्सला असले तरी बर्‍याचजणांना भाषेत, त्यातही मराठीत रस असे. नाइलाज म्हणून हे अभ्यासक्रम ती मुले निवडत. माझ्याकडे तसे बोलून दाखवत. वाचनासाठी सल्ले मागत. आपले लेखन दाखवून अभिप्राय मागत. याचे प्रमाण थोडे घटत गेले खरे, पण नाहीसे झाले नाही. दरम्यान, इंग्लिशव्यतिरिक्त भाषा आणि भूगोलादी विषय यांना पर्याय म्हणून दोनशे गुणांचे इलेक्ट्रॉनिक्स, कॉम्प्युटर सायन्स इ. विषय सायन्सच्या मुलांना उपलब्ध झाले. ‘स्कोअर वाढतो,’ ‘इंजिनिअरिंगची अ‍ॅडमिशन सोपी होते,’ म्हणून त्यावर उड्या पडू लागल्या. जर्मन, फ्रेंच इ. परकीय भाषांचे अकरावीला मुळाक्षरापासून सुरू होणारे अभ्यासक्रमही ‘स्कोअर वाढतो’ या आमिषापायी झुंबड खेचू लागले. आणि या सगळ्यामुळे गिरगाव, ठाकूरद्वार, दादरची मराठी माणसे डोंबिवली, उल्हासनगर, विरार, दहिसरलालो टली जावी तसे ‘मराठी’ विषयाचे झाले.
लहान गावांमधून, मध्यम शहरांमधून पुण्याला शिकायला येणार्‍या मुलांचे प्रमाण वाढत गेले ती मुले आपापल्या बोली आणि भाषेचा विशिष्ट लहेजा घेऊन येऊ लागली. बहुजनसमाजातले शिक्षणाचे प्रमाण वाढत गेले. साहित्यातले ग्रामीण, दलित प्रवाह सशक्त होत गेले. त्यांचा समावेश अभ्यासक्रमात होऊ लागला. मात्र, इतर विषयांच्या पाठ्यपुस्तकातले प्रमाण मराठीचे वळण बदलले नाही. वाचणार्‍या, शिकणार्‍या सर्वांना शिक्षणासाठी ती शिकावीच लागली, अजूनही लागते. मात्र, तोंडचे बोलींचे लहेजे त्यामुळे फार बदलले नाहीत. मुलामुलींचे आपसातले बोलणे मात्र (ते मी लक्षपूर्वक ऐकत आले, लक्ष नाही असे दाखवून) प्रचंड प्रमाणात बदलले. मुलींचे आणि बायकांचे जगणे पुरुषांपासून थोडेसे तरी अलिप्त असे पूर्वी, ते तसे राहिले नाही. वावराची ठिकाणे आणि जीवनपद्धतीची अधिकाधिक सरमिसळ होत गेली. आणि बुद्धीला एकमेव खाद्य म्हणजे भाषावैभवात भर घालणे, ही बायकांची स्थिती बदलून ‘अवघा रंग एकचि झाला’) प्रचंड प्रमाणात बदलले. मुलींचे आणि बायकांचे जगणे पुरुषांपासून थोडेसे तरी अलिप्त असे पूर्वी, ते तसे राहिले नाही. वावराची ठिकाणे आणि जीवनपद्धतीची अधिकाधिक सरमिसळ होत गेली. आणि बुद्धीला एकमेव खाद्य म्हणजे भाषावैभवात भर घालणे, ही बायकांची स्थिती बदलून ‘अवघा रंग एकचि झाला’ हे होणारच होते. व्हायला हवेच होते. पण प्रत्येकच गोष्टीचे काही फायदे आणि काही तोटे असतातच; तसा स्त्रीजीवनातल्या या बदलाचा मला न आवडणारा एक परिणाम झाला – बायकांचे ‘खास’ भाषावैभव लुप्त होत गेले हे होणारच होते. व्हायला हवेच होते. पण प्रत्येकच गोष्टीचे काही फायदे आणि काही तोटे असतातच; तसा स्त्रीजीवनातल्या या बदलाचा मला न आवडणारा एक परिणाम झाला – बायकांचे ‘खास’ भाषावैभव लुप्त होत गेले अधिकाधिक अमराठी लोकांशी संपर्क येऊ लागल्यावर मराठीत हिंदी शब्द घुसडून बोलण्याचे आणि शिक्षणाचे सार्वत्रिकीकरण होऊ लागल्यावर इंग्रजी शब्द घुसडण्याचे प्रकार वाढत गेले. यथावकाश मुलींच्या बोलण्यात पूर्वी नसणारे ग्राम्य शब्द सर्रास स्त्रीस्वरात कानी पडू लागले आणि अमुक इंग्लिश-हिंदी शब्दाला साधा-सोपा मराठी शब्द असल्याचेच विस्मरण होऊ लागले अधिकाधिक अमराठी लोकांशी संपर्क येऊ लागल्यावर मराठीत हिंदी शब्द घुसडून बोलण्याचे आणि शिक्षणाचे सार्वत्रिकीकरण होऊ लागल्यावर इंग्रजी शब्द घुसडण्याचे प्रकार वाढत गेले. यथावकाश मुलींच्या बोलण्यात पूर्वी नसणारे ग्राम्य शब्द सर्रास स्त्रीस्वरात कानी पडू लागले आणि अमुक इंग्लिश-हिंदी शब्दाला साधा-सोपा मराठी शब्द असल्याचेच विस्मरण होऊ लागले (साधे उदाहरण, शहरी भाषेतले ‘मेहुणे’, ग्रामीण भाषेतले ‘दाजी’- हा मला खूप आवडणारा शब्द – ‘जिजू’ होऊन गेले (साधे उदाहरण, शहरी भाषेतले ‘मेहुणे’, ग्रामीण भाषेतले ‘दाजी’- हा मला खूप आवडणारा शब्द – ‘जिजू’ होऊन गेले ‘जिजाजी’ या मूळ शब्दाला निदान मेहुणे, दाजी या शब्दांची अदब तरी होती. नात्यात प्रेम नसायचे असे नाही. पण ‘जिजू’ने त्यातला सगळा गोडवाच हिरावून घेतला ‘जिजाजी’ या मूळ शब्दाला निदान मेहुणे, दाजी या शब्दांची अदब तरी होती. नात्यात प्रेम नसायचे असे नाही. पण ‘जिजू’ने त्यातला सगळा गोडवाच हिरावून घेतला
हे झाले मराठी या अभ्यासविषयाचे आणि मराठी संभाषणाचे. दुसर्‍या बाजूला, मनोरंजन आणि जाहिरात क्षेत्रे कमालीची वाढत गेली. त्याच्या कारणाची इथे चर्चा करण्याचे प्रयोजन नाही. त्यात वापरल्या जाणार्‍या मराठीविषयी बोलण्याचे प्रयोजन मात्र आहे. मनोरंजन ‘इंडस्ट्री’ विस्तारत गेली तसा तिचा शुद्ध, चक्क ‘धंदा’ होत गेला. (कठोर वाटेल, पण ‘धंदा’ शब्दाचे सगळे बरेवाईट अर्थ मला इथे अभिप्रेत आहेत.) कसलाच विधिनिषेध नसलेल्या, असंस्कृत धंदेवाइकांच्या हाती हा उद्योग आतापावेतो गेलेला आहे. चित्रपटांत, काही प्रमाणात नाटकांत देखील वापरली जाणारी मराठी दिवसेंदिवस विकृत होत चालली आहे. टीव्हीच्या सरकारी आणि खासगी वाहिन्यांवरच्या मराठीच्या वापराबद्दल तर बोलणे म्हणजे तोंड विटाळून घेणे. भयाण, तेच तेच विषय चघळणार्‍या, कल्पकताशून्य मालिकांच्या निर्मात्यांना मराठीत उत्तम साहित्य आहे आणि त्यावर आधारित किती तरी उत्तम कथानके उपलब्ध होऊ शकतात, याचा गंधही नाही. मराठी ‘विनोदी’ म्हणून ओळखल्या जाणार्‍या कार्यक्रमांचा दर्जा पाहता (त्यातली ती स्त्री वेषातली धटिंगण शरीरे आणि बीभत्स अंगविक्षेपांच्या नाना तर्‍हा, गलिच्छ भाषा) तमाम मराठी भाषकांची आणि स्वतः चीही कीव यावी, अशी एकंदर परिस्थिती. मराठीत सादर होणारे ‘रिअ‍ॅलिटी शोज’ म्हणजे तर निव्वळ दुःस्वप्ने) तमाम मराठी भाषकांची आणि स्वतः चीही कीव यावी, अशी एकंदर परिस्थिती. मराठीत सादर होणारे ‘रिअ‍ॅलिटी शोज’ म्हणजे तर निव्वळ दुःस्वप्ने टीव्हीवरच्या आणि छापील माध्यमांतल्या मराठी जाहिराती. वेचून काढून आणल्यासारख्या, बर्‍या मराठीचा गंधही नसलेल्या किंवा चक्क अमराठी भाषक लोकांकडून खुशाल लिहून घेतलेल्या. ‘एक असा आटा जो तुमच्या स्वादाला उत्तम रीतीने समजतो’- हा एक अस्सल मासला. एक सरकारी जाहिरात पहा – ‘घराघरात पोषण उत्सव. आजची कि छोरी आहे उद्या ची सशक्त नारी. निरैंगी शरीर आणि शिक्षाने होणार पूर्ण तैयारी. सही पोषणदेश रोशन’. यावर काही भाष्य करायची गरज आहे टीव्हीवरच्या आणि छापील माध्यमांतल्या मराठी जाहिराती. वेचून काढून आणल्यासारख्या, बर्‍या मराठीचा गंधही नसलेल्या किंवा चक्क अमराठी भाषक लोकांकडून खुशाल लिहून घेतलेल्या. ‘एक असा आटा जो तुमच्या स्वादाला उत्तम रीतीने समजतो’- हा एक अस्सल मासला. एक सरकारी जाहिरात पहा – ‘घराघरात पोषण उत्सव. आजची कि छोरी आहे उद्या ची सशक्त नारी. निरैंगी शरीर आणि शिक्षाने होणार पूर्ण तैयारी. सही पोषणदेश रोशन’. यावर काही भाष्य करायची गरज आहे (आणि महाराष्ट्र सरकारचेही भाषा संचालनालय आहे असे ऐकते (आणि महाराष्ट्र सरकारचेही भाषा संचालनालय आहे असे ऐकते) हीच किळसवाणी आणि संतापजनक भाषा रेडिओ आणि टीव्हीवरच्या जाहिरातीतून कानावर पडते. कानही, नजर मरते, तसे मेले आहेत आता. कॉलेजमध्ये शिकवण्याच्या काळात सरकारी हुकूमनामे (फतवे) हीच किळसवाणी आणि संतापजनक भाषा रेडिओ आणि टीव्हीवरच्या जाहिरातीतून कानावर पडते. कानही, नजर मरते, तसे मेले आहेत आता. कॉलेजमध्ये शिकवण्याच्या काळात सरकारी हुकूमनामे (फतवे) पण खूप वाचले. साधी-सरळ मराठी लिहायचीच नाही, असा चंग बांधलेल्यांच्या लेखण्यांतून उतरलेले. एकदा वाचून अर्थ कळला तर आपल्या गेल्या सात पिढ्या नरकात जातील, अशी खात्री असलेल्यांनी लिहिलेले
सगळेच चित्र शंभर टक्के काळेकुट्टच आहे, असे नाही. वर उल्लेखिलेल्या प्रत्येक संदर्भात काळ्या ढगांना रुपेरी कडा असल्याची उदाहरणेही आढळतातच. मात्र त्यांचे प्रमाण कमी. आणि ते वाढेल अशी आशा दिवसेंदिवस क्षीण होत चालली आहे.
वर मराठीच्या बोलींचा संदर्भ आला आहे. त्याबद्दल थोडे बोलू. कोकणी (स्थानपरत्वे बदलणारी तिची विविध रूपे), अहिराणी, वर्‍हाडी, नागपुरी, मराठवाडी या मराठीच्या ठळक बोली. याशिवाय झाडी बोली आहे. कोरकू, गोंडी, वारली इ. आदिवासी बोली आहेत. कोल्हापुरी, सातारी, सांगली-मिरजेची, सोलापुरी, नगरी, मुस्लिम बागवानी बोली या पण आहेत. या सगळ्या प्रमाण मराठीच्या मैत्रिणी, बहिणी, लेकी, सुना आहेत. गंगेची उगमाशी असलेली लहानशी धार जशी असंख्य ओढे, नाले, उपनद्या येऊन मिळाल्याने भव्य रूप धारण करत जाते, तसे या सगळ्या बोलींनी मराठीत यथाशक्ती स्वतःचे रंग आता मिसळले आहेत. या सर्वच बोली अत्यंत गोड आहेत. सशक्त आणि समर्थ आहेत. त्या माणसांचे सगळे व्यवहार चालवायला कुठेही तोकड्या पडत नाहीत आहेत. ती ती बोली बोलणार्‍यांनी प्रमाण मराठी आपलीशी करताना मूळची घरातली बोली सोडून द्यावी, किंवा तिचा न्यूनगंड बाळगावा, हे संपूर्ण चुकीचे आहे. आपली बोली बोलत रहावी, तिचा अभिमानही बाळगावा. मात्र, त्याचा ‘दुराभिमान’ होत नाही ना, याचे भानही ठेवणे आवश्यक आहे. ‘सुशिक्षित बोलणे’ असे नाव देऊन प्रमाण मराठीची हेटाळणी करण्याचे, अट्टाहासाने ती टाळण्याचे प्रकार आढळत आहेत. त्याचे राजकारण होऊ लागले आहे. ‘काय म्हणून पुणेरी मराठी प्रमाण’ असा सवाल आक्रमकपणे विचारला जाऊ लागला आहे. तिला विशिष्ट जातीची भाषा म्हणूनही हेटाळण्याची प्रवृत्ती आढळते आहे. याला उत्तर आहे. पुणे हे कायमच महाराष्ट्रातले शिक्षणाचे केंद्र म्हणून ओळखले गेले आहे. महाराष्ट्रातले पहिले विद्यापीठ उभे राहिले मुंबईत, एकोणिसाव्या शतकाच्या मध्यावर, हे खरे.
पण त्यापूर्वी अनेक शतकांपासून पुणे हे विद्येचे माहेरघर आहे. इथली मराठी ही अभ्यासक्रमांची भाषा आहे, हा इतिहास आहे आणि तो बदलता येत नाही. याशिवाय, पाठ्यपुस्तके इतक्या सर्व बोलींमधून तयार करणे शक्य वा व्यवहार्य आहे काय साहित्यनिर्मिती बोलींमधून अवश्य व्हावी. त्यामुळे मराठीच्या वैभवात भरच पडत जाईल. पण मुख्य ग्रंथव्यवहारासाठी प्रमाण मराठीची आवश्यकता कधीही नष्ट होणार नाही. तसा अट्टाहास करण्याने भाषेचे नुकसान मात्र होत जाईल. मराठीची पीछेहाट आणि र्‍हास मग कोणीही रोखू शकणार नाही
ओघाने येणारा एक मुद्दा थोडा सुटा करून मांडते, व्याकरणशुद्ध लेखनाबद्दलचा. अक्षरे, बाराखडी, र्‍हस्व/दीर्घ लिहिण्यातून शब्दांचे अर्थ ठरत जातात. त्यात बदल केला तर ते बदलत जातात. त्या र्‍हस्व-दीर्घ (हेही अवघड वाटत असेल तर पहिल्या-दुसर्‍या) वेलांट्या किंवा उकारांमुळे लेखन नियमांनुसार करणे शक्य होते. हे लेखननियम पाळणे वाटते तितके कठीण खरोखरच नाही. इंग्लिश शब्दांची स्पेलिंग्ज नाही का आपण पाठ करत आणि लक्षात ठेवत) वेलांट्या किंवा उकारांमुळे लेखन नियमांनुसार करणे शक्य होते. हे लेखननियम पाळणे वाटते तितके कठीण खरोखरच नाही. इंग्लिश शब्दांची स्पेलिंग्ज नाही का आपण पाठ करत आणि लक्षात ठेवत त्यात उलट सायलेन्ट अक्षरांचा प्रकार पण असतो. तसे तर मराठीत नाही त्यात उलट सायलेन्ट अक्षरांचा प्रकार पण असतो. तसे तर मराठीत नाही वाचताना डोळे व मेंदू जागा असला पाहिजे, एवढीच अट असते. उच्चार करतानाही कान व मेंदू सजग असावे लागतात. ‘मी’ आणि ‘तू’ हे शब्द ‘मि’ आणि ‘तु’ असेही लिहिणारे महाभाग असतात. त्यांनी सांगावे की, हे शब्द छापील स्वरूपात त्यांनी असे र्‍हस्व लिहिलेले कधी वाचले का वाचताना डोळे व मेंदू जागा असला पाहिजे, एवढीच अट असते. उच्चार करतानाही कान व मेंदू सजग असावे लागतात. ‘मी’ आणि ‘तू’ हे शब्द ‘मि’ आणि ‘तु’ असेही लिहिणारे महाभाग असतात. त्यांनी सांगावे की, हे शब्द छापील स्वरूपात त्यांनी असे र्‍हस्व लिहिलेले कधी वाचले का समजा वाचले असल्यास किती वेळा वाचले, आणि दीर्घ लिहिलेले किती वेळा वाचले समजा वाचले असल्यास किती वेळा वाचले, आणि दीर्घ लिहिलेले किती वेळा वाचले सतत समोर येणारे हे शब्द. डोळ्यांना त्यांच्या वेलांटी-उकाराची सवय होत नाही सतत समोर येणारे हे शब्द. डोळ्यांना त्यांच्या वेलांटी-उकाराची सवय होत नाही कानांना ‘मि’आणि ‘तु’ हे र्‍हस्व उच्चार खटकत नाहीत कानांना ‘मि’आणि ‘तु’ हे र्‍हस्व उच्चार खटकत नाहीत रस्त्यावर हिरव्या-तांबड्या दिव्यांचा घोटाळा बरा होत नाही मग रस्त्यावर हिरव्या-तांबड्या दिव्यांचा घोटाळा बरा होत नाही मग शुद्धलेखनाचे नियम आहेत ना, ते अमुक उच्चार असा का, याचे स्पष्टीकरण देण्यासाठी आहेत. ते घोकून कोणी व्याकरणनियमांनुसार लिहायला शिकणार नाही. ‘सत्य असत्याशी मन केले ग्वाही,’ सारखे डोळे आणि कान ग्वाही कराल, तर खरोखरच व्याकरणशुद्ध लिहिणे णि बोलणे जड नाही. चांगले लिहिलेले मराठी जर सावधपणे वाचले तर वाक्यरचनाही चुकणार नाही. कोणीही कितीही तळतळाट केला आणि व्याकरणाचा धिक्कार केला, तरी दीन-दिन, शिला-शीला, सुत-सूत यांतल्या र्‍हस्वदीर्घामुळे व्हायचा तो अर्थातला फरक होणारच आहे आणि संवाद साधण्याच्या भाषेच्या मूलभूत उद्देशालाच हरताळ फासला जाणारच आहे शुद्धलेखनाचे नियम आहेत ना, ते अमुक उच्चार असा का, याचे स्पष्टीकरण देण्यासाठी आहेत. ते घोकून कोणी व्याकरणनियमांनुसार लिहायला शिकणार नाही. ‘सत्य असत्याशी मन केले ग्वाही,’ सारखे डोळे आणि कान ग्वाही कराल, तर खरोखरच व्याकरणशुद्ध लिहिणे णि बोलणे जड नाही. चांगले लिहिलेले मराठी जर सावधपणे वाचले तर वाक्यरचनाही चुकणार नाही. कोणीही कितीही तळतळाट केला आणि व्याकरणाचा धिक्कार केला, तरी दीन-दिन, शिला-शीला, सुत-सूत यांतल्या र्‍हस्वदीर्घामुळे व्हायचा तो अर्थातला फरक होणारच आहे आणि संवाद साधण्याच्या भाषेच्या मूलभूत उद्देशालाच हरताळ फासला जाणारच आहे दोन आणि दोन यांची चार ही बेरीज कशी मुकाट मान्य करता दोन आणि दोन यांची चार ही बेरीज कशी मुकाट मान्य करता दोन आणि दोनची बेरीज कोणी साडेतीन, पावणेचार तर कोणी सव्वाचार धरली तर काय अनर्थ ओढवेल ते कळते ना दोन आणि दोनची बेरीज कोणी साडेतीन, पावणेचार तर कोणी सव्वाचार धरली तर काय अनर्थ ओढवेल ते कळते ना मग ‘व्याकरणाचे नियम जाचक आहेत आणि नाहीच पाळणार’ हा अट्टाहास का मग ‘व्याकरणाचे नियम जाचक आहेत आणि नाहीच पाळणार’ हा अट्टाहास का साधा डोळ्यांना आणि कानांना वळण लावण्याचा तर मुद्दा आहे
आतापर्यंत या लेखात मराठीची सद्यस्थिती आणि ती तशी होण्यामागची कारणे यांची चर्चा केली आहे. आता जरा भविष्याचा विचार करू. घसरण होते आहे हे स्पष्टच आहे. काही मराठीप्रेमी मंडळी या संदर्भात आग्रहाने संपूर्ण शिक्षण मातृभाषेतच देण्याची भूमिका मांडतात. जर्मन लोक, जपानी लोक आपापल्या देशात सगळे शिक्षण स्वभाषेत देतात. तरी ते देश इतके पुढे, प्रगतिपथावर गेले, म्हणजे इंग्लिशवाचून काही अडत नाही हे सिद्ध होते, असे सांगतात. हा युक्तिवाद तसा योग्यच आहे. पण यात काही कळीचे मुद्दे आहेत ते असे की, हे देश इंग्रजांचे गुलाम कधीच नव्हते. त्यामुळे जेत्यांची भाषा श्रेष्ठ आणि आपली कमी दर्जाची, हा गंड त्यांच्यात निर्माण होण्याचे कारणच नव्हते. आपल्याला तो आहे. शिवाय, आपल्याकडे मुळात आधुनिक शिक्षणप्रणालीने अवतार घेतला तोच इंग्रजीचे कपडे चढवून. या दोन कारणांमुळे इंग्रज गेले तरी इंग्रजी राहिली. ज्ञानभाषा तर ती होतीच, पण तिचे जागतिक संवादाची भाषा म्हणून असलेले महत्त्व सतत वाढतच राहिले आणि मग इंग्रजीचे प्रस्थ वाढण्याला काही धरबंधच राहिला नाही. पुन्हा आपल्या देशात प्रांतोप्रांतीच्या भाषा वेगळ्या. जास्तीत जास्त लोकांची म्हणून भारताने हिंदीचा व्यापक प्रमाणात स्वीकार केला खरा, पण दाक्षिणात्य मंडळींना तिचे प्रेम कधीच वाटले नाही. मग भारतातल्या विविध प्रांतांना सांधणारा दुवा इंग्रजी हाच राहिला. तिच्या श्रेष्ठत्वाविषयीची आणि ती अपरिहार्य असल्याची जाणीव दिवसेंदिवस बळकटच होत गेली. अभिजनांना बहुजनांवरचे वर्चस्व कायम ठेवण्यासाठी तिचाच आधार वाटला आणि बहुजनांना नेहमीच असलेली उच्चवर्गीयांचे अनुकरण करण्याची, त्यांच्यात समाविष्ट होण्याची आस त्यांनाही इंग्रजीचा जास्त जास्त अवलंब करण्याच्या दिशेने रेटत राहिली. त्यामुळे प्रादेशिक भाषा अशक्त होत गेल्या आणि उच्चशिक्षणाचे माध्यम इंग्रजीच, ही काळ्या दगडावरची रेघ ठरली.
आता मात्र ‘भाषा मरता देशहि मरतो, संस्कृतिचाही दिवा विझे’ या कविश्रेष्ठ कुसुमाग्रजांनी कळवळून दिलेल्या इशार्‍याचा गंभीरपणे विचार करण्याची वेळ आली आहे. सर्वच पातळ्यांवर जोमाने प्रयत्न करून, मुख्य म्हणजे वाचनसंस्कृती जोपासून मातृभाषेला संजीवनी देण्याची घटिका समोर येऊन ठाकली आहे. त्यातला एक महत्त्वाचा भाग, सर्व विद्याशाखांचे सर्व पातळ्यांवरचे शिक्षण मराठी माध्यमात देणे,हा निश्चितच असेल. त्यात अशक्य असे काहीही नाही विविध विषयांच्या तज्ज्ञ मराठी भाषकांनी मनावर घेतले तर हे सहज होऊ शकते. ज्ञानेश्वरांना जेव्हा हिंदुधर्माचे तत्त्वज्ञान बहुजनांपर्यंत पोहोचवण्याची गरज भासली, तेव्हा त्यांनी कोपर्‍याकोपर्‍यावर संस्कृतचे ‘क्लास’ (फाडफाड संस्कृत) उघडले का त्यांनी संस्कृतच्या कुलपात बंदिस्त असलेले ज्ञान मराठीच्या किल्लीने खुले करून दाखवले. शेजारच्या गुजरातम ध्ये संपूर्ण वैद्यकीय शिक्षण जर गुजरातीत उपलब्ध होऊ शकते, तर ते महाराष्ट्रात का होऊ शकणार नाही थोडा वेळ लागेल आणि भरपूर मेहनत करावी लागेल. मनातील मराठीविषयीची तुच्छता आधी उचकटून फेकावी लागेल. या भाषेच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवावा लागेल. ‘माझी भाषा, आपली भाषा’ ही जिव्हाळ्याची जाणीव प्रत्येक अंतःकरणात जागी करावी लागेल. शेवटी, वेगवेगळे व्यवसाय बहुसंख्य लोक करणार आहेत कुठे थोडा वेळ लागेल आणि भरपूर मेहनत करावी लागेल. मनातील मराठीविषयीची तुच्छता आधी उचकटून फेकावी लागेल. या भाषेच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवावा लागेल. ‘माझी भाषा, आपली भाषा’ ही जिव्हाळ्याची जाणीव प्रत्येक अंतःकरणात जागी करावी लागेल. शेवटी, वेगवेगळे व्यवसाय बहुसंख्य लोक करणार आहेत कुठे सगळ्यांना उठून इंग्लंड, अमेरिका, ऑस्ट्रेलिया, न्यूझीलंड, जपान, जर्मनीला जायचे आहे थोडेच सगळ्यांना उठून इंग्लंड, अमेरिका, ऑस्ट्रेलिया, न्यूझीलंड, जपान, जर्मनीला जायचे आहे थोडेच दहा टक्के फार तर देशाची सीमा ओलांडून जातील. परदेशात जगतील. बाकीच्यांना याच मातीत जगायचे आणि मरायचे आहे. आणि आपण मराठीत शिकलो म्हणून इंग्लिशला सोडचिठ्ठी देणार आहोत थोडेच दहा टक्के फार तर देशाची सीमा ओलांडून जातील. परदेशात जगतील. बाकीच्यांना याच मातीत जगायचे आणि मरायचे आहे. आणि आपण मराठीत शिकलो म्हणून इंग्लिशला सोडचिठ्ठी देणार आहोत थोडेच एक विषय म्हणून ती आणि चिनी-रशियन-जपानी-जर्मन-स्पॅनिशही अभ्यासल्या जातीलच. मात्र, मातृभाषेतल्या शिक्षणामुळे येणारा आत्मविश्वास सगळ्यांच्या मनात जागेल. सगळे विषय अधिक चांगले कळतील. पक्के होतील. मातृभाषा पक्की झाल्यामुळे परकीय भाषा शिकतानाही अधिक प्रगती साधेल
माझे एकच म्हणणे आहे. मागणे आहे म्हणा, सार्‍या मराठी भाषकांकडे. ही माझी भाषा आहे. माझी आई आहे. ती जगली पाहिजे, वाढली पाहिजे. मला इतर भाषाभगिनींचा किंवा परकीय भाषांचा दुस्वास नाही. पण मावश्या, आत्या, काक्या, माम्या आपल्या जागी आणि माझी आई तिच्या जागी, तिच्या हक्काच्या जागी जगातल्या सगळ्याच भाषा सुंदर आहेत. मला ‘भाषा’ या विषयाचेच आत्यंतिक प्रेम आहे. पण ‘माझ्या मराठीची गोडी, मला वाटते अवीट जगातल्या सगळ्याच भाषा सुंदर आहेत. मला ‘भाषा’ या विषयाचेच आत्यंतिक प्रेम आहे. पण ‘माझ्या मराठीची गोडी, मला वाटते अवीट’ जागतिकीकरणाच्या रेट्यात तिचा बळी जाता कामा नये. आजवर जगात हजारो भाषा निर्माण झाल्या. शेकडो-हजारो लयालाही गेल्या. एक भाषा मरणे म्हणजे त्या भाषेतले ज्ञान, अनुभव, शहाणपणाचा अंत होणे. माझ्या प्रिय मातृभाषेचे हे होऊ नये, अशी माझी आत्यंतिक इच्छा आहे
← पाकिस्तानचे धर्मांध कायदे आणि वर्तणूक
आज सरे मम एकाकीपण →
विस्मृतीतले भारतीय योद्धे (भाग 2)
साप्ताहिक PDF स्वरुपात वाचण्यासाठी खाली क्लिक करा.
जय भारत जय जगत
साप्ताहिक स्वतंत्र नागरिकची प्रत घरपोच मिळवण्यासाठी माझ्याशी संपर्क करा.


विवाह विषयक- Marathi Matrimonials, विवाह, Looking for marathi groom, Looking for marathi Bride | Page 2 |

वधू पाहिजे ब्राह्मण वधू पाहिजे कल्याण India
विवाह विषयक वर पाहिजे मुंबई India
वधू पाहिजे वधू हवी आहे नाशिक India
वधू पाहिजे गृहकृत्यदक्ष वधू पाहिजे पुणे India
विवाह विषयक वधू पाहिजे (मुंबई) मुंबई India
विवाह विषयक सीएस मुलीसाठी वर हवा आहे India
विवाह विषयक ९६ कुळी मराठा मुलासाठी सुयोग्य वधु पाहीजे. India
वर पाहिजे 1 India
वर पाहिजे वर पहिजे India
वधू पाहिजे वधू पाहिजे पुणे India
वधू पाहिजे वधू पाहिजे पुणे India
स्थापना : गणेश चतुर्थी, सप्टेंबर १६, १९९६. प्रताधिकार १९९६-२०१५ मायबोली. सर्व हक्क स्वाधीन. वापराचे/वावराचे नियम


युरिया खत - विकिपीडिया

युरिया खत हे एक प्रकारचे रासायनिक खत आहे., याला शेहचाळीस-शून्य-शून्य (४६-०-०) असेही म्हणतात. हे खत सरळ स्वरुपातील अमोनियम आणि नत्रवायू पुरवते (एनएच४+). सकारात्मक चार्ज असलेल्या अमोनियम आयन (एनएच४+) हा नॉनव्होलाटाइल (अस्थिर) आहे. नायट्रोजनच्या दोन प्रकारांपैकी एक आहे जो वनस्पतींचे शोषून घेऊ शकतात, दूसरा प्रकार् नायट्रेट (एन् ओ ३-) आहे. सामान्यपणे वापरल्या जाणार्या सुक्या खतांमध्ये यूरिया खत नायट्रोजनचा सर्वात मोठा स्त्रोत आहे. निर्जल अमोनिया (एनएच ३) जे हाय प्रेशर जल स्वरुप असते, हे द्रव वातावरणात सोडल्यास वायूत रुपान्तरीत होते. जोन्स एट अल यांच्या मते (२०१२), उच्च पोषण विश्लेषण, सुलभ हाताळणी आणि नायट्रोजनच्या प्रति युनिटचे वाजवी मूल्य यांसारख्या फायद्यांमुळे युनायटेड स्टेट्समध्ये युरियाला सर्वाधिक पसंतीचे कोरड्या नायट्रोजनयुक्त उर्वरक म्हणून युरिया चा वापर केला जातो.[ संदर्भ हवा ]
या लेखातील मजकूर मराठी विकिपीडियाच्या विश्वकोशीय लेखनशैलीस अनुसरून नाही. आपण हा लेख तपासून याच्या पुनर्लेखनास मदत करू शकता.
हा साचा अशुद्धलेखन, अविश्वकोशीय मजकूर अथवा मजकुरात अविश्वकोशीय लेखनशैली व विना-संदर्भ लेखन आढळल्यास वापरला जातो. कृपया या संबंधीची चर्चा चर्चापानावर पहावी.
लेखन ससंदर्भ; तटस्थ, वस्तुनिष्ठ, अधिकतम नि:संदिग्ध, तर्कसुसंगत, समतोल, साक्षेपी- समिक्षीत ससंदर्भ टिकेसह, अद्ययावत ठेवा.
प्रथम (मी/आम्ही/आपण) अथवा द्वितीय (तू/तुम्ही) पुरुषी लेखन, वाचकाला संबोधन, विशेषणे, आलंकारीकता, कथाकथन वर्णनात्मकता, स्वत:ची व्यक्तिगत मते, भलावण, प्रबोधन, व्यक्ति अथवा समुहलक्ष्य तर्कदोष, प्रताधिकार भंग टाळा.
लेखात सुयोग्य विभाग बनवा, इतर विकिपीडिया लेखांना अंतर्गत दुवे जोडा, वर्गीकरण करा
विकिडाटा माहितीचौकट वापरणारी पाने
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल २० जुलै २०१८ रोजी ०१:४६ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


मुंबईत होर्डिंग्ज न लावण्याचे आदित्य ठाकरे यांचे पदाधिकाऱ्यांना आदेश | Dainik Prabhat, Marathi News Paper, Pune.

मुंबईत होर्डिंग्ज न लावण्याचे आदित्य ठाकरे यांचे पदाधिकाऱ्यांना आदेश
मुंबई – युवासेनेच्या कार्यकारणी बैठकीत आदित्य ठाकरे यांनी त्यांच्या सर्व पदाधिकाऱ्यांना, कार्यकर्त्यांना वाढदिवस, यश , निवड नियुक्ती अशा प्रसंगी शहरात होर्डिंग्ज न लावण्याचे आदेश दिले आहेत.
अशा होर्डिंग्जमुळे गाव आणि शहराच्या सौंदर्यात बाधा तर येतेच, त्याशिवाय स्थानिक जनतेच्या रोषालाही सामोरंही जावं लागतं. त्यामुळे अशा प्रकारची होर्डिंग्ज यापुढे न लावण्याचे आदेश युवासेना प्रमुख आदित्य ठाकरे यांनी त्यांच्या पदाधिकाऱ्यांना दिल्याची माहिती समोर आली आहे.
‘प्रभात’चे फेसबुक पेज लाईक करा
ताज्या बातम्यांसाठी प्रभातचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Previous articleअभिनेत्री तमन्ना भाटियावर चाहत्याकडून चप्पलफेक
Next articleयेत्याकाळात देशात एकाचवेळी निवडणुका घेण्याची गरज- रामनाथ कोविंद


लखनौमध्ये रंगणार “महाराष्ट्रदिन’ सोहळा | Dainik Prabhat, Marathi News Paper, Pune.

लखनौमध्ये रंगणार “महाराष्ट्रदिन’ सोहळा
दोन दिवस कार्यक्रमांची रेलचेल : योगी आदित्यनाथ यांची मुख्य उपस्थिती
उत्तर प्रदेशचे राज्यपाल राम नाईक यांची माहिती
मुंबई – उत्तरप्रदेशची राजधानी लखनौ येथील राजभवनात 1 आणि 2 मे रोजी महाराष्ट्रदिनाचा सोहळा आयोजित करण्यात आला आहे. या निमित्ताने दोन दिवस विविध कार्यक्रमांची रेलचेल होणार असल्याची माहिती उत्तरप्रदेशचे राज्यपाल राम नाईक यांनी दिली. त्याचबरोबर महाराष्ट्रातही उत्तरप्रदेशदिन साजरा व्हावा, अशी इच्छाही
सहयाद्री अतिथिगृह येथे आयोजित पत्रकार परिषदेत ते बोलत होते. यावेळी महाराष्ट्राचे शिक्षण तथा सांस्कृतिक मंत्री विनोद तावडेही यावेळी उपस्थित होते. लखनौमध्ये होणारा महाराष्ट्रदिनाचा सोहळा उत्तरप्रदेश सरकार, महाराष्ट्र सरकार, महाराष्ट्र समाज लखनौ, मराठी समाज उत्तरप्रदेश आणि भातखंडे संगीत विश्वविद्यालयाच्या वतीने 1 आणि 2 मे रोजी राजभवनात आयोजित करण्यात आला आहे.
पहिल्या दिवशीच्या कार्यक्रमाला उत्तरप्रदेशचे मुख्यमंत्री योगी आदित्यनाथ हे मुख्य अतिथी असतील. अलाहाबाद उच्च न्यायालयाचे मुख्य न्यायाधीश न्या. दिलीप भोसले व विनोद तावडे हे विशेष अतिथी असणार असल्याची माहिती राम नाईक यांनी दिली.
उत्तरप्रदेश, बिहारमधून जे लोंढे येतात त्याबददलच प्रामुख्याने आक्षेप असतो यावर पत्रकारांनी विचारले असता राज्यपाल राम नाईक म्हणाले, आता उत्तरप्रदेश बदलतो आहे. मुख्यमंत्री योगी आदित्यनाथ यांच्या नेतृत्वाखाली नुकताच इन्व्हेस्टर फोरम कार्यक्रम झाला. त्यात 4 लाख 45 हजार कोटींच्या गुंतवणुकीचे प्रस्ताव आले.1650 सामंजस्य करारांवर स्वाक्ष-या झाल्या. यामुळे रोजगाराचा प्रश्न सुटण्यास मोठया प्रमाणात मदत होणार आहे.शिक्षणात विशेषतः स्त्रीशिक्षणात उत्तरप्रदेशने मोठी मजल मारली आहे. यावर्षीच्या 15 लाख 67 हजार पदवीधारकांमध्ये 51 टक्‍के मुली असल्याचेही राम नाईक म्हणाले.
महाराष्ट्र आणि उत्तरप्रदेशचे एक अतूट असे नाते आहे.प्रभू रामचंद्राच्या वनवासातील नाशिक पंचवटीतील वास्तव्यापासून, शिवछत्रपतींचा राज्याभिषेक करणारे गागाभट्टांपासून ते 1857 च्या स्वातंत्र्यसमरातील नानासाहेब पेशवे, राणी लक्ष्मीबाई, तात्या टोपे असे अनेक संदर्भ आहेत. हिंदीतील आद्य पत्रकार म्हणून बाबूराव पराडकर यांनी मोठा आदर्श निर्माण केला. उत्तरप्रदेशातील लखनौ, कानपूर, आग्रा, वाराणसी, बरेली आदी महत्त्वाच्या शहरात मराठी भाषिकांच्या संघटना आहेत. त्यांच्यामार्फत साजऱ्या होणाऱ्या गणेशोत्सवात मी जातो, तेव्हा मुंबईतच असल्याचा भास होतो, असेही राम नाईक म्हणाले.
‘प्रभात’चे फेसबुक पेज लाईक करा
ताज्या बातम्यांसाठी प्रभातचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Previous articleबायकोने माहेरी जाणे म्हणजे छळ नव्हे
Next articleकस्तुरबांनी बापूंची महानता वाढवली – डॉ. गरूड
भारताला इस्लामिक देश बनवण्याचा प्रयत्न करू नका अन्यथा…- मेघालय हायकोर्ट
…आणि बुजगावण्यासारखं उभं आहे सरकार
भारताला परराष्ट्र धोरण बदलावे लागणार
‘पाकिस्तानने आधी धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र बनावे’
पाकचा खरा चेहरा उघड : करतारपूर कोरिडोर तर इम्रान खान यांची गुगली
करतारपूर कोरिडोर : दहशतवाद व चर्चा एकत्र शक्य नाहीच – सुषमा स्वराज


विश्‍वचषक नेमबाजी स्पर्धेत शाहझार रिझवीला रौप्यपदक | Dainik Prabhat, Marathi News Paper, Pune.

विश्‍वचषक नेमबाजी स्पर्धेत शाहझार रिझवीला रौप्यपदक
केवळ दोन दशांश गुणांनी हुकले एअर पिस्तोल प्रकारातील सुवर्णपदक
चॅंगवोन – युवा नेमबाज शाहझार रिझवीने पुरुषांच्या 10 मीटर एअर पिस्तोल प्रकारात रौप्यपदकाची कमाई करताना येथे सुरू असलेल्या आयएसएसएफ विश्‍वचषक नेमबाजी स्पर्धेत भारताच्या पदकांचे खाते उघडले. विशेष म्हणजे शाहझारचे सुवर्णपदक केवळ दोन दशांश गुणांनी हुकले. शाहझार रिझवीने गेल्याच महिन्यात मेक्‍सिकोतील ग्वादालजारा येथे झालेल्या विश्‍वचषक स्पर्धेत पदार्पणातच सुवर्णपदक पटकावले होते. विश्‍वचषक स्पर्धामालिकेतील त्याचे हे पहिलेच सुवर्णपदक होते. त्यामुळे त्याच्याकडून याही वेळी सोनेरी पुनरावृत्ती करण्याची अपेक्षा होती. परंतु अत्यंत रोमांचकारी झुंजीनंतर शाहझारला रशियाच्या आर्टेम चेर्नोसोव्हकडूनव केवळ 0.2 गुणांनी पराभव पत्करावा लागल्याने रौप्यपदकावर समाधान मानावे लागले.
आर्टेम चेर्नोसोव्हने अंतिम फेरीतील 240 गुणांच्या कामगिरीमुळे सुवर्णपदकाची कमाई केली. तर 239.8 गुणांची कमाई करणाऱ्या शाहझार रिझवीने रौप्यपदकाची निश्‍चिती केली. बल्गेरियाच्या सॅम्युएल डॉन्कोव्हने 217.1 गुणांची कमाई केल्यामुळे त्याला कांस्यपदकावर समाधान मानावे लागले. त्याआधी शाहझारने प्राथमिक फेरीत 582 गुणांची नोंद करताना सहाव्या क्रमांकाने अंतिम फेरी गाठली होती. स्पर्धा सुरू होऊन दोन दिवस उलटून गेल्यावरही भारताची पाटी कोरी राहिल्यामुळे 10 मीटर एअर पिस्तोल प्रकारात शाहझार रिझवी, राष्ट्रकुल सुवर्णविजेता जितू राय, तसेच कांस्यविजेता ओमप्रकाश मिठारवाल यांच्याकडून देशाला अपेक्षा होत्या. त्यातील शाहझार रिझवीने रौप्यपदक पटकावून बऱ्याच प्रमाणात अपेक्षापूर्ती केली. मात्र जितू राय व ओमप्रकाश या दोघांचेही आव्हान प्राथमिक फेरीत संपुष्टात आल्यामुळे त्यांना अंतिम फेरी गाठण्यात अपयश आले. ओमप्रकाश 581 गुणांसह 11 व्या क्रमांकावर राहिला, तर जितू राय 575 गुणांच्या निराशाजनक कामगिरीसह 38व्या क्रमांकावर फेकला गेला.
‘प्रभात’चे फेसबुक पेज लाईक करा
ताज्या बातम्यांसाठी प्रभातचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Previous articleपुणे- परिवहन विभागातर्फे राष्ट्रीय रस्ता सुरक्षा सप्ताहाचे आयोजन
Next articleडीएसके यांच्या जामिनावर बचाव पक्षाचा युक्तीवाद पूर्ण
#AUSvIND : दुसऱ्या कसोटीतून अश्विन आणि रोहितला वगळले
फ्रान्सचा पराभव करत ऑस्ट्रेलियाचा उपांत्यफेरीत प्रवेश
उदयोन्मुख खेळाडूंसाठी आदर्श स्पर्धा – गौतम गंभीर
स्टार्कला मदत करेन – मिचेल जाॅन्सन
कुंबळे यांना काढणे नियमबाह्यच – डायना एडुल्जी
पर्थ कसोटी आम्ही जिंकूच – लॅंगर


मिठाईच्या दुकानासाठी सेल्समन तसेच सेल्समन कम कॅशियर हवे आहेत | jahirati.maayboli.com

मिठाईच्या दुकानासाठी सेल्समन तसेच सेल्समन कम कॅशियर हवे आहेत
स्वारगेट पुणे येथे नव्याने उघडणार्‍या दुकानासाठी ४ सेल्समन कम कॅशियर तसेच ८ सेल्समन हवे आहेत. उमेदवार स्थानिक व मराठी बोलणारे ( पुरुष ) असावेत. शिक्षण किमान १२ वी तसेच मिठाईच्या दुकानातला अनुभव असल्यास प्राधान्य. अन्य व्यवसायातला काउंटर सेल्स चा अनुभव तसेच कॅशियर च्या कामाचा अनुभव किमान १-३ वर्षे असावा.
भरपुर पगार तसेच पी एफ आणि ई एस आय इ सुवीधा उपलब्ध्द.
जुन २०१४ च्या पहिल्या आठवड्यात इंटरवह्यु पुण्यात होतील आणि १५ जुन च्या आसपास जॉइनिंग असेल.
इच्छुकांनी त्वरीत ९७६३९२२१७६ संपर्क साधावा.
गेल्या ३० दिवसात या जाहिरातीची वाचने
स्थापना : गणेश चतुर्थी, सप्टेंबर १६, १९९६. प्रताधिकार १९९६-२०१५ मायबोली. सर्व हक्क स्वाधीन. वापराचे/वावराचे नियम


प्रवास : शब्दखूण | Maayboli

मायबोलीचे मोबाईल अ‍ॅप (अँड्रोईड + आयओएस) सर्वांसाठी उपलब्ध आहे.
You are here: मुख्यपृष्ठ /सेवा-सुविधा /प्रवास
अविस्मरणीय दौंड्या / देवदांडा डोंगर
घरातून ट्रेकिंग ला सतत विरोध होत असल्याने जास्त ट्रेक होत नाहीत. त्यात मी एकुलता एक, मला काही होऊ नये हि घरच्यांची काळजी. ती काळजी रास्तच आहे म्हणा. पण मी कसला ऐकतोय दोन तीन महिन्यातून एखादा ट्रेक तरी मी करणारच. सह्याद्री ची ओढच म्हणा कि ज्यामुळे मला सारखं त्याच्याकडे जावंसं वाटतं. त्याच्या कुशीत एक झोप काढल्याशिवाय कुठल्या सह्याद्री वेड्याला रिलॅक्स वाटणारच नाही.
Read more about अविस्मरणीय दौंड्या / देवदांडा डोंगर
ऑगस्ट महिना संपत आला होता , पूर्णपणे पाऊस संपायचा आत कुठल्यातरी जबरदस्त ट्रेक ला जाऊन यायचे असे वाटत होते. माझा मित्र आकाश, ज्याच्यासोबत मी नेहमी ट्रेक ला जातो, त्यानेसुद्धा मला सांगून ठेवले होते कि कधीही प्लॅन होईल तू फक्त रेडी राहा. आमच्यासोबत आमचे अजून मित्र ट्रेक साठी रेडी होते. ते पहिल्यांदाच ट्रेक ला येणार होते. खोपोलीहून योगेश सुद्धा जॉईन होणार होता.
Read more about जबरदस्त गोरखगड ट्रेक
गर्दीने भरलेल्या ट्रेनमधून सकाळी उतरताना मी कुर्ला स्टेशनात अक्षरशः फेकलो जातो . ट्रेन जर सजीव असती तर हे दृश्य ट्रेनला झालेली ओकारी असं काहीसं दिसलं असतं . ट्रेनमधून उतरल्यानंतर नेहमीचा कार्यक्रम , उतरताना आपल्याला ज्याने ज्याने मागून ढकलले , त्याच्याकडे रागाने पाहणे , मनातल्या मनात त्याला चार शिव्या देणे आणि पुढचा रस्ता धरणे  तो कार्यक्रम पार पाडल्यानंतर मी आमच्या नेहमीच्या ३१० नंबरच्या बसकडे वळतो . ३१० नंबरची बस कुर्ला स्टेशन ते बांद्रा स्टेशन यादरम्यान असलेल्या बीकेसी मधून जाते .
सराफा बाजार इंदोर (मध्यप्रदेश) बद्दल माहिती हवी आहे
इंदोर च्या सराफा बाजारात खाण्यासाठी रात्री जे stall लागतात ते दिवाळीत चालू असतात का
सराफा बाजार इंदोर(मध्यप्रदेश) बद्दल माहिती हवी आहे
Read more about सराफा बाजार इंदोर (मध्यप्रदेश) बद्दल माहिती हवी आहे
मैलोन् मैल प्रवास वारी
आत्म्यावर प्रकाश म्हणजे वारी
धगधगती भक्तीची ज्योत वारी
जगण्याचा आधार म्हणजे वारी
माऊलीचा स्पर्श म्हणजे वारी
अखंड नामाचा गजर वारी
अमृतकणांचा वर्षाव म्हणजे वारी
Read more about अद्वितीय वारी
AIPMT परिक्षा एक रम्य प्रवास (भाग-२)
एका मित्राने माझ्या हातात बांधलेला धागा आणी एका कागदावर माझ नाव व त्या दिवसाची दिंनाक लिहल त्या कागदाची घडी करून ती अनमोल ठेव मी त्या झाडाच्या खोडामध्ये ठेवलं आणी वरती दगड टाकले का तर कुणाच्या हाती लागू नवे म्हणून खर त्या क्षणाची मला आठवण झाली की आता पण मला हसूच येते. खंरच किती रम्य असत ना बालपन आठवणी सुरक्षित राहव्यात म्हणून आपण कीती धडपड करत असतो.त्या डोंगरावर तशी खुप झाडे होती पण हे झाड माझ्यासाठी विशेष होते कारण माझ्या आठवण सांभाळण्याची जबाबदारी सोपवली होती.सुर्य मावळत होता मला खाली जावे लागणार होते.
Read more about AIPMT परिक्षा एक रम्य प्रवास (भाग-२)
AIPMT परिक्षा एक रम्य प्रवास (भाग-१)
१२ वी च्या परिक्षा नुकतयाच संपल्या होत्या तरी पण अभ्यास मात्र चालूच होता करण .AIPMT (All india pre medical test)ची परिक्षा १ मे ला होणार होती. अजुनही वस्तीगृहात राहत होतो गावी घरी जाण्याच्या अाठवणी व्याकूळ झालो होतो. परिक्षा तोंडावर आल्यामुळे वाचनालयातच दिवस जात असे मित्रासोबत फिरणे,खळणे,गप्पा मारणे,हे तर संगळ विसरच पडला होता.वस्तीगृहातील सर्व मित्र गावी जात होते आणी मी ऐकटाच राहिलो होतो.
Read more about AIPMT परिक्षा एक रम्य प्रवास (भाग-१)
रायगडावर जेंव्हा पहाट उजाडते...
रायगडावर जेंव्हा पहाट उजाडते ....
Read more about रायगडावर जेंव्हा पहाट उजाडते...
उन्हाळ्याच्या सुटीत नितीन गावी आला होता, मी आणि चांद्रया नित्याची वाट बघत होतो, घरी सगळ्यांशी भेटून झाल्यावर आला तो... काय रे नित्या कस काय, वगैरे टाइम पास गोष्टी करून झाल्यावर आम्ही तलावाकडे मोर्चा वळवला,
मी:- .नित्या ती गोड वली
नित्या : अरे थांबला होता कि नाही  का सातव्यात बाहेर काढलं होत तुला ...
चांद्रया : हि हि हि .... अरे गाव आहे अजून थांब थोडं.. देईल ना नित्या गोड वाली सिगरेट...
मी : अरे आम्ही मालेगाव ला शोधली पण काय भेटली नाय.... नावच विसरलो ...
नवीन खाते उघडून मायबोलीकर व्हा
नवीन परवलीचा शब्द मागवा
स्थापना : गणेश चतुर्थी, सप्टेंबर १६, १९९६. प्रताधिकार १९९६-२०१८ मायबोली. सर्व हक्क स्वाधीन. वापराचे/वावराचे नियम


अंडर 19 वर्ल्डकप आणि भारताबद्दल या 8 गोष्टी माहीत असायलाच हव्यात! – थोडक्यात

अंडर 19 वर्ल्डकप आणि भारताबद्दल या 8 गोष्टी माहीत असायलाच हव्यात
03/02/2018 टीम थोडक्यात खेळ 0
-भारतीय संघाने आजपर्यंत ६ अंतिम फेरीचे सामने १९ वर्षाखालील क्रिकेट विश्वचषकात खेळले असून त्यात ४ विजेतेपद मिळवली आहेत.
-भारताने २००२, २००८, २०१२ आणि २०१८ या वर्षी १९ वर्षाखालील विश्वचषक जिंकला आहे. आजपर्यंत कोणत्याही संघाला अशी कामगिरी करता आली नाही.
-मोहम्मद कैफ (२०००), विराट कोहली (२००८), उन्मुक्त चंद (२०१२) आणि पृथ्वी शॉ (२०१८) यांनी भारताला आजपर्यंत १९ वर्षाखालील विश्वचषक जिंकून दिला आहे.
-क्रिकेट विश्वचषक जिंकणारा पृथ्वी शॉ हा सर्वात तरुण खेळाडू आहे. त्याने १८ वर्ष आणि ८६ दिवसांचा असताना ही कामगिरी केली आहे. यापूर्वी मिचेल मार्शने २०१०मध्ये १८ वर्ष आणि १०२ दिवसांचा असताना ही कामगिरी केली होती.
-कर्णधार म्हणून युवकांच्या क्रिकेटमध्ये पृथ्वी शॉने ११ पैकी ११ सामने जिंकत कर्णधार कोहलीच्या विक्रमाची बरोबरी केली आहे.
-भारताकडून कोणत्याही विश्वचषकाच्या अंतिम सामन्यात सर्वाधिक धावा करणारा मनजोत कार्ला दुसरा खेळाडू ठरला आहे. त्याने आज नाबाद १०१ धावा केल्या. या यादीत अव्वल स्थानी उन्मुक्त चंद असून त्याने २०१२ साली नाबाद १११ धावा केल्या होत्या
-भारतीय संघाने दुसऱ्यांदा ऑस्टेलिया संघाला अंतिम सामन्यात पराभूत करत विश्वचषक जिंकला आहे. यापूर्वी २०१२ साली उन्मुक्त चंदच्या टीम इंडियाने ऑस्ट्रेलियाला पराभूत केले होते.
-भारतीय खेळाडू १९ वर्षाखालील क्रिकेट विश्वचषकात मालिकावीर ठरण्याची १० विश्वचषकात चौथी वेळ. युवराज सिंग(२०००), शिखर धवन(२००४), चेतेश्वर पुजारा(२००६) आणि शुभमन गिल(२०१८)
या बातमीवर तुमची कमेंट लिहा
अखेर ‘द वॉल’ राहुल द्रविडच्या मनाला लागलेली खंत मिटली
पोलिसांनो… लय मस्तीत येऊ नका; अजित पवारांनी सुनावलं
भाजपला सल्ला देणाऱ्या खासदाराला मुख्यमंत्र्यानी झापलं
मी संसदेत एकदाही गाेंधळ घातला नाही – शरद पवार
मुंबई पोलिसांची मुख्यमंत्र्यांवर मेहेरबानी; 13 हजारांचा दंड माफ
…तर विजय मल्ल्या फ्रॉड कसा काय झाला – केंद्रीय मंत्री नितीन गडकरी
श्रीपाद छिंदमच्या निवडीविरोधात याचिका दाखल
कोणते पक्ष रिकामे होतात ते येणाऱ्या काळात समजेल – देवेंद्र फडणवीस
मुख्यमंत्र्यांनी लवकर राजीनामा द्यावा- नवाब मलिक
सीमा भागातील जनतेच्या लढ्याला बळ द्या – धनंजय मुंडे
राज ठाकरेंना कुणीही सिरीयस घेत नाही – देवेंद्र फडणवीस
टी.एस.सिंह देव होणार छत्तीसगडचे मुख्यमंत्री
सर्वोच्च न्यायालयाच्या नोटीसीवर मुख्यमंत्र्यांनी दिलं ‘हे’ स्पष्टीकरण
अश्विन, रोहित पर्थ कसोटीतून बाहेर
मध्यप्रदेश सरकारचा उद्या शपथविधी; अंतर्गत गटबाजी रोखण्यासाठी काँग्रेसचा नवा फॉर्म्यूला
काँग्रेस विजयी झाल्याच्या अत्यानंदात माजी तालुकाध्यक्षाचा मृत्यू
“ज्यांनी मला मत दिलेलं नाही त्यांना रडवलं नाही तर माझ नाव अर्चना चिटणीस लावणार नाही”
या कंपन्यांचं सीम वापरत असाल तर सावधान पाॅर्न साईट्स बघणं येऊ शकतं अंगलट
अशोक गेहलोत होणार राजस्थानचे मुख्यमंत्री
निवडणुकांचे निकाल लागताच पेट्रोलचे भाव वाढले
सोनाक्षी सिन्हाने मागवला हेडफोन; आला तुटलेला नळ
‘हैदर’मधील कलाकार ते लष्कर-ए-तोयबाचा दहशतवादी आणि….
माहीवर या दिग्गज क्रिकेटपटूनेही केला हल्लाबोल
तीन राज्यातील पराभवाचा भाजपनं घेतला धसका; बोलावली बैठक
थोडक्यात डॉट कॉम ही एक मराठीत बातम्या देणारी वेबसाईट आहे. वाचकांना फक्त ६० शब्दात बातम्या पुरवणे हा थोडक्यातचा मुख्य उद्देश आहे. याशिवाय Thodkyaat News नावाने यूट्यूब चॅनेलही चालवला जातो.
फेसबुक पेज लाईक करा-
Youtube चॅनेल सबस्क्राईब करा-


दिवाळी१२ | ऐसीअक्षरे

विशेषांक सिनेमा आणि संगीतातील डिजिटल क्रांती योगेश्वर नवरे 1 गुरुवार, 15/11/2012 - 20:57 2,460
विशेषांक नवं पाखरू संदेश कुडतरकर 1 मंगळवार, 13/11/2012 - 23:24 2,438
विशेषांक अधांतर जुई 1 शनिवार, 17/11/2012 - 21:45 2,158
विशेषांक छायाचित्रे ऐसीअक्षरे 1 शनिवार, 17/11/2012 - 15:02 2,259
विशेषांक दोन कविता सुवर्णमयी 2 बुधवार, 02/01/2013 - 01:33 2,029
विशेषांक माध्यमांचा बदलता नकाशा ऐसीअक्षरे 2 गुरुवार, 15/11/2012 - 00:42 2,767
विशेषांक कविता आणि वादळ अनिरुध्द अभ्यंकर 3 बुधवार, 21/11/2012 - 06:46 2,544
विशेषांक "कंटेंट राहतोच, फॉर्म बदलतो" - कुमार केतकर ऐसीअक्षरे 3 शुक्रवार, 02/10/2015 - 02:04 3,434
विशेषांक शून्यस्पर्श हरवलेल्या जहाजा... 3 बुधवार, 20/03/2013 - 09:20 2,737
विशेषांक ही पोरंच आम्हाला फरफटवत पुढे नेणार
विशेषांक कथा एका रिसर्चची सर्किट 4 शुक्रवार, 16/11/2012 - 01:31 3,940
विशेषांक ख्रिसमस केक स्वाती दिनेश 5 रविवार, 10/02/2013 - 09:30 3,321
विशेषांक बदलती माध्यमे आणि निवडणूका ऋषिकेश 6 मंगळवार, 20/11/2012 - 01:54 5,111
विशेषांक जेम्स प्रिन्सेप आणि ब्राह्मी लिपीचा शोध अरविंद कोल्हटकर 6 गुरुवार, 22/11/2012 - 06:55 6,164
विशेषांक अभिवाचन - बरेच काही उगवून आलेले ऋषिकेश 6 गुरुवार, 01/10/2015 - 20:23 3,443
विशेषांक स्वामी समर्थ आहेत जुई 8 गुरुवार, 15/11/2012 - 19:26 4,040
विशेषांक खिळे श्रावण मोडक 8 गुरुवार, 15/11/2012 - 20:56 3,929
विशेषांक पेठा गणपा 8 बुधवार, 21/11/2012 - 13:37 4,518
विशेषांक बुद्धिबळं जयदीप चिपलकट्टी 9 शुक्रवार, 23/11/2012 - 20:39 3,872
विशेषांक अलक्ष्मी देवीची कथा जुई 10 शनिवार, 17/11/2012 - 00:29 5,903
विशेषांक सरलं दळण... मस्त कलंदर 10 रविवार, 24/04/2016 - 08:23 6,764
विशेषांक लेखनः बाहेर आणि आत आतिवास 10 बुधवार, 21/11/2012 - 09:03 4,844
विशेषांक गजरा सोकाजीरावत्रिलोकेकर 12 बुधवार, 20/08/2014 - 07:08 5,261
विशेषांक सामसूम एक वाट धनंजय 14 बुधवार, 21/11/2012 - 04:30 6,801
विशेषांक मूल्य आणि किंमत नितिन थत्ते 16 बुधवार, 20/04/2016 - 09:13 6,178
विशेषांक आजचं सपाट जग आणि भारतीय सिनेमा चिंतातुर जंतू 18 मंगळवार, 28/10/2014 - 16:47 6,175
विशेषांक अपग्रेड प्रेम वंकू कुमार 21 सोमवार, 22/06/2015 - 18:58 7,923
विशेषांक ... ऊर्फ सुगरणीचा सल्ला: फराळ आणि मी मेघना भुस्कुटे 26 रविवार, 11/11/2012 - 23:42 9,767
विशेषांक बाळूगुप्ते राजेश घासकडवी 34 शुक्रवार, 19/06/2015 - 15:51 9,212
विशेषांक पांढरू ३_१४ विक्षिप्त अदिती 37 शनिवार, 25/11/2017 - 07:06 10,983
भा.रा. तांबे (मृत्यू : ७ डिसेंबर १९४१)
जन्मदिवस : तत्त्वज्ञानाचे अभ्यासक व लेखक श्रीनिवास दीक्षित (१९२०), लेखक विद्याधर पुंडलिक (१९२४), लेखिका सरिता पदकी (१९२८)
मृत्यूदिवस : गणितज्ञ व लेखक अल-बिरुनी (१०४८), तत्त्वज्ञ मेमोनिडेस (१२०४), चित्रकार व शिल्पकार दोनातेल्लो (१४६६), लेखक व कोशकार सॅम्युएल जॉन्सन (१७८४), चित्रकार व्हासिली कांडिन्स्की (१९४४), चित्रकार निकोलस रोअरिक (१९४७), अभिनेत्री स्मिता पाटील (१९८६), स्वातंत्र्यसैनिक शिरुभाऊ लिमये (१९९६), लेखक व सामाजिक कार्यकर्ते कबीर चौधरी (२०११)
राष्ट्रीय दिन / स्वातंत्र्यदिन : माल्टा
१६४२ : न्यूझीलंडचा शोध.
१९८१ : 'सॉलिडॅरिटी' चळवळीमुळे कम्युनिस्ट सरकार पडेल ह्या भीतीपोटी पोलंडमध्ये मार्शल लॉ जाहीर.
२००१ : पाकिस्तानी अतिरेक्यांनी भारताच्या संसदेवर हल्ला केला. पाच अतिरेकी व सुरक्षा कर्मचाऱ्यांसह ८ अन्य व्यक्ती ठार.
२००३ : भूमिगत इराकी अध्यक्ष सद्दाम हुसेनला अमेरिकेने पकडले.
दिवाळी अंक - २०१५
भा. रा. भागवत विशेषांक
सध्या कोण कोण आलेले आहे
सध्या 2 सदस्य आलेले आहेत.
नवीन संकेताक्षरासाठी विनंती करा.
ऐशा रसां ऐसे रसिक...
ऐसीअक्षरे संस्थळाची उद्दिष्टे - मार्गदर्शक तत्त्वे - धोरणे


नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन (१४-०६-२०१८) – eNavakal
»6:53 pm: छत्तिसगढ – कमलनाथ राहुल गांधींच्या भेटीला.
»6:08 pm: नवी दिल्ली – राहुल गांधी, सोनिया गांधी यांच्या उपस्थितीत बैठक सुरु
»10:01 am: पर्थ – दुखापतग्रस्त असल्याने रोहित शर्मा आणि आर. अश्विन दुसऱ्या कसोटी सामन्याला मुकणार
»9:58 am: नवी दिल्ली – पंतप्रधान नरेंद्र मोदी संसद भवनात दाखल, भाजपा खासदारांना करणार संबोधित
»9:05 am: पुणे – पुण्यातील इंडियन हिस्ट्री काँग्रेसचे अधिवेशन रद्द, सावित्रीबाई फुले विद्यापाठीकडून अधिवेशन रद्द, 28 ते 30 डिसेंबरदरम्यान होणारं अधिवेशन रद्द
नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन (१४-०६-२०१८)
ईनवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन
ईनवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन
ई नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन
ई नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन
हर्ष गोएंकांचा 45 कोटींचा फ्लॅट
इम्रान खान पाकिस्तानचे २२वे पंतप्रधान
FacebookPinterestTwitterGoogle+ Related posts: महिलादिनाबद्दल काय म्हणतेय सानिया मिर्झा आज फॅशन डॉल बार्बीचा वाढदिवस सतत बदलणारे शालेय अभ्यासक्रम खासदार सुप्रिया सुळेंच्या साड्यांची चर्चा
 (०९-०८-२०१८) जगातील महागड्या घरांबद्दल माहित आहे का बाजारपेठेतील गौरीच्या सुंदर मूर्ती… कसा आहे...
(व्हिडीओ) मुंबईच्या बाजारात आला ‘आफ्रिकन आंबा’
नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन (०७-०७-२०१८)
FacebookPinterestTwitterGoogle+ Related posts: नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्युज बुलेटीन नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन (११-०६-२०१८) नवाकाळचे सायंकाळी ७ वाजताचे न्यूज बुलेटिन...
सीआयडीचे निर्माते बिजेंद्र पाल सिंह ‘एफटीआयआय’च्या अध्यक्षपदी
पुणे – ‘फिल्म अॅँँड टेलिव्हिजन इन्स्टिट्युट ऑफ इंडिया’च्या अध्यक्षपदाचा बॉलीवूडचे ज्येष्ठ अभिनेते अनुपम खेर यांनी राजीनामा दिल्यानंतर हे पद रिक्त होते. आता या पदावर...
मध्यप्रदेशात कमलनाथ तर राजस्थानमध्ये अशोक गहलोत मुख्यमंत्री
नवी दिल्ली – नुकत्याच पार पडलेल्या विधानसभा निवडणुकांमध्ये कॉंग्रेसला पाच पैकी तीन राज्यात भरघोस यश मिळाले. मात्र, राजस्थान आणि मध्यप्रदेशमध्ये कोण होणार मुख्यमंत्री
(व्हिडीओ) लार्जर दॅन लाईफ – के. चंद्रशेखर राव
वृत्तविहार : पराभवामुळे शेतकऱ्यांची आठवण
लोकसभा निवडणुकीतील पराभवानंतर भारतीय जनता पार्टीची झोप उडालेली दिसते. एक दोन नव्हे तर तीनही राज्यांमध्ये सपाटून मार खावा लागल्यामुळे हा पराभव त्यांनी बराच मनावर...
भारतीय हॉकी संघ पराभूत
भुवनेश्वर – विश्वचषक हॉकी स्पर्धेत यजमान भारतीय संघाचे उपांत्य फेरीत प्रवेश करण्याचे स्वप्न भंग पावले. उपांत्यपूर्व फेरीच्या लढतीत बलाढ्य हॉलंडने अटीतटीच्या सामन्यात भारताचा 2-1...
सामना गुजरात फॉर्च्युनजाएंट विजयी
सामना बंगळुरु बुल्स विजयी